Het recept voor het nieuwe jaar: 
we nemen twaalf maanden van het jaar en reinigen hen goed van jaloezie, haat, verdriet, hebzucht, koppigheid, egoïsme, onverschilligheid. Elke maand snijden we in drie gelijke delen, 
terwijl we zorgvuldig de verhoudingen observeren, zodat elke dag met werkgevuld werd met niet meer dan een derde, en de resterende twee derden waren gevuld met vreugde, humor en plezier,
We voegen drie volledige lepels van optimisme, een groot handje vol geloof, een lepel geduld, verschillende tolerantiebegrippen en uiteindelijk een snufje beleefdheid en fatsoen in relatie tot iedereen en meestal tot buren toe. Giet het hele mengsel erop met liefde. Nu is het gerecht klaar om het te versieren met bloemblaadjes, vriendelijkheid en aandacht. Serveer dagelijks met een garnering van warme woorden en warme glimlachen die het hart en de ziel verwarmen. 

Eet smakelijk! 

Het recept voor het nieuwe jaar: 
we nemen twaalf maanden van het jaar en reinigen hen goed van jaloezie, haat, verdriet, hebzucht, koppigheid, egoïsme, onverschilligheid. Elke maand snijden wein drie gelijke delen, 
terwijl we zorgvuldig de verhoudingen observeren, zodat elke dag met werkgevuld werd met niet meer dan een derde, en de resterende twee derden waren gevuld met vreugde, humor en plezier,
We voegen drie volledige lepels van optimisme, een groot handjevol geloof, een lepel geduld, verschillende tolerantiebegrippen en uiteindelijk een snufje beleefdheid en fatsoen in relatie tot iedereen en meestal tot buren toe. Giet het hele mengsel erop met liefde. Nu is het gerecht klaar om het te versieren met bloemblaadjes,vriendelijkheid en aandacht. Serveer dagelijks met een garnering van warme woorden en warme glimlachen die het hart en de ziel verwarmen. 

Eet smakelijk! 

Hoe oud ben ik. Mooie leeftijd: dromen, liefhebben, bemind worden. 
Geloof me, het is nooit te laat, zoals ik wil, laten leven. 
Niet jong, en dus wat. En hier de cijfers en het jaar ?! 
Wanneer de ziel altijd klaar is om te vliegen waar het niet is.  
Om zonsopkomsten en zonsondergangen te ontmoeten, lief te
 hebben, als een zwembad, met een hoofd. Als een verdwaalde 
jeugd in mijn jeugd. Wil niet rusten! Daarom, zoals ze zeggen, 
zal ik een ontwijkend antwoord geven: misschien, ik, een beetje 
 ouder dan dertig. Hoewel je een paar jaar achter je zit! Onthoud:
  hoe oud je ook bent, dit is de meest geschikte leeftijd om lief te  hebben,te dromen en te genieten !!!

Het is te koud buiten. Tevergeefs verliep de liefde in december.

Liefde in de winter is een korte eeuw. Stille sneeuw valt op de grond.

Sneeuw op straat, sneeuw in de bossen. En in uw woorden.

 En in de ogen. Liefde in de winter is een korte eeuw.

Stille sneeuw valt op de grond. Hier zeg je me gedag,

Ik hoor mijn stem ijzig. Liefde in de winter is een korte eeuw.

Stille sneeuw valt op de grond. Wintere eden zijn koud,

Hoe lang zal ik wachten op de lente.Liefde in de winter is 

een korte eeuw. Stille sneeuw valt op de grond.

Ik ben overal blij om: dat de stad doorweekt is, dat de daken
 gisteren stoffig zijn. Vandaag, met heldere zijde, flitste ik.
 Ze omverwerpen stromen zilver. Ik ben blij dat mijn passie 
is opgedroogd. Ik kijk met een glimlach uit het raam, 
hoe snel je voorbijgaat door de glibberige straat, alleen. 
Ik ben blij dat de regen harder is gegaan en dat je,
 nadat je een vreemde trap bent binnengegaan, 
je natte paraplu omverwerpt en de regen afschudt. 
Ik ben blij dat je me vergeten bent, dat, komend uit die veranda. 
Je zult niet naar mijn raam kijken. Je zult 
geen gezicht naar me werpen. Ik ben blij dat je voorbijgaat, 
Dat je nog steeds voor mij zichtbaar bent. 
Dat is zo'n mooie en onschuldige passie die de lente passeert. 

De bomen zijn al naakt, ze voelen zich ongemakkelijk in de wind. 
De adem van de sneeuwkoningin. Hij voorspelt die tijd, 
wanneer de kou de hele aarde zal slaan en het in graniet 
zal veranderen, en daar zal onze favoriete stad zijn. 
Opnieuw zal het verwrongen zijn met ijspegels. 
Maar de winter heeft zijn eigen plezier: er is een 
nieuwjaarscarnaval, zachte octaven van concerten, 
een luxueuze danszaal, waarin koppels wegvliegen 
ergens in de zomer en in een droom, en de wals is een geschenk, 
omdat het schoonheid schenkt. Temidden van luxe en
 gelukzaligheid van het zuiden. Je zult je vaak herinneren dat het 
meisjesachtige dunne kamp veerkrachtig is, hij zal opnieuw
 dromen. De straal van de zon voorspelt iets, het zal 
door de grijze duisternis breken en alsof het in de zomer zal 
beginnen te spelen, een teken geven over een wonder. 

'S Avonds glinsterde de bergen. 
Vochtigheid en waas lopen het dal in. 
Met een geheim pleidooi steek ik mijn ogen op: 
"Zal ik snel de kou en de schemering verlaten?"

Ik zie op die rand rossig zijn. Gezellige nesten van 
daken zijn verschoven.Ik lichtte op over de oude kastanje. 
Leuke ramen als echte sterren.

Wie stiekem me bang maakt door bedrog: 
"Ben je net zo schoon en jong als je hart? 
Wat als daar, in deze rooskleurige wereld, Will 
opnieuw zowel duisternis als kou zal bedekken? "

+ Poëzie.

Zoals in een spookachtige witte, boeiende droom,

is de maan verzilverd in de nachtelijke hemel,

en de wit-witte tientallen berken, zijn verpakt in sneeuw,

ondergedompeld in dromen.

Je bent voorzichtig aan mijn handen gewend, 
aan kussen, aan vrede geven, heel zachtaardig, eerst terughoudend, 
en dan is het vlees niet spaarzaam. Je luisterde altijd naar mijn stem, 
ga niet in op de betekenissen van de woorden, 
ongehoorzaam, werd gehoorzaam en verliefd op liefde. 
Ik zal je geen geheimen onthullen, 
je bent een lichaam geworden, ziel, 
 hou van mijn liefde, 
blijf mijn lot ... 

Een paard galoppeert, er is veel ruimte, het 
sneeuwt en een sjaal streeld de sneeuw. Eindeloze weg.
Weglopen met een band.Band als verbindig tussenpaard en ruiter.




Stille avondschaduwen.In het blauw leugen de sneeuw. 
Gastheren van onzekere visioenen. De jouwe verstoorde de as. 
Je slaapt op de verre vlaktes, sleep in the snow shroud ... 
Liederen van je zwaan. Geluiden schenen mij. 
Een stem die angstig roept, echo in koude sneeuw ... 
Is het mogelijk om weer op te staan? 
Is het niet het stof? Nee, uit het huis van de Heer.
Volledige onsterfelijkheid van de geest 
Heeft inheems liedje achtergelaten om mijn gehoor te verstoren. 
Gastheren van grafvisies, geluiden van levende stemmen ... 
Stille schaduwen van de avond in de sneeuw raakten de sneeuw.

Het hart is stil. In de koude lucht branden dezelfde sterren op haar af. 

Peoples luidruchtige schreeuw ... Ze zwijgt - en hoort de kreten, 

en ziet verre werelden. Maar alleen in een met twee gezichten. 

Bereidt prachtige geschenken.Gaven van hun goden bereidt. 

In de rustige, en het onvermoeibare vlogen witte vogels over de oceaan. 

Onverdeelde harten Roepen om de mist, alleen te begrijpen 

tot het einde toe.

Je gelooft niet dat de wals is verouderd, hij als eerste in de harten

van het leven. Bird vrije slag, vloog hij in het hart. En leidt ons door

het leven, leidt me nu voor vele jaren, naar het geluid van de wals, 

betovert me, geeft ons dat hij glimlacht licht. We leven de tederheid

van een wals die opslaat. Ik nodig u allen om te dansen, te verlenen

en al glimlach licht, over liefde en dromen te spreken en voldoet aan

een prachtige zonsopgang. Een, twee, drie, een, twee, drie, een, twee,

drie. In een wervelende wals stijgen altijd ... een, twee, drie, een, twee,

drie, een, twee drie we graag op de vlucht wals ... een, twee, drie,

een, twee, drie, een, twee, drie ...

 Hij leidt een prachtig sprookje ...

En de goden lachen, lachen en wees. Amuseren, nog steeds van plan

om mensen naïeve geloof in blind toeval, niet gezien in de gebeurtenissen

van een duidelijke realiteit. In de hoop van de zaak, de kans te missen,  

niet waarderen het feit dat het lot stuurt. Verschrikkelijke dwaasheid,

absurditeit, onzorgvuldigheid. Ga dan terug die in de vergetelheid is gezonken.

Ten eerste, te vernietigen, en dan proberen om ... 

Verzamelen van fragmenten van dromen of geluk ...  

Uit de as van de doden, om de liefde te doen herleven ... 

Is het niet duidelijk dat de noodzaak om te houden,  

waarderen en koesteren, wat een geschenk is verzonden ... 

Destiny, dat ze de hemel kregen als een beloning.

Het gebeurt tenslotte niet per ongeluk ... 

Is het echt zo moeilijk om dit "mysterie" te begrijpen?

vriend.

Herinner je je die prachtige momenten? 
Je luisterde zoals ik tegen je fluisterde in je oor, 
mijn bescheiden "creaties". Mijn stem trilde van opwinding. 
Het was lang geleden. Nee, ik zal niet vergeten worden. 
Die eerste langverwachte kus. De maan zag ons, de nacht straalt.
 Ik zal onze nacht niet vergeten, magie, je gaf me liefde, jezelf, hoe 
je in slaap valt naast me, wakker werden samen, jij en ik.
Ik heb je nodig. Ik heb je nodig. Ik wil je ademen strelen.
  Ik wil niet leven in mijn geheugen en verleden.
 Ik kan mezelf niet vinden zonder jou. 

Zodra alles hier is het marmeren platform en het 
stationsgebouw en de torenspits met klok waren een geliefd  
symbool van hoop voor mij. Want de rijmpjes van gelukkige 
woorden en stippen waren niet genoeg, en de regels van de wereld 
zijn slechts één, het instrumentale geval. De rechtheid van de
 rails de rationaliteit van de witte voorwanden wist gemakkelijk
 zorgeloos geluk: zo geeft de voorzienigheid enthousiaste illusies in
  ruil voor ontijdige oproepen, zorgeloze woorden, zorgeloze gebaren.
  Het gefluit voor een trein die te laat vertrekt.

************************************

Witte berk onder mijn raam. Bedekt met sneeuw, op 
dezelfde manier, zilver. Op de pluizige takken van de 
sneeuwgrens bloeiden de kwasten van de witte rand. En er is 
een berk in de slaperige stilte, en de sneeuwvlokken  
branden in het gouden vuur. En de dageraad, lui 
rondcirkelend, besprenkelende takken met nieuw zilver.

***************************************

 De avond is stil en ijzig. Alleen is er geen sneeuw en nee. 
Buiten het raam de sterren aan, het huis deed de lichten uit. 
Van achter het bos kwam de wolk naar buiten. Het 
huis viel stil en was stil. ' S Nachts was er iemand 
nauwelijks hoorbaar. Hij klopte met zijn poten 
op de ramen en' s morgens in een zilveren, 
sneeuwwitte stilte was iemand schoon en luchtig.  

*************

 Er is een tovenares-winter.
Came, verkruimeld in bosjes.
 Hij hing aan de takken van de eiken,  
ging liggen met golvende tapijten. 

Tussen de velden rond de heuvels. 
Water met een onbeweeglijke rivier
 Gelijke gezwollen sluier.
De vorst glinsterde en we zijn blij. 
We zijn de kneepjes van Moeder Winter.

************************

Zwarte luchten daalden af ​​in de steeg, 
maar vermoeidheid kon die nacht het hart niet overwinnen. 
Gedimde lichten, stomme stemmen, 
is het alles wat er nog over is van een droom.

Oh, hoe droevig was haar atlas 
en de hals is vreselijk wit tussen zwarte schouders. 
Wat jammer dat ik had voor haar onbeweeglijke ogen. 
En de besneeuwde husky van handen, gebedsvol gehoorzaam.

En hoeveel zielen waren daar verdreven? 
Onder de verstrooide, opstandige en harteloze. 
Wat klinkt gemorst, gekoesterd in stilte, 
lila en aanhankelijk en sterrenhemel.

******************************

+ Poëzie.

Ergens in de lucht vliegen vogels. Welke vogels?

Wijze spoken geesten, spinnen en luizen.

Geheel in de uitgestrekte verlaten woestijnen

gaat verlangen vrij naar begeerte.

Er zijn geen vermoedelijke heiligdommen,

er zijn geen spijkers op de toewijding.

Vrijheid, vrijheid! Hij die je begrijpt, weet hoe vrij de rivieren zijn.

En als de lawine overhaast, is de avalanche altijd mooi.

Hij die dicht bij de dood was en haar zag.

Hij weet dat het leven diep en mooi is.

Oh mensen, ik heb naar mijn hart geluisterd,

Ja, als je het maar kon begrijpen.

O maanloze nacht, de nacht is warm, stom! Met ingang van vrije 

vermoeide vrouw. Of misschien, onwetendheid is vol, dromerige verlangens - 

bescheidenheid wacht je nog op mysterieuze kussen? 

Vertel me, de nacht, aan wie ben je verliefd? Maar je zwijgt over mijn

onfatsoenlijke vraag ... En bij jou wordt de omslag donkerder.

En ik voel me angstig in de borst koorts brak. Ik hoor je eindeloze gemurmel.

 Uw gebabbel insinueren fluisteren uw onbegrijpelijk, en geurige schaduw

schommelt rond. De persoon brandend vuur onbekend, borstvergroting

beven herinneringen wegkwijnen verdriet,

geluk en verlangen,  en de lucht zoet, een beetje sluimeren, een nacht, 

alsof hij trilde en vol met mij.

" Zonder echte vriendschap is het leven niets ".

En inderdaad, wie van ons zou willen leven

zonder vrienden en zonder een vriend

van iemand te zijn? 

Vrienden zijn en een goede vriend zijn

is echter een kunst en wordt niet automatisch

aan iedereen gegeven. 

Het moet leren. Laten we het samen doen!

Het is te laat ... Mijn vermoeide paard snurkt en smeekt om thuis te zijn. 
De heuvels zijn zachtaardig rond - 
uitzicht op het land behind the hill 
Een droevig vuur schijnt - 
Ovin ontbrandt. Er is stoom aan de hemel; In de lucht 
schijnt de gouden maand met koude schoonheid, en onder die straal.
Mist maakt zich zorgen als rook. Grote schaduwen hier en daar 
liggen bewegingloos over de velden en het oog onderscheidt alleen de 
wouden van de hoge eilanden. Ergens langs de oevers van de rivier 
In de struiken twinkelen lichten; Plotselinge schreeuw van kwartels.
En blauw, nacht nevel. 
 Alsof schoorvoetend warm.

Gekke jaren van gedoofde vrolijkheid. Ik ben zwaar, als een vage kater. 

Maar als wijn - het verdriet van de afgelopen dagen 

in mijn hart dan het oude, hoe sterker. 

Mijn pad is triest. De arbeid en het verdriet van het 

komende verdriet wacht op mij. Maar ik wil niet, van anderen, sterven. 

Ik wil leven, denken en lijden. Tussen verdriet, zorgen en problemen. 

Soms weer tranen over een fictie, en kan - in mijn trieste zonsondergang 

zal de liefde glimlach afscheid knipperen.

Tranen zijn de reiniging van onze ziel. 
Lachen is de stemming van onze ziel. 
Verdriet is de toestand van onze ziel. 
Al het andere komt van de geest. 
En het is precies waar hij meer mee begiftigd is,  
 goed of kwaad en onze natuurlijkheid is bepaald. 
De geest, en niet de ziel, is het meest vatbaar voor kwade invloeden. 
En het is het verstand dat onze ziel kan redden of vernietigen. 

Ik zal het nooit vergeten (het was, of was het niet vanavond).

Het vuur van de dageraad De bleke hemel wordt verbrand en opzij geduwd, 

en op de gele dageraad - de lichten. Ik zat bij het raam in een overvolle hal. 

Ergens zongen ze de liefde voor liefde. Ik stuurde je een zwarte roos

in een glas goud. Je keek. Ik ontmoette beschaamde en uitdagende 

ogen, hooghartig en gebogen. Zich tot de ridder wendend,

opzettelijk scherp zei U: "En dit is in liefde."En onmiddellijk in

antwoord trof iets de snaren, De klokken begonnen gewelddadig te zingen. 

Maar daar was u met mij alle minachting jong. Een beetje merkbaar

trillen van de hand. Je haastte je naar de beweging van een angstige vogel, 

Je passeerde, alsof mijn droom licht is. En de geesten zuchten, wimpers

dommelden, fluisterde Silk angstig.

Maar vanuit de diepten van de spiegels keek je naar mij. En, gooien,

riep: "Vangen!" En monisto schreeuwde, zigeuner danste. 

En piepte de dageraad van liefde.

Het zal na middernacht zijn ... Ik zal je bellen
als ik wil praten.
In een soort van vreugde en, God verhoede, in moeilijkheden 
ben ik hier zo gewend om hier aan te bellen. 
Wanneer de lijn niet convergeert,
voelen we acuut dat we niet alleen zijn!

Ik wist niet hoe ik moest doen alsof ik een heilige was,
 om te mokken in een belangrijke waardigheid 
en om te kijken naar een filosoof. Ik hield van oprechtheid, 
dacht dat alleen zij het leuk vonden, geest en menselijk hart 
waren mijn genie. Als ik met vreugde straalde. 
Met de snaren van mijn vuur vloog. Ik scheen niet met 
mezelf. Ik zong buiten mezelf. Als de geluiden opgedragen 
werden aan mijn koningen, leken deugden van mij 
dat ze gelijk waren aan goden. Als ik luid voor overwinningen 
de kronen aan de leiders weefde, dacht ik ze in de  
afstammelingen van de ziel en hun kinderen te gieten . 
Als de nobelen dominant zijn, durfde ik de waarheid
 hardop te verdoemen, ik stond te popelen om onpartijdig
 te zijn met mijn hart. Zij, de koning, vaderlandvriend. 
Als ik een ijdelheid ben, ben ik zelf door het licht bedrogen, 
ik beken, door schoonheid gevangen te nemen, 
zong ik en vrouwen. In één woord: ik brandde lief, vlam, 
ik viel, ik stond op in mijn leeftijd. Gooi salie op de 
kist van mijn steen, als je geen man bent.

***********************************

Ja de eerste sneeuw viel, de eerste sneeuw. 
Hij bedekte de valleien van de rivieren, de eerste sneeuw.
 En de rivier stroomt zwart, de eerste sneeuw, 
Alles levend voor de bodem, de eerste sneeuw. 
Al mijn liefde is zwart, de eerste sneeuw,
alles leeft nog steeds naar de bodem, de eerste sneeuw.
 Het zal worden bedekt met ijs, de eerste sneeuw,
 Maar er is lente in de wereld, de eerste sneeuw!
 Ik groet je, de eerste sneeuw,
 geen medelijden, geen verdriet, de eerste sneeuw. 
Hoewel het niet leuk is om te gaan, is de eerste sneeuw, 
op je grijze baan, de eerste sneeuw.

*****************************

+ Poëzie.

*************************************

De Road of Life is zo moeilijk, de trappen zijn elk jaar hoger steiler. 

Ik worstel nog steeds. Ik leef nog steeds, maar alleen gedachten,

zoals naalden, zo stekelig. Stap voor stap, stap voor stap, maar

krachten zijn minder, elke ademhaling is moeilijk. Wat ons te wachten

staat is meer bedekt met duisternis. 

Het was donker en slechts een streepje licht voor mij, dat moment

waar ik nu woon, alleen dat moment beslissen waar ik sta, 

ging ik naar hem nu ga ik ... 

***********************

De nacht is voorbij.

Het was ochtendgloren.

Er is nergens een wolk.

De lucht is licht en schoon,

en de rivier is bevroren,

Met een glashelder tapijd.

"Iets past niet bij mij ..."

Iets was moeilijk om te ademen.In de weilanden bloeiende goudsbloem, 

in een wuivende wilg rivier, vogels, vogels, vogels,  

op een honderd verschillende toetsen zingen en verblijd vogels 

en vogelnesten weven. Iets verontrust me niet gemakkelijk,

niet gemakkelijk.Slank rond het dorp van pijnbomen, 

en de wolken, de wolken, de wolken zo wit als melk, 

en de wolken wegdrijven ver, ver weg. En niemand houdt me 

gevangen, nee. Ik heb niets nodig in de trein om een ​​kaartje

te nemen en om middernacht bij het uitchecken uit te stappen 

in de wildernis van het bos, om samen met jou te zijn om de lente

te worden in de lente.En dit is zo mogelijk.En dit is zo onmogelijk.

De zoemer vliegt angstig, als een oehoe, en het hart, hart, hart 

vliegt achter hem aan door de waas en het hart huilt bitter: 

"Hoe weinig kan ik!"



Mijn leeftijd en verdriet zijn prachtig, mijn leeftijd is mooi en verdrietig,

zoals deze herfst, dat het gekomen is. Ik hoop, zal mij ook zon

en warmte laten. Toch ga ik langs het pad, bang om het gevallen blad te

verpletteren, en spinnenwebben zilverachtig al in mijn haar waren

met elkaar verweven. Ik haastte mijn zomer. Ik leefde als een

eekhoorn in een wiel, en de herfst, ergens verborgen, wachtte op mij

in al zijn glorie. Maak de dageraad koud. En al het regenachtige weer, 

maar ik zal opgewarmd worden. Omdat de warme zomer voor me ligt. 

Net als in de wereld is alles eenvoudig en wijs. En als ik de levensloop

volg, ontmoet ik de ochtend en de avond in de herfst op mijn beurt.

Ik wil het gelach van kinderen horen.

Met bewondering, de sneeuw aanraken.

De avonden in de winter zijn vriendelijk en stil, 

en de sluier van bevroren rivieren schijnt.

Ikwil ...



Het hart sprong op in de labyrinten van de magische zomer. Mockingbird-juli,

de piano stemde ons af op liefde. Ik draag een doorzichtig kleed uit de

woorden van je zachtgeklede, wachtende op strelingen, in de sterrennacht.  

Op de keel verzamel ik alle flats van tranen die niet zijn gemorst, niet

geuite tonen, bespatte liedjes van vreemden. Oplossen in het lot, zoals in de

waanzin van vergeten gevoelens, in zondige gevangenschap van je lippen

zal ik geloven, zoals in het paradijs voor twee. Ik vertrouw mezelf, ik vertrouw

alle gekke passies. Het verbranden van de ademhaling, kronkelende

gedachten vangen. Dat elk moment in de hemel stuurt, de score van

verlangens met het woord "liefde". 

niet een nocturne niet af aan de rand van het verlaten van de zomer.

Strippen dageraad, de lucht gescheurde sluier van de nacht.

Magic uw handen beveel ik nu opgewarmd, vrijgeven in de leegte,

de stilte stierf weg, verdriet en ... 

Geliefde, slaapt ... 

Zilte spetters schitteren op het hek. De poort is al vergrendeld. 

En de zee, roken en schommelen, en dammen dolbya, de zoute zon

zoog in zichzelf. Mijn geliefden, slaapt. Mijn hart lijdt niet, al vallen de

duinen en stranden in slaap. En de zee, alles in een fluistering,

 alle geruis, en al zijn ervaring, ik zeg je fluisterend, dan, een half

fluisterend, dan, in stilte:

"Mijn geliefde, slapent ..."

Ik vond dat het in de warmte toch

allemaal beter was dan in de kou,

en deze zwendel kan zijn

en voedt geen droge noedels. .

Het weer is dramatisch veranderd. 
Regen over de stad, regen. 
Ik smeek je, barmhartigheid. Ga niet weg, ga niet weg.

En laat de winden boos op ons zijn. 
En zelfs de lucht is kouder, 
ik weet het: de zon is onsterfelijk, de zon van jouw liefde. 
Bedankt voor de zon, de zon van je liefde.

Al sneeuw. Het is al koud. 
De ziel van de aarde is naakt. 
Maar liefde heeft zijn voorspellingen. Het is warm. De lente.

Trail drijft door. Dawn avond bleker. 
En zelfs de sterren koelen af 
in hun afnemende jaren. Op de helling van dagen.

Het weer is dramatisch veranderd. 
Minder en minder loyale vrienden. 
En alleen tederheid is bewaard gebleven in je hart, in mijn lot.

En laat de wind boven ons bozer.
En zelfs de lucht is kouder, 
voor eeuwig onsterfelijk de zon, de zon van uw liefde. 
Bedankt voor de zon, de zon van je liefde.

+ Poëzie.

De vogels slapen gevoelig,
onder deze wervelwinden valt sneeuw,
bij het bevroren raam.
En hij droomt wonderbaarlijk,
in de glimlachen van de zon, is de heldere
schoonheid lente weer.

The ghost ...

Je komt elke dag als een ghost, in de kapel van mijn dromen kom je.

Je hand is gecorrigeerd rozet mond geschilderde dromen.

Mijn kind! Je bent een vijand van onbetekenende relikwieën, 

en het is een eer om een ​​dichter te inspireren. Hoe ik van je hou,

mijn witte konijn. Hoe ik het op prijs stel. Maar ik kan geen

gevoelens tellen.Ik ben alleen. Ik ben belachelijk belachelijk. 

Je realiseerde je dat ik genegenheid nodig heb. Je trotse uiterlijk

is zo zachtaardig, zo lila. Mijn zus, vriendin en vrouw.

Ja, ik geloof in jouw ogen en trekt mij ​​naar de ster, zoals

ik in de ster geloof. Ik zal je terugbetalen voor mijn toekomst.

En mij leiden naar onsterfelijkheid.

Ik heb van de naam geen schandaal gemaakt,
ik wilde die glorie niet. 
Je wilt het dus niet geloven en zeggen dat het samenviel. 
Je ziet in mensen alleen merken, je ziet concurrenten in hen.
Maar we besteden gewoon alle tijd in geld aan wat we 
liefhebben en geloven.

De winter is een speciale tijd. Met dit weer, is het raadzaam

om samen te leven.  

In weer als dit, is het wenselijk om eenvoudiger geworden. 

Neem een warme douche, die zich verenigen onder de hete water. 

Vergeet over de voeding en de eeuwige verlangen mager te zijn, 

en in thee zelf veilig voeg een beetje honing. 

Bij dergelijk weer is het wenselijk om thuis te zijn. 

Voeg een beetje rum toe aan de pikantheid, 

voeg een beetje verdriet toe aan de liefde voor pikant. 

Bij dergelijk weer is het wenselijk om samen te leven. 

En hoewel het weer de hele dag woedt.  

Neem deze dag gewoon als een groot geluk. 

Muziek ...

Eentonig flitste met dezelfde pijn mijn dagen.
Als rozen vallen sterven nachtegalen. 
Er is mij gezegd dat ik ze moet liefhebben. 
Maar onder haar satijnen huid loopt vergiftigd bloed. 
En als ik in deze wereld leef, het is alleen vanwege één droom. 
 Daar waar alleen geiten rondlopen, 
ze luisterde naar de doden nachtegalen. 




Wat is geluk? 
Sommigen zeggen: "Dit zijn passies, wijn, hobby's, alle scherpe sensaties." 

Anderen geloven dat geluk zit in de grote van het salaris de grote van macht. 

In de ogen van secretarissen geboeid en de ondergeschikten trillen. 

Weer anderen geloven dat geluk iets geweldigs is: zorgzaamheid,

warmte, aandacht en de gemeenschap van ervaringen. 

Met een lief zitten tot het ochtendgloren. 

Toch is er zo'n mening dat blijdschap brandend is:

een zoektocht, een droom, een baan.

En geluk, naar mijn mening, het is gewoon 

afhankelijk van de persoon.

En opnieuw de herfst met de charme

van de bladeren roestig, rossig, scharlaken,

geel, goud, mute blauw van de meren,hun dikke wateren.

Stapels van majestueuze wolken,verdord azuur van de hemel,

rondom, dimensie van steile lijnen,gewelfde gewelf,

's nachts in stellaire glorie.Wie droomde van smaragdblauw?

Verdronken in het zomerse uur, verlangend naar de nacht.

Al het verleden staat op het eerste gezicht voor hem.

In de stroom van de Milky Quiet Way slaat de branding.

Naar het centrum,door de duisternis van de scheiding.

Mijn liefste,mijn liefde voor jou, met jou.

Ja de eerste sneeuw viel, de eerste sneeuw.
Hij bedekte de valleien van de rivieren, 
de eerste sneeuw. En de rivier stroomt zwart, 
de eerste sneeuw. Alles levend voor de bodem,  
de eerste sneeuw. Al mijn liefde is zwart,  
de eerste sneeuw, alles leeft nog steeds naar de bodem,  
de eerste sneeuw. Het zal worden bedekt met ijs, 
de eerste sneeuw, Maar er is lente in de wereld, 
de eerste sneeuw! Ik groet je, 
de eerste sneeuw, geen medelijden, geen verdriet, 
de eerste sneeuw. Hoewel het niet leuk is om te gaan, is 
de eerste sneeuw, op je grijze baan, de 
eerste sneeuw.

Moe van de weg, stekelig en afstandelijk, het magische rusthuis dat 
door jou is gecreëerd.Want dat alles is lang een kalm oog geweest. 
Je kijkt vanaf deze hoogte. Laat daar een heel ander leven zijn 
daar in de buurt. In een domme vijandigheid van mensen 
die wegkwijnen. Slechts af en toe komt hier, stervende.  
Een gedempt gebrul van snikken en hartstochten. 
Hier is een zoete rust. Alles ademt in stilte, 
En de afstand is onmetelijk goed. En, boven, wordt 
meegesleept door een goedgelovige droom, ziet niets
 tussen de hemel en één voor een moment de rebellerende ziel.

***************************************************

************************

Er is een tovenares-winter, is gekomen, verspreid in bosjes.

Hij hing aan de takken van eiken, heeft golvende tapijten gelegd.

tussen velden rondom heuvels.  met een roerloze rivier in 

vergelijking met een mollige lijkwade. De vorst glinsterde en

we zijn blij met de Winter-Winter rekwisieten.

**************************************************************

We zijn blij met de grijze mezen. Bij de nacht bevriezen de

vogels, sneeuw is gevallen, de vorst is gevallen. De kat

wast de neusmet sneeuw. Bij de pup op de zwarte

rug smelten witte sneeuwvlokken.

***************************

24

Ik heb een monument opgericht zonder handen. Want het is

 niet overwoekerd populair parcours, boven het hoofd 

van onhandelbare opgestegen. Nee, ik zal niet sterven.  

Mijn as overleven en verval weg te lopen, en de heerlijkheid zal

 ik, tot in het ondermaanse, is in leven is één dichter.

Het gerucht van mij zal door heel het kleine vlaanderen gaan, 

en elke dialect die erin zit zal me roepen.En voor een lange tijd zal ik

 zo aardig zijn voor de mensen. Van de vriendelijke gevoelens

 die ik herleefde. Gods woord, o muze, wees gehoorzaam, 

wees niet bang voor beledigingen, eis geen kroon, 

lof en laster worden onverschillig aanvaard 

en daag een dwaas niet uit.

+ Poëzie.

De last van liefde is moeilijk,

zelfs als twee mensen het dragen. Vandaag ben ik alleen met jou.

Ik ben jaloers en heilig voor mijn deel en uw kust,

maar voor wie en waarom. Ik kan het zelf niet zeggen.

Gitaar ...

Vriendschap is een warme wind.

Vriendschap is een heldere wereld.

Vriendschap is de zon bij zonsopgang

voor de ziel een vrolijk feest.

Vriendschap is alleen maar geluk.

Vriendschap alle mensen hebben er een.

Met vriendschap is er geen vreselijk slecht weer.

Met vriendschap is het leven als lentebloesems zo mooi.

Een vriend zal je pijn en vreugde delen.

Een vriend zal je ondersteunen en je redden, indien nodig.

Beste blogvrienden en vriendinnen

jou vriendschap is bechreven hier boven.

DE HELFT EN DE ROOS

In de stilte van de tuinen, in de lente, in de mist van nachten. 
Zingt een oosterse nachtegaal over de roos. 
Maar het lieve meisje voelt de roos niet, luistert niet, 
en onder de hymne in liefde, aarzelt ze, en slaapt. 
Zing niet voor coole schoonheid. 
O dichter, waar streef je naar? 
Ze luistert niet, ze voelt de dichter niet. 
Zie je, het bloeit, huilen er is geen antwoord.

De ogen kunnen spreken. Schreeuwen van geluk of huilen. 
Je kunt je ogen vrolijk maken, ze boos maken, laten huilen. 
Woorden kunnen bedrogen worden, het is onmogelijk met ogen. 
Je kunt in je ogen verdrinken als je achteloos kijkt. 

*** 
Hoe vaak in het leven, door fouten te maken, verliezen we degenen die we belangrijk vinden. 
Wij verhogen degenen die ons niet waardig zijn, maar verraden de meest getrouwen. 
Wie houdt zoveel van ons, we beledigen, en we wachten op  een verontschuldiging.

Goud van de herfst is de hoogste test, het is bewezen. Hoeveel mooie

woorden over de herfst worden er gezegd. Zelfs als het regent,

verdrietig, is herfst in tranen nog steeds onmogelijk mooi. 

Goud van de herfst is een geschenk dat sieraden zal verduisteren. 

De herfst is triest, maar weet niets over armoede. Hoe mooi, gebladerte 

vergulde stralen. Hoe het herfstwonder te inspireren in een wandelingen.

Goud van de herfst. Druppels op bladeren van bergkristallen shimmer 

zachtjes met verschillende tinten. De wind speelt met de bladeren zelfs

de takken zwaaien naar ons. Het herfsthart ademt op geen enkele manier. 

Goud van de herfst is een natuurbezit. Zelfs als de stemming bedekt

is met droefheid, zelfs als het verdrietige hart gespleten is, 

het hart waardeert, net als eerder, het herfstgoud ...



Laten we leven, liefde en verwondering, laten we geloven, herinneren en

spijt, huilen vreugde, lachte hartelijk.Laat ons leven, zodat het hart niet

oud word. Laten we gewoon de velden, de lucht, het zilver van de

dauw bewonderen. En als het moeilijk is, geef het dan nog steeds

niet op. Ga vooruit zonder je hoofd te laten zakken. Laten we oprecht

zijn in communicatie, eerlijk in woorden, daden en daden. 

Laten we geloven, heilig, zonder twijfel.  Leef openlijk, en niet in dromen. 

Laten we eerlijk toegeven in onze fouten, jaloezie en leugens. 

Let's live, love and admire.

Verspreid je vleugels vanuit het hart.

Er is niemand om te vertrouwen 
dan elke derde zijn leven zal meten. 
Als elke seconde klaar is om te doden? 
Als tranen minder weegt dan platina. 
Als het bloed kookt bij elke medicatie. 
Als de liefde meer dan 24 karaat is.
Kan ik jou dan vertrouwen?

+ Poëzie.

Velazquez, Velasquez, de enige genie die erin

geslaagd is om het mysterie mysterieus eenvoudig te maken.

Hoe heerszuchtig is de gastheer van je dromen.

De zon is gestoord, altijd jong.

Met welke vernedering, en met pijn en in angst.

Jij bent onsterfelijk, kijken de clowns toe

Naar de grote werkman van hun eigen schoonheid!

Door het lichaam, subtiel maar bleek.

En de lange speren die opstonden in rijen.

Voor geluk is veel niet nodig, ik zou gelukkig zijn, gelukkig, 
liefde en de vreugde van kinderen, en meer loyale vrienden. 
We streven naar zo'n geluk, we willen er een deel van worden. 
Brand met liefde, tedere passie, en geniet van haar eigen kracht.  
Immers, dit geluk is alleen voor jou, je waardeert het elk uur. 

Je werd verliefd op een andere vrouw. Dat er een scheur in ons leven

zal zijn, had ik helemaal niet verwacht.En ik kan niet geloven,

huil niet, ik kan zelfs niet boos worden. Waarom behandelt

de indringer me, alsof het de vijand is? Ik bel je immers niet vaak, 

en niet om te vechten. Ik ben zelfs blij dat je gelukkig bent. 

Het is gewoon moeilijk om te stoppen met van mij te houden.

Zoals in ons leven is alles gemengd. En het is niet altijd waar. 

Je werd verliefd op een andere vrouw, en dit is het probleem met mij.

Zal jaren of maanden helpen. Of misschien hoop ik tevergeefs. 

"Ja, hij komt terug, hij wordt boos".Al mijn vrienden zeggen

tegen mij.Vergeef me, hemel, een zondige ziel, ik zag in een

korte slaap, dat, stop met een andere vrouw lief te hebben, 

kom je bij mij terug.

Ik hou van de rillingen van het leven,
de goede en de slechte die ik draag.
Ik probeer herinneringen samen te stellen,
niet langer om met "dubbel zieligheid" verder te leven.
Ik moest volwassen worden om het te begrijpen.
Je was niet slecht, alleen lastig gevallen.
Als ik je kende, zal ik niet zeggen,maar in 
mijn droom zie ik mijn huilende vrienden.
Samen met ze let ik op hun verdriet en liefde.
In mijn hart in mijn schatkamer.

Tevergeefs! 

 Ik glimlach naar je, maar ik huil innerlijk, Tevergeefs.

Scheiding! 

Het hart van een man die martelt.En vaak verwijzen ze alleen naar

voldoende geluid. Ik sta als een gek, ik heb de uitdrukking

nog niet begrepen: scheiding.Tot ziens! Breek deze beker, 

er zit een hoop hoop in. Het zal langer duren en het zal het lijden

versterken, en in een mistig leven zal alles bedrieglijke dromen zijn.  

Wij niet,  leerde de woorden tot uitdrukking van verlangens. 

Silent, om mensen al eeuwen te vertellen, maar het is onze beurt.

Maar het doet pijn, dat het lot van het leven aan heilige impulsen

vijandig is.  Nee! grissen gooien en gooien,

die wonden zijn misschien genezend.

Maar tevergeefs, het doet pijn.

Hypothese ...

Uit de eeuwigheid kwam muziek plots uit.

Van eeuwigheid de muziek plotseling scheidden, 

en zij goot in in het oneindige, 

en chaos op de manier waarop ze gevangen genomen,   

en in de afgrond, als een wervelwind, wervelende lichten. 

Melodieuze reeks elke straal van beven. 

En het leven, ontwaakt tremor. Alleen deze lijkt geen leugen, 

die soms deze muziek van God hoort. 

Wie is intelligent in wiens hart het brandt.



Ik sluit mijn ogen en kransen van rozen, verander in het licht van

regenbogen van kleur. Hoe ben ik hier terecht gekomen, wie heeft

me naar de wolken overgebracht, heb ik dit verhaal geschreven. 

Nooit voordat je in de Hof van Eden was, wandelde ik niet in de hemelse

steegjes. Zou ik kunnen denken dat vleugels bij jou zou vinden. 

Van overstromende gevoelens word ik dronken, ik kan mijn armen niet

ontspannen.En ik weet niet wat er voor ons ligt, maar nu ben ik aan

het bevriezen met geluk.



 

Omcirkelt het gebladerte, of de eerste sneeuw komt, 
of in de lente fluiten de vogels geruisloos. 
Zonder deze woorden, het witte licht bevalt me ​​niet, 
laat dit wonder opnieuw gebeuren. 
In dromen vlieg je weer op naar de hemel, 
ik vang je zicht op en ik hoor een gelukkige lach. 
In mijn ziel richt nu een tempel op. 
Slechts drie woorden - ik houd van mijn geliefden. 

Met jou waren we vrienden.

Aangezien jongens vrienden zijn,

hebben gevochten en gepleit zonder pauze.

Soms kan je gewoon met je opschieten,

en meteen hebben we ruzie.

Weer in een man tegen man gevechten of een schaakpartij.

We slaan zacht elkaar op de schouderbladen.

En lachen omdat we vrienden zijn.

+ Poëzie.

In staat zijn om te weten dat verdriet sterfelijk is. 

Iedereen die houdt van waar, maar wreed immens,

en die overal om hem lacht. Is het mogelijk om in ​​geliefde te leven?

Zodat hij haar niet kan zien? Kan ik hopen te zijn, om je nu te smeken?

Maar als ik je pijn zou kunnen doen,word ik hiervoor genoeg gestraft

door mijn verdriet. Wees vriendelijk aangeraakt, met mij om vrede te sluiten.

Want ik ben voor eeuwig gehecht aan je door liefde.

Onder de bomen van de seculiere liefde valse schoonheid 

van uw ogen en uw woorden.Tot ziens, er is een nachtschaduw,

de nacht is kort, als een droom, maar ik weet het,

morgen is een nieuwe dag, en een nieuwe wet voor jou.

Wees geen onzin, geen spook van het bos, maar de oude dame

kende geen feeën met zo'n ontrouw van de ogen, met een

veranderlijke ziel!

Waarom verliezen we vrienden zo snel?
Is er een understatement of onwil om te begrijpen? 
Misschien de zaak die
verkrachting vermindert, egoïsme, pofigisme, niet de wens om te accepteren? 
Waarom verliezen we vrienden zo snel? 
Waarom is het soms zo moeilijk om zich te verontschuldigen? 
Waarom bijten we soms op onze lippen? 
Waarom is een oude vriend tegenwoordig een vreemde? 

 Muziek ...

Niet iemand kwaad doen,  het zal als een boemerang terug komen. 
Niet spugen in de put, het water is om te drinken. 
Niet vrienden verraden, ze kunnen niet worden vervangen, 
en geliefden niet te verliezen, zal niet terug komen. 
Niet liegen tegen jezelf, met de tijd om te kijken 
wat dit liegen zichzelf verraden. 




En het leven vertrekt zonder afscheid te nemen. Bladeren, alsof ze

nergens heen kunnen. In de hemelse waas, oplost, druppelt een woord

druppel. En ik zou graag terug willen keren. En misschien in iets om te

begrijpen, en iets gewoon doorstrepen. Stop de snelle trein, druk op

de stop en tikt en tikt. Herschrijven zou opnieuw het verhaal zijn. 

Maar het leven gaat weg zonder afscheid te nemen. De tweede kans

geeft niet. Alleen een glimlach, weggaan, en de rekening voor

het verleden zal komen.

Ik zal zeggen zoals je bent, zonder te liegen:

Grote vriendschap is in de wereld!

De vrije wind weet het,

en de bergen weten het, en de zeeën.

Grote vriendschap in de oceaan.

Het zevende continent leeft.

Daar is de sneeuw in de moestuin gesmolten.

Het ijs is vervreemd.

+Poëzie.

De geur van de zon? Wat een onzin! Nee, het is geen onzin. In de zon

 dromen, geuren en bloemen. Alle samengevoegd tot een medeklinker refrein.

Allemaal ineengestrengeld in een patroon. De zon ruikt naar kruiden,

frisse baden,ontwaakte lente en harsachtige dennen. Zacht lichtgeweven,

Lelietje. Dat triomfeerde zegevierend. In de scherpe geur van de aarde.

De zon schijnt de bladeren zijn groen. Ademt lente en zingen de vogels,

Ademt het lachen van jonge mensen.

"Onderdruk ons ​​niet van afscheiding ..."

Omdat we de scheiding niet onderdrukken, doen we er niets aan. 

Voor het hart is er een andere kwelling, stagnerende en pijnlijke.

De tijd om te scheiden ging voorbij. 

Eén liet een sluier, doorschijnend voor de ogen.

En we weten, onder deze waas was alles wat de ziel pijn doet.

Een of ander vreemd onzichtbaar voor ons is verborgen, en is stil.

Waar is het doel van dergelijke verleidingen? Het hart is onwillekeurig

in verlegenheid gebracht, en in een cirkel van verbijstering 

klopt het met tegenzin.De tijd voor de scheiding is voorbij, 

en we durven niet, op het goede moment, om de sluier te raken.

Kom hier, alsjeblieft, wacht.

Denk niet dat het licht daar is, wacht. 

Het is gewoon een illusie.

Dat is wat onze liefde heeft veroorzaakt.

Een enorme storm.Ik denk dat ik verder ga.

Misschien zal ik je daar vinden.

Ik kan niets anders doen,ik kan het voelen.

Ik vertrouw nog steeds dat je me vindt.

Om je te zien, om elkaar later te ontmoeten. 

Met jou om te scheiden, om je weer te zien. 

Zodat je in deze scheiding kunt dromen.

Om in liefde te worden geladen, 

en om te voelen wat niet met jou is. 

Wanneer we samen zijn, worden het hart en bloed koud,

Maar als we uit elkaar zijn, iedereen in een geheim alchemie.

Ga niet blind orgeldraaier, lichte wind varieert blind, 

en wordt vervangen door: "zing, vogel, zing," 

een uitdagende uitdaging Toreador. zij huilt en prikkelt het spel. 

De jongen bestuurt de pen op het bureau. 

"Wees niet bedroefd, jongen,  het is tijd voor 

ons om langs de de straten van Parijs te lopen.

Verberg notebooks en verberg boeken! " 

"Ik zal om snoep vragen bij Le Bonbon au Palais"

Overtref het verlangen naar snoep niet! 

Oh geweldig levend aas! 

In de tuin zonder hoop, zonder einde. 

Lachen speelt een draaiorgel.

Laatste liefde is als een verlaten bloem, liggend in het midden

van een landweg. De laatste liefde is een levenschenkende slok van de 

magische wijn van angstaanjagende angst. De laatste liefde is gekkant, 

dat werd geweven door een gekke meester. De laatste liefde is het

herfstgebladerte, nieuw leven ingeblazen in de tuin, waar de sneeuw

al bruisend is. Laatste liefde. Een unieke droom, die als een

luchtspiegeling eens oplost. De laatste liefde is als een belletje rinkelen.

Alarming the heart with a call to reborn ... 



Ik herinner me een prachtig moment: vóór mij was jij, 

als een vluchtige visie, als een genie van pure schoonheid. 

In de loomheid van verdriet, hopeloos, In de problemen van een

rumoerige drukte hoorde ik een lange tedere stem en droomde

van schattige trekken. Er gingen jaren voorbij. Storm rel barstte

Verspreide oude dromen, En ik vergat je zachte stem, Je hemelse trekken. 

In de woestijn, in de duisternis van de opsluiting. Mijn dagen stilletjes

voortgetrokken. Zonder de godheid, zonder inspiratie, zonder tranen,

zonder leven, zonder liefde. De ziel is gekomen om te ontwaken. 

En opnieuw ben je verschenen. Als een vluchtige visie, Als een genie

van pure schoonheid. En het hart klopt van extase, 

en voor hem stond het weer op.

Als honderden vluchtelingen.
 Hun gelederen verlaten door de wil van het lot. 
Lachen, de stoutmoedig veracht.
Earth vreemde taal en gewoonten.
Hij kon onze glorie niet.

+ Poëzie.

Het is mijn zoete ontrouw,voor mij.

Ik denk dat ik mijn geloften niet de schuld wilde geven.

En de ergernis leek zo geliefd,

dat ik het hele dag door met haar net was.

Maar verdriet ging niet weg, en verveling was nabij.

En het hart leed zulke grote executies,

dat met liefde de dood beter verlangde,

Wat zou ik haar alle genegenheid verliezen.

Hoe soms is het nodig om te weten.
Wat mensen zijn in deze wereld.
Ze zijn niet verantwoordelijk voor ons,
maar we staan ​​altijd klaar om te ondersteunen.
Hoe soms is het nodig om te weten.
Wat, net als wij, ze worden gemarteld door dagen.
Er zijn ergens mensen die vrienden zijn geworden.
Wat onmogelijk is om te verliezen.

Waar hou je van? 

Om ergens van te houden is het te gemakkelijk, 

probeer verliefd te worden op alles !!!!

Omdat ik het niet serieus neem, 's Nachts naar de ramen kijken,

voor het feit dat ik graag naar de sterren kijk, voor wat ik glimlach op mijn plek.

Soms ben ik gedurfd en ondraaglijk, voor elk gebaar van mij en voor elke blik.

Voor het stellen van vragen die u wilt vermijden.

Voor het feit dat ik soms de tranen niet verberg, omdat ik je niet wil verliezen.

Zelfs voor het feit dat ik soms koppig ben, omdat ik niet ben zoals anderen.

En nog belangrijker, voor wat ik ben, zul je nergens anders zo vinden. 

Iets liefhebben is te gemakkelijk, vertel me waarom je van me houdt

voor iets dat ik in mijn hart smelt, is het mogelijk. 

En misschien, voor het feit dat ik het ben....

Ik verstopte mijn hart in een kofferbak, zodat het, noch door de vijand,

noch door een vriend werd gevonden. Hoe hard ze ook probeerden,

ze zochten niet. Zodat de wind niet afspoelt. Vecht niet zo dat,

je nauwelijks ademend, in de handen van anderen mijn hart. 

Van moeiten, verraad en kwaad. Ze bedekte de deken met wit, 

zodat het niet zou lijden, niet ziek zou worden. Maar er werd alleen

ineens geklopt. Ik opende een oude kofferbak en ik zie dat ik

nauwelijks kan ademen, daar stikt het hart. "Laat me, ik zal vliegen, 

ik wil niet in gevangenschap leven." "Het doet je pijn." Laat ze! 

Ik wil geen pijn en niet verdriet zijn in vrede als vegeteren, 

na al het geluk om gezien te worden. 

Ik zal alleen mijn gedachten presenteren.

Ze zijn soms obsceen.

Om mij daarvoor te vergeven,vraag ik.

Waardige strelingen in de ochtend.

Bloemen!

Niet alleen op de verjaardag.

Zij zal genegenheid voor u beantwoorden!

En het zal een zoete traktatie zijn.

23

Ik heb er geen spijt van, ik roep niet, ik huil niet, 

alles zal voorbijgaan, zoals de schil van witte appels. 

Verdorde goud bedekt, ik zal niet meer jong zijn.

Hart, aangeraakt door de kou. En het land van berkenjongens. 

 Geest is verdwaald. Je bent minder en minder, minder waarschijnlijk.

  Je beweegt de vlam van de lippen. Oh, mijn verloren frisheid,

 oproer van ogen en vloedgolf van gevoelens.

Ik ben nu meer gierig geworden in verlangens. Ieder van ons,

wij allemaal in deze wereld zijn vergankelijk. 

Rustig genieten van de esdoorns en van de bladeren van koper. 

Wees ooit gezegend. Dan kwam de verkondiging en sterf.

+Poëzie.

Ik weet in de werkelijkheid van het universum schreeuwen bij

de drempel van de dageraad. De weg van de mens in de hitte.

Blijvende valse, bekend als het hart van de aarde in een droom en in de

problemen,die zwak is in devreugde van corruptie in de leegte van het verdriet.

Ik zie de dood in loomheid Years zorgen kruimels, geluk en wee bij de deur.

Jeugd met grijzend oogopslag ouderdom met een vloek in een zucht.

In een arm en prinselijk huis hetzelfde verlies. Ik droom in mijn leven, echter,

de kleur van het menselijke deel. Zorgeloze ziel in de wereld en in het geschil.

Ik geloof in het lot bruiloft in ons koninkrijk van uren zonder pijn, in personeel,

wat leidt midden der duisternis. Eeuwige aanbreekt.Ik geloof, ik geloof.

De bloem is verdord, krankzinnig, vergeten in het boek dat ik zie. 

En nu werd mijn droom vervuld met een vreemde ziel: Waar is

hij geboren? wanneer? Welke lente? En hoe lang heeft het gedijd? 

en verscheurd door wie, Alien, bekend met een hand? 

En zet hier waarom? Ter nagedachtenis aan een zachte ontmoeting, 

of de scheiding van noodlottige, of eenzame wandeling in de rust van de

velden, in de schaduw van het bos? En leeft hij nog, en leeft ze nog? 

En nu, waar is hun hoek? Of zijn ze al verdord, 

zoals deze onbekende bloem? 

De geur van het verfrommelde blad,
als het in de lucht beweegt, vriendelijk vreemd.
Het is niet de mystiek van de wierook
die het opdraagt ​​om hersenen naar de mist te sturen. 




In de heuvels van Georgia ligt de nachtwolk. 
Aragva draagt ​​een geluid voor mij. 
Ik ben verdrietig en licht; mijn verdriet is licht. 
Mijn verdriet is vol van u, u, u ... een van mijn moedeloosheid 
Niets zorgen, geen zorgen, toch zorgen. 
En het hart weer verbrandt en houdt - want 
wat niet om lief te hebben, het niet kan.

Ze gingen uit elkaar bij het ochtendgloren. 

Alle aardse dromen vliegen weg, de buitenaardse landen

komen dichterbij. Landen zijn koud, dom, 

en zonder liefde en zonder lente.

Daar, ver weg, open de Visioenen van familieleden en verwanten 

Ga naar nieuwe kerkers. En bekijk ze onverschillig.

Daar, de moeder van haar zoon weet het niet, 

de hartstochtelijke harten zullen uitsterven ... 

Mijn hopeloosheid sterft zonder hoop ...

En plotseling, op de drempel van de opsluiting,

zal ik verre stappen horen ... 

Jij, alleen, in de verte, je zult een laatste cirkel hebben ...

Op een koude dag, op een herfstdag, ben ik daar weer. 
Denk aan deze zucht van de lente, verleden beeld om te zien.

Ik zal komen, en ik zal niet huilen. Onthoud,

ik zal niet verbranden. Het lied willekeurig ontmoeten. 

Nieuwe herfstdageraad. Slechte tijdwetten.

Gezongen rouwende geest. Laatste gehuil, voorbij gekreun. 

Je zult het niet horen, ik ben uitgestorven.

Het vuur zelf verblinde ogen. Verbrand de droom van het verleden niet. 

De dag zelf, donkerder dan de nacht.

Veroorzaakt door de ziel.

Hoe moeilijk het is om te herkennen in het leven.
Liefde trekt ons of passie aan. 
Waar is de grens tussen, waar is de limiet?
Hoe het hart te redden van pijlen, 
van kwaad en pijn om te beschermen, 
om twee gevoelens te kunnen onderscheiden. 
liefde die leert geven, 
en passie die alleen kan duren. 

Black Love!

Ik liet de pijl van de boog door de lucht flitsen.

Ik wist niet, ze vloog voorbij. Je keek haar tevergeefs aan,

ze flitste en verdween.

Ik gooide het lied in de wind:

Het geluid stopte ergens in de verte.

Waar mijn pijl viel,

kon ik op dat moment niet zeggen.

+Poëzie.


Ik ben van jou.Ik hou van deze donkere tuin met zijn koele en bloemen,
deze weide, beladen met geurige hooibergen,
waar het licht stromen in de struiken ritselen.
Overal in de voorkant van mij bewegende beelden. 
Hier zie ik twee meren azuurblauwe vlaktes,
waarbij het zeil wit is envissers soms 
achter hen een reeks van heuvels en velden gestreepte 
 verspreid hutten, op de natte oevers van zwervende kuddes, 
schuur en molen rokerige.
Overal sporen van tevredenheid en werk.

Er zijn mensen met wie ik "samenval",
communiceren met hen is een uitlaatklep voor mij.
Een geschenk van het lot van die mensen die ik noem,
hun liefde, zorg is dubbel zo waardevol.
Aanwezigheid verwarmt mijn hart,
hun woorden geven steun op de zondige aarde.
Ik hoop echt dat ze het weten. 
Bedankt vrienden, je bent zo dierbaar voor mij!




Je bent mooi, als een bloeiende tuin, in een keer helder voorjaar 

En je stem, zingend in een stroom, gevuld met prachtige schoonheid. 

Je bent een mooi gezicht en artikel, bent rijk aan tederheid van

eigenschappen, en de onuitsprekelijke gratie van de wereld vult

je hiermee. Tender as butterflies, om bij de roepende bloem te komen.

Zorg je voor bewondering en vermenigvuldig je schoonheid. 

Je bent het ideaal van een liefdesnacht, je lach is niet gelijk, 

je inspireert deze lijnen van liefde door ze een zacht licht te geven. 



Dit is waar het probleem ergens is het vinden 
en misschien een dilemma, of weerberichten 
van warmte aan koude is zelfs niet veel 
en toen spatte tranen, dit is ook van God.
Het is ergens een mysterie, het is ergens het geluk.
 En geloof, geen gemakkelijke taak 
vanaf de geboorte tot de dood, alles in kuilen weg.
Het is ook van God. 
Het is ergens in de vergetelheid, het is ergens bekentenis 
kan eerlijk te zijn, kan berouw 
van zonde het icoon en om de drempel van de tempel. 
Wat we hebben gekregen gewoon om te leven. Dit is ook van God. 




Leef geen minuut 
zonder mij zonder uw liefdevolle ogen, 
geweldige gevoelens. 
Verbind ons stevig! 
Overweldigd door het geluk van de golf, 
en barstte in mijn leven.
Rustig, fluisterde stil: 
"De meeste van alle ik hou van je". 
Verdrink in deze gevoelens. 
De hele wereld om te vergeten. 
Aan jou, mijn liefste, 
In de handen van het leven, ik hou van jou.  

Ik was zo vaak zo gewond dat ik naar huis ging kruipen, 

maar niet alleen woede, ik kan zelfs worden verwond met een bloemblad.

Ik heb mezelf gewond, heel onwillekeurig door de tederheid van

de slordigheid op de vlucht, en toen raakte iemand gewond, 

alsof hij op blote voeten over ijs liep.Waarom ga ik door de ruïnes

van het grootste deel van mijn familie, mijn beste, ben ik zo gekwetst

en gemakkelijk kwetsbaar 

en gemakkelijk anderen te verwonden.

Alle kleine dingen zullen voorbijgaan, de basis zal onthouden worden. 
En onze dagen zullen mooi en gemakkelijk zijn. 
Ik draag slechts drie woorden voor mezelf. 
Ik leef dank, volgens, in tegenstelling. 
Nee, de wereld is niet exclusief, hoewel, natuurlijk, anders. 
Maar laat zijn ogen branden met mijn vuur. 
Onrechtvaardigheid in tegenspraak met, maar geweten volgens. 
Ik leef dit leven, voor alle dank. 
In de loop van mijn zonsondergangen en dageraad, 
voor geloof, voor liefde, hoop en poëzie, 
voor de warmte van mijn vrienden. 
bedankt. 

Wijzen zijn niet bang voor machtige heren.
Ze hebben geen prinselijk geschenk nodig.
Waarheidsgetrouw en vrij is hun profetische taal.
En met de wil van de hemelse vriendelijkheid.Kommen ze overal.

+ Poëzie.

Softly zingen tijd. In de wereld van de nacht was het verhaal een

bleke maan is mals, licht in de lucht,het was een stuk van heldere vlinders,

snel, gouden, kunnen vonken vonken stroomden in de vijver,

en in een stille park waren twee van ons. Jij en ik, en om middernacht,

ster licht en duisternis waren beiden samenklank eeuwig psalm.

De aarde en de hemel waren als een kroon, het afsluiten vreugdevolle

geluk van twee harten, gevoelloos tijd. In de wereld weer

's avonds laat lag stil en somberheid, een vonk van de woestijn

sterren in de stilte en de woestijn hart schreeuwde in mij,

het was als een droom, bedroefd slaap dalen,ik was alleen.

Op doof dodelijke wegen groeide wit stof lijkbleek

maanlicht krijt.En in het licht van de maan,veel witte motten,

langzaam, koude, dode lichten.

Als een tak in de grond blijft steken, zal de tak niet verwelken, deze zal 

tot leven komen, zal leven en zal groen worden, en kan gewoon sterven. 

Vervuld met een prachtige schoonheid. Genade door de kracht van de

onaardse schepper van de wereld en de hemel, maar geen vernietiger

en geen demon. Je roept de schepper om hulp, Hij zal de kracht

binnenin vervullen, de Levensadem, de kracht van licht, 

alleen Hij zal je redden van problemen. Zonder hem is er geen leven,

geen liefde, je noemt Hem met een gebed, Hij zal al je woorden

horen, en het hart zal blijven leven. 

Dromen van walnoten

Hun notenbomen noten vielen neer.
Wat is herfstgolven nu,een zwart blad 
hier, daar, en in de droom van de stam heerst er 
 de winter sneeuw.

Ik wil soms niet leven, en gewoon gaan liggen, in slaap vallen

en niet wakker worden. En in deze droom wil ik niet liefhebben, 

weggaan bij iedereen, jezelf vergeten in de vergetelheid. 

Maar als ik denk dat er meer dan ooit dat ik niet hoor hoe

de vogels tsjilpen, en roze dromen zijn niet dromen, wat ik zie

de ogen van hun kinderen, hoe om te groeien wat het leven

zou zijn, ze niet zoenen zelfs meer teder. Wat is er prettiger dan

liefkozingen van mama. En binnenin zal het hart knellen.

En je zult beter en beter willen leven. Ik kan alles doen,

ik zal voor ze leven. En voor mezelf een beetje, voor het geval dat. 

Ik hou te veel van het leven om te gaan, ik mag niet beslissen wat,

wanneer zal zijn.En dit betekent dat we

moeten blijven leven. Niemand zal denken voor mijn gedachten. 



Alsof het hart zich opnieuw verheugt en zingt: de 
lente komt eraan! De lente komt eraan! 
De sneeuw dieper geworden door stoepranden 
splash zwembaden, en de zon in de blauwe lucht, 
en de sneeuw smelt in de velden, de bossen, 
en het geluid van druipen, de drukte van de vogels, 
en gelukkige gezichten, 
Radiance van het oog, kleur glimlacht, 
favoriete vrouwen boeket. 
Dit alles het was. Maar alsof het weer komt, de 
lente komt eraan, liefde komt eraan! 




Met de voorsprong op. 

Soms in het leven van ieder van ons, liefde komt als de eerste keer, 
verliefd is niet op zoek naar iets, 
hield van alles wat het uitbrengen van haar warmte.   
Denk niet dat er geen liefde in de wereld is, ik 
hoop dat al het andere voor staat. 
De lente zal komen en het hart zal tot leven komen, 
liefde en bloem bloeit prachtig. 
Begrijp waar je op hoopte, 
en je zult gelukkig zijn en liefhebben. 

Mijn beste vriend, ik heb je zo nodig nodig,
in verwarring en in angst.
Wanneer ik boos of koud ben,
wanneer ik je mis.
Wanneer de zon in de lucht schijnt.
Wanneer de regen constant wordt gegoten.
Jij bent degene die voor mij zal antwoorden,
zal niet toegeven als hij verslagen wordt.

+ Poëzie.

Mijn Dorp...

Hier trekt het pijnlijke jaargetijde allemaal naar de kist, de hoop en

de neigingen in de ziel durven niet te voeden, hier zijn de maagden jonge

bloesemsvoor de grillen van een ongevoelige schurk.

Reliance zoete, ouder wordende vaders, Jong zonen, kameraden gaan werken.

Gaan vanuit de hut van de inboorling zelf om de werven van de uitgeputte

slaven te vermenigvuldigen. Oh, als mijn stem mijn hart zou kunnen storen.

Een paal in mijn borst brandt een dorre hitte en wordt mij niet door de

bestemming van de inwijding een formidabel geschenk gegeven.

 Ik zal zien, oh, vrienden! de mensen worden niet onderdrukt

en de slavernij, gevallen door de manie van de koning, 

en over het vaderland van de vrijheid verlicht. 

Zal de mooie dageraad eindelijk ontstaan...

Wanneer pijn en verdriet zal oplopen, 

vragen we onze familieleden advies. 

hoe de zee van gevoelens te begrijpen? 

Hoe vind je alle antwoorden? 

En we zijn bereid om ze allemaal te geven 

die niet onverschillig voor ons zijn. 

Doe het daar, dus maak het hier, en dan komt alles goed. 

Ik hield van je, liefde is nog steeds misschien, 
In mijn hart ben ik nog niet helemaal uitgeblust; 
Maar laat het je niet meer storen.
Ik wil je nergens mee bedroeven. 
Ik heb je stil liefgehad, hopeloos. 
Met verlegenheid, dan met jaloezie, we kwijnen weg. 
Ik hield zo oprecht van je, zo teder, 
zoals God je mijn geliefde geeft om anders te zijn.

Andere opvattingen, doelen en omgeving.
Soms worden we voor het leven getest door broederschap.
Niet allemaal maken vrienden door de jaren heen,
niet iedereen begrijpt vaak de prijs.
Mijn vrienden gaan langzaam...
Maar vertrekken zo gekwetst in een leven 
en in hun hart.Een bevroren ziel 
bedekt het ijspad naar mijn huis...

Liefdesbrief.

Vaarwel, een liefdesbrief! vaarwel: ze heeft het me gezegd. 
Hoe lang heb ik gewacht! hoelang wilde ik niet 
al mijn vreugden mijn hand in het vuur steken! .. 
Maar vol, het uur is aangebroken. Branden, liefdesbrief. 
Ik ben klaar; niets dat mijn hart niet neemt. 
De vlam van hebzucht verleent je vlam ... 
Minuut! .. flitste! gloeien - lichte rook.  
Al het zegel van gelovigen die zijn indruk verliest, de 
gesmolten zegelwax kookt ... Oh Voorzienigheid! 
Het was klaar! De bladen waren donker opgerold. 
Op licht as worden hun dierbare eigenschappen 
wit. Mijn borst was verlegen. De as is zoet, de 
vreugde is slecht in mijn saaie lot, 
blijf bij me op mijn.... 



Je bent in de steek gelaten!  Moeite lacht: "Je gaat dood, want zonder

liefde en geluk vergankelijk". Help! liep ze achter haar aan. 

 En lach! "Trots schreeuwde," hij zal dragen voor het hele antwoord,

"ik jankte revenge, ik herhaalde minderheid. Laughing , met open mond.

Ik begrijp alles, alleen nu is liefde zo bitter huilen.

Waarom was ze moedig, moedig bij het bijten op haar lippen ? 

Zout werd op de wond gegoten, ze kon niet zwijgen.  

Extreem, klagend en sonoor. In de bodemloze grijze leegte.

Verdrietig medelijden. De gevoelens zijn niet dezelfde

concepten, maar de man is bekend.Love kreunde in the dark . 

En het kon me niet meer schelen.



Leeftijd is helemaal geen jaar! Dit is een gemoedstoestand! 

We zien de oude mannen ze lijden allemaal droevig. 

Ze huilen alles over het leven en het lot. Ze zeggen: "Hoe moeilijk is

het om te leven!" Ze zeiden huilend over zichzelf, hoeveel ze moesten

verduren. En ik ontmoette geen jonge mensen, alleen degenen die al lang

ouder waren dan zestig. Die vroeger liedjes zongen vrolijk, ze stelden 

doelwitten bij het vuur. Rafting, op dansen en in de films, 

ik hoor hun ondeugende vrolijk lachen: "We zijn echt niet over

leeftijd een lange tijd! In mijn hart is er geen grijze haren!" 

Ik bewonder! "Bravo!" - Ik zeg het. Leeftijd is wat je zelf schrijft! 

In het paspoort, mijn vriend, kijk niet. 

Heb medelijden met het hart met de "oude mannen"!




JIJ, WONDERE, VROUW !!! 

Wanneer je schudt, van vermoeidheid. Wanneer je account verloren is.

laat je niet huilen, van medelijden. Laat het niet gebeuren, aan je twee

vleugels. Ga je gang, bewonder jezelf. Wees niet depressief, sta open, 

en sta op, over ijdelheid en hatelijk bewonder, de zon, de lucht,

in de ochtend. En al staande bij de spiegels. Verander uw haar met meer

helderheid. Wat is moe, wie heeft het u verteld? En alle aangelegenheden,

zij, u bent uitgevonden. Het is tijd, ikzelf, langzaam, uitladen:

lijkt zwak, sterk blijven. Een simpele waarheid, maar we moeten

het weten. Je herinnert je ook dat je, een wonder een vrouw is! 

Wat ben jij, mooi en het hart was helder, voor jou,

gelukkig om te zijn in jou lot.

Niet weglaten, mooi, twee, vleugels! 

Ik ben nog steeds hetzelfde. 
Ik ben nog steeds hetzelfde hart. 
Net als korenbloemen in rogge, bloeien de ogen in het gezicht. 
Het dichtersvers is bedekt met gouden matten. 
ik wil je zachtaardig zeggen. 

Goede nacht! 

+Poëzie.

Ik placht te zeggen: ik zwijg 's morgens.

Over het feit dat de droom voor mij zong.

Een roze roos en een straal. En voor mij, één bestemming.

Van de glooiende bergen kruipsneeuw, en ik witter dan sneeuw,

maar de dromen van de oevers van de

modderige modderige rivieren, vers geluid.

Meer kalm dan zonsopgangen.

Buig niet onder de eeuwige last van destiny is niet erg aanhankelijk. 
Wees gelukkig, goed, wees blij, wees mooi.
Wrik je wenkbrauwen niet angstig, het leven is een wonder. 
Wees gelukkig, goed, wees blij,wees mooi.  
Wees gelukkig, goed, onder de zon en de sterren.

Wie zei die tijd geneest? 
Ze behandelen me met mijn hart, mijn daad, mijn ogen. 
Hij geneest degene die, die zijn schouders overneemt, zal zeggen,
"Ik ben bij je!" 
Hij geneest degene aan wie je gelooft.
Wie geeft je niet om te mopperen.
Wie zal altijd de deur openen, en maakt jou live.

Op het moment van de late schemering ging ik de weg op.

Er zijn geen tegemoetkomende, de rite van het leven van de dag eindigde. 

En de stille avond nam mijn angst van mijn hart af. 

Kalmte zit in mij en in mij.Hier kruipen de wolken, hun dekking bewolkt. 

Verberg de schetsen van de pieken die mij bekend zijn. Hier is

het zeil, nieuwsgierig gebogen door de wind. In de woestijn van

het meer kan men gezien worden.Hier aan de kust lopen de beken rustig.

Je hoort nauwelijks het spatten van water en het geritsel van riet.

En onderbreekt het systeem van de natuur stil en alleen het vluchtige

zoemen van een kever. Nee, ik hoor nog een geluid; Hij pre- death spreekt

tot mij, terwijl ik nog leef. Dat met appelbomen of met peren die zich

op een open plek bevinden, een verouderde vrucht in het gras valt.

Reminiscenties weerklinken sterk in de geest. En mijn hart is aldus op

mijn manier afgestemd, dat ik, luisterend naar hen, het verlangen niet nu voel, 

noch om door te gaan, noch om het wezen te beëindigen.

Ik kende de beste in de wereld. Het einde kwam ook aan hen,

want deze nacht kwam ... Oh, wees blij, geliefde kinderen! 

Ik wens u een hartelijke groet in mijn groeten, zodat uw leven duurt

is welkom en helder voor jou en voor mij!

Onder een gemeenschappelijke, prachtige systeem gunstig te stemmen onwillekeurig, 
en haar licht, fris, en het verheugend mij.
En daarmee het universum in een keer te spreken.
In staat zijn om te begrijpen .. Hebben slechts een gerucht, maar een oogje. 
Van mij om de tijd af te zien 
en in de contemplatie, in gebed doen alsof - 
is dicht bij poëzie, aan het einde van het geloof.
Eerst, in pakhuizen, lees dan stoutmoedig. 
In het eeuwige handvest, in het boek van het universum. 
En verheug je in de gaven van heilig begrip. 
Maar de doden geschreven uw ogen niet betalen, 
zal geen brieven of tijdschriften drukken ... 
Vergeet en licht en leeftijd .. Slechts zelden openen! 
Poets favorieten toegestaan - om te leven 
in de high society van de onsterfelijke idealen. 
En het hart van een verfrissend en ontspannen geest, 
denker en dichter keert terug naar het geluid van de hoofdstad 
naar ontwikkelde werk, zijn gebruikelijke gevecht.
Sterker, machtiger, vechter, klaar om te vechten! Klaar om verder te doen.

Ik herinner me een prachtig moment: vóór mij was jij, als een vluchtige visie, 

als een genie van pure schoonheid.In de loomheid van verdriet, hopeloos, 

in de problemen van een rumoerige drukte hoorde ik een lange tedere stem 

en droomde van schattige trekken. Er gingen jaren voorbij. 

En ik vergat je zachte stem, Je hemelsetrekken. In de woestijn,

in de duisternis van de opsluiting. Mijn dagen stilletjes voortgetrokken. 

Zonder de godheid, zonder inspiratie. 

Zonder tranen, zonder leven, zonder liefde.

De ziel is gekomen om te ontwaken: En opnieuw ben je verschenen.

Als een vluchtige visie. Als een genie van pure schoonheid.

En het hart klopt van extase, en voor hem herleefde opnieuw 

en de godheid, en inspiratie, en leven, en tranen, en liefde.

Aristocratie:

Aristocratie is de regel van de beste mensen.

 (Dit woord betekent is verouderd

en ook deze vorm van bestuur.)

Mensen met donzige hoeden en schone overhemden.

Evenals mensen in het hoger onderwijs,

waarvan wordt vermoed,dat ze een bankrekening hebben.

+ Poëzie.

Ik wacht al jaren op het lijden met het

geheel van onbewust geluk.

En de pijn kwam als een zacht blauw licht,

en gewikkeld rond mijn hart en een pols.

Zulke brandende, pijnlijke strelingen.

Door de natte uitstraling van tranen.

De wereld was gevuld met ongekende kleuren.

En het hart werd van glas,

en daarin zong de wond zo dun.

"O, de pijn, wanneer die ook komt, hij komt

altijd te vroeg."

Wat jammer, soms zijn woorden niet genoeg om alles wat pijnlijk is

uit te drukken, om de ziel van de slavernij te bevrijden , 

en daarmee om het lichaam vrij te maken. Jammer, soms zijn er

niet genoeg tranen, en de pauze wordt gênant. Ik dacht dat alles serieus

zou zijn, het spijt me, mijn eerbetoon aan deze missie. Wat jammer,

soms zijn er niet genoeg leugens, en we zijn allemaal aan het mopperen,

kijkend naar de lucht. En zelfs als u honderd jaar in de wereld leeft,  

u zult nooit in wonderen geloven. En nu vertrappen we de grond

honderd jaar lang. En dit is allemaal opgeslagen in onszelf ...

Nogmaals, met geheime dankbaarheid.
Diep ademhalen, verraderlijkheid.
In het hart van de stromende lente, is
geluk rustig te voorzien.
En de levende ziel die de 
vogels vergezelt in de verte en hoog.

Het gebeurt niet, het gebeurt niet,
vrienden zeggen niet vaarwel!
Vrienden van vrienden niet vergeten,
niet verraden, niet verlaten,
vrienden leven, niet sterven.
De gedachte van een vriend kan niet sterven.

+ Poëzie.

Het leven gaat voorbij, de pagina's ritselen. Dagen stralen, weven door de jaren heen. En het verleden zal niet opnieuw gebeuren, noch morgen, noch vandaag nooit. En we leven alsof we spelen. Alsof we ons leven meer dan eens leven. 
We herhalen onze fouten opnieuw.  Overal, altijd, in alles hebben we gelijk, 
anderen altijd schuldig. We hebben te maken met grieven, woede is als vergif, 
en we kwetsen soms de harten van geliefden. Voor anderen zijn we onvermurwbaar en hard, voor onszelf zijn altijd toegeeflijk. 
In een vreemd oog kunnen we zelfs een splinter zien, we merken het nooit in onze eigen . Misschien zijn mensen het waard om te veranderen. Kijk naar het leven, het afgelopen jaar. Beter en vriendelijker worden dan toen. En het leven gaat verder, ritselen haar pagina's. De dagen stralen, weven door de jaren heen. Maar de ervaring zal niet opnieuw gebeuren, noch morgen, noch vandaag nooit.  

Een vriend is niet degene die cool is op een feest, 
en als ze drinken voor de gezondheid, zal 
een vriend niet schreeuwen
"Drink naar de bodem." 
Een vriend zal het gevoel hebben dat je 
het koud hebt op de grond, 
en je warmte zal verwarmen 
Zonder wijn.

Neen een man mag niet huilen.  Ook al heeft hij verdriet

Mannen niet huilen,  grijs worden ja. En niemand de pijn en

pijn te onthullen. Welke zweer in het hard zal rijpen. De man vergeten maar

leeftijd vergeeft niet. Een schot in het hart, het moment van afscheid.

Het was alleen een traa in zijn ogen. knikt op de vergadering:

" Hallo, hoe gaat het ". En het woord" lange " maar in de zin van tot ziens !!! 

Wie heeft je verteld dat de liefde niet kan de grimmige, schoon.  

Mannen huilen niet, mannen worden grijs. En de pijn, is het doden

van het hart, heel langzaam. 



Ik heb mijn hart niet genezen, ik werd gedood door de tijd ...

"Ik werd gedood door de tijd." Het is bitter het is waar.  

De waarheid om te horen het hart is pijnloos van de pijn, echt het is

erger dan de hel, dat is waarom ik lieg. Het is gemakkelijker om een

​​ander de schuld te geven dan mezelf de schuld te geven.  

Denk je dat dit nieuw is? Zeg het mij! Please!!!

Gevoelens bijna als kinderen, wachten op hen,

bevallen van pijn, lange jaren van angst zal opgroeien of niet, 

iemand zal worden ontmoet, dan weer afscheid, alleen is er geen

instorting, het licht is geregeld. Twee zijn verliefd. 

God is besneden deze wereld, er zijn veel verboden in Hem,

Alleen de schuld is waardeloos, verstand de tegenstander van gevoelens. 

De illusie van een genie, de geest geeft schattingen, de geest is een

slechte gids in de subtiele liefdesrelaties,  er zijn ook schaduwen in de zon.

Alleen liefde is van onschatbare waarde. Alles kan anders zijn,

de gevoelens zijn niet dood ...  

 De oude, die geen dag rust zal vinden, de oude man zittend, met een paardenbloem

 en een uitgestrekte trillende hand. In de taille van de jas is het hersteld, maar

schoon, kraag met een haveloze snuit van een vos. Op een zakdoek, in een hand

geklemd, geel flikkerend uit de tijd van kant. Op de grond is de blik verlegen, de 

rechte lijn is niet oud. De oude man leek besloten te rusten, als zijn hand niet

naar voren was gestrekt. Politieagent besnorde en hem achtervolgd. 

( Bedelaars werden alle dagen achtervolgd.) En toen hij keek, zwaaide hij met

zijn hand en zei met een schor stem: "Oké,vadertje! " Een uur lang beweegt

hij niet, alleen zijn vingers, gekreukelde zakdoek, trillen, op het geluid

van een neergevallen stuiver, "Dank je", stillen zijn lippen. Een jonge kerel

met een boeket haastte zich voorbij, stopte, en een takje mimosa zachtjes 

in de hand van de oude man gezet. En de hand trilde, de rug kromde zich 

resoluut op en op de wang in de rimpel kwam een ​​beetje merkbaar een 

flitste tranen omhoog. 

 Herfst. Ik hou van de lichten in het donker. 

Ik vind het leuk als de slagstenen naar me vliegen als een

hagel van een hol onweer. Ik draai gewoon mijn handen vast met

een slingerende zeepbel. Herfstkleuren kleuren mijn dag. 

+ Poëzie.

In de geurige rand van deze dag is de blauwe song nabij:

Zowel plagerijen als wendingen. Maar daar zal ik niet over zingen,

me de branding influisteren, Dat rond en bloesemt,

en lacht. Ik zal de lente niet aanraken,

ik bloesem de kust, ik red de motten van hun stof,

het moment van kalme golven aan de kust en de

vleugels van hun verre vlucht.

En ook omdat de uitstraling sterker is en

ik hou van sterker in scheiding Half-licht en half-duister

van onze noordelijke dagen,

Het onuitgesproken lied en bloem...

Verhaal van een kind...

Ik heb vandaag vakantie,  ik ben vandaag een eerste-klasser,  

en ik ga voor de eerste keer in de beste eerste klas.

Ik zal goed studeren, en ik droom over om uit te blinken

in mijn studies, en, net als papa, een dokter te worden.

Ik zal alle wetenschappen bestuderen en ik zal je vertellen

zonder te fallen, ik wil kinderen lesgeven, zoals mijn oma.

Ik wil echt leren, ik beloof niet lui te zijn, ik bestudeer alle vakken. 

ik zal ik zal proberen.

We zijn niet bang voor slecht weer,integendeel, alles is andersom.

We zijn elk moment gelukkig,in ons leeft de kracht van de geest.

Het wenkt een bedompte weg,het bracht ons tot leven.

Loop, mijn vriend, ik met mijn gekromde benen.

we wachten op geweldige dingen.

Nieuwe benen?

Kinder vehaaltje....

De muis heeft de kat betreurd. 

Tevergeefs, jij bent verdrietig, poeske lief. 

Haast je naar de vijver, kijk in de spiegelvijver.

Onder het versleten deurtje muisgrijs geverf, 

liep ze dapper om te bezoeken.

De kat rende naar de vijver, Minet kamde haar haar gladjes, 

 ze  begon dapper te bezoeken.

De muis lachte en lachte greetig in haar beide pootjes.

Beiden leefde lang en gelukkig.

Vriendschap is geen begrip .

Vriendschap is een gevoel .

Als je ooit eens in de put zit

zal je weten wat ik bedoel.

Bedankt, mijn vaderland, mijn vaders huis, 

voor alles wat ik weet uit mijn leven, wat ik in mijn hart draag.

In een tijd, voor een eeuw, en eeuwen.

Voor alles wat ik liefheb en onthoud, voor mijn vreugde en pijn.

Dat heeft de weg niet gepasseerd. Voor een goede wetenschap, 

waarmee we verder kunnen gaan. En een gedurfde rush naar hun

zin, en de krachten niet in het bezit, en iedereen naar

rechts resulteerde in uw naam, tot eer en geluk.

Homeland mijn vaderland!

Bedankt voor deze ochtend, voor deze prachtige uren van het 

woud niet slapen, maar rust. Stille ijzige schoonheid. 

Wanneer, boven de kromming van het pad. Van de gebroken,

onbeweeglijke takken van de sneeuwvlok, een enkel poeder,

spookt fier om af te schudden. Voor een rustig, gemakkelijk

geluk, ik weet niet wat te doen of aan wie ik mijn dank, 

moet uiten, maar misschien voor vandaag voor mezelf.

+Poëzie.

Bij ons voor de verlegenheid van de persoon is de ander verborgen. 

Wij zijn rebellerende harten.We zijn jong. Er zijn er drie van ons.

We zijn zo stil achter de les, zo vurig in de arena.

We hebben vergelijkbare verzen en dromen zijn hetzelfde.

Vrijheid dienen is ons motto,en eindigen als helden.We zijn jong.

Er zijn er drie van ons.

Leer te geloven plezier en poëzie, en in mijn dromen,

weg te vliegen naar het verleden, duizenden mijlen.

Neem een meisje bij de hand, voor het geluk te lopen zoenen bij

de ingang en denken dat dit verzen zijn. En ikzelf en anderen

verdrinken hartzeer. Onuitputtelijke last, zal zijn als het hart lief te hebben. 

Leer te leven, nooit gehaast. Om de branding en de meeuw

die in de lucht circuleert te bewonderen.  Leren om te leren... 

Voor een vrouw is de figuur de bron van schoonheid. Ze waren altijd

verlegen voor buitensporige volledigheid. Wat ze al eeuwen niet

bedachten, vechten tegen hun gewicht. Hier een sauna en fitness,

een solarium en massage. En uit een dieet raken vrouwen woedend. 

Wat ze alleen niet hebben, zijn diëten uit volledigheid. Kefir en fruit

en andere mutotie. Maar vrouwen geloven erin en aanbidden hen, 

en wekenlang "zitten" ze. Parochie, de consumptie van calorieën voor

hen als "Onze Vader". Maar hoe kun je leven zonder vlees en

zonder granen? Omdat je zonder niet kunt leven!

Ik wil hen een nieuw dieet aanbieden.Alle ingenieuze is eenvoudig. 

En mijn advies is simpel, weet je, het beste dieet is een

jonge minnaar. Probeer het en zie de waarheid op de weegschaal.  

In het vochtige dennenbos groeit de pijnboom.
In het veld zoemt een sneeuwstorm.
Over de aarde zijn de wolken met grijze tinten.
Op de sneeuwgrond een donzig tapijt.
Bitter, koud, maar verdrietig grenen.
Onveranderd als lente groen. 
Zo zal de vrolijke lente terugkeren.




Als er al geen kracht is, en alleen pijn, alleen 's nachts.  

Als het even is moet je opstaan ​​en jezelf overwinnen. 

En zoals dorst leidt naar het drenken van vermoeide paarden. 

En laat de winden je verscheuren, regent pijn, orkanen in het gezicht

geef je nog steeds niet op, ga. En dan kun je de bronbereiken. 

Ga vooruit, ook als je moet kruipen. Op de snatch, op de limiet van de

moed om te weerstaan, niet vallen, om de lippen te drogen tot

levengevende vocht. En de ster, weerspiegeld in de spiegel van

het donkere water, zult u eenmaal zien, en u kunt de ster aanraken. 

Moe, dat het licht in de ogen gedoofd. Ah, ze moeten nog studeren. 

Ga tijdig door. Je had geen tijd om lui te zijn. De wetenschap haastte

zich om te leren. Met de zonsopgang, al gekleed, haar kinderen

waren in de kleuterklas. De tijd ging snel voorbij, school, werk, thuis, 

oh, het is waar, dat is waar. En de jeugd is nu al om de hoek. 

Smeek jezelf niet te vergeefs, je hebt te vergeefs geleefd. 

Het stormen van jaren van gevaarlijk voorbij gegaan en opnieuw

dageraad. Leef rustig, afgemeten. 

Het stroomt nu vol zelfvertrouwen, alles wat je op je schouders draagt. 

Je moet een monument voor je neerzetten, je verwacht immers geen

beloning als moeder.  

Met elke druppel van mijn hart streef ik naar jou. Elke druppel ziel

nodigt veel geluk uit. En de gedichten die leven als hoop in mij, 

ik draag je op aan jou het betekent, ik wil dat de storm je niet raakt. 

Zodat in je leven alleen de zon scheen. Zodat de traan niet van verdriet,

van geluk tot de pijn van verlies je nooit wist. Je bent mooi, teder,

met een pure ziel,  met de wind in het veld een keer getrouwd. 

Precious, schattig, vrouw. 



En zij hield van en zondigde, zij vergiste zich zo vaak. 
Als een pony verpletterde ze de gemeten voorraad. 
Vaak brandden vleugels in bedrieglijke lichten, 
leugens om waarheid, en sluwheid, voor liefde, 
voor rekeningen die alles met een 
volle maat hadden betaald. laat ze maar. 
Van wat in het leven was, zal ik niet verwerpen.

Wanneer het storm is in zee , bevindt 

het schip zich in een deplorabele toestand. 

Tussen aarde en schip! 

Waar iemand plotseling kiest

voor een nieuw leven, een nieuwe glorie.

In het midden van stormen.

Het schip verlaat.

11/09/2018 +Poëzie.

Laten we het hebben over de stormachtige dagen over glorie, over liefde. 

Het is ook tijd voor mij feest, o vrienden. Ik hebeen premonitorische

welkomstbijeenkomst.Denk aan de voorspelling van de dichter. 

Het jaar zal voorbijgaan, en met jou opnieuw, zal het verbond van

mijn dromen uitkomen.Een jaar zal voorbijgaan en ik zal naar

je toe komen. Oh, hoeveel tranen en hoeveel uitroepen, en hoeveel bekers

worden er naar de hemel gebracht. En de eerste goeie, vrienden, completer.

 En helemaal naar de bodem ter ere van onze unie. Zegen, juichende muze,

zegent.Lang leve het Lyceum. Aan de gidsen die onze jeugd hebben

gehouden. Alle eer, zowel dood als levend. Niet het kwaad gedenken,

voor het welzijn van de beloning. 

Gelukkig worden is gemakkelijk en, geloof me, het is niet te laat. 

Het is noodzakelijk om de vleugels recht te trekken,

om in een droom te geloven. De ogen opheffen naar de lucht,

deleeftijd vergeten. En, door de wolken priemen, de hoogte voelen. 

En dan ... verlies dit gevoel van vliegen niet, 

onthoud tederheid, warmte, streling van liefdevolle handen ... 

Je moet gewoon in staat zijn om van de liefde te genieten ... 

Leef in harmonie met jezelf en wees altijd jezelf,

 om van het leven te houden! 

Ik ben een vrouw.
Over de status van niet minder dan princess. Bij blootstelling iets

sterker is dan tequila. En de overtuiging dat een kaars niet doofd.  

 En op een goede manier, als een moeder, zegende zij. In het kleine

vertrek stond mijn ster op en de dageraad scheen fel. 

Ik ben een vrouw, wat betekent dat ik een vrouw ben van 

hem die op me heeft gewacht en die ik heb liefgehad.

Victorius de Prachtige.

Ik ben een vrouw.

Oh, dit maanlicht en buiten bitter, koud.
En het maanlicht sluipt de ziel in vanuit de azuurblauwe hoogte,
en wekt opnieuw de opwelling van berouw onvruchtbaar op,
en drijft me uit de vergetelheid en dromen.
Nee, het is duidelijk dat ik deze nacht niet de lampen uitblaas.
Het hoofd brandt. Door de whisky klopt hart tweemaal sneller.




Vriendelijkheid wordt gegeven vanaf de geboorte, zoals de kleur van

de huid, ogen of haar. Doe goedheid door "te verwerven". Niemand is

er nog in geslaagd. Vriendelijkheid is geërfd . Evenals soortgelijke

kenmerken. Met genen in anderen in de buurt. Genen van

vriendelijkheid zijn gecodeerd. En het is niet zo moeilijk om te

raden. Wie goedhartig is in de natuur, alleen zal hij niet opscheppen, 

wat, met wie hij deed en wanneer. Het is gewoon dat hij leeft zoals hij kan,

op een andere manier, hij weet niet hoe te leven. 

Je eigen verwarmen, en beledigen, het kan beschermen. 

Geloof in jezelf en het nemen van zijn knieën, ogen, verheffen,

ze rechtte haar schouders. Het was geen leven, een hatelijke

gevangene. Je kunt je bestemming niet verpesten. Je bent geen slaaf,

je bent niet tewerkgesteld om te dienen. Wees blij, gelukkig is jouw deel. 

U hoeft niet een leven lang te leven in de gevangenis te hebben, 

is er geen waarheid in het feit dat het Gods wil is. U weet dat alles is

nu in jouw handen. Je zult je boeien in het stof breken. 

Zelfs als mensen je veroordelen. Gooi belasting van

problemen, ver weg, en in zijn geest het maar eeuwig leven. 

Woman, gezongen door de eeuwen heen, voor iemand 

de beste van alle vrouwen. 

Als het hart pijn doet, en de koude rilling, 
aarzel dan niet om lief te hebben, de rest zal volgen. 
Als je allebei liefhebt en spijt hebt opgehouden, 
probeer dan. vergeef, de rest is de details. 
Om te sterven of te leven, met dit gevoel is niet verschrikkelijk, 
je wist hoe je lief moest hebben. 
De rest is niet belangrijk. 

Ik wil een wereldreis maken.

Ik wil al mijn werkzaamheden staken.

Ik wil geloven in mijn dromen .

Dan pas zal ik verder komen.

De schoonheid, geloof me, is niet eeuwig, met jaren, oud wordend,

laat het in een schaduw. Immers, de rivier stroomt is niet oneindig.  

Vervagen smaragden en opalen, en kruimels van graniet, de tijd 

breekt in marmer, na de hele tijd de meest krachtige dynamiet. 

De tijd gaat verloren aan de tijdswaarde, schoonheid verandert

haar prijs en kan een eeuw of een moment leven, maak eeuwige

vriendelijkheid. Het bespaart, helpt om te overleven, de ziel niet

mogelijk leeftijd, ze is niet op zoek naar een beloning of voordelen. 

Het is onvergankelijk en zwaar, ondersteuning van het leven, geloof

en dromen. Op een dag zul je in vriendelijkheid geloven. We geven

schoonheid aan de rol van idool. Ze verdient eer, onderscheidingen. 

En vriendelijkheid is de grote dokter van de wereld, hij geneest de

zielen. 

Vriendelijkheid is talent. 

+Poëzie.

 Net als de Melkweg, is jou liefde..

Net als de melkweg schittert je liefde in mij in het stellaire vocht,

droomt in spiegel over de waterige afgrond en de

marteling van de diamant martelt.

Je bent een traanlicht in de duisternis van ijzer,

je bent bitter sterren sap. En ik, ik zie wazige randen van de

dageraad zijn blind en nutteloos.

En het spijt me voor de nacht ... Dat is waarom,

dat de eeuwige sterren een pijn in onze harten zijn.

Zal ons hart gebonden zijn aan een nieuwe dood?

Hoe blauw het ijs mijn dag is ... Kijk!

En de sterren vervagen van ontzag 

in de koude,koude dageraad.

Ziekte geef niet op.Doof het negatief in jezelf.
Vertelde me de dokter: "Probeer iets positief te vinden
Er is altijd een motief. Laat onnodige geschillen. 
Kijk in alles positieve. En als de buschauffeur 
bij jou was niet te beleefd, haasten om grap ontdoen.
Look in alle positieve. Alle de vreugde van onze wereld.
Zichzelf breng het naar de troef. Spuug op wat niet schattig is.
Zoek in het positieve." 



Leef geen minuut zonder mij zonder uw liefdevolle ogen, 
geweldige gevoelens, verbind ons stevig. 
Overweldigd door het geluk van de golf, en barstte in mijn leven. 
Rustig, fluisterde stil: "De meeste van alle ik hou van je". 
Verdrink in deze gevoelens. De hele wereld om te vergeten. 
Aan jou, mijn liefste, 
In de handen van een leven, vol met liefde te dragen. 

We zijn zo dichtbij dat we geen woorden nodig hebben,
om elkaar weer te herhalen.
Dat onze tederheid en onze vriendschap
sterker is dan passie, meer dan liefde.Alles zonder woorden.

Vergeef mijn ...

Omdat de vreugde van de vergadering gekoesterd. Voor de weifelende

hoop om te wachten, voor een fervente onvolwassen liefde. Voor alles,

misschien, dom leed, voor iets dat niet opnieuw gebeurt. Vergeef mijn

grillen en grieven en vergeef mijn bittere tranen. Dat ik niet van jou ben

geworden, God kan zien, het is niet mijn schuld, het spijt me. Sorry voor de

onvoltooide lijnen, het licht en de domme dromen het spijt me,

mijn liefste, het spijt me. Laat me voor de laatste keer

aanraken je aanraakt je gehoorzame zachte haar. De laatste keer

dat je je hand aanraakt en je raakt, en mijn voorhoofd nog een keer

aan je lippen. Ga dan weg, als je alles kunt vergeven, liegt niet boos

tegen mij. Vergeef me, als je eenmaal weet hoe. Hoewel ik ben

nog steeds enthousiast, enthousiast om u. Vergeef me... 



Zet geen gevoelens op de show, ik ben ziek van het kwade en het kwaad, 

ze zijn bang voor de aanblik van andermans ogen. En ze hebben een heel,

heel andere behoefte. Onderschat de ziel niet voor de menigte. En al uw

gekoesterde dromen zullen vluchten, smelten in de ochtendmist. Sta niet

open voor iedereen die niet lui is, met afgunst liefde maakt de verf dof. 

Wie weet niet hoe te creëren, dat elke dag met een passie iemands verhaal

vernietigt. Laat het geheim liefde blijven, en onzichtbaar voor

anderen geliefde. Bescherm gevoelens, 

streel ze om behendig en mooi te zijn. 

Als niemand het nog uitmaakt wat je doet.

Als niemand zich nog interesseert voor wie je ontmoet.

Als niemand nog denkt, hoe het met je zou gaan.

Dan ben ik er, om je bij te staan.

Save, O Heer, de behoeftigen, de armen, de zwakke wil, de wees,

zwak en kreupel. Laat hen weten dat deze dagelijkse uw bescherming

 zal krijgen. Geef kracht om de zwakken, de vijanden en vrienden, 

laat een wandelende ritme bedlegerig zijn en kil al het geloof. 

Help iedereen. Ik hoor je uit de hemel wereld en zichtbaar.

Laat iedereen niet overbodig in de wereld, gelukkig zijn.

Liefdesleven. God verhoede je wanhoop.
Liefdesleven. Laat de krachten niet eindigen. 
Liefdesleven. Waar je ook wordt gegooid. 
Liefdesleven. In de lente, in de winter, in het najaar.
Liefdesleven. Droom van wederkerigheid. 
Liefdesleven. Maar vraag niet om genade. 
Liefdesleven. Vergroot de ode. 
Houd van het leven een kort moment. 
Houd van het leven heb een goede mening.
Houd van het leven en eis niets. 
Houd van het leven en liefdesleven.

+ Poëzie.

Het bos is karmozijnrood met zijn karmozijnrode gewaad,

de vorst vervaagt, het vervaagde veld,

de dag zal eruit zien als onwillekeurig en hij

zal zich achter de rand van de omtrekbergen verbergen.

Blaze, open haard, in mijn verlaten kamer;

En jij, wijn, valt in de herfstkou, morst in mijn borst een

aangename kater, Een minuut vergetelheid

van bittere kwellingen. Ik ben bedroefd:

er is geen vriend bij me, met wie ik verlangde

dat ik het deel had weggespoeld, die de hand

uit het hart kon schudden en de vrolijkheid vele jaren wenste.

Ik drink alleen; mijn verbeelding roept om mij heen;

Het vertrouwde kan de nabijheid niet horen,

en mijn lieve ziel wacht niet. Ik drink alleen...

Verlangend naar de uitgeputte ziel. 

Waarom opnieuw gedwongen om te geloven in dromen. 

In de armen van de nacht benauwd. Waarom een ​​ijdele belofte doen? 

In de kristallen vaas drogen de bloemen. Koele gevoelens en

een pad van lijden. Veel punten in de lijnen van gedroogde inkt. 

Mijn verlangen is uitgeput.

Je bent mooi, als een bloeiende tuin, in een keer helder voorjaar. 

En je stem, zingend in een stroom, gevuld met prachtige schoonheid. 

Je bent een mooi gezicht en, je bent rijk aan tederheid

van eigenschappen, en de onuitsprekelijke gratie van de wereld

vult je hiermee. Tender als vlinders, aspiratie om bij de roepende

bloem te komen, zorg je voor bewondering en vermenigvuldig

je schoonheid. Je bent het ideaal van een liefdesnacht, 

je lach is niet gelijk, je inspireert deze lijnen van 

liefde door ze een zacht licht te geven. 



Alle kleine dingen zullen voorbijgaan de basis zal onthouden worden.

En onze dagen zullen mooi en gemakkelijk zijn. Ik draag slechts drie

woorden voor mezelf. Ik leef dank, volgens, in tegenstelling. 

Nee, de wereld is niet exclusief, hoewel, natuurlijk, anders. Maar laat

zijn ogen branden met mijn vuur. Onrechtvaardigheid in tegenspraak

met, maar geweten volgens, ik leef dit leven, voor alle dank. 

In de reeks van mijn zonsondergangen en zonsopkomsten, 

want het geloof, liefde, hoop en poëzie, voor wat ik warm haar

vrienden warm. Live bedankt, volgens, Integendeel. 

Ach, deze nacht is zo wonderbaarlijk goed.

Ze kwijnt weg en betovert ons opnieuw.

Zoek vrienden,het kan moeilijk zijn,

maar het is heel gemakkelijk te verliezen.

Bij vrienden is het nodig om voorzichtig te zijn,

te waarderen, lief te hebben en te respecteren.

Geldig voor wederzijdse ik en mijn vrienden.

Tranen zijn de reiniging van onze ziel. 
Lachen is de stemming van onze ziel. 
Verdriet is de toestand van onze ziel. 
Al het andere komt van de geest. 
En het is precies waar hij meer mee begiftigd is 
 goed of kwaad en onze natuurlijkheid is bepaald. 
De geest, en niet de ziel, is het meest vatbaar voor kwade invloeden. 
En het is het verstand dat onze ziel kan redden of vernietigen.



Het hart klopt van extase.
En voor hem herleefde opnieuw 
de godheid, en inspiratie.
Een leven, van tranen, en liefde.



Ik ben een vrouw ... 

Ontdooien op zich goeden kwaad. In wiens familie katten, leeuwen

en slangen zijn. Ik ben een vrouw die kan wachten en hatelijke

verwachtingen. Ik ben de beloning. En ik ben de straf. 

Ik ben een vrouw. Er zijn geen andere mensen in de wereld, ik ben

een vrouw met wie ik gevleid ben. Ik ben een vrouw, bezit een

geheim, hoe kan ik een man veroveren vanuit de helft van het zicht. 

In staat om te bouwen en te breken, om oprecht te lachen, 

en om tranen te verbergen. Wat ik soms niet begrijp, maar om

te begrijpen wataangenaam is, ben ik een vrouw. 

Met een onschuldige blik corrosievegroene ogen. Ik ben een vrouw

met een gladde huid. Ik ben een vrouw die voor jou is. 

Heb geen medelijden met het verbranden van bruggen en het

omverwerpen van muren. Ik ben een vrouw die van jou houdt. 

Geeft het hele universum de voorkeur.  Ik ben een vrouw. 

 ik lach in het gezicht van het lot. En ik ben niet bang.  

Met haar zijn we tenslotte vriendinnen ... 

O Heer, wij geloven in u. Maar wat moeten we doen, als overal

de duivel aan het feesten is, het soort menselijke ondergang

dat wordt verspreid door het geestelijke en lichamelijke? 

Niemand heeft je koninkrijk gezien, het bijbelse paradijs, dat heilig

en helder is. De dood komt, en wij in het niet bestaan. We vertrekken

en veranderen in as en as. Daarom, na het vergeten van gebeden. 

Wij in dit leven, kwaad en hondsdolle, reageren op de duivelse roep. 

En zondigen, waarnemen als gelukzaligheid. 

We bidden u, dat u ons vergeeft.

21

Roddelen rond het huis. De hele dag door treden. Schaduwen

 knipperen op de zolder. Het huis dwaalt door het huis.

Overal bungelt ongepast, mazen in alle zaken. In een mantel

 sluipt naar het bed. Tranen het tafelkleed van de tafel.De voet

 is niet van de drempel afgeveegd, loopt in een wervelwind 

van een tocht en met een gordijn, zoals met een danseres,

klimt ze naar het plafond. Wie is deze onwetende en deze

 geest en dubbel? Ja, dit is onze bezoeker, onze bezoeker, 

onze vakantieganger in de zomer. Voor het geheel van zijn 

korte wandeling geven we het hele huis aan hem. 

Augustus met een onweersbui, augustus lucht.  

Augustus, door de ramen van de ingang naar huis trekt, 

luidop hardop sprekend. Onverzorgde weiden geploegd 

gras en gras. En de geur van dille, augustus luchtweide.

+ Poëzie.

Wij zijn vrouwen, wij zijn feeën, wij zijn godinnen. 
Wij zijn engelen, sommigen met vleugels, andere zonder.
Als we liefhebben, fladderen we als vlinders.
Als we bemind worden, vliegen we naar de hemel.
En de wereld rond glinstert en schittert. 
Bloesems en geuren, zoals plotseling lente. 
Wij zijn aanhankelijke katten in liefhebbende handen. 
Wij zijn het geluk.



Alsof de ziel zich opnieuw verheugt en zingt, de lente komt eraan. 

De lente komt eraan. De sneeuw dieper geworden door stoepranden 

splash zwembaden, en de zon in de blauwe lucht, en de sneeuw

smelt in de velden, de bossen, en het geluid van druipen, de drukte

van de vogels, cirkel van gelukkige gezichten, radiance van het oog, 

kleur glimlacht, favoriete vrouwen boeket. Dit alles het was.

Maar alsof het weer komt, de lente komt eraan, liefde komt eraan... 

Een maand is overleden,

het draaien van blauw in het raam van de dageraad.

Ah, jij, nacht, wat ben je, nacht,

krabbelde?