Poëzie 1 herfst+

De laatste dagen van november. 

En de sneeuw spint al met macht en kracht. 

En er staat een magische winter voor de deur.

En ze klopt op onze deur. 

Laat ze gelukkige dagen plannen. 

En de kerstman zal alle wensen horen,

wonderen gebeuren immers in de winter,

en laat het verhaal van de winter uitkomen.

De ziel heeft, net als het lichaam, voedsel nodig,
en ze kiest de gerechten om te proeven:
schoonheid contemplatie, favoriete ding.
huisdier, of creativiteit van de muze.
Vrienden reizen  sport  ongetwijfeld.
Elke ziel heeft zijn eigen feeds.
En slechts één ding is altijd hetzelfde.
Het heeft een bron van warmte en liefde nodig.

"Herfstherinneringen naar de oppervlakte van de

 geest stijgen. Hier zit goed in: voorbij kijkend,

anders kijk je naar de toekomst. Tevergeefse

 illusies verdwijnen mentale immuniteit wordt versterkt.

Enige herwaardering van waarden.

De herfst is de enige tijd van het jaar

die leert. Genees van het verleden

vouw je handen niet verdrietig

zoek liefde en wacht. De herfst is 

begiftigd met het geschenk van genezing ... "

En wat een stilte. En wat een licht.
De hele wereld van tegenspoed ging in vrede,
en het werd niet eng en het werd gemakkelijk.
Voor geluk is het niet nodig om ver te gaan.

Esdoornblad, patroon, gesneden.

De wind gooide door het open raam.

Het heeft een brede gouden stempel.

En de kleine handtekening hieronder is herfst.

En vreugdevol in hart en nieren.

En de kamer is helderder van het goede nieuws.

Wat wordt de inspirerende lijn

Dit zal een oprecht lied worden.

Het lied van de regen.

                               In de mistige nevel van herfstdagen smelt de zonsondergang.

Met de laatste kudde vogels viel onze oude tuin in slaap.

Alleen lijsterbessen branden in mijn raam.

Als kralen die mijn geliefde me als aandenken presenteerde.

Stom hart, zwijg, smeek ik.
Er is geen kracht meer om deze pijn te verdragen,
ik sterf elke dag een beetje. Alleen door het feit dat 
ik niet meer bij me ben. Hoeveel vernederingen
 en kwellingen moet je nog verdragen om je 
mond te houden?Ogen vallen, handen vallen,
hart, ik smeek je, stop met vervelen.
Stop met kloppen zo ongelijk en snel.
Alleen bij de bel die de stilte verbrak.
Er is geen hoop, geen wil, geen zin.
Vergeef alles opnieuw en vertrouw hem.
Hart, hoor, ik ben erg sterk, ik laat je 
niet praten. Het kan me niet schelen dat 
 ik 's nachts niet meer kan slapen, 
ik wil niet meer van hem houden.
Hart, zwijg, ik tover je op, lijd niet 
meer en wees niet verdrietig.
Ik ben echt verzoend, ik laat hem gaan.
Hart, vraag ik, en jij laat los.

Ik ben raar. Ik heb niet veel nodig.
Je bent klaar om te douchen met cadeautjes.
Maar in plaats van prachtige kleding,
kleed me alsjeblieft verliefd.
En dit is genoeg, geloof me, maar als je sierad
en nodig hebt, versier me dan niet met 
de schittering van kettingen.
Embraces waar geen prijs voor is. En het kan 
zonder montage en zonder vraag.
Voeg uit tederheid een zoete trein toe.
Liefde kan niet versleten zijn. Knuffels kunnen 
niet worden verborgen in een kluis. Voor degenen
 die geïnspireerd zijn door dit alles. Laat
jurken en kettingen achter in de ramen.
En ik hou van je liefde met belangstelling
dat verborg mijn hart.

Je bent een berk, lieve berk. Een goed symbool van mijn Vlaanderenland.
Door zijn schoonheid, ingehouden. Alles in de wereld van bomen is milder.

Je bent goed in winterkleding, in het tedere groen in de lentemiddag, en wervelend in een bladgoud vallen. Yesenin zong je zelf!

Ik zal een hete wang aanraken.  Op een witte, zachte satijnen huid, Misschien ontdek ik een geheim, open ik het. Misschien word ik gewoon jonger .

Voorbij de bergen, voorbij de gele valleien. Een pad met
 dorpen uitgestrekt. Ik zie het bos en de avondvelden, 
en een netel verstrengeld met brandnetels.

Daar in de ochtend over de kerk hoofden. Blauwe 
lucht zand, en langs de weg gras ringen. 
Van de meren water bries.

Niet voor de liederen van de lente over de vlakte. De weg
 is een groene vlakte voor mij, ik werd verliefd op
 een verre kraan. Op een hoge berg een klooster.

Elke avond, terwijl het blauw overschaduwd werd. 
Terwijl de dageraad op de brug hangt, loopt u, 
mijn arme zwerver, vereer de liefde en het kruis. 

Laat de dag helder zijn, en de sfeer alleen maar mooi. 

Moge ontwaken vreugde brengen, zonder poespas,

zonder zorgen en zorgen. Laat de dageraad een

droevige schaduw wegdragen. Gelukkige glimlach,

ontmoet een nieuwe dag.

Iets wat de ziel wil. Iets wat ze wil.
Misschien de hemel in een hut. Misschien een sterrenhemel.
Of misschien volledige stilte en eenzaamheid.

De ziel vliegt, de ziel heeft haast. De ziel heeft haast. Het
stroomt plotseling in drie stromen met bittere tranen. Dan weer 
het leven begint te haasten. Knippert met het ochtendgloren.

Die glimlach , liefdevol iedereen. Dat zal weer verdwijnen.
Dat zal je plotseling vragen om je geen zorgen te maken.
Wat wil de ziel? De ziel weet het niet. Maar alles vliegt, 
maar alles haast zich, waarheen zou het moeten gaan.

Ik verzamel druppels geluk aan een draad.
Ik bewaar ze in mezelf, probeer mezelf.
Ik redde hun leven onbeholpen
en verloor vaak. Soms nam
ik ze schuchter in mijn handen en gleed door
 mijn vingers gleed en viel. Zoals op asfalt. In mijn 
ziel bleef ik een herinnering. Een gelukkig zegel, de
 zoetste adem. Ik heb het eerder de mijne verzameld,
geprobeerd. Als een beloning ik heb niet iemand
  anders nodig. Inheemse, niet gemakkelijk 
vrouwelijk geluk. En ik drink het als  
een heilige communie.

Waar in de wortels van bomen mooie wezens leven,
dat liefdesliedjes worden gezongen,

daar is het centrum van het universum.
Waar mompelt, rinkelt, stroomt, afdaalt langs het pad,

groeit onder de gouden stralen van gras en grassprietje, waar de
 taal van magische woorden, klinkt in de stilte van bloeiende kronen,

er is een land van wonderen en prachtige dromen, het paradijs. 
Ze worden geregeerd door elfen, in wiens ogen het maanlicht flikkert,

wiens sterren stemmen horen, die niet mooier zijn. Iedereen in de
 wereld is sterfelijk, maar de elfen krijgen oneindig leven.
En degene die lang oud is. Dat zal voor altijd jong zijn.

Heb je kraanvogels zien dansen? 

Als de zonsondergang een robijnrood wonder is.

Dat is de dans van tederheid, koerende liefde,

in een taal zonder woorden. En de waarheid .

Als een vrouw geliefd is,

ziet ze er uniek uit. Ze heeft een

sprankeling in haar ogen, een

vlucht in haar ziel. En ze roept

naar de verte met een sprookje.

Er is een gelijkenis met vrouwen met bloemen, 
de geur van spirituele schoonheid, we vullen 
de zondige wereld met liefde en bloeien met 
de zintuigen van de ziel. God zegene ons in
 de heilige natuur van vertrouwen, tederheid, 
vriendelijkheid. laat liefde en vrouwelijkheid, 
liefde en schoonheid in ons klinken met een 
boodschap van melodieën.

Ik ben rijk aan het feit dat ik leef.

Waar ik van hou. Ik hoop en vergeef.

Ik heb geen tapijten nodig. Ik ben gras.

Ik voel me zachtjes onder mijn voeten.

Ik ben rijk aan placers van sterren.

Regenachtige grijze draden.

Op een warme dag is het rijk aan vorst.

Dat dat iemand mijn naam onthoudt .

Een jonge vrije wind greep me, droeg me.
Ik leef op wit in de wereld.
Onder een opgewekte klop op wielen.
Per vliegtuig, per boot vlieg ik nu, dan zeil ik,
alles is elk jaar vrijer. In deze wereld leef ik.
Die verwarmde, dat zal een vriend worden.
Waar ik ga, daar is mijn oever. Trekt alleen, 
trekt, trekt de verloren ziel naar huis.
Tevergeefs overtuigen. En haar bedriegen:
Achter het cordon is het leven mooi,
alleen is daar niet alles van mij.
En verlangen overwint, ik kom er niet uit.
Wel, wat mis ik, van wie ren ik weg?
Maar op een dag zal ik door tegenspoed
een weg vinden door de sterren.
Ik zal komen, ik zal komen.
Ik zal ooit terugkomen!