Laat het uitkomen. Alles. voor iedereen.
Het meest geheime. Het belangrijkste.
Het meest geliefde. In het hart van de opgeslagen.
Het meest licht. Noodzakelijk.
Waarom is het zo verdrietig van hart,
waarom is het zo pijnlijk in de ziel?
Zonder jou kan ik geen redding vinden,
het is alsof ik in een luchtspiegeling leef.
Nogmaals, de herfst staat op de drempel.
Een traan wegvegen van verlangen.
De wegen vervagen in regens,
die ik niet aan jou zal doorgeven.
Ik vlieg met kranen naar je toe, in een
mysterieuze droom van voor de dageraad.
Ik raak mijn lippen aan met de bloemblaadjes
van de tea rose en blijf onder de douche.
U zult het kloppen van uw hart horen.
De regen op het glas klopt. En u laat de
herfst opwarmen. Om te verdrinken in uw gevoelens.
Ik verzamel een boeket herfstbladeren,
in een kristallen vaas leg ik het op tafel,
ik krijg aquarellen, papier, penselen
en ik zal een herfststilleven schrijven.
Ik streelde zachtjes met transparante slagen.
Een vrolijk blad, hallo zon, ik zal een
lijsterbessentakje schilderen. In oranje,
zonsondergang een felle kleur.
Op de vaas speelt de schittering vrolijk,
een roze dageraad klopt op het raam,
en een mooi, delicaat, zonnig
boeket doet me denken aan de herfst.
Een hoppige herfst in oktober dwaalt over Vlaanderen,
stampt zijn hoofd en windt bloed op, ondanks alles vindt
ze nog steeds warmteen morst liefde met bladeren.
Het is tijd voor herfstdromen, zorgen, twijfels, raadsels
van tijd en onvervulde hoop!
Ah, herfst, herfst, je bent mijn lieve genie, ik ben
teruggekomen in de schoonheid van je kleding.
Paints of Autumn - een creatie van de hemel,
om de een of andere reden is droefheid geïnspireerd.
Om een beetje op te vrolijken loop ik
langzaam door het park. Ik dwaal rond.
Streelt de kroon van de wind, stoft
goud met linden onder haar voeten.
Als een minnaar, heimelijk zuchtend,
kijkt Oak zacht naar de berk.
En de prinses in luxe jurk,
slank kamp in een jurk van wit brokaat,
in gouden krullen, ruzie met de wind,
waren stralen verloren van de zon.
Trots, vrouwelijk onzorgvuldig,
Oaky bewonderend voor zichzelf,
doorboorde Oak Heart voor altijd met de
meedogenloze Cupido-pijl.
In de buurt van Maple - roekeloos knap,
gekleed in een karmozijnrode outfit,
waardoor bloosheid wordt veroorzaakt,
werpt hij een blik op Vlaanderen.
De rand van lichte kleding met bewondering
Ze bedekt haar tegen de wind.
Lichte herfstcharme
Betoverde mijn hart.
En gesponnen in een herfstwals,
droevige gedachten die
me meenemen, klokkenspel van mijn humeur
onder de kristalstrengen van regen.
Het regent nu al een week. Nu een beetje sterker,
dan alsof ze huilt. Hij steelt van mij. Ik ben eenzaam in het land.
Verdriet komt uit de banken, maar, vooruitlopend op de laatste adem,
hoor ik het geluid van je voetstappen. En de draai van de sleutel vooraan.
Stil regen klopt op het raam, alsof er iets timide vraagt.
We zijn voorbestemd om te scheiden. Deze herfst,
deze herfst. Ik weet niet hoe ik moet zeggen dat
ik niet hoef te wachten, maar nog moeilijker voor mij
het zal liegen. Gouden herfst neemt mijn pijn weg,
Gouden herfst, goud van haar. Gouden herfst, vraagt
nergens overen geeft geen antwoord op de vraag.
Heb ik nu lief, hoe ik ooit van je hield?Alleen jij
zegt som. Is het de schuld van het hart?
Maar waar komt deze angst vandaan, zie de pijn
in je ogen, en zoek vrede in onnodige woorden .
De zomer vliegt weg, vliegt weg, smelt onherroepelijk,
blijft in de geur van gras, vergeeld en licht geplet.
Onder de voeten van dartele kinderen, de tekenen
zijn al in de herfst zo onvermijdelijk en dichtbij:
sombere dagen waren laat, warme dagen waren weg,
vogels vliegen weg, scheld de voorspelling van regen en
sneeuwstorm niet uit. Voor de deadline komt de zomer terug,
als je de zomer verbergt in de tederheid van de handen.
Bij het afscheid nemen van een gekleurde mouw,
zal de uitgaande zomer een beetje zwaaien.
Hier is nog een lied gezongen op mijn vluchtige pad.
Hoeveel nummers heb ik? Als de eerste duidelijk klonken.
Nu verschijnen er echo's van verdriet die alarmerend klinken.
Ik wil geen verlangen naar mijn liedjes,
er is geen plaats voor vroege herfst in hen.
Liedjes van zomerverwachtingen liggen
nog steeds heel dicht bij me.
De zomer zal spoedig op een fiets wegrijden,
augustus gaf het stokje aan september, herfstbuien
met een roodachtig koper de jeugd van de natuur,
mijn jeugd. Maar ik zal niet verdrietig zijn,
want het is lang geen nieuws dat het herfstseizoen
vrede is voor de ziel. Met een lichte hand wordt door de tijd
een nieuwe pagina in het levensverhaal ingevoerd.
Spoedig langs het pad, met een gele koffer.
En met een groot boeket rent de jongen weg.
Hij begint in de periode van een nieuwe gouden
blizzard met een nieuwe droom te leven.
Augustus, het einde van een gezegende zomer,
zonnige dagen, gouden warmte, de natuur wordt verwarmd
met zachte adem, en het is zo licht en licht op de ziel.
In augustus is een heldere dageraad goudkleurig.
De avond geeft je een koel, hoppig drankje.
In augustus nodigt de tuin je uit om te genieten.
De rijpe vruchten behandelen iedereen.
.
De laatste dagen van de voorbijgaande zomer.
We krijgen warmte en comfort.
De aarde wordt nog steeds verwarmd door de warme zon,
maar binnenkort zullen de regens ons overspoelen.
Ik kan zelfs niet geloven dat de zomer vertrekt.
Wacht, wacht, neem je tijd.
In onze geest dwaalt nog steeds warmte,
maar een beetje triest van binnen.
Liefde is een bron van inspiratie.
Hoop, geloof en droom.
En onbeperkt geduld.
En onvergelijkbare schoonheid.
Liefde in de wereld is niet mooier,
en de charme hierin is dat het
leven niet tevergeefs overgaat
terwijl het bloeit in de ziel.
De zomer vliegt weg.
Vliegt weg, smelt onherroepelijk. Blijft in de geur van gras.
Vergeeld en licht verpletterd. Onder de voeten
van dartelende kinderen. Tekenen zijn al in de herfst.
En zo onvermijdelijk en dichtbij. Sombere dageraad was laat,
warme dagen waren opgelost. Wees niet verdrietig dat
vogels vliegen weg, niet schelden de voorspelling
van regen en sneeuwstorm. Voor de deadline zal de
zomer terugkeren, als u de zomer verbergt in
de tederheid van de handen.
De zomer vliegt weg.
Vliegt weg, smelt onherroepelijk, Blijft in de geur van gras.
Vergeeld en licht verpletterd.
Onder de voeten van dartelende kinderen.
Tekenen zijn al in de herfst. En zo onvermijdelijk en dichtbij.
Sombere dageraad was laat, warme dagen waren opgelost.
Wees niet verdrietig dat vogels vliegen weg,
berispen de voorspelling van regen en sneeuwstorm niet.
Vóór de deadline keert de zomer terug,
als u de zomer verbergt in de tederheid van de handen .
|
De sering kwam tot bloei, geurig met aroma, die de blik
vangt met zijn schoonheid. Er is nog een beetje over
voor zonsondergang,de dag vertraagd, ga nog niet
weg, wacht.Nog steeds niet ademen, niet vergeten,
in de lentedagen uit de wereld van ophef. Blijf
een tijdje genade, nog steeds niet gevallen
bloemen zijn verbluffend. Ik ben nog
niet klaar om je te verlaten. In de
zonsondergang een gloed van
frambozentoon. Laat me tenminste een tijdje in
je paars verbijsterende gevangenschap blijven.
Verspreid in september
zwaait het gebladerte in de wind.
De ochtend komt in zilver,
wij scheiden van de zomer. Er is zoveel
schoonheid in het bos.
Tekent een sprookjesachtige herfst, schilderij in
verschillende kleuren van de esp tussen de dennen.
De zomer zal snel op de fiets weggaan,
augustus gaf het stokje aan september,
herfstregen met roodachtig koper de jeugd van de natuur
mijn jeugd. Maar ik zal niet verdrietig zijn, omdat het lange
tijd geen nieuws is dat het herfstseizoen
vrede voor de ziel is. Een nieuwe pagina in het
levensverhaal wordt door de tijd ingevoerd met een
lichte hand. Spoedig langs het pad, met een gele koffer
en met een groot boeket zal de jongen rennen.
Hij in de periode van een nieuwe gouden sneeuwstorm
met een nieuwe droom begint te leven.
Augustus ruikt naar september.
Het is overdag warm en de herfst laat de nacht door.
De wind komt door de deuropening
en brengt een boeket gedroogde bloemen.
Augustus ruikt naar gemaaid gras, hooi en veldvuren.
De geur van levend gebladerte sterft
weg , en de tuinen worden leeg.
Augustus ruikt 's nachts naar frisheid.
Je ademt vrijer bij zonsondergang.
En de dageraad ontmoet geen hitte,
maar blaast zachtjes in de koelte van het raam.
De strakheid van jonge noten, appel,
granaatappel en vijgen.
Augustus ruikt, zodat zelfs
zomerse motieven worden uitgesteld.
