CREA PLUS +Poëzie

Herfst ...

Gedichten worden geschreven met haar hand. Dromen

 bevroor in haar ogen. Liefde en vriendschap zijn geen 

zonden. En het geschenk van het lot, vrede en proza.

Herfst.

Jij en ik zijn erin. Uren van liefde.

Hier is de helderheid van kleuren en tranen.

We zijn hier alleen. Lot twee verschillende helften.

Herfst.

En de bladeren in de dans buiten het raam. Ik hoop 

dat het licht datums wist. In zijn decoratie in goud.

Trekt ons het lot van de zonsondergang .

En morgen zal het beter zijn dan gisteren, de pijn
 zal verdwijnen en het hart zal gemakkelijker worden,
problemen in vuurvonken zullen branden
en geluk zal fladderen met een zangvogel.
In de stralen van de dageraad glinstert het lachen
en klopt er weer vreugde aan de deur. Geloof in
 jezelf en het succes zal komen. Na onomkeerbaar
de afstand van het verlies te hebben gereden.

Een papieren bootje dat ons op een dag
het juiste pad zal laten zien, naar de
 oorsprong van de geboorte, alle herhaling,
je vergeet me gewoon niet. Van verre 
uitgestrekten, letterlijk letterlijk,
stuurde ik een zachte hallo, maar 
alleen koppig, opzettelijk brandend. 
Een ver, bedrieglijk licht. Mijn zeil
 is mijn vriend, zeil tussen de lijnen door,
 de wind is koppig voor alle koppigheid,
en de jeugd lacht, het zal het lot 
beïnvloeden, en ik heb toch geluk.

Ik zal nooit meer naar je terugkeren.

Je bent een vergeten, stoffig verleden.

En vandaag zweer ik bij mezelf,

om afscheid te nemen van mijn zielelast. 

Voor altijd een zware last loslaten.

Dat leek mij eerder als goud.

Deze eed is van liefdevolle lippen.

Als een slag met alle kracht met een hamer.

Het transparante park is half verguld. Ik ben verblind 

door je uitstraling. En ik hou erg van deze textuur.

Ik wil dat je altijd geliefd bent. En onder onze 

voeten ritselt een vel waanzin. Hier hoor 

je een fluistering van zachte stemmingen.

De stroom van auto's wordt niet onderbroken.

Signaleert ons op een mooie herfstdag. Een 

liefdevolle kreet gaf aanleiding tot een roekenkolonie

 roekenkoppels. Ik kus je gretig op de bank. En nu naar

 eenzaamheid schreeuwen, tot ziens. Mijn lief, 

ik ben vandaag dronken.

nbhb

Wat u moet doen om niet geïnfecteerd te raken.

1. Het belangrijkste is om constant te controleren waar uw handen zich op dit moment bevinden en of ze schoon zijn. Het is noodzakelijk om constant een ontsmettingsmiddel te gebruiken. Ik ging de lift in en drukte op de knop, het ontsmettingsmiddel. Hij opende de deur - een ontsmettingsmiddel. Als er geen ontsmettingsmiddel is, kunnen alle acties worden uitgevoerd met de elleboog. Elke keer nadat we het oppervlak hebben aangeraakt dat andere mensen kunnen aanraken, desinfecteren of wassen we onze handen.

2. Het tweede belangrijkste is om je gezicht niet met je handen aan te raken, houd dit bewust in de gaten. We raken ons gezicht de hele tijd aan zonder het zelfs maar op te merken. Volgens statistieken raakt een persoon ongeveer 90 keer per dag onbewust zijn gezicht aan. Heb je iemand bij de hand begroet, niet wetende dat deze persoon ziek was met COVID-19, en toen raakte je je gezicht aan? Dat is alles, u werd ook ziek!

Hoe train je jezelf in dit bewustzijn? Een manier is om een ​​masker te dragen. Het idee is niet dat het je zal beschermen tegen infectie (aangezien het in de meeste gevallen onmogelijk is om via de lucht geïnfecteerd te raken), namelijk om te leren je gezicht niet aan te raken. Bovendien kan het elk masker zijn (je kunt gewoon een sjaal op je gezicht knopen), dit werkt als een simulator. Als je een masker op je gezicht hebt, stop je gewoon met het aanraken van je gezicht.
Daarom een ​​simpele tip: draag bij het verlaten van het huis een masker.

Deze twee punten bij elkaar: je handen schoonhouden en je gezicht niet aanraken zijn ongelooflijk krachtige manieren om jezelf te beschermen.

Ze zullen in 99,9% van de gevallen effectief zijn. Natuurlijk is er 0,01% van de patiënten die op een vreemde manier besmet zijn geraakt, en we zullen nooit weten hoe dit is gebeurd, maar het is voldoende dat u deze twee dingen doet om uzelf en uw dierbaren te beschermen.

3. De vierde is sociale afstand. Houd een afstand van 1,5-2 meter van elkaar. Het is niet erg moeilijk en verandert ons leven niet zo veel. Een simpele regel, maar uiterst effectief. Wanneer je naar de apotheek gaat of naar de winkel hoef je niet direct achter de rug van de persoon in de rij te staan  

Ga een paar stappen bij hem vandaan staan.

Herfst gedachten, niet warm.
Vochtige herfst, bitter.
Herfstkleuren vervagen.
Maar tot herfstbladeren, lonkt.
Wat voor attractie,
wie heeft ze magie gegeven?
Een geel blad, gevallen, herfst;
Misty, raakt de grond.
Lijdend aan de storm,
zal er een ander naast vallen.
Ik voel me verdrietig als ik het
gebladerte in stille vlucht observeer.

De laatste dagen van november. 

En de sneeuw spint al met macht en kracht. 

En er staat een magische winter voor de deur.

En ze klopt op onze deur. 

Laat ze gelukkige dagen plannen. 

En de kerstman zal alle wensen horen,

wonderen gebeuren immers in de winter,

en laat het verhaal van de winter uitkomen.

De ziel heeft, net als het lichaam, voedsel nodig,
en ze kiest de gerechten om te proeven:
schoonheid contemplatie, favoriete ding.
huisdier, of creativiteit van de muze.
Vrienden reizen  sport  ongetwijfeld.
Elke ziel heeft zijn eigen feeds.
En slechts één ding is altijd hetzelfde.
Het heeft een bron van warmte en liefde nodig.

"Herfstherinneringen naar de oppervlakte van de

 geest stijgen. Hier zit goed in: voorbij kijkend,

anders kijk je naar de toekomst. Tevergeefse

 illusies verdwijnen mentale immuniteit wordt versterkt.

Enige herwaardering van waarden.

De herfst is de enige tijd van het jaar

die leert. Genees van het verleden

vouw je handen niet verdrietig

zoek liefde en wacht. De herfst is 

begiftigd met het geschenk van genezing ... "

En wat een stilte. En wat een licht.
De hele wereld van tegenspoed ging in vrede,
en het werd niet eng en het werd gemakkelijk.
Voor geluk is het niet nodig om ver te gaan.

Esdoornblad, patroon, gesneden.

De wind gooide door het open raam.

Het heeft een brede gouden stempel.

En de kleine handtekening hieronder is herfst.

En vreugdevol in hart en nieren.

En de kamer is helderder van het goede nieuws.

Wat wordt de inspirerende lijn

Dit zal een oprecht lied worden.

Het lied van de regen.

                               In de mistige nevel van herfstdagen smelt de zonsondergang.

Met de laatste kudde vogels viel onze oude tuin in slaap.

Alleen lijsterbessen branden in mijn raam.

Als kralen die mijn geliefde me als aandenken presenteerde.

Stom hart, zwijg, smeek ik.
Er is geen kracht meer om deze pijn te verdragen,
ik sterf elke dag een beetje. Alleen door het feit dat 
ik niet meer bij me ben. Hoeveel vernederingen
 en kwellingen moet je nog verdragen om je 
mond te houden?Ogen vallen, handen vallen,
hart, ik smeek je, stop met vervelen.
Stop met kloppen zo ongelijk en snel.
Alleen bij de bel die de stilte verbrak.
Er is geen hoop, geen wil, geen zin.
Vergeef alles opnieuw en vertrouw hem.
Hart, hoor, ik ben erg sterk, ik laat je 
niet praten. Het kan me niet schelen dat 
 ik 's nachts niet meer kan slapen, 
ik wil niet meer van hem houden.
Hart, zwijg, ik tover je op, lijd niet 
meer en wees niet verdrietig.
Ik ben echt verzoend, ik laat hem gaan.
Hart, vraag ik, en jij laat los.

Ik ben raar. Ik heb niet veel nodig.
Je bent klaar om te douchen met cadeautjes.
Maar in plaats van prachtige kleding,
kleed me alsjeblieft verliefd.
En dit is genoeg, geloof me, maar als je sierad
en nodig hebt, versier me dan niet met 
de schittering van kettingen.
Embraces waar geen prijs voor is. En het kan 
zonder montage en zonder vraag.
Voeg uit tederheid een zoete trein toe.
Liefde kan niet versleten zijn. Knuffels kunnen 
niet worden verborgen in een kluis. Voor degenen
 die geïnspireerd zijn door dit alles. Laat
jurken en kettingen achter in de ramen.
En ik hou van je liefde met belangstelling
dat verborg mijn hart.

Je bent een berk, lieve berk. Een goed symbool van mijn Vlaanderenland.
Door zijn schoonheid, ingehouden. Alles in de wereld van bomen is milder.

Je bent goed in winterkleding, in het tedere groen in de lentemiddag, en wervelend in een bladgoud vallen. Yesenin zong je zelf!

Ik zal een hete wang aanraken.  Op een witte, zachte satijnen huid, Misschien ontdek ik een geheim, open ik het. Misschien word ik gewoon jonger .

Voorbij de bergen, voorbij de gele valleien. Een pad met
 dorpen uitgestrekt. Ik zie het bos en de avondvelden, 
en een netel verstrengeld met brandnetels.

Daar in de ochtend over de kerk hoofden. Blauwe 
lucht zand, en langs de weg gras ringen. 
Van de meren water bries.

Niet voor de liederen van de lente over de vlakte. De weg
 is een groene vlakte voor mij, ik werd verliefd op
 een verre kraan. Op een hoge berg een klooster.

Elke avond, terwijl het blauw overschaduwd werd. 
Terwijl de dageraad op de brug hangt, loopt u, 
mijn arme zwerver, vereer de liefde en het kruis. 

Laat de dag helder zijn, en de sfeer alleen maar mooi. 

Moge ontwaken vreugde brengen, zonder poespas,

zonder zorgen en zorgen. Laat de dageraad een

droevige schaduw wegdragen. Gelukkige glimlach,

ontmoet een nieuwe dag.