+ Poëzie.


De laatste wolk van een verspreide storm.
Een die je door een heldere azuurblazing snelt.
Eén die je een doffe schaduw werpt.
Eén die je treurt over een jubelende dag.
Je hemel was onlangs helemaal rondom omringd,
en bliksem dreigend om je heen gewikkeld.
En je publiceerde een mysterieuze donder.
En stortte regen op de hebzuchtige aarde.
Genoeg, verstop het! De tijd verstreek,de
aarde werd frisser en de storm vloog,
en de wind, die de bladeren van de boom streelde,
drijft U vanuit de waarzeggers de hemel.




Voor degenen die goed zijn die klaar zijn om 
de gevoelens voor altijd te vergeten, die liefde geeft. 
Voor degenen die leven en niet weten.
Over trillen oprecht en pijn. Als het hart in de borstkas bevriest. 
Zoals het brandt van wrok.En ongeacht hoeveel meningen 
ik heb, ik zal ze allemaal tot één brengen: 
de gewoonte van liefde zal mij, of jou, niemand vervangen. 



Liefde is als een diepe draaikolk. De maalstroom van

sluwheid en passie. Gooi het naar hem toe en zink snel.

Heb alle pijn van boeiende passies geleerd.En de schakels van

liefde zijn zo sterk, dat het moeilijk is om zelfs de schakel van de ketenen

af te scheuren.En je zult niet opmerken hoe al je in een kooi bent.

Ik snelde naar een diepe poel van passie, wist de pijn van boeiende

ketens. En er is niets voor mij om spullen te redden.

liefde, ik wilde en passie. 

Ik hou van het leven en koester het leven, ik hou van het leven en koester het, 

en ik durf de jaren niet in te korten. Mijn lot, ik ben een ster, en elk

jaar is ze mijn liefste. Soms brandt verdriet de ziel, 

en dan achteloos in de verte op de dag, ik ren, overwin de hitte, elke

verkoudheid. Ik ben niet bang voor watervallen. 

"Waar de clown huilt, is er een menigte die lacht".Hij heeft gewoon zo'n rol. 

En als de ziel hoog opstaat, zal het hart ophouden met het snijden van de pijn. 

Ik hou van het leven en koester het, en ik durf de jaren niet in te korten. 

Mijn lot, ik ben een ster, omdat ik niet anders kan. 


Moment..... 
Raak niet wennen aan wonderen. Scheid ze, verwonder je. 
Raak niet aan de hemel gewend, ogen strekken zich naar hen toe uit. 
Kijk naar de wolken. luister naar de vogels, solliciteer op de bronnen. 
Er zal niets meer gebeuren. 
In een oogwenk van een moment, stap voor stap. 
Stap in de verbazing. Alles zal zo zijn, en zo is het niet meteen. 



Mijn leven trekt rimpels op mijn gezicht, het wordt elk jaar groter. 
Mijn leeftijd voordat de tijd verstrijkt, 
maar mijn leven gaat op volle snelheid. Rimpels en grijs haar, 
en natuurlijk accepteer ik mijn leeftijd, hoewel ik helemaal niet 
oud ben en niet wil. Machteloos voor de krachten van de natuur. 
Mijn tijd voordat de tijd verstrijkt.
Het kan niet veranderd worden, het is jaren van leven. 
En laat de rimpels op zijn gezicht tekenen.



Bloemen zijn het prachtige schepsel van de natuur. 
Ze geven me altijd inspiratie en zijn net zo mysterieus als het universum. 
Een gescheurde bloem is geen plezier. Bloemen zijn alleen mooi in bloei 
en ze zijn prachtig. 
Blossom, hier is hun bestemming. Bloemenboeketten verdorren erg snel. 
Ik bewonder de groeiende bloemen, 
ik zie niet de droefheid van de afdruk in hen. 
Blij dat we gebruik gemaakt hebben van een tuin vol met bloemen.

Golven spelen - de wind fluit, 
en de mast buigt en kraakt ... 
Helaas! hij zoekt geen geluk, 
en vlucht niet van geluk! 
Onder hem een ​​stroom lichtere azuren.
Boven hem is een zonnestraal goud ...

+ Poëzie.


Niemand voelde wat doen de andere nacht kwam. 
Getrokken in de zee, oh, hou je adem in voor het licht. 
Schud als nooit, nooit, nooit, nooit verliefd geweest. 
Onder de wegen als we te lang blijven hangen. 
Ben je een gast? Of wil je het gewoon niet proberen? 
Ben je een beetje gespannen, oh, laat het aan de andere hemel vliegen. 
Slow motion crime, ik wil meer om jou van mij te krijgen. 

Er zijn regels die ik heb vanaf mijn kindertijd, niet overtreden,

ik houd het goed. Mijn vader zei tegen mij: "Zet jezelf in de

plaats van Hem die wreed vernederd is! " Ga niet blind, doof,

en luister naar je hart. Toen dacht u om de vliegen te grijpen. 

Wees niet boos als je niet begrijpt. Blijf bij de waardigheid. 

Do not hoogmoedig en arrogant zijn. Herinnert u zich mijn

verhaal over de trommel het maakt een angstaanjagende

geluiden leeg van binnen en dom, als een schaap maar wat

nog belangrijker is. Overschrijd nooit fatsoen! 

Ik herinner me...

Ik herinner me alleen dat de boeren mompelden, 

opscheppen over hun vruchten op het land. 

Alleen glimlachjes werden niet gegeven. 

Toen botste ik voor het eerst met rijm. 

Van de gastheer van gevoelens dizzy. 

En ik zei: als deze jeuk ontwaakt, 

spuug ik mijn hele ziel in woorden.

Ik rende door de landen van Europa.
Als een arme zwerver tussen mensen.
Overal sissen de geluiden van slangen.
En ik dacht er zijn geen vrienden in de wereld.
Er is geen vriendschap die zachtjes constant is.
Beide ongeïnteresseerd en eenvoudig.
Maar je kwam,als een gast,onuitgenodigd.
En opnieuw keerde ik terug naar de vrede.
Met jou fuseer ik met gevoelens,
in een vrolijke,vrolijke toespraken die ik drink.
Om saamen vrienden te zijn.

Er vloeide jaren. Jaren veranderen gezichten. 

Nog een op hen ligt licht. Dromer landelijk.

Ik ben in de hoofdstad, ik werd een eersteklas dichter.

En, vervelend van de verveling van de schrijver, 

ging ik dwalen tussen verschillende landen, 

ik geloofde niet in samenkomsten, ik kwijnde niet

weg in afscheiding, de wereld totaal voor misleiding geteld.

Toen besefte ik wat vaderlandsliefde is. Ik begreep wat glorie is. 

En daarom ben ik verdrietig in mijn ziel, 

het is als een bitter gif.

In de avond, naar beneden getrokken onder de dorp, 

niet te verraden cold ogen, ga ik kijken 

schuine graslanden en luisterde als een link stream.

Ja ja en dan? De jeugd is gepasseerd. Het is tijd om zaken 

te doen, een ondeugende ziel te maken. En laat een ander

leven in het dorp me vullen met een nieuwe kracht, zoals eerder. 

De faam bracht de inheemse belgische paarden

met lange maanen terug.

Ons land

Wanneer het lot je streelt.

En je vreugden schenkt.

Werpt niets ons zo op als

een gevoel van vriendschap.

Koester het lot van vreugde.

Toe was het....

Met een langzame blik van een schaduw die de nacht doordringt.

Om op de zijkanten je zelf te ontmoeten.

Trillende lichten van trieste dorpen. Ik hou van de rook

van een verbrande stoppels, in de verte, een nachtwagentrein, 

op een heuvel in het midden van het gele veld van de wit wordende

berken.Met vreugde, veel onbekend, zie ik een volledige dorsvloer, 

bedekt met stro, met gebeeldhouwd luikenraam. 

En op een feest, in de avond bedauwde. Kijk tot middernacht klaar 

om te dansen met stampen en fluiten.

Onder het gezang van dronken boeren.

Toen was leven, echt ZO, zo gewoon...

+ Poëzie.

De bende gangsters van de oude man is de een en dezelfde.Kameraden!
Op de barricades!Barricades van harten en zielen.
Alleen wij zijn puur, hij heeft bruggen verbrand om zich terug te trekken.
Het is genoeg om te lopen, futuristen,in een toekomstige sprong! 
Stoomlocomotief om een ​​beetje te bouwen,draaide de wielen teketeketek.
Als de song het station niet vernield,waarom dan de wisselstroom?

Wanneer komt het, de oude dag? Wanneer rimpels op het gezicht vallen.

Wanneer vermoeidheid op je schouders valt. Wanneer de levenskleuren

vervagen, En er geen innerlijke woedende passies zijn. En ik wil warmte,

liefde en genegenheid van volwassen kleinkinderen en kinderen. 

Als je last hebt van ouder wordende ledematen,  en degenen die

zich voordoen, veranderen. Kan je niet begrijpen en accepteren. 

Wanneer in de ziel van hoop verdwijnt.  Als de ouderdom komt,

weet ik niet ... Het zou niet langer bij mij zijn geweest. 

Ik heb de zon gisteren in de avond van het water doorgebracht. 

 Je bent blij om te gaan liggen in de golven,

maar het omzeilt de antipoden, slim om de dag te verlichten.

Ik dacht echter op een moment van rust. 

 Het leven is gelukkig, helaas, je haastte je naar de vergetelheid. 

Is het geen droom voor een eeuwigheid ?

En stil verlangen zo zacht te comprimeren de keel. Geen hijg of zucht, 

alsof de nacht van alle vloek uitgerekt.De duivel zelf zat op zijn borst. 

Je springt op en ren naar de straten doof zelfs geen licht, 

maar er is niemand om te helpen, waar je ook bent kijkt in de

lege ogen en begeleidt de nacht. Daar blaast de wind door je heen, 

tot de bleke ochtend.En tot slot, de wens van vermoeidheid,  

Wat is het geweten? Echt waar? Leven? ...



ik luister en in sombere stilte, je muziek te horen. 

Wat ze niet weten, maar helaas het is gedaan, en

een opeenvolging van geluiden, als tranen, rustig gieten.

En de beste jaren van hoop en liefde in mijn borst nog in leven.

En gedachten en de geest is vol van verlangens en passies, 

en het bloed kookt, en tranen van mijn ogen, 

de geluiden na elkaar regende.

Op mijn manier

Het fenomeen van een ander,

mooi leven ergens in de buurt.

Met het bekende voor ons, het aardse.

Laten we eens kijken naar de geest

betekent om er te komen,

probeer te lezen een gedicht

met de verwachting te voelen:

het is waar dat er iets is.

+ Poëzie

Dwaal spoken op de veranda

en kreunen in de ijzeren deur kloppen.

En hun gezichten zijn wit,als een tafelkleed.

Aan wie is hun eeuwenoude verwijt gericht

en wat doet hun schaduw beven?

En in de zalen feest een arrogante bankschroef,

huilend in de ondergrondse trappen.

Waar hun schaduw verdween.

Vandaag - gele bladerengimp en de regen die verdriet in de 

wind brengt, en de wind is een gratis minstrel-pelgrim 

 melodie speelt droevig, het was niet mogelijk om terug te keren,

maar toch dag en nacht mis je hem,in een droom, mijn geliefde,

fluisteren, maar voor een lange tijd het in het echte leven ontmoet 

je vergeet zijn ogen niet, de warmte en tederheid die handen gaven.

 De traan glijdt en pijnlijk verbrandt de wang. 

 Hoe moeilijk het is om lief te hebben? 

Als een droom, als een ochtendmist.
Maar in ons brandt het verlangen nog steeds.
We wachten met een verlangen naar geluk.
Notulen van heilige vrijheid.
Hoe de minnaar wacht op zijn geliefde,
met de minuut met een echte datum.
Terwijl de liefde in hem brandt.
Zolang de harten voor ze levend zijn.

Ik herinner me die bloemen.Dans je ziel. 
En de wind bewonderde zoals jij, hoe mooi je was. Boven de lentehemel in de wolken 
vloog een levende ziel. Ik zag het groenere gras niet meer, toen je hier was! 

In de diepte van tijd zal ik mijn verdriet onderdrukken. 

Maar de tijd reinigt uiteindelijk uit dit hart met het hart .

Als het hart tussen de golven u van het verdriet heeft gered. 

Laat het dan eindelijk zo zijn voor het lot van 

dagen dat de duidelijkheid zal verdonkeren, omdat er

veel vertroosting in u zal blijven.

Niet iedereen de schuld. Op dat moment, toen het ergste, 

de kracht vinden om te vergeven.Woede zondige zinnen in de harten

van wraak of op te slaan en al degenen die jou niet vergeven, 
hun unforgiveness gewoon. Ik weet het bittere arbeid, dacht ik vaak.

Tevergeefs vergeven wanneer u vervloeken en vernederen onbeantwoord. 

ontsluierde ziel. Met de grieven van iedereen gekwetst. 

Maar alles zal voorbijgaan. En God vergeeft. 

Hij vergeeft alle en medelijden 



En ik verberg dat niet voor het dorp waar ik vandaan kwam, 

ik liep vaak blootsvoets rond in de plassen, bij slecht weer kende je

gevaar niet en er waren gelukkige mensen in de veranda. 

Berken op de rand van scharlaken takken.Curly gele populier en

wilg in de buurt van de vijver. Wonderful vriendinnen, tuin frambozen, 

mijn hart kreunt kreunen, ik herinner ze altijd. 

En ik verberg dat niet voor het dorp waar ik ben geboren, dat ik

mezelf 's ochtends met zilveren dauw waste, de grootsheid van het

volk groeit jaar na jaar sterker, de wind waait in het veld en de

gouden regen. En ik verberg dat niet voor het dorp waar ik kom, 

waar zuivere, schone lucht, heilig water, bij elk slecht weer,

de natuur regeert hier, ik breng de magische dageraad in een jaar.

Tientallen eeuwen lang versloeg de wetenschap het antwoord.

Hoe wordt liefde gemeten, op basis van getal, volume, kracht, licht? 

Welke maatstaf moet worden toegepast, evenredig met liefde? 

Ze kan niets uitleggen, geen geluk, geen pijn. Wat is correcter om te geven 

voor het gevoel van deze naam? Is het een ziekte of genade? 

Een beloning of straf? Span je geest niet, en geloof oprecht. 

Liefde is sterker dan kwaad en duisternis. Sterkere wreedheid en dood. 

En hoe je het ook noemt, maar het is onveranderlijk. 

Alles sterft zonder liefde, en alles is geschapen door liefde. 

+ Poëzie.

Dennenbomen in het gras,

tussen de wilde balsem,

de kamille en de boswachters.

We liggen, de armen teruggeworpen en

hij tilde zijn hoofd op naar de hemel.

We zijn daar uren gebleven, tot de zon oner ging.

Een dag om nooit te vergeten.

Die dag verscheen voor ons Cupido.

Lelijke vrouwen bestaan ​​niet, en de mooiste van allemaal maar één: 

voor haar bloeit de kers, voor haar drinkt de man naar de bodem. 

Daarnaast en in de winter, zomer, samen met haar paradijs en in de hut. 

Er is geen speciaal geheim, omdat ze in zijn ziel leeft. 

De schoonheid ervan vervaagt niet, als een boeket van oude wijn. 

De schoonheid van een vrouw van God, er is geen reden om hieraan

te twijfelen, alleen om de een of andere reden is het immaterieel, het 

meest wenselijk voor mannen. "Wat hij erin vond soms zullen ze vragen.

Je kunt honderd keer mooier ontmoeten, in de handen van waarom

hij het draagt.En niet slapen voor vijf nachten in een rij? " 

Maar een onbetwistbare waarheid. Maar mooi al met al een vrouw...

Mijn vrienden,ik zal je eerlijk zeggen.
Ik ben klaar om mijn ziel voor je te openen.
Laten we vrolijk zijn,
wandelen, rondsnuffelen, een grapje maken.
Gooi alle soorten twijfels weg.
En vooroordeel, jaloezie, angst.
We zullen veel plezier maken,
badend in vrolijke golven van het leven.

Alleen degenen in het paar het lot gemarkeerd. Met hen, Geluk, Liefde, hun

Hoogheid. Vrouw was een verdriet om de weduwe van een vrouw en een

lus van eenzaamheid. Zonder geliefde is het leven verwrongen.Het hart van

iedereen wacht op een onverwachte ontmoeting. Zelfs als het lot scherp is, 

is het beter dan onbehandeld leven. Het zal rommel alsjeblieft niet als

onbelangrijk beschouwen, het zal het hart niet geven en strelen. 

Zal de eeuwige hoop niet dekken. Alleen de zorg voor de dierbaren.

Wij zijn Madonna, Eva. Voor de gelegenheid om naast je geliefden te leven

 de koning werd achtergelaten door de koninginnen. En met slechts één kunt

je in een hut wonen.En om met hem graanbrood te delen. 

Alleen om lief te hebben en bemind te worden. 

Alleen in verdriet en vreugde zij aan zij. 



Wanneer je niet kunt denken aan het gewone... 
Als je niet kunt denken aan het gewone. 
En het leven lijkt van het voetstuk te gaan.
En het hart bevriest, wat niet gewend is.
Het is tijd voor grote liefde.
En dit uur is de hemel van gelukzaligheid, ik 
moet ervan genieten tot het einde.
Je voelt de aanraking van liefde 
en laat ze slaan in de unison van het hart.


Geluk 

Ikzelf zal het niet begrijpen. Wat gebeurt er in de douche, 

Misschien is het alleen lente, misschien is het de ouderdom al. 

Ik word wakker en schrijf over mooie liefde, en ik zal je vertellen over geluk.

Bel me. Misschien is het in de wolken. Was het verloren? 

En misschien in het bos zwerft mijn geluk. En zeggen: uit het hart,

closer to my heart, I love it.

Je bent sterk in zwakte en zo mooi, 
en laat de draad niet scheuren in de ziel van liefde.
Tenslotte waren er dagen, waar je hartstochtelijk van hield, 
waar elk woord werd gehoord om lief te hebben.

Schreeuwend tegen de felbegeerde deur.

Niet durvend om haar aan te raken.

Weer vertrokken, hetzelfde geloof

om te onderwijzen, als geheim, zonen.

En met het gerommel stortten de poorten in,

En de muur beefde rondom, en nu branden de

vensters van de tempel, als blikken, met triomf.

Met schrik en smaad, lijken pelgrims van andere tijden

op een gloed boven de schors.

+ Poëzie.

 

Hoewel vers onze verouderd, maar knielen uw gehoor en weten dat £ze niet,

zoals sommigen die vrolijk zongen, hun lied gestopt, en zij gingen uit de ogen,

en de veren viel uit de handen van de gekoelde.Maar de dood namnietalles. 

Onder deze urnen en platen is het onuitwisbare merkteken van de afgelopen

dagen verborgen. Alle snaren scheurden, maar het geluid trilt nog steeds, 

en het altaar dooft, maar de rook blijft stromen.

Ik boog me, en zag de gedraaide knoop. Een prikkeldraad is gekleed,

zij is een band. En ik wilde er een, aan de wortel van de nagels om

onder te dompelen in hun gezwollen ruggen.

Vluchten kan niet meer.

Vluchten kan niet meer....

Alle leven gaat in verwachting voorbij. We wachten op de nacht,

de dageraad, een lang verwachte afscheid, is het onvermijdelijk,

"Het spijt me" Worstelen met angst in een lege flat, 

we wachten op een leuke, beltonen strings, maar na een uur in een

rumoerige feest kijken ernaar uit om stilte. We wachten op de tijd

van het jaar, om alles te veranderen. En zelfs de boeken die we lezen. 

Immers, vaak alleen dan, dat deze tijd wordt vermoord. En afgeleid

van de problemen. We wachten misschien niet alleen op de dood, 

hoewel de logica simpel is. We keren tenslotte niet als lot, we zijn

vervuld van leegte. En het zou nodig zijn in de hitte van opwinding,

Ondankbaarheid verbergen en arrogantie, in het belang van "There"

en "Tomorrow", mis het "Nu" en "Hier" niet !! 

Het is niet aan ons om rijk te worden aan de rijke 

liedjes. "Drink, heren." Verlicht opzettelijk de 

verschillende mooie erfenis van je jicht. 

Wij zijn daar, waar de hemel in ruil voor het plafond is, met jou,

een schijntje en een doel. 

Je gaat de tijden in de commune duwen, 

maar er zal een kwart zijn, en alles zal niet lang duren, 

en alcohol verdrinkt in de strijd.

Op een wild feest zat een oud, rijk, grijze man.

Verloren door gekke vrienden, peinzend, en hij keek naar de toekomst,

voor ons gesloten, zijn geestelijke blik. En ik herinner me,

vol verdriet, te midden van het geluid van klinken

glazen vol met wijn, en geschreeuw en toespraken, 

en de feestelijke liederen en het gelach van de gasten, 

klonken zijn woorden profetisch.Hij zei: Verheugen, o vrienden! 

Wat ben je met het lot van deafgeleefde wereld?

De bijl zweeft boven je hoofd,  maar hoe zit het?

Van jou alleen zal ik het zien.

Mooie vrouw portret van een mooie vrouw. Portret obscure woorden en

gedachten, wat kwam uit de diepten van eeuwen. 

Dragen geesten van gezicht aan het licht. Nadat hij de dikke stroom

golvend koper naar de boeiende borst had gedrukt , boog de blik van

de koning de dame, alarm zonder vooruit te kijken. Glimlach van een

engel. Alleen promenades met hoeken.  En zonder iets te beloven, 

heeft alles ontdekt wat angst verbergt. Koppig op zoek naar het antwoord.

We branden van dorst naar kennis, en de gedachte daalt de wens van 

het portret van een mooie vrouw. 

Ik zou graag sterren willen plukken.

En ik weet dat zal me lukken.

Een ster die geef ik dan jou naam.

Om te zeggen hoeveel ik van je hou.

Ik zou ze bewaren in mijn hart. 

Speciaal voor jou leg ik ze apart.

+ Poëzie.



Wat is liefde? Dit is een puur, helder gevoel.
Wat is liefde? Het is passie en een beetje gek. 
Wat is liefde? Deze warme tederheid en genegenheid.
Wat is liefde? Dit is een vriendelijk, prachtig sprookje.
Wat is liefde? Dit is wat ons door het lot wordt gegeven. 
Wat is liefde? Dit is wat voor altijd bij jou is.



Hello! Duizend keer mijn groeten aan jou,nacht!
Opnieuw en opnieuw, ik hou van je, rustig,warm,zilver grenst!
Schuchter stak ik de kaars aan,en ging ik naar het raam.
Ik kan mezelf niet zien, maar ik zie alles.
Rain, zeker wachten: Wicket rilling, oplossen,
Flowers, uploaden, rook sterk, en een lange,
lange tijd met het deksel knipperen.

Kosmische stilte was zonder het licht van steden.

Hij scheurde de deken af,

spuugde in de koolbak en snelde naar het raam.

Er moet een raam zijn met een plafond? 

Het knetteren van de opgerolde rolluiken werd muziek.

 Er was iemand anders in de kamer.

Hij herinnerde zich dat hij niet alleen in slaap was gevallen,

maar dat maakte geen moment uit.

Er waren sterren. Onmogelijk.

Dichtbij branden van oneindig verre werelden.

In de blauwe lucht boven de noordzee zag

hij een trapezium van heldere punten en kon het niet geloven.

En er waren sterren.

Hij rukte zichzelf op de raamlijst en aarzelde niet

eens toen de koude septembernacht op zijn borst schroeide. 

 Ik ben doof en blind. Maar waarom spelen

trommels dan in mij en lach ik naar deze hemel?

Er was maar een klein beetje.

 Om te beslissen wat het beste is.

Blijf bij deze vreugde van het één op één herkennen

of de droom verstoren van iemand die sliep en slaapt daar,

achter zijn rug om een ​​wonder te delen.

Adem in. Uitademen. Nog een paar keer,

scheel en besef dat alles geen droom is.

================

Hoe vaak waren we voor iedereen niet online. 
En lege zinnen voor een hele maand. 
Laat zo ver gaan, zoals de winter 
onderweg in de ziel van angst,
we wisten het, maar konden het niet. 

19

 Net wakker worden naast je, net raken aan een zachte hand.
voor een ontmoeting met liefdevolle blik. 
Gewoon praten over alles tot het ochtendgloren, 
gewoon lachen en gewoon triest,  
alleen niet vergeten de gelukkige zomer, 
alleen maar om aanstoot te nemen.
Slechts dromen liggen naast je 
alleen voor twee verwachte veranderingen 
alleen maar om u met heel mijn hart 
en dezelfde gevoelens in ruil daarvoor. 
Slechts te worden een eenheid met elkaar 
en hoe makkelijk alles te verliezen als het 
ineens zwart wordt, zij was wit. 
Maar als je eenmaal begrijpt 
alleen vraag ik aan God 
dwingt ons om te geven, om lief te hebben om op te slaan.
Ons leven is tenslotte maar een weg, 
laten we gewoon leven en liefhebben. 

+Poëzie

We hebben ijzeren daken,

elke tuin en schuur. elke crash luiken.

Op feestdagen vlees en kaas.

Geen wonder dat iedereen

graag bij ons blijven.

Gemakkelijk om iemand andersmasker op te zetten.

Gemakkelijk om iemand anders de rol te spelen.

Gemakkelijk om iemand te zien rijden in de verf.

Gemakkelijk te leveren met de

mensen hun pijn...

Om het leven te leiden waar je van houdt

en om van het leven dat je leeft te houden.

Moet je de limieten overschrijden die de maatschappij

voor jou heeft vastgesteld.

Voorbij het realisme.

Je moet wel klaar zijn om groot te dromen.

Geluk. 
"Geluk is wanneer je wordt begrepen." 
Geluk is tijdens het wachten en ontmoeten. 
Geluk is als je het vergeet. 
Gelukis als het volledig leeft. 
Geluk wordt alleen gegeven
 tegen de achtergrond van lijden. 
Geluk is wanneer nog vol van verlangens bent. 
Geluk wanneer dankbaar tot het lot.
Geluk is wanneer je dankbaar bent. 
Geluk is wanneer je wint. 
Geluk is wanneer de
 elleboog van een buurman stevig is 
Geluk is wanneer je met liefde leeft. 
Geluk is wanneer je het warm opgeeft.
Geluk is wanneer inspireert succes. 
Geluk is wanneer het verdeeld is in alles. 
Geluk is wanneer je iemand dierbaar bent. 
Wil je dat ik je geluk wens? 







Ik zou je alleen aanraken, ik zou alleen je gezicht zien, 
ik zou in je ogen duiken. 
Voorbij de geneugten van het huilen. 
Ik zou gewoon je stem horen, en een vluchtige blik vangen.
Spanning tussen de vingers van het haar, 
En de weg zal teruggaan. 
Ik zal je zachtjes bij de schouders nemen. Bij kussen zal
 ik me verkleden en als ik je de gave van spreken
 ontzeg, zal ik de weg terug sluiten. 
Ik zal je wervelen met een wervelwind van verlangens. 
En bij de afgrond, op de rand, zal ik door de 
vreugde van het lijden leiden. 
ik zal mijn dorst te drinken geven. Lang, lang, dan droom ik, 
hoe ik je hand in mijn hand houd, als kussen de ogen
 en wimpers, en ik druk mijn wang tegen jou wang.
Ik zou je alleen aanraken. 
Ik zou alleen je gezicht zien. 
Ik zou in je ogen duiken, 
en de geneugten van het huilen opvangen. 

Samen stonden wij sterk.

En niemand kon ons breken.

We begrepen elkaar.

Zonder dat we het uit zouden spreken.

+Poëzie.

Ik weet niet hoe ik zou leven, als ik je niet had ontmoet. 
En onze ontmoeting werd niet aan het lot zelf gegeven. 
Ik weet niet hoe ik zou hebben geademd, 
als de ziel niet was opgewarmd. 
En die woorden zouden niet worden gevonden, 
Wat ik wilde horen. 
En hoe te geloven dat ik het zou kunnen ... 
Verspreidde mijn twijfels. Het lot bond ons twee samen 
en ze glimlachte naar ons. 
En vanuit het schijnsel van je ogen. 
In mijn ziel werd liefde wakker. 

Laat een minuut vallen,

als een nieuwe elegante steek.

Om voor altijd de moeilijke toestand van

"als" te vergeten.

Zing dan mijn vriend dat

ik weet dat alles in orde is.

Ode aan 1418 ...

Ik loop over de oude landweg door overwoekerde velden. 
Geen gemaaid gras ergens, geen stapel, alleen een
meeuw die met aarde is overwoekerd. 
Hier rijpten vroeger bieten en tarwe. 
Er was een geluid van knipperende auto's. 
Nu tsjirpen alleen vogels, en onderweg ga ik alleen.
Verlaten boerderijen, en een oude tractor, 
 gedumpt aan de kant van een rijbaan. 
Is het echt mijn Vlaanderen? Wat voor soort
 vijand heb je meegemaakt ? Maar hoe vaak ben je 
uit de as opgestaan, en hoe vaak stond je 
op via je knieën. In gevechten, in tegenspoed,
 België, werd je alleen maar sterker. 
En nu is de tijd voor verandering aangebroken. 
Ik geloof dat tarwe hier zal groeien, 
en een rijke oogst zal groeien. En mijn oude
 dorp zal herboren worden. En opnieuw
 zullen vrouwen bevallen. Verlaten boerderijen
 zullen openen, en in de velden zullen
 oogstmachines draaien. 
België! Je was en zal de eerste zijn. 
Met onze mensen die de barrières niet kennen. 

Ik hou van slapen.

 Veel mensen springen 's morgens op een wekker,

zelfs als ze nergens heen hoeven te haasten.

Ze beschouwen slaap als een verspilling van leven.

Maar het leek me altijd dat slapen, integendeel,

de beste manier is om tijd door te brengen.

Dank u, leven voor het feit dat de dag weer komt, dat brood
 rijpt en dat kinderen opgroeien. Bedankt, voor 
het leven, voor al je inheemse mensen die 
in zo'n enorm licht leven. 
Dank u, het leven, voor het feit dat deze gulle leeftijd, klonk  
in mij met vreugde, dan met pijn. 
Voor de breedte van je wegen, waarin een man, 
alles ervaren, zichzelf wordt. 
Voor het feit dat de rivier is zonder grenzen, 
voor uw elke lente en winter, 
voor alle vrienden en zelfs vijanden. Dank 
leven voor alles dank u. 
Voor tranen en voor het geluk van wakker worden, 
voor elk moment, waarin ik leef. 
Bedankt, leven, dat ben ik je verschuldigd.
Voor het verleden en morgen voor kracht, 
voor al dat ik heb nog steeds tijd en ik kan, 
dank u, het leven, echt bedankt ... 

Ergens, op een dag
zullen we nog steeds vrienden zijn.
Ergens kom ik op een dag
zeker bij jou.
Misschien, onder het geluid van sneeuwstormen,
Of in het zonnige april,
in het najaar en misschien in de zomer.
Het belangrijkste is dat het was. wat het was.Jij en ik...

+ Poëzie.

Een leven zonder problemen is onmogelijk.
Er zijn minuten, uren, dagen waarop iemand hulpeloos is.
Ze weet niet wat te doen, waar te gaan of te staan.
Hij weet niet of iemand in het moeilijke moment naast hem zal zijn.
Wanneer u niet kunt helpen hun eigen persoonlijke macht,
wanneer niets anders overblijft voor hem alleen eenzaamheid.
Het is ervan overtuigd dat deze tijd nooit zal komen.
Hoopt nog steeds hier, die wordt beschouwd als echte vriend. 
Omdat een echte vriend leven nodig heeft.Mijn vriend.




Wanneer het lot je een vriend stuurt, wanneer je 
geliefde in je hart klinkt, neem je een stap uit de 
vicieuze cirkel. met de ene wordt hij eerlijk tot het 
einde. Wanneer de ziel met de ziel de broederschap
 binnengaat. En je drinkt geluk van de geliefde persoon.
Je verscheurt de saaie slavernij van angst. Wees oprecht
 met je geliefde tot het einde. Wanneer gedachten schudden
  en twijfel verbranden. Wanneer vernederd door de oneer
 van een boefje. Open je vriend zonder uitstel. Wordt 
Oprecht oneindig, tot het einde. In de naam van
  de domme leugens van vrienden die verliezen. 
Valsspelen van zoete verdrinkingspijn. In
 tranen en droefheid, verlatend geluk. 
Bladeren van de onoprechte liefde. 

Er was een rustig uur. Aan de voeten van de branding ratelde. 
Je glimlachte en zei vaarwel: We zullen elkaar ontmoeten. 
Tot een nieuwe datum. Het was een leugen. En we wisten
 met jou, dat we voor altijd 's avonds afscheid namen. 

De karmozijnrode vlam brandde de hemel. 
Op het schip waren de zeilen opgeblazen en boven de
 zee was het geschreeuw van de meeuwen te horen.

Ik keek in de verte, de pijnlijke droefheid is vol. Het schip 
flitste met de dageraad zwom te midden van delicate,
 smaragdgroene schuimende golven. 
Als een witte zwaan, spreidde de vleugels zich uit.

En nu werd hij weggeblazen in uitgestrektheid.
 Tegen de achtergrond van de hemel stond 
plotseling een zwak gouden wolk op 
en was bedekt met een helder amethist.

Mijn geest is verdwaald.

Je bent minder er minder

en minder waarschijnlijk.

Je roert de vlammen van je lippen.

Schoonheid is niet meer dan een illusie.

Het is gemakkelijk verdrietig als grappig,

te doen lijken.Gemakkelijk om iemand vulgariteit te vertellen.

Gemakkelijk om in een hand glas te breken.

Het is zo gemakkelijk om lief te hebben.

  + Poëzie.

Moedersgebed 

Wanneer de stille avond weer komt. Een traan glijdt
 weer over haar wang. 
Niemand kan het hart meer genezen. Op dat uur, 
als de kinderen weer in de verte zijn. 
En tot de volgende morgen om sluit je ogen niet kunnen, 
opgeslagen. Liefde Heilige Moeder. 
Immers, voor de kinderen, dat alle rijkdom is duurder 
vermogen van het hart om het vuur te geven. 
Alleen omdat de hele nacht opnieuw niet kan slapen,
alleen omdat het de pijn opnieuw verstoort. 
Nogmaals, de tranen op haar wimpers 
weer gebed is. "volgende te mogen verlenen aan kinderen
 te beschermen tegen het kwaad. 
Laat me in de problemen of andere manier te helpen,
de almachtige God, zegen van de dood van haar zoon 
en naar oneer jonge dochter. Laat me de kant van
 het verdriet te nemen.Laat ze me met een pijl 
neerschieten. Ik bid dat geluk in het leven 
die kinderen ontmoette die ik van mezelf heb gekregen. 
Laat de wind hun kant omzeilen, laat de 
sneeuwstorm 's nachts niet uit de weg gaan, 
laat de sterren in de donkerblauwe hemel. 
Laat ze hun dromen bereiken. 
Bescherm hen, God, om middernacht. 
Wanneer de duisternis sluipt, als een oude dief. 
Ik weet precies wat niet uit te gaan
 van mijn vuur "in mijn borst. 
En hier weer de woorden van de gebeden die 
vliegen van de grond in de nachtelijke hemel. 
En die nacht weer voor zonsopgang. 
Vechten, zoals voorheen, niet in slaap te vallen. 

De pijl jubelde: "Ik ben vrij als een vogel,

en mijn boog is mijn meester,

ik ben in gevangenschap in gevangenschap.

" Maar de boog glimlachte: "Onthoud, de pijl,

je hebt de wil in mijn gevangenschap gevonden."

Op de sneeuwbanken rende ze.

Ze haastte zich achter hem aan om te rennen.

En zo lang, al heel lang,trilde het water van het

niet bevroren oppervlak onder hun voeten.

Als je helemaal niet zou bestaan, zou ik
 denken dat ik geen dag heb geleefd.
Die mijn ellende en klacht zou veroorzaken. 
Wie zou de bron van geluk voor mij zijn?

Aan wie ik uit de verre landen vloog, over wie 
ik verdrietig was, over wie ik verdrietig was. 
Naar wie zou ik de regels trekken 
die ik aan jou heb opgedragen?

Als de tuinen en de vogels bloeiden, wanneer ik je 
ogen niet zag, brandden de sterren aan de hemel 
en ging de zon niet de wereld uit. Als jij er 
niet was, zou ik dan echt gelukkig zijn,
 zoals ik nu ben?

Wat gebeurt er in een jaar of twee?

Wil je het antwoord op de vragen weten?

Kijk naar 

je toekomst met dezelfde gedachten ...

+Poëzie.

Kijk niet naar haar polsen en

met haar schouders vloeiende zijde.

Ik was op zoek naar geluk in deze vrouw.

En ik vond per ongeluk de dood.

In mijn herinneringen aan de lente. 
In het bewustzijn dat de herfst is gekomen. 
In mijn zorg voor de komende dag. 
Je gezicht heeft alle gezichten overschaduwd.

Dit zou niet gezegd moeten worden, 
maar je boog mijn hoofd, en ik 
realiseerde me dat ik me niet kan verbergen, 
je hebt me allemaal overschaduwd.

We hebben veel dingen gezien, en vreugde en verdriet, 
alles in het leven was. Maar het zilver van je haar schijnt,
 als nooit tevoren scheen het niet. En toch, we zijn  samen 
of apart, jullie worden allemaal voor mij overschaduwd.

Doordring de mensen in het zonnestelsel,

gooi het weg als een minnares in het huis.

Zullen de geheimen van de wereld dan opengaan? 

Helemaal niet!

 Als een inspectie van een kiezelsteen of schelp

de geheimen van de oceaan niet onthult.

Ik.

Ik droom ervan zo vrij als een vogel te zijn.

Wegvliegen van alles lijkt me soms zo fijn.

Ik wil zweven op de golven van de wind.

Ik wil geloven in sprookjes net als een kind.

+Poëzie.

Ik ben heel erg ziek.

Ik weet zelf niet waar deze

pijn vandaan kwam.

Of de wind fluit oven het lege en verlaten

veld, Het is als een bosje in september,

De alcohol is een brein achterlaten.

Wat kan ik doen mijn vriend.

Deze wereld is echt aardig.

Hoewel mensen onvriendelijk zijn.

Is de ernst van de inheemse ziel

van iemand anders som.

Om het zo moeilijk te houden.

Wees niet bang, mensen, vriendelijkheid.

Het licht van iemands ogen, liefde en geloof.

Zien de dagelijkse routine.

Wees niet bang om te leven.

Deel het met iedereen.

Omdat ik weet dat er voor een lange tijd 
minder trust voor een woord zijn dan voor een stuk papier, 
schrijf ik: "Het heden is gegeven 
Dat ik getrouw en zwaar liefheb.

Dat ik mezelf aan het einde van mijn dagen wijd verbreid 
dien mijn geliefde onbekommerd, 
wat zal mijn passie onverdedigbaar zijn 
en elke dag wordt het warmer en sterker.

En sinds lange tijd, waarlijk liefhebbend, 
wat onder andere twijfels veroorzaakt, 
onderteken ik dit essay met de eretitel
 "Loving You" 
en geef ik het aan de eeuwige bewaring van 
u, verzegeld met een zegelronde.

Ik heb nachtenlang niet geslapen,
ik weet niet meer waar mijn telefoon is.
Ik ga niet de straat op,het is erg lawaaierig.
Ik voel me goed hier,mijn wereld is ver weg.
Ik ontmoet de zon niet,ik kook geen bittere koffie.
Ik lees geen saaie boeken.Ik bezoek je profiel niet meer,
het is niet interessant voor mij. Voor mij is het gesloten.

18

Nee, ik schiet niet op, ik neem even een moment, 
alsof ik foto's van de film maak.  
Elk moment is immers uniek, 
gemakkelijk gescheiden met één. 
Je zult weer bij bewustzijn komen en er is al 
 een dag voorbijgevlogen. Ik leef niet jaar 
na jaar met de droom dat misschien het 
gelukkige uur van vervulde verlangens zal komen. 
Elke "morgen" is een complete onzin, 
je bent gelukkig of niet, ik ben tevreden
 met alles, of je zit vast in de greep van de verwachtingen. 
Ik ben niet de bottom line, het proces, 
en geniet van wat ik heb. 
En wil niet verdrietig zijn over wat ik heb verloren. 
Laat het soms bewijzen dat ik 
met een beker leeg ben, 
er is nog steeds leven, en dat betekent, er is niet genoeg! 
Oh, de klachten van deze mensen.
Ze hebben meer nodig in het leven van de dag. 
Het is beter om geen nuttige gedachte te nemen met je hoofd.
Wat als je elk moment waardeert, 
en hoe je het laatste kunt uitgeven, 
dat zelfs een dag een enorm leven kan worden. 

+Poëzie.




Die pijnlijke blik die ik niet kan vergeten. 
Ik wacht, en bid,
en ik dwaal, zoals in delirium,ik zal deze ziel van jou 
nergens vinden. 
Elektrisch licht,stil geritsel van sleeën,
en impotente reactie,
met een eeuwige gedachte aan haar.

En sindsdien ben ik boos, 
het is onmogelijk voor mij om te leven.

'S Nachts woedde de storm, 
en met de dageraad in het dorp, 
op de vijvers, in de verlaten tuin, werd de 
eerste sneeuw geboren.

Je zult overal in de hemel worden verspreid,

een heilige verlaat het feest, draagt ​​je leven,

breekt door naar de verre regionen en vult de wereld.

Je baadt in Gods slaap tussen de sterren, waar eindeloze ruimte is.

En temidden van de ruimtes bezaaid met stralen, schittert je refrein.

Ben je altijd dol op wat je bent. Geëerd of niet

oordeel niet over ons.

Maar geluk in de wereld is er nog steeds!

En, zodat de liefde de ster niet smelt.

Ben gevuld met sublieme kunst.

Laat je gevoelens niet opraken.

Raak nooit meer aan geluk geluk geluk.

+Poëzie.

Parijs, Constantinopel en Rome - kariatiden.

Bij de ingang van de tempel! Jij,de zonnesteden, 

ringvormig op het water, hebben

de wereld nagelaten.In jou het zaad van Atlantis.

 Profeten en druïden.

In de duisternis van de bossen kromp de maagd,

en op de rivier, in plaats van de Notre-Dame.

Paris! Paris! Wat is het lot van,

rook Osiris in je wapenschild,

Met de volle belasting van de zonneschijf?

Wie heeft het bloed van de wijzen en koningen van

Luxor met het zegel van de obelisk

in het gebied van uw draak gefixeerd ?

U stelt uw vraag voor de eerste keer. 
Ik antwoord: Het is niet mijn schuld dat 
er andere vrouwen in de wereld zijn, 
hun duizenden, anderen, en jij bent één.

Hier sta je, terwijl je stil vijf knoppen
 op de blauwe trui aanpast . 
En het punt dat zwart over de lip is, 
zoals een gebroken knop is de zesde.

En nogmaals, zonder mijn woorden te horen, 
vraag je me de eeuwige vraag strikt. 
Wie is de schuldige, veel landen en naties 
En veel vrouwen in het land van anderen.

Maar ik verander met jullie allemaal. 
 Aan alle vrouwen die onder de maan zijn geboren.

In dromen komen de nodige lessen.
In dromen komen eeuwige dromen.
In dromen, soms, en zie de ondeugden,
in dromen, de ziel en jij.
In dromen wordt een hint gesuggereerd,
in dromen komt het sacrament van een gelofte, 
in dromen laten ze ons een sprookje zien.Van vrienden of vijand.

Je verbrandt de bruggen achter je niet,

je verpest het kaartenhuis niet.

God is überhaupt met jou.

Vrienden vergeten dat niet.

+ Poëzie.

Prachtige ochtend in de zomer. 
Ondervinden van het hart van de jonge dageraad, 
alles afdrukken de lucht vrijgeven. 
Daisy White geef ik u. De stukken van haar loer zomer 
en warm korenbloem velden, speciale kamille kleur 
daarin een weerspiegeling van mijn tederheid. 
In haar bloeiwijzen speelt de zon. 
En lange tijd werkt een serieuze hommel, 
daarin is de bonte kleur van de tedere Mei, 
en de herinnering aan onze beste dagen. 
Het lijkt een belachelijke gift voor je, 
maar knip de bladeren niet af. 
Misschien is hij naïef en niet helder, 
maar je bent begaafd vanuit je hart. 

Juni begint,juli 's middags,augustusavonden.

lles ging voorbij,het eindigde,ging voor altijd weg en bleef alleen in het

geheugen.

 Nu voor een lange herfst,witte winter,een koele groene lente,

en gedurende deze tijd moet je de afgelopen zomer nadenken en

samenvatten.

En als hij iets vergeet nou,in de kelder is er wijn van paardebloemen,

op elke fles staat een nummer en in hen 

alle dagen van de zomer, alles aan de ene.

De grijze lucht en de draden van het net,
En plotseling, voor mij in het elektrische licht, een
sluier, als fonkelende sneeuw.
En een glimp van een moe mysterie, 
zag ik, en hier is het niet.
Het moment van mysterie is zo vreemd, zo kort,
Maar hier is het, het is in het hart het antwoord.

Het sterft,

en geleidelijk begraaft de maan alle sporen,

onder het witte magische schuim,

en de zwarte magie

van het water.

+ Poëzie

Ik heb op je gewacht ...

Transparant, fris en helder.

Autumn Day zweefde over de grond.

In een stille melancholie ontmoette

ik een prachtige dag.

Met één brandende traan.

Dat ik jou blog, deze dag ontmoeten mag.

Ik hou van het vermoeide geritsel van oude brieven,verre woorden. 

Ze ruiken, ze hebben de schoonheid van stervende bloemen.

Ik hou van het handschrift met patronen,

het heeft een geruis van droge kruiden. 

Snelle letters vertrouwde sketch. Fluistert zachtjes droevig couplet.

Ik ben zo dichtbij om te charmeren.Hun vermoeide schoonheid.

Het is een boom van kennis, vloeiende bloemen.

Je bent een van de slimste vrouwen van allemaal
 slimmer, onder de schoonheden, een wonder van schoonheid. 
Doodden degenen die sterker waren dan ik, en ik zou al lang
 geleden verdwenen zijn, ware het niet dat jij het was.

Geprezen niet verliezen aan vele jaren geleden, 
toen zij hield haar woord om eerlijk te zijn, zou 
ik niet heb gegeven. Waar was zijn bruid.

Alleen een vrouw kan ons op elk moment redden 
en ruïneren, ik weet het, dus redde je me alleen, 
terwijl ik zo vaak op de rand stond.

Voor de gelovigen bent u trouw aan mij geweest,
 door me getrouw te redden.

Laat de lente zich verheugen in de warmte,het
mooie woord, de zachte blik.
Het zingen van de vogel buiten het raam,
en het geluk dat overal is.
Laat hem al zijn dromen vervullen,
maak meer prachtige momenten
en geef de eerste bloemen,
liefde, goed en met inspiratie!