Poëzie einde zomer

De zomer zal spoedig op een fiets wegrijden, 

augustus gaf het stokje aan september, herfstbuien

 met een roodachtig koper de jeugd van de natuur,

 mijn jeugd. Maar ik zal niet verdrietig zijn, 

want het is lang geen nieuws dat het herfstseizoen

vrede is voor de ziel. Met een lichte hand wordt door de tijd 

een nieuwe pagina in het levensverhaal ingevoerd. 

Spoedig langs het pad, met een gele koffer.

En met een groot boeket rent de jongen weg. 

Hij begint in de periode van een nieuwe gouden

 blizzard met een nieuwe droom te leven.

Augustus, het einde van een gezegende zomer,

zonnige dagen, gouden warmte, de natuur wordt verwarmd

met zachte adem, en het is zo licht en licht op de ziel. 

In augustus is een heldere dageraad goudkleurig.

De avond geeft je een koel, hoppig drankje.

In augustus nodigt de tuin je uit om te genieten.

De rijpe vruchten behandelen iedereen.

.

De laatste dagen van de voorbijgaande zomer.
We krijgen warmte en comfort.
De aarde wordt nog steeds verwarmd door de warme zon,
maar binnenkort zullen de regens ons overspoelen.
Ik kan zelfs niet geloven dat de zomer vertrekt.
Wacht, wacht, neem je tijd.
In onze geest dwaalt nog steeds warmte,
maar een beetje triest van binnen.

Liefde is een bron van inspiratie.

Hoop, geloof en droom.

En onbeperkt geduld. 

En onvergelijkbare schoonheid.

Liefde in de wereld is niet mooier,

en de charme hierin is dat het

leven niet tevergeefs overgaat

terwijl het bloeit in de ziel.

De zomer vliegt weg.

Vliegt weg, smelt onherroepelijk. Blijft in de geur van gras.

 Vergeeld en licht verpletterd. Onder de voeten

van dartelende kinderen. Tekenen zijn al in de herfst.

En zo onvermijdelijk en dichtbij. Sombere dageraad was laat, 

warme dagen waren opgelost. Wees niet verdrietig dat

vogels vliegen weg, niet schelden de voorspelling

van regen en sneeuwstorm. Voor de deadline zal de

zomer terugkeren, als u de zomer verbergt in

de tederheid van de handen.

De zomer vliegt weg.

Vliegt weg, smelt onherroepelijk, Blijft in de geur van gras. 

Vergeeld en licht verpletterd.

Onder de voeten van dartelende kinderen.

Tekenen zijn al in de herfst. En zo onvermijdelijk en dichtbij.

Sombere dageraad was laat, warme dagen waren opgelost.

Wees niet verdrietig dat vogels vliegen weg,

berispen de voorspelling van regen en sneeuwstorm niet.

Vóór de deadline keert de zomer terug,

als u de zomer verbergt in de tederheid van de handen .

De sering kwam tot bloei, geurig met aroma, die de blik
 vangt met zijn schoonheid. Er is nog een beetje over 
voor zonsondergang,de dag vertraagd, ga nog niet 
weg, wacht.Nog steeds niet ademen, niet vergeten,
in de lentedagen uit de wereld van ophef. Blijf
 een tijdje genade, nog steeds niet gevallen 
bloemen zijn verbluffend. Ik ben nog
 niet klaar om je te verlaten. In de 
zonsondergang een gloed van 
frambozentoon. Laat me tenminste een tijdje in
 je paars verbijsterende gevangenschap blijven.

Verspreid in september 
zwaait het gebladerte in de wind. 
De ochtend komt in zilver, 
wij scheiden van de zomer. Er is zoveel 
schoonheid in het bos. 
Tekent een sprookjesachtige herfst, schilderij in 
verschillende kleuren van de esp tussen de dennen. 

De zomer zal snel op de fiets weggaan,

augustus gaf het stokje aan september,

herfstregen met roodachtig koper de jeugd van de natuur

mijn jeugd. Maar ik zal niet verdrietig zijn, omdat het lange

tijd geen nieuws is dat het herfstseizoen

vrede voor de ziel is. Een nieuwe pagina in het

levensverhaal wordt door de tijd ingevoerd met een

lichte hand. Spoedig langs het pad, met een gele koffer

en met een groot boeket zal de jongen rennen.

Hij in de periode van een nieuwe gouden sneeuwstorm

 met een nieuwe droom begint te leven.

Augustus ruikt naar september.
Het is overdag warm en de herfst laat de nacht door.
De wind komt door de deuropening
en brengt een boeket gedroogde bloemen.
Augustus ruikt naar gemaaid gras, hooi en veldvuren.
De geur van levend gebladerte sterft
weg , en de tuinen worden leeg.
Augustus ruikt 's nachts naar frisheid.
Je ademt vrijer bij zonsondergang.
En de dageraad ontmoet geen hitte,
maar blaast zachtjes in de koelte van het raam.
De strakheid van jonge noten, appel, 
granaatappel en vijgen.
Augustus ruikt, zodat zelfs
zomerse motieven worden uitgesteld.

De laatste zachte warmte. Tot dusver heeft de zomer ons verwend. 
De lucht is transparant, als glas. Gewassen door regen en wind.
Rijen met oude populieren. In het oude park rusten ze uit, en
 bloembedden helder langs de steegjes. Bloeien op het tapijt, geurig.
Een motorschip drijft op de rivier, smaragdgras. En in de 
komende herfst is het nog steeds erg moeilijk te geloven .
;

De muziek van de zomer is in de kleuren van de dageraad,

in het geluid van regen buiten het raam.

De muziek van de zomer is ergens voorbij de zee,

waar wij twee samen zijn.

De muziek van de zomer is donder rommelen.

In de nachtelijke hemel een ster.

De muziek van de zomer, we zijn rijk met haar, zij is met ons.

De muziek van de zomer is in het geritsel van bladeren,

in de stronk van zonsondergangvogels,

de muziek van de zomer, in brieven gelezen,

de golf van pluizige wimpers. 

De muziek van de zomer, in een glimlach en een blik.

In de aanraking van handen.

We zijn blij om de muziek van de zomer te horen.

Er is een beat in de harten van je geliefde.

N

Ik leer verrast te worden door het simpele,

als in de kindertijd, een lieveheersbeestje,

zittend op een tak.

Rainbow, lelies van de vallei, een nieuwe dag.

De nacht snuiven van die, waar ik van hou.

Een minuut "van vrijheid" "bij een kopje thee.

Veldbloemen, zomerplassen, waarin de lucht

" op de aarde viel ".

De zee, als een vrouw met tederheid,

gecharmeerd van uitgestrektheid, de ziel tranen,

als een zeemeeuw tijdens de vlucht,

als ik de zee hoor zingen ...

Augustus is een prachtige zomertijd wanneer

tarwe in de velden verdient en bescheiden

bloemen te vinden zijn tussen het hoge gras. 

Je kijkt naar deze gouden zee, maar je begrijpt,

hoeveel de ziel van aardse schoonheid ook kan herbergen.

Het is niet genoeg voor haar en ze vraagt ​​keer op

keer om overpeinzing van de natuur. In de stilte van

bloeiende weiden zoekt en vindt genade ons hart.

 We verheugen ons in korenbloem en kamille, vogels

in de lucht, gekrulde wolken, grote vruchten

aan bomen, we winnen liefde, leren in vrede

te leven en in harmonie.

In het sneeuwwitte canvas van februari worden de
datums geborduurd met een zonnige draad,
hier is geluk en de bitterheid van verlies,
en de aarde is in de trouwjurk.

In de blootgestelde jaren van
februari, de fuzzy fresco's,
argumenten en argumenten van gewicht,
hier is liefde. En al diegenen die niet zijn. 

Ik zal overstromen voor het pictogram een kaars, 
zich richtend tot degene die hoort.
Wie vergeving van boven
zal verlenen, zal begrijpen wat ik zal zwijgen.

In de sneeuwwitte omtrek van februari.
Gezichten zijn geborduurd met een zonnedraad,
zodat we onszelf kunnen herhalen,
zodat de aarde verder omcirkelt.

Ik lach bitter als een kromme spiegel 
moet ik behendig hebben gespeeld: 
haakjes van neuzen en grijns op oren 
Net als bij een Venetiaans carnaval! 
Een ring sluit om me heen, ze pakken 
me, ze trekken me in een dans. Dus, 
mijn normale gezicht. Iedereen heeft
 het waarschijnlijk als masker gebruikt. 
Vuurwerk, snoep. Maar alles is verkeerd, 
en de maskers kijken me verwijtend aan, 
ze gillen dat ik weer uit de pas ben, dat ik 
op mijn been stap naar mijn partners. 
Wat moet ik doen rennen, maar snel? 
Of misschien plezier hebben met hen?
Ik hoop onder de maskers van dieren 
zijn er menselijke gezichten. Allemaal in 
maskers, pruiken allemaal als één, die 
fantastisch is, en die literair is. Mijn buurman
 aan de linkerkant is een trieste harlekijn, de 
ander is een beul en elke derde is een dwaas. 
Eén probeerde zichzelf wit te wassen, de 
ander verbergt zijn gezicht voor publiciteit, 
en wie niet langer in staat is om zijn gezicht 
te onderscheiden van een onmisbaar masker. 
Ik ga de dans in, lachend, maar toch ben ik 
rusteloos met hen: en wat als iemand een
 beulmasker wil? - Neemt hij het niet af? 
Plotseling zal de harlequin voor altijd verdrietig worden, 
terwijl hij zichzelf bewondert met zijn droevige gezicht. 
Wat als je je domme look voor de gek houdt.
Ja vergeet het normale gezicht. Als een goed 
persoon niet missen, als een eerlijke gok voor
 zeker ik. Ze besloten om maskers te dragen 
om hun gezicht niet te breken op de stenen.
Ik ben nog steeds in het mysterie van maskers terecht 
gekomen, ik ben er zeker van dat mijn analyse 
accuraat is: en hun onverschilligheid maskeert 
bescherming tegen spugen en slaan. 

Een schaduw viel over de bloembladen.
En ten slotte is de laatste dag aangebroken. 
De roos fluisterde zachtjes: "Ik ga dood, hoewel
 iemand me water geeft." Maar mensen
 liepen verder, al merkte ze niet op, 
haar eens zo prachtige schoonheid. 
De roos stond lange tijd alleen, 
alleen de wind trok aan haar lakens. 
En op de stengel van stekelig en hoop 
bleef spoedig slechts één piek. 

De handen van vrouwen, twee witte vleugels,  
wat we zijn vernoemd naar hem in de straat,  
en het leven onder de ruwe en sobere 
handen van de vrouw houden ons van het kwaad. 
De handen van een vrouw, jij bent alleen, 
wat stopt alle grijze dagen op de vakantie
 van hoop, liefde en succes. De handen 
van vrouwen als de schoonheid van de Lente 
Dank u voor mannen geschenk gegeven, 
het betekent veel voor ons.

De bloemen zijn een heerlijke geur, 
het houdt genade en kracht en tederheid in.
De hele wereld schijnt.
Alle lichten schijnen helderder. 
Laat de schoonheid altijd fragiel is.
De bloemen verdorren heel snel, 
maar alsof de hand van de Heer 
patronen in onze ziel trekt. 
Geef vrouwen bloemen, 
zonder een gelegenheid geef opnieuw. 

Ik verwacht van je begrip

 en genegenheid. Zodat je opwarmde 

en me troostte. Ik leef, 

wachtend  op het beloofde sprookje, 

maar in een sprookje hoefde ik geen dag te leven. 

Aanhoudend iets wat we van elkaar verwachten, 

naar elkaar toe zonder een stap te zetten. 

Gisteren was je klaar om alle vrouwen te omhelzen, 
vandaag deel je een bed met één in stilte. Gisteren
 was ik klaar om naar het einde van de wereld te vliegen, 
vandaag kan je er alleen naar kijken. 
Het leven is zo kort en dus rent het vooruit.
Je weet niet wat morgen zal brengen. 
Leef vandaag, vang geluk voor een moment, 
en geniet van alles wat je in je leven hebt bereikt.

Ik hou niet van de winter vanwege het feit dat in elke barst de 
wind en de vorst hardlopen, 
voor kleverige sneeuw, voor sneeuwstormen en sneeuwstormen, 
voor de kou, tot tranen doordringend. 
Het gebeurt dat de winter plotseling medelijden met ons zal krijgen. 
Geef een heldere, zonnige dag. En de kerken schijnen met koepels. 
En de jongen zal glimlachen. 
Maar vaker wordt alles onaantrekkelijk
wegen, straten, lanen en huizen. 
Ik hou niet van de winter. En dit is ondubbelzinnig. 
En ik kijk er naar uit als de lente komt. 

Het leven wordt gegeven en nemen.  
U neemt dit warme licht. 
Ergens gewoon niet, je hebt deze heldere straal van
zelfs als hij van achter de wolken.  
Het geritsel van bladeren en huilen van het kind,  
regen van de zomer gewichtloos sneeuw. 
 Een rustige huilen en lachen  en de liefde die je krijgt. 
Zelfs als het probleem komt neemt het niet voor altijd. 
Maar bij ons zal ze zijn, in stilte voor altijd.

Vrouw die je ten koste van alles wilt overnemen.
Vernietigt wat onze bestemming heeft verbonden. 
Minacht je niet om het doel te bereiken, 
je stak me in het hart van de angel. 
Je fladdert in de hemelse genoegens van liefde, 
en ik loop off-road over de weg.