Herfstblad dat bijna niet hoorbaar is. Kus op de luchtwolken. 
De warme laatste wind waait. Donker en dieper lijkt de rivier. 
Beweging vertraagt ​​van aard, alsof hij zichzelf bewondert. 
En zelfs variabiliteit in het weer, schendt niet de tederheid 
en vrede. Sorry geen kunstenaar die ik niet ken. Penseel, 
en het witte doek is de sleur van iemand anders, maar op dit
 moment blijf ik in gedachten, om het een keer te herhalen,  
voor jou. Ik zal je vertellen hoe zacht de wind was, en hoe 
gezellige lantaarns schijnen. Alle kracht van het denken,
 alle poëzie in de wereld, ik wil nu, ik geef je gewoon.
                  Droevige kleine herfstsonate. Maar warm me op in je armen.                    Kus me als een wolkenlucht.

De sneeuw wervelde rond, honderdvoudig geschroeid, langzaam 
 en strikt omcirkeld. En onder de lopers van de dageraad zwom de 
weg van januari. Slordige stoep leg in een witte puinhoop. 
Pijnlijke herinnering aan studentennotitieboekje. Oh, hoeveel
 sneeuw, hoeveel sneeuw, wat een schone pagina passeer zonder
 een spoor achter te laten, en struikel niet in de leegte.
Ah, jeugd, jeugd, mijn kindertijd. Mijn porseleinen schotel, 
ik zal niet naar je kijken, ik zal je niet bereiken.
Boven de roze lantaarns, boven de blauwe lantaarns
 De sneeuw omcirkelde en de lippen zelf zei iemands naam.

 

Wanneer de ogen huilen, zien ze alles, wanneer de ziel huilt,
 is dit een mysterie. Alleen spirituele tranen, die, iemand zal
 het bij toeval opmerken, ze worden weerspiegeld door pijn in
 hun ogen, ze worden koud op hun gezicht met wit marmer, 
bittere smaak op hun samengedrukte lippen zal verdwijnen. 
Kan niet een ziel verjagen, het is niet in staat om te doen alsof, 
maar alweer in steile bochten, iemand wreekt het wreed toe. 
En in iemands boze val geraakt, de ziel ontbloot, zwaarder, 
vanwege alle verschrikkelijke wonden, is er geen geestelijk lijden
 meer. En wanneer de hopeloosheid van het spoor. 
Door de pijn van de ziel door de ziel snijdt. Opnieuw ingepakt
een oud tapijt, stil huilende ziel, ijskoud.

+ Poëzie.

Ik hou van de sneeuw.

In de aanwezigheid van de maan.

Onder het licht van een slee.

Met een vriend snel en vrij is,warm en fris is.

Moeder schudt je hand, brandend en bevend!

Wenst ze jou een gelukkig nieuwjaar.

Ga door

hetleven, breek niet, 

je tanden, moeite geef niet op, 

zoek je weg in de pikdonkerheid, 

het slechte gedoemde lot, bloed dat

stroomt gebroken voeten.Een dieprode

voetafdrukin de sneeuw, een paar doorkruiste wegen, 

van pijn 's nachts.Ik kan niet slapen, en als een engel die ik

gevallen heb, nam de Heer mijn vleugels weg, in het witte licht ben

ik onzin.Ik zal mijn knieën buigen en me bekeren, ik vraag hem om me

te horen, misschien zal ik blij zijn dat ik ...

Ik ging langzaam, afgedaald naar de grond schemering van de winter. 

De laatste dagen van de jongen kwamen vertrouwelijk uit de duisternis ...

Ze kwamen en gingen op hun schouders staan, en zongen met de wind

om de lente ... En ik liep stil , voor altijd in de diepte ...

Oh, de beste dagen waren in leven! Onder jouw lied vanuit de diepten. 

Naar de aarde kwam de schemering. En de eeuwigheid verrees dromen!

De trottoirs zijn verstopt, overal is het wit-wit:

Sneeuw-sneeuw-sneeuwval!Genoeg voor schoppen,

voor schoppen en krabbers, voor grote vrachtwagens.

De sneeuw was 's nachts dik en wit.

 Vanuit de sneeuw zie ik de kamer er is licht.

Ook de winterzon staat op. Zoals elke dag, voller en beter,

vollediger en beter in het nieuwe jaar.

Maak niet wakker wat er is gebleven.

Maak je geen zorgen over wat niet is uitgekomen.

Te vroeg verlies en vermoeidheid,ervaring in mijn leven heeft geleid.

Tot ik ben wat ik ben wie ik ben.

 De wind bracht van verre lederen van de lentetint. 

Ergens licht en diepe Hemel opende een schroot.

In deze bodemloze azuurblauwe hemel, 

in de schemering van een nauwe lente, huilden de winterstormen,

werden sterrendromen gerepeteerd.

Mijn snaren huilden schuchter, donker en diep . 

De wind bracht van ver weg uw gezongen liedjes.

Ik wil geen oude grootmoeder zijn. Het zal niet werken voor mij. 

Loop met mijn fiets over de markt. Ik wil niet voor zonsopgang met

zonsopgang wakker worden. En constant weerzinwekkend, 

zich de helft van de woorden niet herinnerend. En ik wil niet naar de

groene hoed in de kliniek gaan. In de gang, luid schuifelend, worden de 

recepten gedragen. Ik hoef mijn tanden, bril, soms mijn baard niet op

te zetten. En dun, als twee lippen, dat ze geen voedsel vasthouden. 

Draag een bruine rok, een hoofddoek en een oude jas. 

Begrijp een eenvoudige grap niet en vraag haar honderd keer. 

Waarom heb ik gebarsten hielen, doorhangende romp en grijs haar,

Ik wil ik wil.  Met vriendinnen op een bank zitten, in het theater voor

de première.  Ja, op de eerste rij en dan in het café.

Ik wil delen met mijn kleinkinderen, Om te praten. Niet over het weer.

Ik wil een coole grootmoeder worden.Zonder een stok om te lopen. 

Pillen neen, veelkleurige likeur drinken ja. Ik zou met mijn

kleinkinderen op de dans zijn. Om de oude mensen te benijden,

om een tango te dansen. Ik wil zoveeeel in mijn oude dagen.



Bewaar me, mijn talisman, houd me in de dagen van de jacht, 

in dagen van berouw, opwinding,  je werd mij gegeven op de dag

van verdriet. Als de oceaan om me heen opraakt, scheuren van het

gebrul. Als stormen uit de wolken barsten. Houd mij, mijn talisman. 

In de afzondering van het buitenland, In de schoot van saaie vrede, 

In de angst voor een vurig gevecht, houd me, mijn talisman. 

Heilig zoet bedrog, het magische licht van souls. Het verborg, veranderde.

Houd mij, mijn talisman. Laat het voor altijd de wonden van het hart 

zijn, het zal de herinnering niet smelten. Tot ziens, hoop, slaap, begeerte. 

Houd mij, mijn talisman. 





Allen die me ooit kwaad hadden gedaan en woedend stenen op mijn rug 

gooiden, die lasterden,

ik vergeef ze. 

Wie gaf mij niet in een bitter uur de hand. En wie heeft vernederd,

ik vergeef jou. 

Vergevensgezind, maak ik mijn het hart schoon. 

Ik vergeef degenen

mijn liefde beschoten, met een dunne spies , die veroordeeld, gefluisterd

achter mijn rug. Het hart is gebroken, maar toch zit er graan in 

en daarom zal het in de lente ontkiemen. 

Ik betaal je niet met dezelfde munt terug,  ik wil mijn hart niet bederven 

 met last van haat. Ik respecteer je niet, ik hou niet van, maar ik zweer het

niet, ik red geen grieven, ik veracht het niet. Eenvoudig,

ik vergeef je. 

Ik ben blij dat ik je kan vergeven, geen plannen om wraak te nemen. 

Heeft niemand van jullie beledigd. En, haat voor mij, in mijn hart van

het houden, je zult me ​​nog lang herinneren. En ik vergaf je allemaal,

en ik vergat het. Ik wil mijn overtreders vertellen. Wie was wreed

tegen mij, en onverbiddelijk. Dat, ondanks lage motieven, die je niet kon

verbergen, ik zal je mijn hele leven bedanken. je bent mijn vijanden niet.

Mijn leraren ben jij ...

Er is een tovenares haar naam is winter.

Ze is gekomen, verspreid in bosjes.Zij hing aan de takken van eiken,

heeft golvende tapijten gelegd. Tussen velden rondom heuvels.

 Met een roerloze rivier in vergelijking met een mollige lijkwade.

De vorst glinsterde en we zijn blij met de winter. Winter rekwisieten.

Wat is het blij dat het meisje de schoonheid is van de gelukkige 
aankomst in de winter, hoe zij een genadige hemel is voor hun 
bevroren water. Met welke blijdschap zij, door het verduisterde raam, 
kijkt naar het sneeuwweer. En opeens is ze in leven en gelukkig,
 ze rent naar de vriend van haar  en ze zegt triomfantelijk 
tegen haar: "De winter is gekomen, de winter is gekomen!"
De leerling van de jacht Diana, zich verheugend in haar hart, 
starend. Als de dode open plekken winter is luxueus zilver. Soms
 is het triest om te vallen, lopen met een pistool is helemaal
 niet schattig: en het regent, en de wind is lawaaierig, 
maar de sneeuw is gevallen, tot ziens geduld. 
Zijn jacht kwam tot leven, en hij zegt met bewondering: 
"De winter is gekomen, de winter is gekomen!"

 

Met creatie kwam ze tot leven, zachtaardig, vriendelijk en puur. 
Een afgelegen hoekje vinden, in ieders harten leven.  Een prachtig 
sprookje in haar leven. Ze haast zich om te rennen, en als ze warm in 
haar hart is, zal ze heel goed zijn. En niet erin druppels van goed, 
ze vertrekt zonder te smelten, zonder een spoor achter te laten zonder
 een gevoel van passie en vuur. Ze kan geen enkele dag leven, 
en heeft vrede en slaap verloren. Liefde leeft daar niet meer. 
Liefde leeft waar het hart wordt gehoord, zij met hem ademt gewoon 
 op het ritme, in vreugde, altijd, is liefde in harten altijd levend. 
Liefde is als een sprookje, een geschenk uit de hemel.
Als een zoete droom voor een wonderland. 

En Kerstmis komt weer bij ons als een belofte van toekomst. 
Hoop neemt ons allemaal onder de vleugels. En er is geen groter
 geluk, geloof me, in deze wereld. Dit jaar is anders geleefd,
 maar het engelenzang zal alles omvatten, met de natuur, 
het hele hemelse ras in deze wereld en mensen hebben
 ook goede wil. En na deze woorden zingen we of zijn we stil, 
laat de warmte van de kerstkaars ons verwarmen. 

 En Kerstmis komt weer bij ons als een belofte van toekomst. 
Hoop neemt ons allemaal onder de vleugels. En er is geen groter
 geluk, geloof me, in deze wereld. Dit jaar is anders geleefd,
 maar het engelenzang zal alles omvatten, met de natuur, 
het hele hemelse ras in deze wereld en mensen hebben
 ook goede wil. En na deze woorden zingen we of zijn we stil, 
laat de warmte van de kerstkaars ons verwarmen. 

In de diepe duisternis van koude vergetelheid. 
Verlies van naties van het geslacht. Hun wetten, burgerlijke strijd, 
En valor, en glorie, en schaamte.

Het gezicht van de aarde is helaas veranderd, 
en veel van de koninkrijken der groten hebben gebroken 
en verborgen onder de as van de steden, 
alleen het donkere spoor van de verdwenen eeuwen.

Een vervelende verzameling puin. Ja, de verzinsels 
van onbekende zangers. En het schrijven van 
vreemde talen aan ons. Van de voorvaderen vertrokken
 naar het nageslacht. Eeuwen zullen voorbijgaan, 

in de gebeurtenissen van het Universum. En we zien als een
 onmiddellijke meteoor. En misschien zijn de nakomelingen
 van een late soort onze uitgestorven mensen vergeten.

De eeuwigheid is niet bestemd voor het aardse. 
De universele wet overwinnen, alles moet ooit sterven. 
Maar het leven van een, zoals een prachtig graan.

Het blijft in het proces zelf van verval. Een belofte van de krachten 
van een andere generatie. Ja, niet in de kou der tijden. 
Ga de gelederen van talloze stammen. De erfgenamen 

van onsterfelijkheid en vrijheid, als een geschenk van het goede,
 aan andere gasten van de natuur, geven we onze rechten op 
het leven, onze kleur aan fruit, in een bepaalde periode , 
hier onze volledige roeping beëindigd, om een ​​zaadje te
 zijn in het systeem van het universum.

Onlangs is de enquête overal uitgevoerd:wie is de gelukkigste
 in onze wereld. Je antwoordt meteen: "Wij zijn het niet!", 
En je zult hier absoluut gelijk hebben. De Zwitsers, de Denen
 zijn gelukkige mensen, maar bij ons is alles precies
 het tegenovergestelde. We zijn altijd geladen, altijd gehaast, 
we willen ook een fatsoenlijk salaris , maar nadat we het gemiddelde
 salaris in het land hadden berekend, werd ons eenvoudig gezegd:
 we zijn al rijk en we willen leven, terwijl de afgevaardigden leven, 
hoewel ze zeggen dat ze niet rijk zijn. Ik kan veranderen met
 elk van hen. Laat me naar het "huis" gaan voor hen in de "kennel". 
Ik kan mijn salaris evenveel geven als de 'armen'. Ik wacht elke
 dag een half uur op de bus. Mijn benen zijn koud, ik vloek in een
 humeur. Ze hebben haast met de flitser "voor" de chauffeur rijdt
 rond hun vrouw naar hun huizen. Als ze in mijn schoenen leven, 
zullen we misschien meer plezier beleven. Ze vertellen ons, je bent
 een gelukkig volk. Of misschien de waarheid? En wie zal ons begrijpen? 
We zijn heel blij. In de ziel. Diep van binnen. Maar zo diep
 dat het niet gemakkelijk is om te graven. En ergens aan het 
einde van die enquêtevraag zijn onze blije gezichten te zien. 

Vorst en zon, prachtige dag. Nog steeds je dutje, schattige vriend,
het is tijd, schoonheid, word wakker: open knipperende ogen. 
Naar het noorden van aurora, ster van het noorden, verschijnt.

Avond, herinner je je, de sneeuwstorm was boos, over de 
modderige hemel. De maan, als een bleke vlek, 
Door de donkere wolken verduisterd. En je zat verdrietig. 
En nu, kijk uit het raam. Onder de blauwe luchten 

Prachtige tapijten, Glinsterend in de zon. Een doorzichtig
 bos wordt zwart en de spar wordt groen door de vorst, 
en de rivier glinstert onder het ijs.

De hele kamer is de amberkleurige glans van vrolijk geknetter 
Scheurt overstroomde oven. Leuk om aan het beddengoed 
te denken. Maar weet je: laat het bruine merrieveulen
 hem niet in een slee stoppen. Glijden in de ochtendsneeuw. 

Lieve vriend, geniet van een run. Het ongeduldige paard 
En bezoek de velden leeg, bossen, onlangs zo dik, 
en de kust, is mij dierbaar.

 

 

In de diepe duisternis van koude vergetelheid. 
Verlies van naties van het geslacht. 
Hun wetten, burgerlijke strijd, 
En valor, en glorie, en schaamte.

Het gezicht van de aarde is helaas veranderd, 
en veel van de koninkrijken der groten hebben gebroken 
en verborgen onder de as van de steden, 
alleen het donkere spoor van de verdwenen eeuwen.

Een vervelende verzameling puin. 
Ja, de verzinsels van onbekende zangers. 
En het schrijven van vreemde talen aan ons. 
Van de voorvaderen vertrokken naar het nageslacht.

Eeuwen zullen voorbijgaan, in de gebeurtenissen van het Universum 
En we zien als een onmiddellijke meteoor. 
En misschien zijn de nakomelingen van een late soort 
onze uitgestorven mensen vergeten.

Ja de eeuwigheid is niet bestemd voor het aardse. 
De universele wet overwinnen, alles moet ooit sterven. 
Maar het leven van een, zoals een prachtig graan.

Het blijft in het proces zelf van verval.  
Een belofte van de krachten van een andere generatie. 
Ja, niet in de kou der tijden. 
Ga de gelederen van talloze stammen.

De erfgenamen van onsterfelijkheid en vrijheid, 
als een geschenk van het goede, aan andere gasten van de natuur, 
geven we onze rechten op
 het leven, onze kleur aan fruit, in een bepaalde periode, 
hier onze volledige roeping beëindigd,
om een ​​zaadje te zijn in het systeem van het universum.

Als bloemen in de sneeuw, dus sta ik op de grond. 
Ongepast en heel ongepast. En hoe te leven, 
iedereen adviseert me. Hoe moet ik emoties uitgeven. 
Ik kijk naar mensen en word verliefd op honden. 
In hen zijn eerlijkheid en loyaliteit met liefde. 
Hoewel ze niet lesgeven, maar ik zou het wel willen! 
Ik bereid mijn hart voor op hun lessen. 
En op advies van mensen, luid, hard en kwaad. 
Een echo van arrogante trots. Onder de honden
 die ik nog nooit heb ontmoet. Om wreed te spelen 
op de zenuwen. Ik kijk naar mensen en word verliefd 
op honden. In vriendelijkheid die in mijn ogen bleef. 
In de ogen van mensen is het cynisch, het is een puinhoop, 
het is jammer voor zichzelf. Mensen trainen hun gevoelens later.
Dingen doen met winst. En ze plaatsen zichzelf als gevangenen
 in hun principes, in hun gezelschap is het benauwd en eng. 
Ik kijk naar mensen. Ze leren anderen het is makkelijker 
dan oprecht te huilen. ik kan zeker liefhebben en vergeven. 
Ik heb geluk! Ik ben een kleine hond. 

Zij ...

Wanneer ik vijfentachtig ben, wanneer ik pantoffels begin te verliezen, 
om stukjes brood in bouillon te verzachten, onnodig lange sjaals, 
om tegen muren en kasten te lopen, en om lang naar de lucht te kijken. 
Wanneer alles vrouwelijk is dat ik heb gekregen, 
Het zal worden besteed, en het zal allemaal hetzelfde zijn. In 
slaap vallen, wakker worden of niet wakker worden, van wat 
ik in mijn leven heb gezien, zal ik je beeld zorgvuldig nemen. 
En mijn lippen zullen een beetje glimlachen. 

Hij ...

Als ik vijfentachtig ben, zal ik je slippers in huis zoeken. 
Mopperend over het feit dat het moeilijk voor me is om te buigen, het 
dragen van een aantal belachelijke sjaals van degenen die je voor 
 me hebt gebreid .En 's ochtends, wakker worden voor zonsopgang,
luister ik naar je adem. Plots glimlach ik en omhels ik je stil. Als ik 
vijfentachtig ben, zal ik stofdeeltjes van je wegblazen. Je grijsharige 
haar zullen worden gecorrigeerd. En hand in hand op het pleintje 
om te lopen. En we zullen niet bang zijn om te sterven, 
wanneer we vijfentachtig zullen zijn.

Stel het later niet uit, neem geen uitstel, 
voordat u aan tafel gaat zitten, knuffel zowel uw zoon als uw dochter. 
Deze waarheid is duizenden jaren oud, 
maar we kunnen het op geen enkele manier leren. 
Kinderen zijn ons onweerstaanbare licht, 
de zin van het leven, de ziel is een deeltje. 
En wacht niet op enig teken. Koester de kinderen gewoon zo, 
tenslotte is dit ook niet genoeg voor het leven. 




Hij leefde in die vrede, waar de dorps oude tent. 
Laat veertig met de huishoudster ronddwalen, keek 
naar het raam en verpletterde de vliegen. 
Alles was eenvoudig, eiken vloer, 
twee kasten, een tafel, een verenbed, nergens een inktvlekje.
Hij opende de kasten. In de ene vond hij een schrift, 
in een andere likeur een hele reeks, flessen met appelwater 
en de kalender van het jaar. De oude man, met veel daden, 
hij keek niet naar andere boeken.

Bestrijk niet met een nieuwsgierige blik.

De uitgestrektheid van gewonde velden.

Waar wonderen,waar een sprookje de volgende is.

Met een stralende kudde goudvinken.

Hoorn ...

Jagers en herders tussen de dorpen zijn welkom, sommigen

vangen dieren, anderen kijken naar kuddes. Jager in de hoorn brult,

de herder fluit in de pijp. De nymph maakt zich zorgen; een rustige

triller is aangenaam. Er is een brullend geluid in het geluid. En hier

bij een stille rivier. Zij die tegen de moeder van een schaap blat. 

Hier tederheid en vrede, hier regeert liefde.  Jachtgeluid van de

hoorn, beweegt het bloed. Maar nu, jullie allebei, nimfen, verzamelen, 

en genieten beide van dezelfde muziek. 




Sneeuw valt, modderig en wit en lang. 
Sneeuw valt, veegt over de wegen. In slaap gevallen graven. 
Sneeuw valt. Witte natte sterren, Ik hou zoveel van je, 
stille gasten van de bergen. 
De kou en de gelukzaligheid van vergetelheid hart zo lief. 
Oh, witte sterren. Waarom, wind, waarom heb je deze kwellende wind. 
Met gedachten en zwart en zwaar, precies grafheuvel.  
White glitter dromen. Op het gebied waarom ze meeslepen. 
Als ik slaap, maar niet voor altijd, als ik in slaap val. 
Na het ontwaken, alleen onder de hemel azuur. 
Nieuw, gelukkig, geliefde ...

 

 

Akkoorden in de schoonheid van muzikaliteit.

In de schoonheid van muzikaliteit, zoals in een onbeweeglijke spiegel.  

Vond ik de contouren van dromen, tot mij werd verteld, verveeld en

gebonden, als een plant onder een blok ijs. Ik gaf ze plezier, de 

schoonheid van hun geboorte, ik vernietigde het rinkelende ijs. 

En, net als hymnes onhoorbaar, adem lotos weelderig over de

ruimte van spiegelwater. En in de stille muzikaliteit. 

In deze nieuwe spiegel, Creëert hun live-dans. 

Een nieuwe wereld, ongezegd, maar met

verteld verbonden in de diepte van

reflecterende wateren.

Wanneer het lot ons streelt

En je vreugden schenkt.

Werpt niets ons zo op als

een gevoel van vriendschap.

Wanneer je vijf minuten weggaat. 
Vergeet niet om hitte in je handpalmen achter te laten. 
In de handpalmen van degenen die op je wachten.
In de handpalmen van degenen die je herinneren. 
Vergeet niet in je ogen te kijken, met een 
glimlach van beschroomde en berustende hoop. 
Onderweg zullen ze het beeld van de heiligen
 vervangen, nog eerder onbekend voor jou.
Wanneer je vijf minuten weggaat. 
Doe de deur niet achter je dicht. 
Laat het over aan diegenen die begrijpen, 
wie in je zal geloven. Als je vijf minuten weggaat, 
kom dan niet laat op tijd om terug te keren, 
naar de handpalmen van degenen die op je wachten, 
gedurende deze tijd had je geen tijd om te ontgrendelen. 

Tranen ... opnieuw deze bittere tranen. Bis maal verdriet
 en verdriet. Nogmaals, duisternis, en gebroken dromen 
weggedragen in een eindeloze afstand.

Wat nu? Nogmaals, deze kwellingen? Nee, genoeg.
 Het is tijd om te ontspannen en deze trieste geluiden
 te vergeten. Al en zo uitgeput is mijn hart.

Wie zingt daar onder het bladerdak van berk? 
Klinkt als vertrouwd voor mij, dit zijn weer tranen.
 Dit zijn tranen en verlangen naar de inheemse kant.

Maar ik ben in het thuisland van mijn liefste, en in
 tranen uitgeput in mijn hart. Alleen, blijkbaar, in een
 koud graf kan ik mezelf vergeten en in slaap vallen.