Het gebeurt, we maken fouten.
Pas dan spijt krijgen van alles.
Wanneer veel, we verliezen gewoon.
Onherroepelijk, als een droom.
Het gebeurt, kastelen in de lucht.
We creëren in onze verlangens.
En soms merken we het niet eens
Wat verliezen we? Bij het maken ervan.
Het gebeurt, bij het nastreven van iets.
Vergeet iets dat is.
Dat alles kan niet oneindig zijn.
Alles in het leven heeft zijn eigen finale.
Het gebeurt, in een minuut haast.
We doen niet wat we willen.
En dan begrijpen we dat alleen.
Hoe blind waren ze in hun acties.
Het gebeurt. Dat weten we allemaal.
Maar op onze manier van leven.
Dat is alles, we doen het toch.
Om je ervaring op te doen, daarover.
Wanneer de jeugd voorbijgaat.
Ze lijken langer dan nachten.
Wat eerder werd gezegd.
Nu heeft dit geen effect.
Zal geen invloed hebben, zal niet uitkomen.
En het zal worden vergeten.
Wanneer de jeugd voorbijgaat.
Hij houdt er anders van.
Maar wat klagen we in het leven.
Het feit dat de nachten lang zijn!
Nog steeds vol zonsopgangen,
alle nachtegaal nachten.
Zing nachtegaalnacht,
jasmijnstruiken bloeien.
En jij, zoals eerder, lijkt
curly mountain ash.
Laat dik haar
Was bedekt met vorst.
Je ogen zijn moe
het lijkt me mooier.
Wat niet is uitgekomen, zal uitkomen.
Voor altijd niet vergeten,
wanneer de jeugd komt
houdt nog meer van!
Hou mijn beeld in het geheugen voor altijd.
Tenderness ogen en lippen een glimlach,
en een warme hand op die herfstavond,
na zoveel maanden van de scheiding ...
snelle pols, trillende adem.
Neuomnost vreugde in zijn ogen
als ze een vonk van verlangen, aangestoken
waarover om niet in woorden te zeggen.
Behalve wat was, wat toen gewenst was.
Hoe zielen tussen de sterren vlogen. Voor
altijd repareren, zodat het
in herinnering blijft, terwijl je leeft .
Ik zal onze namen in de hemel schrijven.
Een magische verstrooiing van fonkelende planeten.
Omdat ik s'nachts toch niet slaap.
Wanneer het maanlicht je beeld voor mij tekent.
Ik vertegenwoordig je met liefde in de duisternis.
En ik heb zo weinig van deze kleine minuten!
Je ogen zijn als bewakers in de gevangenis.
Ze storen me en geven me geen vrede.
En ergens daarbuiten, helemaal in mijn ziel -
Wat een geluk dat je de woorden niet kunt vinden!
Vertel me gewoon eerlijk en eerlijk -
Ook jij bent enthousiast over de liefde?
Mijn diagnose: ik ben je zat. Artsen helpen hier niet.
Ik kan alleen mijn eigen stem helpen, ik zal je glimlach helpen.
Ik beken - probeerde te vergeten, weg te vliegen, weg te rennen
van mezelf. Maar ik kan niet niet van je houden,
ik kan niet leven zonder liefde. Zonder jou is mijn leven niet
gemakkelijk. Ik huil als een wolf op de maan. Ik herinner me mijn
eigen ogen, en ik in hen, als in een zee van toon. Dagenraad
herinnerde me aan jou, de dageraad fluisterde over jou.
Hoeveel jaar, hoeveel jaar, hoeveel jaar heeft hij in de
wereld gewoond, je niet gekend. Hier is zo'n grapje:
"De wereld is krap" ze zeggen overal tegen me.
Maar het is niet gemakkelijk voor elkaar om
twee harten te vinden in een eindeloze menigte.
Wie zal mij vertellen: ik heb je gezien en ooit ontmoet.
En misschien, nog een liefdevolle, ik heb je gewoon
niet opgemerkt. Misschien voor een moment in de menigte.
Op de een of andere manier hebben we onze blikken ontmoet.
Of was je in september in het park, glimlachte ik naar me met
de glimlach van de lente. Hoe dan ook, al. Alles kan zijn.
Jij bent hier, daarna ken ik jou. En ik kan niet niet
van je houden, ik kan niet leven zonder liefde.
Ik kan niet zonder jouw glimlach.
Ik kan niet zonder je tedere ogen.
En met jou in mijn leven, geloof me,
een nieuw verhaal begint. Ik zal
al je liedjes aan jou geven. Ik vind
het helemaal niet erg neem het.
Begint een nieuwe roman genaamd de korte "Jij"
$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$ab.png)
