+Poëzie

We hebben ijzeren daken,

elke tuin en schuur. elke crash luiken.

Op feestdagen vlees en kaas.

Geen wonder dat iedereen

graag bij ons blijven.

Gemakkelijk om iemand andersmasker op te zetten.

Gemakkelijk om iemand anders de rol te spelen.

Gemakkelijk om iemand te zien rijden in de verf.

Gemakkelijk te leveren met de

mensen hun pijn...

Om het leven te leiden waar je van houdt

en om van het leven dat je leeft te houden.

Moet je de limieten overschrijden die de maatschappij

voor jou heeft vastgesteld.

Voorbij het realisme.

Je moet wel klaar zijn om groot te dromen.

Geluk. 
"Geluk is wanneer je wordt begrepen." 
Geluk is tijdens het wachten en ontmoeten. 
Geluk is als je het vergeet. 
Gelukis als het volledig leeft. 
Geluk wordt alleen gegeven
 tegen de achtergrond van lijden. 
Geluk is wanneer nog vol van verlangens bent. 
Geluk wanneer dankbaar tot het lot.
Geluk is wanneer je dankbaar bent. 
Geluk is wanneer je wint. 
Geluk is wanneer de
 elleboog van een buurman stevig is 
Geluk is wanneer je met liefde leeft. 
Geluk is wanneer je het warm opgeeft.
Geluk is wanneer inspireert succes. 
Geluk is wanneer het verdeeld is in alles. 
Geluk is wanneer je iemand dierbaar bent. 
Wil je dat ik je geluk wens? 







Ik zou je alleen aanraken, ik zou alleen je gezicht zien, 
ik zou in je ogen duiken. 
Voorbij de geneugten van het huilen. 
Ik zou gewoon je stem horen, en een vluchtige blik vangen.
Spanning tussen de vingers van het haar, 
En de weg zal teruggaan. 
Ik zal je zachtjes bij de schouders nemen. Bij kussen zal
 ik me verkleden en als ik je de gave van spreken
 ontzeg, zal ik de weg terug sluiten. 
Ik zal je wervelen met een wervelwind van verlangens. 
En bij de afgrond, op de rand, zal ik door de 
vreugde van het lijden leiden. 
ik zal mijn dorst te drinken geven. Lang, lang, dan droom ik, 
hoe ik je hand in mijn hand houd, als kussen de ogen
 en wimpers, en ik druk mijn wang tegen jou wang.
Ik zou je alleen aanraken. 
Ik zou alleen je gezicht zien. 
Ik zou in je ogen duiken, 
en de geneugten van het huilen opvangen. 

Samen stonden wij sterk.

En niemand kon ons breken.

We begrepen elkaar.

Zonder dat we het uit zouden spreken.

+Poëzie.

Ik weet niet hoe ik zou leven, als ik je niet had ontmoet. 
En onze ontmoeting werd niet aan het lot zelf gegeven. 
Ik weet niet hoe ik zou hebben geademd, 
als de ziel niet was opgewarmd. 
En die woorden zouden niet worden gevonden, 
Wat ik wilde horen. 
En hoe te geloven dat ik het zou kunnen ... 
Verspreidde mijn twijfels. Het lot bond ons twee samen 
en ze glimlachte naar ons. 
En vanuit het schijnsel van je ogen. 
In mijn ziel werd liefde wakker. 

Laat een minuut vallen,

als een nieuwe elegante steek.

Om voor altijd de moeilijke toestand van

"als" te vergeten.

Zing dan mijn vriend dat

ik weet dat alles in orde is.

Ode aan 1418 ...

Ik loop over de oude landweg door overwoekerde velden. 
Geen gemaaid gras ergens, geen stapel, alleen een
meeuw die met aarde is overwoekerd. 
Hier rijpten vroeger bieten en tarwe. 
Er was een geluid van knipperende auto's. 
Nu tsjirpen alleen vogels, en onderweg ga ik alleen.
Verlaten boerderijen, en een oude tractor, 
 gedumpt aan de kant van een rijbaan. 
Is het echt mijn Vlaanderen? Wat voor soort
 vijand heb je meegemaakt ? Maar hoe vaak ben je 
uit de as opgestaan, en hoe vaak stond je 
op via je knieën. In gevechten, in tegenspoed,
 België, werd je alleen maar sterker. 
En nu is de tijd voor verandering aangebroken. 
Ik geloof dat tarwe hier zal groeien, 
en een rijke oogst zal groeien. En mijn oude
 dorp zal herboren worden. En opnieuw
 zullen vrouwen bevallen. Verlaten boerderijen
 zullen openen, en in de velden zullen
 oogstmachines draaien. 
België! Je was en zal de eerste zijn. 
Met onze mensen die de barrières niet kennen. 

Ik hou van slapen.

 Veel mensen springen 's morgens op een wekker,

zelfs als ze nergens heen hoeven te haasten.

Ze beschouwen slaap als een verspilling van leven.

Maar het leek me altijd dat slapen, integendeel,

de beste manier is om tijd door te brengen.

Dank u, leven voor het feit dat de dag weer komt, dat brood
 rijpt en dat kinderen opgroeien. Bedankt, voor 
het leven, voor al je inheemse mensen die 
in zo'n enorm licht leven. 
Dank u, het leven, voor het feit dat deze gulle leeftijd, klonk  
in mij met vreugde, dan met pijn. 
Voor de breedte van je wegen, waarin een man, 
alles ervaren, zichzelf wordt. 
Voor het feit dat de rivier is zonder grenzen, 
voor uw elke lente en winter, 
voor alle vrienden en zelfs vijanden. Dank 
leven voor alles dank u. 
Voor tranen en voor het geluk van wakker worden, 
voor elk moment, waarin ik leef. 
Bedankt, leven, dat ben ik je verschuldigd.
Voor het verleden en morgen voor kracht, 
voor al dat ik heb nog steeds tijd en ik kan, 
dank u, het leven, echt bedankt ... 

Ergens, op een dag
zullen we nog steeds vrienden zijn.
Ergens kom ik op een dag
zeker bij jou.
Misschien, onder het geluid van sneeuwstormen,
Of in het zonnige april,
in het najaar en misschien in de zomer.
Het belangrijkste is dat het was. wat het was.Jij en ik...

+ Poëzie.

Een leven zonder problemen is onmogelijk.
Er zijn minuten, uren, dagen waarop iemand hulpeloos is.
Ze weet niet wat te doen, waar te gaan of te staan.
Hij weet niet of iemand in het moeilijke moment naast hem zal zijn.
Wanneer u niet kunt helpen hun eigen persoonlijke macht,
wanneer niets anders overblijft voor hem alleen eenzaamheid.
Het is ervan overtuigd dat deze tijd nooit zal komen.
Hoopt nog steeds hier, die wordt beschouwd als echte vriend. 
Omdat een echte vriend leven nodig heeft.Mijn vriend.




Wanneer het lot je een vriend stuurt, wanneer je 
geliefde in je hart klinkt, neem je een stap uit de 
vicieuze cirkel. met de ene wordt hij eerlijk tot het 
einde. Wanneer de ziel met de ziel de broederschap
 binnengaat. En je drinkt geluk van de geliefde persoon.
Je verscheurt de saaie slavernij van angst. Wees oprecht
 met je geliefde tot het einde. Wanneer gedachten schudden
  en twijfel verbranden. Wanneer vernederd door de oneer
 van een boefje. Open je vriend zonder uitstel. Wordt 
Oprecht oneindig, tot het einde. In de naam van
  de domme leugens van vrienden die verliezen. 
Valsspelen van zoete verdrinkingspijn. In
 tranen en droefheid, verlatend geluk. 
Bladeren van de onoprechte liefde. 

Er was een rustig uur. Aan de voeten van de branding ratelde. 
Je glimlachte en zei vaarwel: We zullen elkaar ontmoeten. 
Tot een nieuwe datum. Het was een leugen. En we wisten
 met jou, dat we voor altijd 's avonds afscheid namen. 

De karmozijnrode vlam brandde de hemel. 
Op het schip waren de zeilen opgeblazen en boven de
 zee was het geschreeuw van de meeuwen te horen.

Ik keek in de verte, de pijnlijke droefheid is vol. Het schip 
flitste met de dageraad zwom te midden van delicate,
 smaragdgroene schuimende golven. 
Als een witte zwaan, spreidde de vleugels zich uit.

En nu werd hij weggeblazen in uitgestrektheid.
 Tegen de achtergrond van de hemel stond 
plotseling een zwak gouden wolk op 
en was bedekt met een helder amethist.

Mijn geest is verdwaald.

Je bent minder er minder

en minder waarschijnlijk.

Je roert de vlammen van je lippen.

Schoonheid is niet meer dan een illusie.

Het is gemakkelijk verdrietig als grappig,

te doen lijken.Gemakkelijk om iemand vulgariteit te vertellen.

Gemakkelijk om in een hand glas te breken.

Het is zo gemakkelijk om lief te hebben.

  + Poëzie.

Moedersgebed 

Wanneer de stille avond weer komt. Een traan glijdt
 weer over haar wang. 
Niemand kan het hart meer genezen. Op dat uur, 
als de kinderen weer in de verte zijn. 
En tot de volgende morgen om sluit je ogen niet kunnen, 
opgeslagen. Liefde Heilige Moeder. 
Immers, voor de kinderen, dat alle rijkdom is duurder 
vermogen van het hart om het vuur te geven. 
Alleen omdat de hele nacht opnieuw niet kan slapen,
alleen omdat het de pijn opnieuw verstoort. 
Nogmaals, de tranen op haar wimpers 
weer gebed is. "volgende te mogen verlenen aan kinderen
 te beschermen tegen het kwaad. 
Laat me in de problemen of andere manier te helpen,
de almachtige God, zegen van de dood van haar zoon 
en naar oneer jonge dochter. Laat me de kant van
 het verdriet te nemen.Laat ze me met een pijl 
neerschieten. Ik bid dat geluk in het leven 
die kinderen ontmoette die ik van mezelf heb gekregen. 
Laat de wind hun kant omzeilen, laat de 
sneeuwstorm 's nachts niet uit de weg gaan, 
laat de sterren in de donkerblauwe hemel. 
Laat ze hun dromen bereiken. 
Bescherm hen, God, om middernacht. 
Wanneer de duisternis sluipt, als een oude dief. 
Ik weet precies wat niet uit te gaan
 van mijn vuur "in mijn borst. 
En hier weer de woorden van de gebeden die 
vliegen van de grond in de nachtelijke hemel. 
En die nacht weer voor zonsopgang. 
Vechten, zoals voorheen, niet in slaap te vallen. 

De pijl jubelde: "Ik ben vrij als een vogel,

en mijn boog is mijn meester,

ik ben in gevangenschap in gevangenschap.

" Maar de boog glimlachte: "Onthoud, de pijl,

je hebt de wil in mijn gevangenschap gevonden."

Op de sneeuwbanken rende ze.

Ze haastte zich achter hem aan om te rennen.

En zo lang, al heel lang,trilde het water van het

niet bevroren oppervlak onder hun voeten.

Als je helemaal niet zou bestaan, zou ik
 denken dat ik geen dag heb geleefd.
Die mijn ellende en klacht zou veroorzaken. 
Wie zou de bron van geluk voor mij zijn?

Aan wie ik uit de verre landen vloog, over wie 
ik verdrietig was, over wie ik verdrietig was. 
Naar wie zou ik de regels trekken 
die ik aan jou heb opgedragen?

Als de tuinen en de vogels bloeiden, wanneer ik je 
ogen niet zag, brandden de sterren aan de hemel 
en ging de zon niet de wereld uit. Als jij er 
niet was, zou ik dan echt gelukkig zijn,
 zoals ik nu ben?

Wat gebeurt er in een jaar of twee?

Wil je het antwoord op de vragen weten?

Kijk naar 

je toekomst met dezelfde gedachten ...

+Poëzie.

Kijk niet naar haar polsen en

met haar schouders vloeiende zijde.

Ik was op zoek naar geluk in deze vrouw.

En ik vond per ongeluk de dood.

In mijn herinneringen aan de lente. 
In het bewustzijn dat de herfst is gekomen. 
In mijn zorg voor de komende dag. 
Je gezicht heeft alle gezichten overschaduwd.

Dit zou niet gezegd moeten worden, 
maar je boog mijn hoofd, en ik 
realiseerde me dat ik me niet kan verbergen, 
je hebt me allemaal overschaduwd.

We hebben veel dingen gezien, en vreugde en verdriet, 
alles in het leven was. Maar het zilver van je haar schijnt,
 als nooit tevoren scheen het niet. En toch, we zijn  samen 
of apart, jullie worden allemaal voor mij overschaduwd.

Doordring de mensen in het zonnestelsel,

gooi het weg als een minnares in het huis.

Zullen de geheimen van de wereld dan opengaan? 

Helemaal niet!

 Als een inspectie van een kiezelsteen of schelp

de geheimen van de oceaan niet onthult.

Ik.

Ik droom ervan zo vrij als een vogel te zijn.

Wegvliegen van alles lijkt me soms zo fijn.

Ik wil zweven op de golven van de wind.

Ik wil geloven in sprookjes net als een kind.

+Poëzie.

Ik ben heel erg ziek.

Ik weet zelf niet waar deze

pijn vandaan kwam.

Of de wind fluit oven het lege en verlaten

veld, Het is als een bosje in september,

De alcohol is een brein achterlaten.

Wat kan ik doen mijn vriend.

Deze wereld is echt aardig.

Hoewel mensen onvriendelijk zijn.

Is de ernst van de inheemse ziel

van iemand anders som.

Om het zo moeilijk te houden.

Wees niet bang, mensen, vriendelijkheid.

Het licht van iemands ogen, liefde en geloof.

Zien de dagelijkse routine.

Wees niet bang om te leven.

Deel het met iedereen.

Omdat ik weet dat er voor een lange tijd 
minder trust voor een woord zijn dan voor een stuk papier, 
schrijf ik: "Het heden is gegeven 
Dat ik getrouw en zwaar liefheb.

Dat ik mezelf aan het einde van mijn dagen wijd verbreid 
dien mijn geliefde onbekommerd, 
wat zal mijn passie onverdedigbaar zijn 
en elke dag wordt het warmer en sterker.

En sinds lange tijd, waarlijk liefhebbend, 
wat onder andere twijfels veroorzaakt, 
onderteken ik dit essay met de eretitel
 "Loving You" 
en geef ik het aan de eeuwige bewaring van 
u, verzegeld met een zegelronde.

Ik heb nachtenlang niet geslapen,
ik weet niet meer waar mijn telefoon is.
Ik ga niet de straat op,het is erg lawaaierig.
Ik voel me goed hier,mijn wereld is ver weg.
Ik ontmoet de zon niet,ik kook geen bittere koffie.
Ik lees geen saaie boeken.Ik bezoek je profiel niet meer,
het is niet interessant voor mij. Voor mij is het gesloten.

18

Nee, ik schiet niet op, ik neem even een moment, 
alsof ik foto's van de film maak.  
Elk moment is immers uniek, 
gemakkelijk gescheiden met één. 
Je zult weer bij bewustzijn komen en er is al 
 een dag voorbijgevlogen. Ik leef niet jaar 
na jaar met de droom dat misschien het 
gelukkige uur van vervulde verlangens zal komen. 
Elke "morgen" is een complete onzin, 
je bent gelukkig of niet, ik ben tevreden
 met alles, of je zit vast in de greep van de verwachtingen. 
Ik ben niet de bottom line, het proces, 
en geniet van wat ik heb. 
En wil niet verdrietig zijn over wat ik heb verloren. 
Laat het soms bewijzen dat ik 
met een beker leeg ben, 
er is nog steeds leven, en dat betekent, er is niet genoeg! 
Oh, de klachten van deze mensen.
Ze hebben meer nodig in het leven van de dag. 
Het is beter om geen nuttige gedachte te nemen met je hoofd.
Wat als je elk moment waardeert, 
en hoe je het laatste kunt uitgeven, 
dat zelfs een dag een enorm leven kan worden. 

+Poëzie.




Die pijnlijke blik die ik niet kan vergeten. 
Ik wacht, en bid,
en ik dwaal, zoals in delirium,ik zal deze ziel van jou 
nergens vinden. 
Elektrisch licht,stil geritsel van sleeën,
en impotente reactie,
met een eeuwige gedachte aan haar.

En sindsdien ben ik boos, 
het is onmogelijk voor mij om te leven.

'S Nachts woedde de storm, 
en met de dageraad in het dorp, 
op de vijvers, in de verlaten tuin, werd de 
eerste sneeuw geboren.

Je zult overal in de hemel worden verspreid,

een heilige verlaat het feest, draagt ​​je leven,

breekt door naar de verre regionen en vult de wereld.

Je baadt in Gods slaap tussen de sterren, waar eindeloze ruimte is.

En temidden van de ruimtes bezaaid met stralen, schittert je refrein.

Ben je altijd dol op wat je bent. Geëerd of niet

oordeel niet over ons.

Maar geluk in de wereld is er nog steeds!

En, zodat de liefde de ster niet smelt.

Ben gevuld met sublieme kunst.

Laat je gevoelens niet opraken.

Raak nooit meer aan geluk geluk geluk.

+Poëzie.

Parijs, Constantinopel en Rome - kariatiden.

Bij de ingang van de tempel! Jij,de zonnesteden, 

ringvormig op het water, hebben

de wereld nagelaten.In jou het zaad van Atlantis.

 Profeten en druïden.

In de duisternis van de bossen kromp de maagd,

en op de rivier, in plaats van de Notre-Dame.

Paris! Paris! Wat is het lot van,

rook Osiris in je wapenschild,

Met de volle belasting van de zonneschijf?

Wie heeft het bloed van de wijzen en koningen van

Luxor met het zegel van de obelisk

in het gebied van uw draak gefixeerd ?

U stelt uw vraag voor de eerste keer. 
Ik antwoord: Het is niet mijn schuld dat 
er andere vrouwen in de wereld zijn, 
hun duizenden, anderen, en jij bent één.

Hier sta je, terwijl je stil vijf knoppen
 op de blauwe trui aanpast . 
En het punt dat zwart over de lip is, 
zoals een gebroken knop is de zesde.

En nogmaals, zonder mijn woorden te horen, 
vraag je me de eeuwige vraag strikt. 
Wie is de schuldige, veel landen en naties 
En veel vrouwen in het land van anderen.

Maar ik verander met jullie allemaal. 
 Aan alle vrouwen die onder de maan zijn geboren.

In dromen komen de nodige lessen.
In dromen komen eeuwige dromen.
In dromen, soms, en zie de ondeugden,
in dromen, de ziel en jij.
In dromen wordt een hint gesuggereerd,
in dromen komt het sacrament van een gelofte, 
in dromen laten ze ons een sprookje zien.Van vrienden of vijand.

Je verbrandt de bruggen achter je niet,

je verpest het kaartenhuis niet.

God is überhaupt met jou.

Vrienden vergeten dat niet.

+ Poëzie.

Prachtige ochtend in de zomer. 
Ondervinden van het hart van de jonge dageraad, 
alles afdrukken de lucht vrijgeven. 
Daisy White geef ik u. De stukken van haar loer zomer 
en warm korenbloem velden, speciale kamille kleur 
daarin een weerspiegeling van mijn tederheid. 
In haar bloeiwijzen speelt de zon. 
En lange tijd werkt een serieuze hommel, 
daarin is de bonte kleur van de tedere Mei, 
en de herinnering aan onze beste dagen. 
Het lijkt een belachelijke gift voor je, 
maar knip de bladeren niet af. 
Misschien is hij naïef en niet helder, 
maar je bent begaafd vanuit je hart. 

Juni begint,juli 's middags,augustusavonden.

lles ging voorbij,het eindigde,ging voor altijd weg en bleef alleen in het

geheugen.

 Nu voor een lange herfst,witte winter,een koele groene lente,

en gedurende deze tijd moet je de afgelopen zomer nadenken en

samenvatten.

En als hij iets vergeet nou,in de kelder is er wijn van paardebloemen,

op elke fles staat een nummer en in hen 

alle dagen van de zomer, alles aan de ene.

De grijze lucht en de draden van het net,
En plotseling, voor mij in het elektrische licht, een
sluier, als fonkelende sneeuw.
En een glimp van een moe mysterie, 
zag ik, en hier is het niet.
Het moment van mysterie is zo vreemd, zo kort,
Maar hier is het, het is in het hart het antwoord.

Het sterft,

en geleidelijk begraaft de maan alle sporen,

onder het witte magische schuim,

en de zwarte magie

van het water.

+ Poëzie

Ik heb op je gewacht ...

Transparant, fris en helder.

Autumn Day zweefde over de grond.

In een stille melancholie ontmoette

ik een prachtige dag.

Met één brandende traan.

Dat ik jou blog, deze dag ontmoeten mag.

Ik hou van het vermoeide geritsel van oude brieven,verre woorden. 

Ze ruiken, ze hebben de schoonheid van stervende bloemen.

Ik hou van het handschrift met patronen,

het heeft een geruis van droge kruiden. 

Snelle letters vertrouwde sketch. Fluistert zachtjes droevig couplet.

Ik ben zo dichtbij om te charmeren.Hun vermoeide schoonheid.

Het is een boom van kennis, vloeiende bloemen.

Je bent een van de slimste vrouwen van allemaal
 slimmer, onder de schoonheden, een wonder van schoonheid. 
Doodden degenen die sterker waren dan ik, en ik zou al lang
 geleden verdwenen zijn, ware het niet dat jij het was.

Geprezen niet verliezen aan vele jaren geleden, 
toen zij hield haar woord om eerlijk te zijn, zou 
ik niet heb gegeven. Waar was zijn bruid.

Alleen een vrouw kan ons op elk moment redden 
en ruïneren, ik weet het, dus redde je me alleen, 
terwijl ik zo vaak op de rand stond.

Voor de gelovigen bent u trouw aan mij geweest,
 door me getrouw te redden.

Laat de lente zich verheugen in de warmte,het
mooie woord, de zachte blik.
Het zingen van de vogel buiten het raam,
en het geluk dat overal is.
Laat hem al zijn dromen vervullen,
maak meer prachtige momenten
en geef de eerste bloemen,
liefde, goed en met inspiratie!

+ Poëzie.



Vandaag verkocht iemand geluk op het kruispunt van de straat. 
Het lag tussen de haken en oude, heldere jurken, 
tussen vermoeide stoffige boeken, tussen borstels en krijt. 
Het lag en keek ongelovig aan. De mensen liepen
 voorbij, zelden die plotseling naar de balie kwamen. 
Koop een brochure, kalender, naald, draad, pin. En de onverschillige
 blik gierde door het domme kleine ding. Maar geluk zo
 bedelde in het huis, zo schuchter en ongemakkelijk. 
Vroom keek op, nauwelijks gepiep. Maar "iemand"
 kwam voorbij en het geluk vervaagde. Het werd donker,
 ik liep naar huis. In de zakken van zijn handen warm. 
Koopwaar verzamelde goederen, een beetje neuriede van verveling. 
Ik zou zijn gepasseerd, maar raakte ineens het biddende en 
verdrietige aan.Hulpeloos ongelukkig kijken, alsof een zucht van afscheid. 
Ik naderde en achter het glas van de plastic vitrine trilde de 
kleine met verdriet en wrok. Komok was moe, wilde verwarmen,
 bevroor het op deze kou, maar helaas was er niemand nodig om
 iets te forceren. En hoeveel kost het? Mijn stem beefde van de
  spanning. Wat? Deze? Dit! Ja, neem het, het is alleen maar marteling!
Ik nam voorzichtig een knobbeltje, drukte het tegen mijn borst, ik 
wikkelde mijn jas bijna in de plooien en rende bijna weg. 
Ze rende om op te warmen. Snel, snel! In de warmte van de ijzige straten, 
en zelfs de schittering van de lantaarns leek te glimlachen. 
En de witte sneeuw en de lucht lachten. De wereld lachte. 
Toch bevond een man zichzelf, dat hij geen geluk bracht. 
Ik bracht een bobbel in het huis en het werd plotseling helder.
Ik zal het aan niemand geven en ik zal het niet terugbrengen. 

Er is zo'n vreemd geluk dat

je niet eens weet waar het vandaan komt.

De zonnestraal zal door het slechte, slechte weer breken,

of misschien gewoon naar je glimlachen.

Glimlach terug.De wereld ziet er plotseling anders uit.

Lente, een brom, een glans, en aroma.

Waarom strijkt de vorst een sneeuwvlok?

Spring outfit onverwachte kou geplet.

Nog steeds riekt ik de lente!

Maar de zon verplettert stralend en warm,

en ijs in het licht van de melodieuze zon.

Opnieuw voorjaar besteeg de prachtige troon,

en de tuin is geurige lente weer!

Wat het betekent om een

nieuwkomer te zijn.

Wat een hemelse gelukzaligheid

luister naar je stem,

handen om een klein kopje koffie

te nemen.

Hij zal dit alles beleven,

ik verzeker u,

de eerste keer in zijn leven

verbaasde, me echt .

+ Poëzie.

Ik zal de kamer in de ochtend te laten, en, witte lelie ademhaling.

Het is zorgwekkend en langzaam vullen de ruimte met mijn 

al die - alles waar ik van hou: en bergen district helling.

lapis lazuli hemel en golven.En zal mijn dagen zijn vol

poëzie, tederheid, en opnieuw onverwoestbare liefde

onbestaande,als de dageraad.In de kamer, in mijn onderdrukking, 

in mijn behoefte,in angst, in mijn kreunen.

Oh, lelie geurende beltoon! 

Ik haat, ik haat mijn luiheid. 
Die zit zo stevig in mij als een vuursteen. 
Wilskracht is helemaal niet, om haar weg te 
jagen. Elke dag veranderde ik in de hel. 
Ik kan niets anders doen, 
kookvaardigheden zijn verloren. 
Er is geen enkele wens om te koken. 
De arme man zag eruit als een skelet. 
Ik wil ook niet wassen of dansen, 
zelfs een vreselijk beest lijkt in bed te zijn. 
Loop om te gaan, er is niet genoeg kracht. 
Ik weet wat het moet aanvallen, 
deze demon over mij heeft macht. 
Ik besloot om het leven van mijn rol te regelen. 
Ik zou niet alles de schuld van luiheid moeten geven. 
Ik haat het internet.
Hij is de slechterik, de handlanger van mijn problemen. 
Ik ben de hele dag op de computer, 
Sites, chatten is nog een onzin. 
Ik ren, ik doe het licht uit in het appartement, 
om te stoppen met werken op het internet. 
Het is gewoon dat ik de monitor niet zal verlaten, 
tot mijn ongeluk en schaamte. 
En om te denken dat is de schuld van het internet, 
als de oude vrouw geen verstand heeft. 



Ik wil dat je met rozen bezaaid wordt. 
Zodat je erop kon lopen zonder doornen aan te raken. 
Dat er in je leven serieuze vergaderingen waren 
en dat de belangrijkste metgezel liefde was. 
Laat wrok en pijn gewoon willekeurig worden. 
Je komt langs hen heen met een snelle stap. 
Als je plotseling een fout maakt en onopzettelijk struikelt, 
sta op, veeg de tranen, corrigeer alles en ga. 
Het leven is theater, maar de uitvoeringen zijn hier zonder repetitie. 
Noch de passage op de "bis" kan niet worden gespeeld. 
Alleen jij houdt vast aan een hoge positie. 
Aan de "criticus" durfde niets te veroordelen. 
Wat er ook gebeurt in het leven, wat je ook wordt, 
onthoud wat er aan de hand is parallel aan jou. 
Degenen die van je houden, zelfs als je zwak bent, 
en zal je ondersteunen wanneer de kracht niet meer is. 
Dit zijn inheemse mensen. Hun gezichten zijn iconen 
in de hoeken van je hart die je redt. 
Met deze schat in het leven, bezaaid met rozen, raak de 
doornen niet aan en kraak de rozen niet, probeer de 
schrijver te passeren.

Het ijs smelt wanneer we schijnen,
en harten openen wanneer we liefhebben,
en mensen veranderen wanneer we open zijn,
en wonderen gebeuren wanneer we geloven!












We besteden het leven op kleinigheden, zoals om
 de munt te bellen. We cirkelden als motten zodra 
hij het licht zag. We vlogen snel daar, waar niemand
stond te wachten. Ik wens geluk, zoals altijd, zijn 
rusteloos bij de gate. minder kans op succes, des te
 meer aangetrokken tot het huis, en de vreugde van
  eenvoudige genoegens is al lange tijd in vervlogen. 
Crazy, wildste dromen allemaal veel minder naam,
en de jaren saaie drukte te gaan, te gaan, go ...
En toch wachten we op iets Vanaf morgen, de warmte 
en het vuur van vuur buiten beschouwing latend. 
We leven een onmogelijke droom. Over een sprookje
 vooruit. Verlies geloof en vrede in de hoop te vinden.
En het leven gaat. Komt nu. Niet morgen, niet gisteren, 
en elk moment en elk uur. Van 's ochtends tot's morgens.
Leven volgens verwachting is eenvoudig een zonde! 
De waarheid is immers in de simpele: Om voor 
zichzelf te leven, niet voor iedereen. 
Nu niet maar later.

Er is altijd ...

Er is altijd iemand die je nodig heeft.

Die zo naïef in je gelooft,

die de ziel moedig vertrouwt.

Die wacht om gereed te zijn.

liefhebbend, zonder gezeur.

+ Poëzie.

Wie zal jouw glimlach begrijpen? En de azuurblauwe ogen
 van expressie. Hij zal het begrijpen in zijn gebed. 
En enthousiaste lippen wachten.

De dag pauzeert over de hete aarde. En, onvergankelijk 
met porfier. Hier is het, Apollo is jong. Verre
 bladeren met pijlkoker.

Laat je glanzen, betovert ons, laat hem gedragen worden door jou,
maar aan jou, ons gebedsuur, dat ons tegemoet vliegt in
 het hart met de dageraad.

Binnenkort zullen de vogelkoppels terugkeren.
Zal warm zijn, en, groeiend.
In het veld, het gras en de regen zijn koud.
Elke lente is zo vrij.
Jij, je krijgt de zon in warme plassen.
Glans in de ramen voor alle verkoudheid.
'S morgens met de geur van gevoelige dromen,
in een handvol minuten.
Het leven, gebogen onder het gewicht van sneeuw,
dwaalt op blote voeten, in de zin van niet geschoeid,
bereikt voor lichte wapens en takken,
deze winter glimlachte zelden,
groot verdriet en pijn.
Spoedig terugkeren vogel koppels,
slapen, slapen,
er zijn vogels gekoppeld, is er een gelijkspel,
zal het warm, draaien stromen,
één maakt hun nesten, andere om te vliegen,
vallen, opstaan weer om te studeren,
nooit slapen op de rand.
Binnenkort de lente.

Ze passeerde voor mij, zoals de aarde,

in de schittering van een heldere dag.

En met een lichte glimlach, haar ogen glinsterende,

Ze keek me aan.

Lawaaierige taxichauffeurs, rennende kinderen,

ik hoorde een rollende lach...

Oh, de grijze lucht, oh, draadnetwerk,

Oh, smeltende, smeltende sneeuw

Laat mijn ziel smelten voor haar.

Voor haar alleen en met haar wil ik gaan.

Ik laat ze altijd verliezen in deze race.Rond gedoe en gedoe.

Paranoïde broodjes en captures.

Ik zit aan de piano te kijken, niets te zien.

Weet je nog, ik gaf je een guppy vis.

Hoe ben je blij geweest. Toen was je jonger.

Toen kon je je verheugen. Ook dat is nu

 verleden tijd.

17

Acht jaar leef ik in schoonheid 
op een majestueuze hoogte. 
Vanuit het raam zie je de blauwe baai. 
Daarin de maan in gouden overloop. 
En een bloeiende golf van dorpen 
kleuren overstroomt ons in mei, 
en dan zijn de buren allemaal thuis. 
Omdat zo geurige dromen, 
zijn het geen lila bloemen.
Daarom, in de verrukking van het hart, 
constant kleuren ademhalen. 
En in de winter voor maanden sneeuw, 
ski, laarzen, slee, sneeuwstorm. 
De kachel is heet. 
Klassieke boeken zijn duidelijke toespraken. 
Er is geen verveling, gek worden,  
de natuur zelf is tenslotte bij mij. 
En degenen die erin slaagden om dichter bij haar te komen, 
worden duidelijker. 
Nee, het trekt me niet naar steden,
waar de "gouden horde" heerst. 
De geest is zielloos, de waanzin van het hart is 
meer zichtbaar voor mij uit iemands wildernis. 
Ik ken iedereen in het dorp. 
En  schoenmaker is een visser de bakker en de boeren. 
En wie trekt geen tavernes aan, wie 
dichter zijn, zijn vissers. 
Het is saai om te leven zonder kranten.  
Als dat zo is, geef ik de mijne. 
Zonder paard en zonder wiel gaan we naar
 de meren in het bos om te 
vissen, brood in de zak te nemen en 
terug te keren naar de diepe duisternis. 
En met mij voortdurend zij, die voor mij,
 zoals de natuur, zachtaardig is, 
wiens enige ware geest. Het meer, het 
gekraak van de blauwe ruis kibbelt. 
Ik leef en adem de natuur, ik schrijf op een
 inspirerende en eenvoudige manier.
Mijn hart opzettend in eenvoud, 
ik leef op aarde in schoonheid.

center;">

De regen buiten het raam, ik denk aan jou. 
Sneeuw in de tuin van de nacht, ik denk aan jou. 
Duidelijk bij het ochtendgloren, over jou denk ik. 
Zomer is in de tuin, ik denk aan jou. 
Vogels zullen vliegen, ik denk aan jou, 
Vlieg naar zuiderse landen, ik denk aan jou. 
Groene struiken, verborgen tussen de bomen, ik denk aan jou.
Niets om te rusten, over jou denk ik. 
Je moet een brave meid zijn, als ik dag en nacht aan je denk.

De zon moet in de persoon zelf zijn,

dan verwarmt hij van binnenuit.

En verwarmt de persoon zichzelf en anderen.

Al was het maar om te wachten op de

warmte van anderen.

Je kunt het bevriezen.

Maar de warmte van de zon zal het ontdooien.

En de harmonie zal terugkomen.

+Poëzie.



Glimlach naar een sombere buur,
sluit de deur niet voor een collega.
En met jou delen ze een geheim,
misschien delen ze een ongeluk...
Het betekent dat het tijd is om
tijd en schatten en leven door te brengen,
en je krijgt een vriend in je armen...
Kijk rond en lach!



Ik zal je, geliefde, ziel geven. 
De liefdesstraal is als de zon, je kunt ze niet doven. 
Het is vreselijk dat het wordt gebouwd, vernietigd. 
En helemaal niet bouwen is het beter. 
De lucht een grijze, natte hoofddoek, een vreemd betraand geluk. 
Jij bent mijn tweede helft. Ik heb op je gewacht. 
Hallo! 
Laat de regen hellen voor veel geluk. 
Laat de sneeuwvlokken smelten op de palm van je hand. 
Dit betekent niets meer. Het huis is stil, alleen een kat spint. 
In deze stilte, levend en vreemd. 
Jij en ik met een lage stem over de zachtaardige. 
Hartslag en timide ademhaling 
In de oceaan van streling serene. 
De straal van liefde zal bij slecht weer opwarmen. 
Alles wat vergeten is herrijzen.
Alleen blies het geen jota van tederheid 
van een stralende ster uit. 

De zon, de straal is sluipend verlegen.
Op de muur en plafond keek ik in de platenstapel,
Hij stond een beetje in de hoek.
De hele dag nadat hij achtervolgd was,
bleef hij ook schijnen.Dat bleek, dan uitwaaide,
om weer warm te worden om te geven.
De hele dag probeerde
hij hem in een pot met een deksel te stoppen.
En blind en buiten adem,om hem niet bij te houden!
Nu zal ik de gordijnen dicht doen.
En ik zal de val scherpen. Ondeugende bezoeker 
Met zijn zon zal ik scheiden. 

Dat waren nog eens tijden,

ik zal ze nooit vergeten.

Ik zou niemand met jou kunnen meten.

Iedereen is uniek, maar jij bent speciaal.

Iets wat niet uit te leggen is in een verhaal.

+Poëzie.

September klopte op het raam.

Met een karmozijnrode tak van de wilg.

Zodat ik klaar was en zijn aankomst

bescheiden tegenkwam.

Zonder jou is een heldere dag niet zoet. 
Zonder jou alleen de nacht eromheen. 
Zonder jou is er niet genoeg kracht. 
De regen stroomt achter mijn raam. 
De duisternis omringt je. 
zonder jou is het leven zo grijs als as. 
Zonder jou vertraag ik, geen kracht.
Zonder jou is er niet genoeg kracht.
Zonder jou vertraag ik de stap. 
Zonder jou in het hart is er geen liefde, 
ik kan niet zonder jou op enige manier. 
Zonder jou ben ik eenzaam tot tranen op mijn wimpers.
Zonder jou in het hart is er geen liefde. 
zonder jou leef ik niet serieus, zonder jou. 
pourquoi? C'est la vie!

 
 Het is niet jouw vriend die aan de tafel met je mee drinkt,
en die, in het ongeluk van wie dan ook, ter hulp komt.
Wie een stevige hand geeft, zal de angst verlichten.
En hij zal zelfs geen cadeau geven dat hij je heeft geholpen.

Er is altijd iemand.

Wie elk moment ademt,

staat altijd voor je klaar om te helpen.

Er is altijd iemand die er gewoon is,

die niet onnodig is,

niet bang is.

+ Poëzie.

Nog steeds zijn zo veel snaren in mijn hart stil,

maar ik voel de eerste trilling ging over hen heen.

En spoedig, nadat ik de zorgeloze liedjes gedempt had,

zal  het accord verdrietig klinken.

Niet de stemmen van de lente breken.

Roep van vreugde, liefde en uitbundigheid.

Voor de lente zijn er dagen als deze:

Onder een dichte sneeuw rust de weide,

de bomen ritselen vrolijk,

en de warme wind is zachtaardig en pittig,

zijn lichtheid verwondert zich over het lichaam,

en je herkent je huis niet,

en het lied dat je eerder verveelde.

Is nu wat jij zingt.

Hoe rijk ben ik in krankzinnige verzen. Deze schittering
 is bevredigd en noodzakelijk, al mijn diamanten zijn in
 de lucht, alle dauwdruppels daaronder zijn parels.

Kom eruit, schoonheid, wees niet verlegen. Er zijn 
geluiden, lieverds zijn kleuren. Ik ben het helemaal,
 de tovenaar en dichter, ik zal een moment strelen.

Maar als je dichterlijke bloem, het is speels of met
 een gedachte crafty, en, zoals in een waas, 
uw milde pupil zal oplichten met een hartgif.

En een scheurbuik van jonge schaamte. Een beetje 
jukbeenderen juicht de dageraad toe, o hoe arm,
 hoe zielig dan, hoe hulpeloos ben ik voor je.

Als we voor al wat we gedaan hebben, voor verdriet,
 de geliefden hebben toegebracht, zou iedereen door
 het gerechtshof worden beoordeeld door het gewone, 
misschien zouden we aan de gevangenis zijn ontsnapt.

Maar mijn code zit in ieders borst, en ik durf niet op
 aflaten wachten. En u, mijn geliefden, oordeelt 
volgens uw eigen wetten en inzichten.Beoordeel mij 
aan de hand van de code van liefde. 

Herken alle schuldigen. Om mijn schuld te bewijzen, noem de 
 afgelopen zonsopkomsten en ondergangen.Alles waar we ooit 
gelukkig mee waren en wat er nog meer in ons bloed leeft.