Archief

Hier komt augustus. Zomer bij zonsondergang.
Ah, hoe snel smelt de zomer.
En zijn outfit voorbereiden op de herfst,
haar toegangskaarten zijn niet nodig.
Ze ging weg zonder iets te nemen,
en de koningin van de bal zal terugkeren,
in brokaat goud, vergetend over
 de onvastheid van het voetstuk.
Maar toch wordt de starfall beloofd.
In augustus, mis het niet. Je doet een wens. 
Om middernacht de tuin in.
De zomer beknibbelt niet bij het afscheid,
geeft royaal sterren en bloemen, vogeltrillingen
 van 's nachts tot het ochtendgloren,
oogsten van nieuw fruit, licht en inspiratie 
voor dichters. Iemand heeft het hele jaar door zomer:
palmen, jachten, de zon, de zee spettert.
Je zegt niet dat ze geluk hebben, 
jij en ik hadden geluk niet minder.
Ze, beroofd van de geneugten van de winter.
Alien, zijn verre van ons amusement , ze zijn
bang voor koud weer zoals de pest, maar
 voor ons is geen vorst niet bang. Wees niet 
bedroefd met de vlucht van vogels, de
natuur heeft geen slecht weer. Geniet van
 frambozenthee in de winter.
Delight. De komende lente.
Verwacht, blader door de kalender,
meng dromen, dromen, tekens.
Nieuwjaar, het is januari, februari, nou, en 
dan is het lente, en, hallo, zomer!

+ Poëzie

Ik zegen je ...
Waar ik me beter voelde onder de sluier van takken, daar
 was het gemakkelijker om te fluisteren over mijn vreugde. 
Ik herinner me dat in de rust van het tuinhuisje, waar het
 geluid van de radio nauwelijks klonk. Let op mijn woorden
 van liefde. En zodra de maan schigtig scheen. Gezicht 
verdronken tussen wolken, ze nederig en bescheiden 
dekmantel voor de schittering van hun leerlingen. 
De korte schemering, de geur van lelies en vochtige
 marmeren bank. In de zoete uur van gezegende, al mijn
 verlangen. Ik zal nooit vergeten, zoals klimop groen
mijn hete wangen aangeraakt.  Als onze zoete gekreun 
overhaast wind door de bladeren. Ik vergeet niet hoe 
zachtaardig, dichtbij. We liepen terug tussen de donkere 
limoenen, durfden geen blik te verwisselen, beschaamd van
 stappen om het kraken te verbreken. Terugkeren naar de 
muziek en dansen, waar de lichten flitsten, waarom blozen
 we op ons gezicht? We wisten het alleen. En, opnieuw cirkelend 
in het plezier van de radio. Makkelijk als een geest, als een droom. 
Zij alleen begreep, welke duisternis blijft me vertellen.

Het begin van de herfst.  

Zoals in de oude aquarel, berkenschijnen zachtjes en warm, en de 
donkere pijnbomen zo snel werden oud. Ze zuchten hopeloos hard. 
In hen rijpen de gevoelens van innerlijke droefheid. Niet alle
 hooiberg en in de bosjes zijn vervaagd. De zon streelt met zachte stralen. 
De laatste bloeiwijzen van de aarde. Meer in de weiden 
patrijzen zijn vetmesting. Afsterving alsem in verweerd gras. 
En de rook van het vuur is zo aardig zoet. Als een 
jeugdherinnering, dwalend in mijn hoofd. 
De schurken van wolken zijn dapper van vrijheid.  
De menigte van toeschouwers staart de zijkanten. 
Als de cellen van de natuur gevoelloos worden. 
De winterslaap gaat tot de lente. Het vertrouwde
 bos is als een oude tempel van verdriet. Vriendelijk
 open zonder strijd. En achter zijn vermoeide schouders 
oh, de echo van het geschreeuw van het lot. 
Begin van de herfst. De winden zijn nog niet gesneden door de 
lange doeken, regent warme, vervaagde straaten met zacht licht. 

Paris ...

Hij ademt gretig en opgewekt de frisse lucht van
 de velden in.De grijze stoom kookt en brandt van
 de brandende neusgaten.Hij was vol kracht, trok 
zich terug in het wild,hinnikte met een luide stem,
het paard stormde op,en de voeten van het
 renpaard galoppeerden.Galopend, glanzend,
boog Fury zijn hoof.Langs de wind stuurde
 hij de zwarte manen in golven weg.<

Poëzie.9 X


 De lucht ingeblazen herfst, en nog minder de zon scheen,

werd al snel dag.Woods mysterieuze schaduw van

een trieste lawaai ontbloot, lag op het veld de mist,

ganzen luidruchtige caravan werd getrokken naar het zuiden,

het naderen van nogal saai is het tijd.

Het was november.

Laat me niet het verlangen om te leven, doorbreken de muur van het kwaad en vernedering, laat de koele vergetelheid ziel, geef save prachtige momenten. 
Natuurlijk, het leven is vreugde gierig, maar alleen als we niet in staat om te 
begrijpen wat ons leven is, helemaal alleen.Niet het gevoel de vreugde van het zijn, niet vreugde geen zon en geen wind, geen rel van kleuren, of het spel van het vuur, de winter, de lente en de herfst en de zomer.En het is noodzakelijk, mensen, om op te merken.Dit alles vult de ziel met kracht.Hoe de natuur het probeert, zodat iedereen zich comfortabel voelt in het leven.
We verachten onszelf met moedeloosheid, koesteren niet de goddelijke schepping.Verlangen om te leven, laat me niet in de steek, Stuur me kracht, gezondheid en geduldin dit leven.

Er is noch de kracht noch de tijd om 
het lot, de steengroeve, te veranderen. 
Hangend in de laatste bocht, 
herinner ik me alles. En ik herinner me niets. 
Het is niet aan mij om te beoordelen wie de schuldige is, wie gelijk heeft, ik 
pluk de vruchten van mijn fouten.
En in dit leven 
heb ik veel geleerd, ik besefte dat ik niets wist.

Moe, ik heb de hoop verloren. Benaderd door een

donkere melancholie. Een stille hand trilde.

"Ben je hier?" De vallei was verdronken in wanhoop,

in een slaperige droom. Je kwam naar beneden,

raakte me aan en zuchtte. 

De dag van vrijheid is morgen voor mij? "

"Ik ben weg, ik blijf tot de ochtend bij je , 

bij de zonsopgang verlaat je je droom, 

ik verdwijn zonder een spoor

achter te laten, ik zal alles vergeten," 

Je wordt wakker, wordt weer vrijgelaten. "

Sluit je ogen. En bij u wonen en in de zomer. 
Laat de warmte door de blinds in de gaten, 
niet weer te zien, belachelijk,. 
Alleen maar toekijken hoe de kers schudt de wind 
om bessen te plukken, blozende helder.  
Hou van je, en dat om te leven van binnenuit,  
die afstammen van de bergen trekt  mijn aanbreekt 
in de afgrond van de dag verlaten zomer.  
Op het station, waar de beloning is met verwachting  
en niet kus op de lippen in afscheid,   
maar alleen in stilte begeleid ogen,  
kuste het hart, niet langer nodig.  
Sluit je ogen en leven met u in de zomer,  
en niet aan iedereen vertellen over dit.




En natuurlijk uw leven zal een metgezel zijn, uw geloof en hoop en liefde. 
Laat iedereen veel geluk en  gelukkig zijn, en minder verdriet en angst 
veel vreugde, fortuin is wispelturig. Gezondheid laat hem je naar de Heer zelf 
de deeltjes op granen verzamelen, al het goede fruit in dit leven en familie van hun favoriete koninklijk, en verwarm ze heel veel liefde en het leven van ieder van ons voor een moment, worden ze onderverdeeld in goed en kwaad.  
De rest zal zijn, zoals bedacht door God ... 

Bedankt - voor wat je bent. 

Bedankt voor de delicate zoetheid. 

Bedankt dat je hier bij mij bent, en dat je 

soulvolle vreugde hebt. 

Bedankt voor het zachte gefluister van de woorden. 

Bedankt voor het lachen en de glimlach. 

Bedankt voor het luisteren. Dan wijzen op de fout. 

Bedankt voor uw zachte handen, voor de stem van

murmurerende en sonore geluiden. 

Bedankt voor het ontmoeten van onze manieren, 

dat het ijs onder je voeten niet dun is. 

Bedankt, voor de vreugde van dieprode lippen. 

Laat geen tranen uit de ogen morsen. 

Laat de problemen, verdriet en gemeenheid en angst,  

met jou zullen ze nooit samenkomen. 

Laat het geluk van je naar het raam glimlachen. 

Laat de zon schijnen met een straal.

Je zal niet in tranen uitbarsten. 

Ik ken het land: daar op de oevers van de 
eenzame zeespatten. 
Het is onbewolkt daar de zon schijnt 
op de verschroeide weiden. 
Eiken bomen zijn niet te zien, de polder naakt 
boven de zee alleen.

Met jou waren we vrienden, aangezien jongens vrienden zijn,

we hebben gevochten en gepleit zonder pauze.

Soms kan je gewoon met me opschieten,

en meteen hebben we ruzie.

Weer in een man tegen man gevecht of een schaakpartij.

We slaan zacht elkaar op de schouderbladen.

En lachen omdat we vrienden zijn.

We begrijpen niet dat de waarden van 
de aarde ze nooit met zich meedragen. 
Alleen het goede dat we in onze ziel hebben 
bewaard, zal voor altijd rijkdom blijven.

Ook al horen we er zo vaak alles over. Wel, wat 
is er zo moeilijk, dus het was niet te begrijpen? 
Maar ondanks dit streven we er allemaal naar  
meer te nemen en minder te geven. 

Het land van mist, regenbogen, licht groeide.

 Blauwe afstand, vrede en vreugde.

Waar al het goede is uitgekomen.

En nog een beetje in reserve .

 Er is zo'n land "Aan wie ..." Er glanst vaak een traan

van verdriet, spiegels grijnzen daar. Onthouden hoe je was. 

Er staat een album op een plank, en op de foto zit een schoonheid erin.

En ze schijnen als sterren, ogen. En tot aan de taille een

wondervlecht. De rivier van tijd loopt niet terug "Naar wie ..."

vliegt de trein van het leven. Maar dan zijn er kleinkinderen

in dat land. En er zijn geen gelukkige momenten. In dat land

wachten vrienden op ons (treinen brengen ze er ook heen). 

En de telefoon gaat. En het licht op de computer brandt.

Het leven is als de zee: ofwel kalm of donder.

Geluk voor iedereen in dat land. Voor wie.

Liefde is: Een onverwachte beloning, ze komt uit het niets,
en hebben geen tijd om te zeggen, niet doen! 
En bespaar jezelf niet van een wonder. Haar schrille 
aanraking, zijn roekeloze aanval, breekt ze in de adem.
Zozeer zelfs, dat het moeilijk is om een uitademing te maken. 
Een hart, een gewonde vogel, de aanroeping van de geest saai,
feit alleen heeft geen zin om te vechten. Immers, er is nog een! 
En de wereld verandert snel, waar alles onverklaarbaar is, 
alleen en het is onbetaalbaar, en zij alleen, hield, waar praten 
ogen, hier in de vingers, muziek attractie, en betekenis
 in een, naast haar te zijn, en al erin is licht, zonder uitzondering.
Schild tegen het gevoel is niet bedekt, liefde scheurt alle 
vizieren, een zwakte een gelegenheid om je te schamen.
Wanneer liefde is alles begonnen? Zij, de universele 
vergiffenis. Immers, in het leven is er geen meer
 angstaanjagende dan die van een geliefde, 
en een bittere gevangenschap 
van een stille scheiding ...