Waarom wil je, niet alleen zijn met mij? Vertel me, vertel me,

waarom je bij me zo zo verveeld? Is het gevaarlijk om bij mij

te zijn? Denk je echt dat ik vreselijk ben? Oh, geloof me, geloof:

ik ben niet gevaarlijk! Ik sta helemaal open voor jou, en in mijn hart

brandt alleende liefde. Weet je nog, mijn vriend, van jongs af aan met

u zijn we snel gegroeid, en die gedachte komt niet, we hebben allemaal

vertrouwelijk gedeeld.En één onschuldige gevoelens niet vertrouwt. 

Verlof, schoonheid, je schaamte, wees niet onverschillig tegenover mij. 

Wees zoals voorheen eenvoudig van geest.

Zoals eerder zullen we een broederlijk leven leiden.

In een ongedoopte, glorieuze stad, op een steil, hoog eiland. 

Leeft een mooi meisje, De dochter van mijn vaders vriend.

Ze zingt liedjes, oprecht en het komt zowaar uit geheel haar hart .

"Ah, mijn liefste schat, mijn liefste! Waar zit je? Wat denk je? 

Al mijn woorden zijn woorden naar jou gericht. Zit niet, huil niet,

 Je rent naar me vanuit het huis.Ik ben met jou, vrije vogels.

We zullen naar Parijs gaan om daar te leven.

De stad waar liefde leefd".

Dus, ik zag je weer ...

Ik kende haar kleine krulletje ...

Een vriend is iemand die de duisternis verlicht ... 

zonder bekentenissen en beloningen te eisen. 

Een vriend is iemand met wie de vreugde helderder is, 

bij scheiding is het saai, maar in moeilijkheden is het gemakkelijk. 

Een vriend is iemand met een warm hart, 

die altijd bij de hand is ...,in elk geval ver weg.

Maar is degene die je geluk brengt.

Dank aan mijn vrienden.

Herfst. Sprookjeskamer,
open voor iedereen voor beoordeling.
Glades van boswegen,
peering in de meren.

Zoals bij de tentoonstelling van schilderijen:
zalen, zalen, zalen, zalen van
iepen, as, esp
in een ongekende vergulding.

Linden gouden hoepel -
Als een kroon op een bruid en bruidegom.
Het gezicht van de berk is onder de bruidssluier
en transparant.

Begraven land
Onder gebladerte in greppels, kuilen.
In de gele esdoorns van het bijgebouw,
alsof in vergulde kaders.

Waar de bomen in september
bij zonsopgang staan, in paren,
en de zonsondergang op hun schors laat
een barnsteenpad achter.

Waar het onmogelijk is om in het ravijn te stappen, om
niet bij iedereen bekend te zijn:
het is zo woedend dat er geen stap is,
een blad van hout ligt onder je voeten.

Waar klinkt aan het einde van de steeg
Echo op een steile afdaling
En dageraad kersenlijm
Verstijft in de vorm van een bos.

Herfst. De oude hoek van de
oude boeken, kleding, wapens,
waar schatten catalogus draait de kou.

We hebben de kever niet opgemerkt
En de winterframes waren gesloten,
En hij leeft, hij leeft nog,
Zoemend in het raam,
Spreid zijn vleugels ...
En ik roep mijn moeder om hulp:
-Er is een levende kever!
Laten we het frame openen!

Hij bedekt al een blad goud.
Natte grond in het bos ... Ik
vertrappel moedig met mijn voet de
schoonheid van het lentebos.

Wangen branden van de kou;
Ik ben dol op rennen in het bos,
hoor de takken barsten,
laat de bladeren met je voet harken!

Ik heb hier geen eerdere geneugten!
Het bos schuilde een geheim van zichzelf:
de laatste noot was
gescheurd , bond de laatste bloem vast;

Het mos wordt niet verhoogd, niet opgeblazen door de
stapel krullende borsten; Paarse bosbessenborstels
hangen niet in de buurt van de stomp.

Lange
nachten op de bladeren, zijn nachten ijzig en door het bos
ziet het er op de een of andere manier koud uit De
helderheid van transparante luchten ...

De bladeren ritselen onder de voet;
De dood eet zijn oogst ...
Alleen ik ben opgewekt in mijn ziel
En, als een gek, zing ik!

Ik weet het, niet zonder reden tussen de mossen
scheurde ik het vroege sneeuwklokje;
Tot de herfstbloemen
ontmoette ik elke bloem.

Wat zei de ziel tegen hen,
wat zei ze tegen haar -
ik zal het me herinneren, ademend van geluk,
in winteravonden en -dagen!

De bladeren ritselen onder mijn voet ... De
dood eet zijn oogst!
Alleen was ik vrolijk in mijn ziel -
En, zo gek, ik zing!

Korenvelden worden geoogst, bosjes van doelen,
van de watermist en vocht.
Een wiel achter de blauwe bergen, de
stille zon is gedaald.
De ontplofte weg dommelt.
Ze merkte vandaag op:
Dat heel, heel weinig.
Wacht op de winter met grijs haar die over is ...

Handen bevriezen in november:
koude, wind in de tuin,
laat in de herfst de
eerste sneeuw en het eerste ijs.

BOS Bladeren cirkelen over het pad.
Het bos is transparant en karmozijnrood ...
Het is goed om met een mand
langs de randen en open plekken te dwalen !

We lopen en onder onze voeten
klinkt een geritsel van goud.
Het ruikt naar natte paddestoelen, het
ruikt naar vers bos.

En voorbij de wazige mistige
Weg, glinstert de rivier.
Verspreid
gele zijde op de open plekken van de herfst.

Een vrolijke straal door de naalden
naar het struikgewas van de dennenboom
Goed voor natte kerstbomen
Verwijder verende boletus!

Op de heuveltjes
barsten knappe Alym- esdoorns in vlammen ...
Hoeveel saffraanpaddestoelen, paddenstoelen halen we
per dag op in een bos!

Herfstwandelingen door de bossen.
Er is geen porie mooier dan deze ...
En in de bast nemen we de
bosgulle geschenken weg.

 
Kom naar mij, vriend. Bij slecht weer en regen, op een warme dag,
 bij vorst en sneeuwstorm Kom zonder twijfel. Ik wacht, ik verveel me niet. De vergadering is erg heet. Ik zal thee voor je zetten of iets anders. 

Ik zal je de lunch voeren En aan de feesttafel zal ik , zoals altijd, een gesprek met je beginnen over dit en dat. Laten we een vrouwelijke ziel nemen, om niet verder te razen.  Zeg een geheim, ik zal niet breken.

Ik kan alles redden. We hebben
 de oren van iemand anders nodig zodathet vuur niet in de ziel groeit.
 En uw vermogen om te luisteren is een zeldzaam geschenk in onze tijd.

 Kalm, tijdens de vlucht,zweven als vogels, wij. Uw eenvoud en lichtheid - 
Een lichtstraal in een stroom van duisternis. We zullen het hebben over 
de dierbaren, over de hele dag van het meisje, en verlangend in
 een slechte gedaante verdwijnt onmiddellijk als rook.

Wat is de herfst buiten! Wat een val!
Bladval valt van gedachten en neemt de afstand.
Daar, waar de lucht van goud doordrenkt is met regen,
waar ik wil ontsnappen voordat het te laat is!
En verdwaal en bevries in het midden van een gele sneeuwstorm.
Waar geen bedrog is, geen schuld en geen angst.
Waar elk blad dat zich heeft neergeslagen onnavolgbaar is,
het heeft zoveel zomer en warmte, ik weet het al!
Ik zal de herfst uitnodigen om te bezoeken, ik zal een waterkoker zetten.
Ik zal mijn geliefde een kop thee met haar delen.
De kleur van het leven is het waard om te veranderen, het is tijd.
En vind verzoening, geloof in jezelf.

In de herfst, vleugels van de wolk, en het loopvlak 
is vol van genade. Haar landschap gekleurd.
Geen droevig beeld. Wel, echt, wie heeft dit uitgevonden.
Die herfst is een betraand persoon? Ze is oneindig blij,
ze is blijkbaar gewoon benijd. Aan hoe sierlijk gekleed,
terwijl hij kijkt met amandelogen.
Haar windverlovingsring probeerde ik op een
 oranje vinger. Ze is verliefd en ontspannen, bewondert
 de zwerm vogels,versierd met heldere bladeren,
gekust door een langdurige regen. Ze houdt van 
het gebruikelijke: strooi ongeduldig goud weg.
En als je je verdrietig en koud voelt, heeft
ze er niets mee te maken. Dit is persoonlijk.

Hallo mijn vriendin!
Vriendin herfst.
Alleen jij zult mijn stille droefheid begrijpen. Draai in een kleurrijke 
ronde dans van herfstbladeren. En ik houd zorgvuldig rekening met de zeldzame dagen van mijn zomer. Ze verzamelen ze later in de rowan kralen van inspiratie. Om je herfstcadeau daaraan te geven. Die hem echt nodig heeft. Die elk moment van de dag op prijs stelt. Wie weet hoe een hart te leven en in een droom te geloven. Wie wacht op liefde. Wie is niet bang voor wat er in mijn vriendinnen zit. Je bent herfst. Herfst van mijn leven. My Autumn.

Droog de laatste traan van een nieuwe zomerregen met een licht briesje.
En geef de laatste warme dagen van de zomer.
Nog steeds vooruit is de sneeuwbrij en de grijze lucht.
Depressie door gebrek aan zon en hitte. En nu.
Nu geniet ik van je kleurenpalet.
Op het canvas, oranje, gele, paarse bladeren.
Muziek van regen en nog steeds zo'n blauwe lucht.
Het is zo goed om door de steegjes van een leeg park te lopen,
gevallen bladeren onder je voeten te ritselen en na te denken
 over het leven, over de eeuwigheid. Je herfst is tenslotte ook van mij.
Weet je, mijn vriendin.

Laat de jeugd jaren duren.

Laat de jeugd het onvergetelijke samen met u meenemen.

 " Ik zal alle vlekken van de gekleurde achtergrond onthouden ."

En de kralen van de schaduw. En het geluid van sommige stemmen.

 En het gekletter van de klok.

Een moment dat minstens duurt  zoals een uur. 

Maar hier zijn de stappen in de verte.

Het kraken van de openende deur.

En je ging naar binnen.

Om zijn jeugd af te sluiten naar volwassenheid.

Het leven wordt gegeven en nemen.  
U neemt dit warme licht. 
Ergens gewoon niet, je hebt deze heldere straal van
zelfs als hij van achter de wolken.  
Het geritsel van bladeren en huilen van het kind,  
regen van de zomer gewichtloos sneeuw. 
 Een rustige huilen en lachen  en de liefde die je krijgt. 
Zelfs als het probleem komt neemt het niet voor altijd. 
Maar bij ons zal ze zijn, in stilte voor altijd.


Kinderspeelplaats.

Op het plein ...

Meisje en de engel ...

De wind gooide goud aan zijn voeten,
en hing het aan een regenachtige muur.
 Ik nodig je uit voor mijn herfst.

Kom bij me blijven.
We zullen bij de open haard zitten,
en, bewonderend de dans van vuur,
ik beken: "Ik wil gelukkig zijn,
ondanks de komst van september."

Ik van een warme uitstraling smelt,
als een kaars aan de rand van de tafel,
went aan je, went eraan.
Ik heb te lang op je gewacht.

hier komt de herfst. Hier is de herfst.
De ziel is blootgesteld, zoals struiken.
En in mijn krullen roodachtig grijs,
En in mijn dromen - alleen jij. Ik
nodig je uit voor mijn herfst.

Waarom fronste je herfstlief?
Je schudt de berkenbomen met de ijskoude wind.
Misschien is het weer gewoon saai?
U bent er zelf verantwoordelijk voor.

De bladval is als een paard met gouden manen. Hij
reed het bos in in de Indische zomer, hij liet een
 spoor van plezier achter, mooi, hij spreidde de tapijten
 uit voor iedereen die verliefd was.

Ik liep over de karmozijnrode paden,
op een date, herfst met jou,
en vandaag regent de regen,
een pad cirkelde boven de gekoesterde.

Ja, dat was onherroepelijk verdwenen.
Winter zal alles snel versieren, 
voor sommigen zal alles duidelijk worden,
voor sommigen zal de duisternis verdwijnen.

Over een jaar keert de herfst terug, alle
 liefhebbers spreiden het tapijt, het barst van 
rood goud in het hart en
spaart geen magische schoonheid.

Dus ik wil dat die herfst, dat zal zijn,
naar ons is teruggekeerd in gouden schoonheid.
Mijn passie en winter zullen niet afkoelen
Alleen jij blijft mij dierbaar.

De dagen van de late herfst worden meestal uitgelachen,
maar voor mij is het zoet, de lezer is lief.
Zij is stil en schijnt nederig. 
Dus een ongeliefd kind in het gezin van een inwoner.
Maar mij trekt ze aan.Om u eerlijk te vertellen:
Van de jaarlijkse tijden ben ik alleen blij voor haar,
er is veel goeds in haar, haar minnaar is niet verwaand.
Ik vond iets in haar dat eigenzinnig was.

Oh, veer zonder einde en zonder rand ...

Wanneer ...

Ik hou niet van de winter vanwege het feit dat in elke barst de 
wind en de vorst hardlopen, 
voor kleverige sneeuw, voor sneeuwstormen en sneeuwstormen, 
voor de kou, tot tranen doordringend. 
Het gebeurt dat de winter plotseling medelijden met ons zal krijgen, 
Geef een heldere, zonnige dag, En de kerken schijnen met koepels. 
En de jongen zal glimlachen. 
Maar vaker wordt alles onaantrekkelijk
wegen, straten, lanen en huizen. 
Ik hou niet van de winter. En dit is ondubbelzinnig. 
En ik kijk er naar uit als de lente komt. 


Geluk heeft een recept ... 
Ik heb een recept voor geluk. Het is natuurlijk, iedereen weet het. 
En het is geen geheim wat van zichzelf, hij is een deel van de zonnestralen 
dageraad zonsondergang mooie dag voor een favoriet blik 
een rustige hoek voor de haard, gevuld met warmte en geur, delicate smaak 
is uw favoriete maaltijd in uw handen 
de vrede is in de ziel en rustig, comfortabel, schoon en mooi. 
Zijn ziel en warmte recept creëren we geluk ... 




Hij gaf me een liefde voor het leven.Gaf me een geschenk van God.

 De liefde die ik aan het leven geef.

bedwelmd met liefde, nam, in het hart van de wond met

een pijl van Cupido in haar bitterheid en de vreugde van zijn eigen 

en natuurlijk aard ook, dan te leven zonder te weten dat

passie en liefde, hier is het ware geluk ... 

Van waaruit we onze wereld bouwen.Van de streling van tederheid en geluk.

Van wat we kunnen bereiken.Van wat we zelf willen.

Van waar bouwen we onze wereld? Van glimlachen, raadsels en mysteries.

Van wat we zelf willen, van daaruit. Aan wie wensen we iets?

Waaraan bouwen we onze wereld? Van een droom en goed of boosheid.

Alleen we kunnen de wereld veranderen, alleen wij kunnen het bouwen.

Van waar bouwen we onze wereld? Van wat door God is gegeven.

En hoe we in de wereld zullen leven. 

Alles hangt af van ons, in ons leven de weg ... 

Laat er vrede, liefde en welvaart ... 

Laat er vrede, liefde en voorspoed, zodat onze kinderen het leven

van morgen weten, zon zachtjes verwarmd onder een heldere hemel

is niet bang om te gaan. Laten het leven mooi zijn als een regenboog, 

in alle kleuren van de schoonheid van de aarde, het leven van geloof,

hoop welvaart laten verzamelen van goede vruchten. 

Laat er zoetheid van het leven en geluk, een mooi sprookje zijn.

Essentie van elke noot is zeer belangrijk in deze hele wereld.

Laat de toekomst helder en goed zijn, zonsondergang, zonsondergang.

Laat met Gods genade, ons gelukkig kijken elkaar.

Zodat we de moed niet veliezen in dit leven ...

Glimlach naar een sombere buur,
sluit de deur niet voor een collega.
En met jou delen ze een geheim,
misschien delen ze een ongeluk...
Het betekent dat het tijd is om 
tijd en schatten en leven door te brengen, 
en je krijgt een vriend in je armen... 
Kijk rond en lach!

Ik zal gedichten schrijven over de herfst,
over een berk en een stroom. En over de wind die
een zwerm kraanvogels naar de hemel draagt .
Ik zal gedichten schrijven over tederheid,
over afscheiding en over verdriet. En over de
 dood is onvermijdelijkheid, en over het feit dat ik 
zal terugkeren. Dat ik ooit in de toekomst een 
grassprietje zal laten ontspruiten. En natuurlijk 
nog meer, ik zal verliefd worden op deze schoonheid.
In deze bosjes en paden, in de blauw, blauwe lucht kleur.
En op de herfstfoto's, wat is molenaar ter wereld.
Vergulde berken. Bewondert de ziel. Tranen 
komen in de buurt, dus jij, herfst, bent goed!

Ik wens je een warme herfst!
Verbazingwekkend heldere dagen.
En een helderblauwe lucht.
Stilte van gouden steegjes.
Ik wens dat je gelukkig bent/
In de herfst van vliegende dagen,
en meer van elkaar houdt.
Ik wens herfstwijsheid:
met een licht hart, vergeef zonden
en verlangens om domme dingen te doen.
Zodat er iets is om te onthouden!
Ik wens een magische herfst,
ongelooflijk warme dagen.
Laat alles wat je vraagt ​​worden vervuld.
En vind het snel.

Er zijn vier seizoenen. Ik wil een vijfde, een die er niet is, 
niemand verwekt. Om in de neus te knijpen van de geplette bloem.
 En de sneeuw opeens, naar mij om te vragen naar de tijd van het jaar. 

Plotseling, maakt me bang met lenteregen zodat de bladeren vliegen, 
mezelf niet herinneren met geluk. En 's avonds warm fluisteren als de 
 hand van een moeder. Zodat niemand zegt dat ik weer kleurloos ben.

 Met mijn verlangens weer zo dicht bij iemand.  Met mijn vragen weer, zoals
 iemand. Ik ben niet levend of dood. Ik ben een eenvoudige voorbijganger,
 niet snel of langzaam, en loop naar het doel achter de ketting.

Gevallen, weer opgestaan, kruipend-rennen. Hoe het ook zij, 
ik houd mijn voet nog steeds strikt. Vraag het maar, kom niet 
naar mij om te vragen naar de tijd van het jaar.

Poëzie herfst ...

De bosbessens rijpen, de dagen zijn kouder geworden, en 
door de schreeuw van een vogel in het hart werd het droeviger.

Zwermen vogels vliegenweg, voorbij de blauwe zee.
Alle bomen schijnen, in een kleurrijke jurk.

De zon lacht minder vaak, er zit geen wierook in de bloemen.
Binnenkort wordt de herfst wakkeren huilt wakker.

Droge maïsstengels in de velden. Sporen van wielen 
 envervaagde toppen. In de koude zee - bleke kwallen
en rood onderwatergras.

Velden en herfst. Zee en naaktrotsen van rotsen.
 Hier is de nacht en we gaan naar de donkere kust.
  In de zee, lethargie. In al zijn grote sacrament.

"Zie je het water?" "Ik zie alleen de kwiknevel
 schijnen." Noch hemel noch aarde. Alleen ster glitter
 hangt onder ons, in het modderigeeindeloze fosforstof.

Hoe goed waren soms de lentezaligheid.
En de zachte frisheid van groene kruiden.
En de bladeren van jonge geurende scheuten
Op de trillende takken van ontwaakte eikenbossen.
En de dag een luxueuze en warme gloed,
en felle kleuren zachte fusie!
Maar je hart is dichter bij je, de herfst eb
Wanneer een vermoeid bos in de bodem van een
geoogst veld valt Fluisterende vellen fluisteren.
En de zon later vanaf een verlaten hoogte, wordt een
moedeloosheid gevuld, ziet eruit.
Dus een vredige herinnering verlicht stil
en geluk is verleden en verleden dromen.

Bos, als een geschilderde toren,
lila, gouden, karmozijnrode,
vrolijke, bonte muur.
Staat boven een heldere weide.

Gele berkgravures glinsteren in blauw azuurblauw,
zoals torens, worden kerstbomen donkerder,
en tussen esdoorns worden ze
hier en daar blauw in het gebladerte van de doorgaande
verlichting naar de hemel, wat een raam is.

Het bos ruikt naar eiken en dennen,
in de zomer droogde het uit van de zon,
en de herfst is een rustige weduwe en komt
zijn kleurrijke toren binnen ...

*