De zee, als een vrouw met tederheid,
gecharmeerd van uitgestrektheid, de ziel tranen,
als een zeemeeuw tijdens de vlucht,
als ik de zee hoor zingen ...
Augustus is een prachtige zomertijd wanneer
tarwe in de velden verdient en bescheiden
bloemen te vinden zijn tussen het hoge gras.
Je kijkt naar deze gouden zee, maar je begrijpt,
hoeveel de ziel van aardse schoonheid ook kan herbergen.
Het is niet genoeg voor haar en ze vraagt keer op
keer om overpeinzing van de natuur. In de stilte van
bloeiende weiden zoekt en vindt genade ons hart.
We verheugen ons in korenbloem en kamille, vogels
in de lucht, gekrulde wolken, grote vruchten
aan bomen, we winnen liefde, leren in vrede
te leven en in harmonie.
In het sneeuwwitte canvas van februari worden de
datums geborduurd met een zonnige draad,
hier is geluk en de bitterheid van verlies,
en de aarde is in de trouwjurk.
In de blootgestelde jaren van
februari, de fuzzy fresco's,
argumenten en argumenten van gewicht,
hier is liefde. En al diegenen die niet zijn.
Ik zal overstromen voor het pictogram een kaars,
zich richtend tot degene die hoort.
Wie vergeving van boven
zal verlenen, zal begrijpen wat ik zal zwijgen.
In de sneeuwwitte omtrek van februari.
Gezichten zijn geborduurd met een zonnedraad,
zodat we onszelf kunnen herhalen,
zodat de aarde verder omcirkelt.
Ik lach bitter als een kromme spiegel
moet ik behendig hebben gespeeld:
haakjes van neuzen en grijns op oren
Net als bij een Venetiaans carnaval!
Een ring sluit om me heen, ze pakken
me, ze trekken me in een dans. Dus,
mijn normale gezicht. Iedereen heeft
het waarschijnlijk als masker gebruikt.
Vuurwerk, snoep. Maar alles is verkeerd,
en de maskers kijken me verwijtend aan,
ze gillen dat ik weer uit de pas ben, dat ik
op mijn been stap naar mijn partners.
Wat moet ik doen rennen, maar snel?
Of misschien plezier hebben met hen?
Ik hoop onder de maskers van dieren
zijn er menselijke gezichten. Allemaal in
maskers, pruiken allemaal als één, die
fantastisch is, en die literair is. Mijn buurman
aan de linkerkant is een trieste harlekijn, de
ander is een beul en elke derde is een dwaas.
Eén probeerde zichzelf wit te wassen, de
ander verbergt zijn gezicht voor publiciteit,
en wie niet langer in staat is om zijn gezicht
te onderscheiden van een onmisbaar masker.
Ik ga de dans in, lachend, maar toch ben ik
rusteloos met hen: en wat als iemand een
beulmasker wil? - Neemt hij het niet af?
Plotseling zal de harlequin voor altijd verdrietig worden,
terwijl hij zichzelf bewondert met zijn droevige gezicht.
Wat als je je domme look voor de gek houdt.
Ja vergeet het normale gezicht. Als een goed
persoon niet missen, als een eerlijke gok voor
zeker ik. Ze besloten om maskers te dragen
om hun gezicht niet te breken op de stenen.
Ik ben nog steeds in het mysterie van maskers terecht
gekomen, ik ben er zeker van dat mijn analyse
accuraat is: en hun onverschilligheid maskeert
bescherming tegen spugen en slaan.
Een schaduw viel over de bloembladen.
En ten slotte is de laatste dag aangebroken.
De roos fluisterde zachtjes: "Ik ga dood, hoewel
iemand me water geeft." Maar mensen
liepen verder, al merkte ze niet op,
haar eens zo prachtige schoonheid.
De roos stond lange tijd alleen,
alleen de wind trok aan haar lakens.
En op de stengel van stekelig en hoop
bleef spoedig slechts één piek.
De handen van vrouwen, twee witte vleugels,
wat we zijn vernoemd naar hem in de straat,
en het leven onder de ruwe en sobere
handen van de vrouw houden ons van het kwaad.
De handen van een vrouw, jij bent alleen,
wat stopt alle grijze dagen op de vakantie
van hoop, liefde en succes. De handen
van vrouwen als de schoonheid van de Lente
Dank u voor mannen geschenk gegeven,
het betekent veel voor ons.
De bloemen zijn een heerlijke geur,
het houdt genade en kracht en tederheid in.
De hele wereld schijnt.
Alle lichten schijnen helderder.
Laat de schoonheid altijd fragiel is.
De bloemen verdorren heel snel,
maar alsof de hand van de Heer
patronen in onze ziel trekt.
Geef vrouwen bloemen,
zonder een gelegenheid geef opnieuw.
Ik verwacht van je begrip
en genegenheid. Zodat je opwarmde
en me troostte. Ik leef,
wachtend op het beloofde sprookje,
maar in een sprookje hoefde ik geen dag te leven.
Aanhoudend iets wat we van elkaar verwachten,
naar elkaar toe zonder een stap te zetten.
Gisteren was je klaar om alle vrouwen te omhelzen,
vandaag deel je een bed met één in stilte. Gisteren
was ik klaar om naar het einde van de wereld te vliegen,
vandaag kan je er alleen naar kijken.
Het leven is zo kort en dus rent het vooruit.
Je weet niet wat morgen zal brengen.
Leef vandaag, vang geluk voor een moment,
en geniet van alles wat je in je leven hebt bereikt.
Ik hou niet van de winter vanwege het feit dat in elke barst de
wind en de vorst hardlopen,
voor kleverige sneeuw, voor sneeuwstormen en sneeuwstormen,
voor de kou, tot tranen doordringend.
Het gebeurt dat de winter plotseling medelijden met ons zal krijgen.
Geef een heldere, zonnige dag. En de kerken schijnen met koepels.
En de jongen zal glimlachen.
Maar vaker wordt alles onaantrekkelijk
wegen, straten, lanen en huizen.
Ik hou niet van de winter. En dit is ondubbelzinnig.
En ik kijk er naar uit als de lente komt.
Het leven wordt gegeven en nemen.
U neemt dit warme licht.
Ergens gewoon niet, je hebt deze heldere straal van
zelfs als hij van achter de wolken.
Het geritsel van bladeren en huilen van het kind,
regen van de zomer gewichtloos sneeuw.
Een rustige huilen en lachen en de liefde die je krijgt.
Zelfs als het probleem komt neemt het niet voor altijd.
Maar bij ons zal ze zijn, in stilte voor altijd.
Vrouw die je ten koste van alles wilt overnemen.
Vernietigt wat onze bestemming heeft verbonden.
Minacht je niet om het doel te bereiken,
je stak me in het hart van de angel.
Je fladdert in de hemelse genoegens van liefde,
en ik loop off-road over de weg.
Vervang de palm van je hand, ik zal je vullen met geluk.
Er is een bodemloze bron, in de regen, bij onweer en bij
slecht weer. Ik zal je vullen met geluk, hoeveel je wilt,
het ligt allemaal in jouw macht. Wel, nemen, nemen!
Er is geen einde en geen begin. Er zijn geen transversale
grenzen, alleen jij ontvangt, glimlacht hartelijk!
En vertel iemand, gewoon een vriendelijk woord, niet
verstandig wijs, dit is het fundament van geluk. Heb geen
medelijden met glimlachen, heb geen spijt van deelname.
En te midden van problemen en fouten, zult u geluk ervaren!
Het zal geven, degenen die we willen. En, mensen geluk
te geven. Wij gaan gelukkig gelukkig.
Ah, februari!
Bijna een beetje, tot de lente, naar stromen,
naar gezwollen nieren en levendige gevoelens ...
Alles zal gebeuren. En terwijl, een beetje beven
aan de vooravond van het wonder, het menselijk hart.
Tot de lente, een klein beetje.
Ruik je de lente?
En elke dag zijn ze duidelijker en dichterbij.
Het ruikt naar teer in een uitgestrekte pijnboom.
Mussen tweeten op het dak.
Nog een winter. Op straat in februari.
En 's avonds wordt het ijzig. En op de hoek
staat een met sneeuw bedekte lantaarn.
Hij droomt van de lente op een sterrennacht.
Maar op de drempel van maart staat al
met een sneeuwstorm, slachting en natte sporen.
Een klein beetje, en het pad zal open zijn.
En de lente zal onder de hemel zweven.
Ga , prachtige lente.
Laat de aarde je adem wekken.
Moge er geluk zijn. De afstand is duidelijk.
En moge drievoudige gezondheid voor iedereen komen.
Februari, februari, ik hou van je.
Voor deze nieuwe dageraad.
En voor een plotselinge sneeuwstorm,
voor je eerste druppels.
Voor de fragiele vorst op de bomen,
voor het uitspansel, steeds blauwer.
Wat loopt er langer dan de zon,
want deze plotselinge, plotselinge sneeuw.
Dat plotseling alles in een sprookje verandert,
En een stap, kraakt ijzig.
Voor de wind die plotseling warmer wordt,
zal hij warm worden met zijn adem.
Voor de eerste plassen, rinkelende crunch,
voor de kant waarin de struik.
Ik HOUD van FEBRUARI dat je anders bent.
Winter, met een lenteziel.
Er is een gemoedstoestand, wanneer ik helemaal geen zin heb om te haasten,
En voor een moment om in de stille stilte te zijn en gewoon te leven.
Er is een gemoedstoestand, het maakt niet uit 's nachts of in de vroege ochtend.
Wis uit de herinnering van fragmenten van luchtspiegelingen,
en dan weer langs de gegeven routes
Droom.
Doe het.
Ademen.
In het carnaval van het dagelijks leven,
in de kant van de valsheid, in een ring gedraaid,
verander je het masker met inspiratie,
dat je vergeet waar je gezicht is.
Carnaval. Gedanst en woedend:
maskers grappen, confetti, niet rijden, niet
passeren. Hazen dansen, katten dansen. Wolf
speelt de mondharmonica. Onhandig nijlpaard
dansen achteruit. De vos naast de haan wuift met
zijn vurige staart. Krokodillen en apen. Sterrenkijkers
en jongens, sneeuwwitje, buffons, fidgets en schurken.
Allemaal verzameld in het "Carnanval" Rij een
rondedans. Santa Claus in lichte kleding
Het uitdelen van zijn geschenken. Carnaval,
carnaval draait, betoverd klatergoud en serpentijn.
En de glans van etalages. En overal, als uit
een pistool, knallen clappers luid.
Sterren schitteren in de nacht van februari.
Verwarm de donkere zee van de hemel.
Ik weet dat je ergens ver weg bent,
maar het lijkt mij dat je hier bent.
Je bent met mij, in mijn hart, in de ziel.
Ik zie de diepte van je ogen. Mijn
gedachten gaan helemaal over jou
op dit stille en schemerige uur.
Ik wilde het al lang toegeven.
Zonder mijn vurige gevoelens te
verbergen: mijn hart is alleen voor jou.
Ik wist dat je wilt dat ik van je hou!
Politieke-partijen voor het volk is allemaal ijdelheid,
en, net als rook, zal alles snel wegvliegen.
De wereld zal gered worden door vriendelijkheid, schoonheid!
Weet dat de waarheid in geschillen wordt geboren,
maar des te moeilijker, lasterlijker
en een beledigend bitter woord.
Iedereen zou Gods verbond herinneren,
het zou in dit leven minder zijn.
Een vriend is iemand die de duisternis verlicht.
Zonder bekentenissen en beloningen te eisen.
Een vriend is iemand met wie de vreugde helderder is,
bij scheiding is het saai, maar in moeilijkheden is het gemakkelijk.
Een vriend is iemand met een warm hart,
die altijd bij de hand is, in elk geval ver weg.
Maar is degene die je geluk brengt.
Dank aan mijn vrienden.
Wanneer de jeugd voorbijgaat.
Ze lijken langer dan nachten.
Wat eerder werd gezegd.
Nu heeft dit geen effect.
Zal geen invloed hebben, zal niet uitkomen.
En het zal worden vergeten.
Wanneer de jeugd voorbijgaat.
Hij houdt er anders van.
Maar wat klagen we in het leven.
Het feit dat de nachten lang zijn!
Nog steeds vol zonsopgangen,
alle nachtegaal nachten.
Zing nachtegaalnacht,
jasmijnstruiken bloeien.
En jij, zoals eerder, lijkt
curly mountain ash.
Laat dik haar
Was bedekt met vorst.
Je ogen zijn moe
het lijkt me mooier.
Wat niet is uitgekomen, zal uitkomen.
Voor altijd niet vergeten,
wanneer de jeugd komt
houdt nog meer van!
Hou mijn beeld in het geheugen voor altijd.
Tenderness ogen en lippen een glimlach,
en een warme hand op die herfstavond,
na zoveel maanden van de scheiding ...
snelle pols, trillende adem.
Neuomnost vreugde in zijn ogen
als ze een vonk van verlangen, aangestoken
waarover om niet in woorden te zeggen.
Behalve wat was, wat toen gewenst was.
Hoe zielen tussen de sterren vlogen. Voor
altijd repareren, zodat het
in herinnering blijft, terwijl je leeft .
Mijn diagnose: ik ben je zat. Artsen helpen hier niet.
Ik kan alleen mijn eigen stem helpen, ik zal je glimlach helpen.
Ik beken - probeerde te vergeten, weg te vliegen, weg te rennen
van mezelf. Maar ik kan niet niet van je houden,
ik kan niet leven zonder liefde. Zonder jou is mijn leven niet
gemakkelijk. Ik huil als een wolf op de maan. Ik herinner me mijn
eigen ogen, en ik in hen, als in een zee van toon. Dagenraad
herinnerde me aan jou, de dageraad fluisterde over jou.
Hoeveel jaar, hoeveel jaar, hoeveel jaar heeft hij in de
wereld gewoond, je niet gekend. Hier is zo'n grapje:
"De wereld is krap" ze zeggen overal tegen me.
Maar het is niet gemakkelijk voor elkaar om
twee harten te vinden in een eindeloze menigte.
Wie zal mij vertellen: ik heb je gezien en ooit ontmoet.
En misschien, nog een liefdevolle, ik heb je gewoon
niet opgemerkt. Misschien voor een moment in de menigte.
Op de een of andere manier hebben we onze blikken ontmoet.
Of was je in september in het park, glimlachte ik naar me met
de glimlach van de lente. Hoe dan ook, al. Alles kan zijn.
Jij bent hier, daarna ken ik jou. En ik kan niet niet
van je houden, ik kan niet leven zonder liefde.
Ik kan niet zonder jouw glimlach.
Ik kan niet zonder je tedere ogen.
En met jou in mijn leven, geloof me,
een nieuw verhaal begint. Ik zal
al je liedjes aan jou geven. Ik vind
het helemaal niet erg neem het.
Begint een nieuwe roman genaamd de korte "Jij"
Verzin me vanavond.
Doe een gok. Ik beloof uit te komen.
Als een van de belangrijkste profetieën.
Zonder welke er geen betekenis in het leven is.
Het is alsof iemand van boven zegt:
"Genoeg, scheiding is lang voorbij."
Ik zal de geur van geluk inademen met
heel mijn borst. En ik zal je adem horen.
En er zijn geen woorden nodig, ze zijn overbodig.
We worden niet lang dronken van elkaar.
Kusjes van rijpe kersensmaak.
Misschien is dit allemaal maar een droom?
Ik klamp me vast aan je brede borst.
Niets gaat door de jaren heen.
Gevoelens slaan als spanning.
En net als wijnen zwerven ze lange tijd.
Het bleek dat liefde onbeperkt is.
Ik wil een bloem in je openen.
Verzin me vanavond.
Doe een gok. Ik beloof uit te komen.
$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$ab.png)
Word gewoon naast je wakker.
Raak een zachte hand aan.
Ontmoet me met een zachte, liefdevolle blik.
En verlangen wanneer we ver zijn !!!
Gewoon kletsen tot het ochtendgloren.
Gewoon lachen en gewoon verdrietig zijn.
Denk maar aan een gelukkige zomer.
Neem gewoon aanstoot, vergeef het gewoon
Ik droom gewoon naast je te liggen.
Alleen wij twee verwachten verandering.
Ik hou gewoon van je met heel mijn ziel.
En krijg dezelfde gevoelens terug.
Gefeliciteerd, mijn geliefden,
Happy Valentine's Day.
hij, hij gaf hoop aan geliefden,
verbond door een geheim huwelijk.
En hij stierf voor de geliefden,
voor ons. We eren nu zijn prestatie.
Liefde komt onverwacht naar ons toe,
niet wetende de dagen, uren en data.
Maar deze ongenode gast, ik zal je
eerlijk zeggen, iedereen is gelukkig.
En op Valentijnsdag
wachten we en geloven dat
onze tweede helft op het punt staat
ons te ontmoeten, te kiezen, ons te vinden.
Wanneer de ziel zingt, is de hele wereld mooi. Aan wie,
als niet aan ons, zich hiervan bewust zijn. Lijden is absurd
en gevaarlijk. We kiezen voor genade in het leven. Doe geen
moeite met problemen. Ze zullen komen en ze zullen vertrekken.
Je moet niet elk moment in dilemma's kwellen. Wat nog belangrijker
is, vrijheid of comfort. Gewoon jezelf gelukkig laten zijn.
Zie de schoonheid en voer minuten uit. En misschien
is het leven eerlijker. Wanneer in haar vreugde en
overwinning wachten. Hoe gemakkelijk het
is om gelukkig te zijn, maar ook moeilijk.
Hoeveel we zouden willen begrijpen. We gaan
heel voorzichtig door het leven. Wanneer
gebruikt zou kunnen opstaan en vliegen.
Wanneer de ziel zingt, is de hele wereld
mooi. Wanneer de wereld mooi is, zingt
het hart. En voor dit verband is de cirkel zoals
eerder duidelijk laat de ziel en geluk, en vlucht.
Ik denk aan jou. Wanneer ik 's morgens wakker word.
En tussen de overvolle menigte. Duidelijk en impliciet
denk ik aan jou. En onder een deken 's nachts.
En haasten over de snelweg in een auto. En gedurende
de dag aan de tafel werken. Van nu af aan denk ik aan jou.
Op een vakantie of een doordeweekse dag. Op een zonnige
of modderige dag. Op een gemakkelijke en moeilijkste dag.
Tot het kwam. Dag des oordeels. Ik denk aan jou.
Er zijn zoveel niet gelezen jaren tussen jou en mij, zoveel
verschillende wegen en pagina's die zijn herschreven. Het leven
heeft meer dan eens of tweemaal zijn zelfportret bijgewerkt van
plotseling vallen tot opstijgen, soms onverwacht. Tussen mij
en jou zijn verschillende kleuren van de dagen die we hebben
geleefd, en zandig geluk is van mij, dat ooit uit elkaar viel.
Maar ik werd alleen maar sterker van deze verliezen, omdat
er helaas geen andere voor mij was. Het is niet duidelijk waarom
het lot ons vandaag heeft geduwd, een genereus geschenk heeft
gemaakt, liefde geven in het voorbijgaan, een adem voor mij
achterlaten op je lippen en de warmte van je lippen, zoet en zoet
en ruiken naar honing. Het is heel moeilijk om vaarwel te zeggen en
voor altijd te wachten "wanneer"tussen ons "gisteren" netwerk zo
betrouwbaar verspreid. Ondanks alles konden we het jaar
terugdraaien. Ik werd gelukkig, ik hoop dat je het gemerkt hebt.
In deze wereld is liefde de decoratie van mensen.
Verliefd worden is zonder vrienden zijn. Degene
wiens hart niet vasthoudt aan de drank van liefde,
die ezel, hoewel hij geen ezelsoren draagt. Wiens
hart niet brandt van hartstochtelijke liefde voor
lieveling. Zonder troost, zijn eigen leeftijd somber.
De dagen doorgebracht zonder de geneugten van
liefde, ik beschouw het als overbodig en hatelijk.
'S Ochtends wakker worden brandt de wereld.
Liefde verbrandt het hart.
En wat is het, hoe te begrijpen?
Valentine kwam weer naar ons toe.
Hij was bij ons en zal bij ons zijn.
Het hart van gevoelens zal immers niet vergeten!
Weet dat Valentine onze mascotte is.
Wanneer hij komt, weet hij het niet.
Als het hart klopt, beeft alles.
Weet dat Valentine je haast heeft.
Geeft tederheid en warmte
De ziel is angstig, maar licht.
Wat een prachtige foto.
De hele wereld is in de greep van Valentine!
Hij geeft gevoelens aan iedereen op een rij.
Zonder enige stop! Of barrières.
Deze hele wereld waar liefde is!
Hij is klaar om voor iedereen open te staan.
Er is geen opschrift "kom binnen"
Je voelt het met je hand.
