Poëzie 1 herfst

Het regent nu al een week. Nu een beetje sterker, 
dan alsof ze huilt. Hij steelt van mij. Ik ben eenzaam in het land.
Verdriet komt uit de banken, maar, vooruitlopend op de laatste adem,
hoor ik het geluid van je voetstappen. En de draai van de sleutel vooraan.

Stil regen klopt op het raam, alsof er iets timide vraagt.
We zijn voorbestemd om te scheiden. Deze herfst, 
deze herfst. Ik weet niet hoe ik moet zeggen dat
ik niet hoef te wachten, maar nog moeilijker voor mij
  het zal liegen. Gouden herfst neemt mijn pijn weg,
Gouden herfst, goud van haar. Gouden herfst, vraagt
 ​​nergens overen geeft geen antwoord op de vraag.
Heb ik nu lief, hoe ik ooit van je hield?Alleen jij 
zegt som. Is het de schuld van het hart?
Maar waar komt deze angst vandaan, zie de pijn
 in je ogen, en zoek vrede in onnodige woorden .

De zomer vliegt weg, vliegt weg, smelt onherroepelijk,

 blijft in de geur van gras, vergeeld en licht geplet.

Onder de voeten van dartele kinderen, de tekenen 

zijn al in de herfst zo onvermijdelijk en dichtbij:

sombere dagen waren laat, warme dagen waren weg,

vogels vliegen weg, scheld de voorspelling van regen en

sneeuwstorm niet uit. Voor de deadline komt de zomer terug,

als je de zomer verbergt in de tederheid van de handen.

Bij het afscheid nemen van een gekleurde mouw,

zal de uitgaande zomer een beetje  zwaaien.

Hier is nog een lied gezongen op mijn vluchtige pad.

Hoeveel nummers heb ik? Als de eerste duidelijk klonken.

Nu verschijnen er echo's van verdriet die alarmerend klinken.

Ik wil geen verlangen naar mijn liedjes,

er is geen plaats voor vroege herfst in hen.

Liedjes van zomerverwachtingen liggen

nog steeds heel dicht bij me.

De zomer zal spoedig op een fiets wegrijden, 

augustus gaf het stokje aan september, herfstbuien

 met een roodachtig koper de jeugd van de natuur,

 mijn jeugd. Maar ik zal niet verdrietig zijn, 

want het is lang geen nieuws dat het herfstseizoen

vrede is voor de ziel. Met een lichte hand wordt door de tijd 

een nieuwe pagina in het levensverhaal ingevoerd. 

Spoedig langs het pad, met een gele koffer.

En met een groot boeket rent de jongen weg. 

Hij begint in de periode van een nieuwe gouden

 blizzard met een nieuwe droom te leven.

Augustus, het einde van een gezegende zomer,

zonnige dagen, gouden warmte, de natuur wordt verwarmd

met zachte adem, en het is zo licht en licht op de ziel. 

In augustus is een heldere dageraad goudkleurig.

De avond geeft je een koel, hoppig drankje.

In augustus nodigt de tuin je uit om te genieten.

De rijpe vruchten behandelen iedereen.

.

De laatste dagen van de voorbijgaande zomer.
We krijgen warmte en comfort.
De aarde wordt nog steeds verwarmd door de warme zon,
maar binnenkort zullen de regens ons overspoelen.
Ik kan zelfs niet geloven dat de zomer vertrekt.
Wacht, wacht, neem je tijd.
In onze geest dwaalt nog steeds warmte,
maar een beetje triest van binnen.

Liefde is een bron van inspiratie.

Hoop, geloof en droom.

En onbeperkt geduld. 

En onvergelijkbare schoonheid.

Liefde in de wereld is niet mooier,

en de charme hierin is dat het

leven niet tevergeefs overgaat

terwijl het bloeit in de ziel.

De zomer vliegt weg.

Vliegt weg, smelt onherroepelijk. Blijft in de geur van gras.

 Vergeeld en licht verpletterd. Onder de voeten

van dartelende kinderen. Tekenen zijn al in de herfst.

En zo onvermijdelijk en dichtbij. Sombere dageraad was laat, 

warme dagen waren opgelost. Wees niet verdrietig dat

vogels vliegen weg, niet schelden de voorspelling

van regen en sneeuwstorm. Voor de deadline zal de

zomer terugkeren, als u de zomer verbergt in

de tederheid van de handen.

De zomer vliegt weg.

Vliegt weg, smelt onherroepelijk, Blijft in de geur van gras. 

Vergeeld en licht verpletterd.

Onder de voeten van dartelende kinderen.

Tekenen zijn al in de herfst. En zo onvermijdelijk en dichtbij.

Sombere dageraad was laat, warme dagen waren opgelost.

Wees niet verdrietig dat vogels vliegen weg,

berispen de voorspelling van regen en sneeuwstorm niet.

Vóór de deadline keert de zomer terug,

als u de zomer verbergt in de tederheid van de handen .

De sering kwam tot bloei, geurig met aroma, die de blik
 vangt met zijn schoonheid. Er is nog een beetje over 
voor zonsondergang,de dag vertraagd, ga nog niet 
weg, wacht.Nog steeds niet ademen, niet vergeten,
in de lentedagen uit de wereld van ophef. Blijf
 een tijdje genade, nog steeds niet gevallen 
bloemen zijn verbluffend. Ik ben nog
 niet klaar om je te verlaten. In de 
zonsondergang een gloed van 
frambozentoon. Laat me tenminste een tijdje in
 je paars verbijsterende gevangenschap blijven.

Verspreid in september 
zwaait het gebladerte in de wind. 
De ochtend komt in zilver, 
wij scheiden van de zomer. Er is zoveel 
schoonheid in het bos. 
Tekent een sprookjesachtige herfst, schilderij in 
verschillende kleuren van de esp tussen de dennen. 

De zomer zal snel op de fiets weggaan,

augustus gaf het stokje aan september,

herfstregen met roodachtig koper de jeugd van de natuur

mijn jeugd. Maar ik zal niet verdrietig zijn, omdat het lange

tijd geen nieuws is dat het herfstseizoen

vrede voor de ziel is. Een nieuwe pagina in het

levensverhaal wordt door de tijd ingevoerd met een

lichte hand. Spoedig langs het pad, met een gele koffer

en met een groot boeket zal de jongen rennen.

Hij in de periode van een nieuwe gouden sneeuwstorm

 met een nieuwe droom begint te leven.

Augustus ruikt naar september.
Het is overdag warm en de herfst laat de nacht door.
De wind komt door de deuropening
en brengt een boeket gedroogde bloemen.
Augustus ruikt naar gemaaid gras, hooi en veldvuren.
De geur van levend gebladerte sterft
weg , en de tuinen worden leeg.
Augustus ruikt 's nachts naar frisheid.
Je ademt vrijer bij zonsondergang.
En de dageraad ontmoet geen hitte,
maar blaast zachtjes in de koelte van het raam.
De strakheid van jonge noten, appel, 
granaatappel en vijgen.
Augustus ruikt, zodat zelfs
zomerse motieven worden uitgesteld.

De laatste zachte warmte. Tot dusver heeft de zomer ons verwend. 
De lucht is transparant, als glas. Gewassen door regen en wind.
Rijen met oude populieren. In het oude park rusten ze uit, en
 bloembedden helder langs de steegjes. Bloeien op het tapijt, geurig.
Een motorschip drijft op de rivier, smaragdgras. En in de 
komende herfst is het nog steeds erg moeilijk te geloven .
;

De muziek van de zomer is in de kleuren van de dageraad,

in het geluid van regen buiten het raam.

De muziek van de zomer is ergens voorbij de zee,

waar wij twee samen zijn.

De muziek van de zomer is donder rommelen.

In de nachtelijke hemel een ster.

De muziek van de zomer, we zijn rijk met haar, zij is met ons.

De muziek van de zomer is in het geritsel van bladeren,

in de stronk van zonsondergangvogels,

de muziek van de zomer, in brieven gelezen,

de golf van pluizige wimpers. 

De muziek van de zomer, in een glimlach en een blik.

In de aanraking van handen.

We zijn blij om de muziek van de zomer te horen.

Er is een beat in de harten van je geliefde.

N

Ik leer verrast te worden door het simpele,

als in de kindertijd, een lieveheersbeestje,

zittend op een tak.

Rainbow, lelies van de vallei, een nieuwe dag.

De nacht snuiven van die, waar ik van hou.

Een minuut "van vrijheid" "bij een kopje thee.

Veldbloemen, zomerplassen, waarin de lucht

" op de aarde viel ".

De zee, als een vrouw met tederheid,

gecharmeerd van uitgestrektheid, de ziel tranen,

als een zeemeeuw tijdens de vlucht,

als ik de zee hoor zingen ...