Archief

Ik bewonder de koninklijke roos, ik koester de 
plechtigheid van lelies, seringen brengen me dromen, 
in een krans van madeliefjes dwaal ik door de velden. 
Cascade fuchsia, bevroren, bewonderend. Jasmijngeur 
prikkelt de borst, en fluistert scharlaken een tulp voor me, 
pronkerig, ik ben ook je favoriet, vergeet niet. Ik ontmoet 
herfst met chrysanten, met violet zullen we de winter
 doorbrengen. Waar ik van hou? Eerlijk antwoord, 
Bloemen van mensen kunnen niet beledigen. 

Geef vrouwen bloemen,  om het leven nog 
helderder te maken. Dat alledaagse leven was niet leeg,  
geef vrouwen bloemen. Hoeveel betekent dit! 
Geef vrouwen bloemen. En hun jaren zullen niet 
ouder worden. Onder de zorgen en drukte. 
 Geef vrouwen bloemen.Hoe ze ons glimlachen. 

Wat is correcter om te geven voor het gevoel van deze naam.

Is het een ziekte of genade? Een beloning of straf? 

Span je geest niet, en geloof oprecht.

Liefde is sterker dan kwaad en duisternis. 

Sterkere wreedheid en dood. En hoe je het ook noemt, 

maar het is onveranderlijk. Alles sterft zonder liefde, 

en alles is geschapen door liefde. 

De sleden trekken zichzelf naar beneden, 
maar ze hebben geen rem. 
Zodat de slee de heuvel af snelde, 
slepen we ze zelf omhoog.

Hij kruist zichzelf op zijn borst en sta alsof hij van het kruis 
verwijderd is. Ik smeek je, ga weg, ik ben nu erg moe.

En een felle pijn in de ogen en dun voorjaarsijs. 
 Ah, heb ik dat gezegd? Maar laat al aan het komen.

En je zou niet moeten opstaan ik grijp de gedachte bij de elleboog,
 maar om een ​​of andere reden daarin, "ik" klinkt waar, vroeger, "wij".

En we moeten stoppen, inhalen en vragen, de steen van
 haar liefde vergeven, pulserend in handenvol.

En de benen groeien in de vloer, en de armen knijpen in de borst,
 en de ribben breken de pijn en graven een gat voor zichzelf.

'S Morgens, terwijl ik mijn vuist openmaak, zie ik eruit als een  
slang die kruipt, waar het vroeger wastoonhoogte "zonder haar".

+ Poëzie



Smile, open je ogen bij het ochtendgloren, 
en verheug je oprecht. 
Onze dag zal grijs zijn of het zal licht zijn, we kunnen ook 
de kleuring beïnvloeden. 
Niet altijd, niet in alles waar we controle over hebben,
en vanuit het verdriet van bescherming voor iedereen daar. 
Maar laten we er op zijn minst een druppel licht aan toevoegen. 
Op elk moment van dit leven en elke ochtend. 
Penseel en verf nemen en visualiseren de 
vreugde van elke ochtend en elke dag, 
en laten we proberen te geloven dat, zelfs rouwende 
we ons herinneren en onthouden voor vreugde, niet voor niets. 

Vandaag werd God 's morgens vroeg wakker. Hij las klachtenen vraagt.
  En aan mensen uit een kruik zonder bedrog goot hij wat hij wilde in
  zijn hart. Maar niet iedereenhad een hart open. En niet iedereen heeft
 een plaats voor een wonder. Die jaloezie, vijandigheid steunde 
de deur. Die hebzucht laat niet toe om succes te schenken. 
En iemand heeft tot de rand overstroomd Verdriet en hopeloosheid,
 dat is het probleem. En God had er spijt van dat het hart verborgen
 was. Ik wilde liefde uitgieten, maar waar ging het heen? En God 
was bedroefd dat mensen niet weten hoe ze harten en zielen
  moeten reinigen van beledigingen. Ze keren zich in de loop van 
de jaren tot steen in hun harten. En het hart verandert in graniet.
 Maar God liep, keek en glimlachte, toen ik de harten van geliefden
 ontmoette. Hij pakte de kruik en probeerde het met heel zijn hart. Hij 
goot zachtjes het geluk in zijn hart. En mensen bespatten geleidelijk 
Gods genade, en zij beschuldigden iedereen voor het verlies.
Vergeten om de schuld in zichzelf te zoeken. Immers, als we konden 
vergeven en geloven, liefde, danken en loslaten, God kon geen
 druppel geluk meten, de magische kruik kon alles geven.  Vandaag werd God bij zonsopgang wakker. Een en enorme doos met verzoeken aan de voeten. En ernaast is slechts één enveloppe zonder verzoeken: 

"Bedankt voor alles, mijn God."

Eenvoudig, stil, grijs. Hij met een stok, zij met een paraplu.
Ze kijken naar de bladeren van goud, lopen,
 lopen tot het donker is. Hun spraak is al laconiek, 
elke blik is helder zonder woorden, 
maar hun hart is licht en soepel, ze zeggen veel. 
In een duistere mist van het bestaan ​​was hun lot
 onopvallend, en het levengevende licht van het lijden. 
 Uitgeput, als een kreupele, onder het gewicht van hun
 zwakheden, voor eeuwig zijn hun levende harten
voor altijd samengesmolten. En de kennis van een
 klein deeltje dat in hun afnemende jaren voor hen
 is geopend, dat ons geluk slechts een 
bliksemschicht is, alleen een afgelegen zwak licht.
Het flitst zo zelden naar ons, dit vereist arbeid. 
Het gaat zo snel weg en verdwijnt voor altijd. 
Het maakt niet uit hoeveel je het in je handpalmen koestert. 
En het maakt niet uit hoe dicht je bij je borstkas zit. 
Kind van de dageraad, Op lichte paarden Het zal naar 
het verre einde rennen. Eenvoudig, stil, grijs. 
Hij met een stok, zij met een paraplu. 
Ze kijken naar de bladeren van goud, lopen, lopen tot
 het donker is. Nu is het waarschijnlijk gemakkelijker
 voor hen, nu zijn alle vreselijke dingen verdwenen, 
en alleen hun zielen zijn als kaarsen, 
ze streamen de laatste hitte.

+ Poëzie.


Haast je om lief te hebben, je kunt geen tijd opslaan voor de toekomst, 
want de verliezen kunnen niet worden teruggegeven. 
Wees niet lui om te zeggen over liefde, want het kan gebeuren 
dat je op een dag op deze manier zult moeten doorgaan. 
Haast je niet de schuld, haast je niet om verwijten te beledigen, 
die woorden zijn zwaar. Je hoeft ze niet terug te vragen, maar vergis je, 
dan wordt het een les. Het is beter om tijd te vinden om iets goeds te zeggen. 
Vergeet niet dat het leven kort is, en dat de notulen van onschatbare , 
waarde zijndat goud in zand zand het zand wegrent. Vergeet niet 
dat zelfs de afgoden het toneel verlaten, en hun tijd wordt gegeven 
aan familieleden, geliefden en noodzakelijke. 
Er is een "nu". Kijk in je ogen en doordring het hart.
Als het hart zich zorgen maakt om de wil van tranen. 
Leer om te vergeven, te begrijpen en goed te luisteren. 
Haast je naar de liefde, zodat je op elk moment niet te laat bent. 

Die nacht, kristalhelder en delicaat, zullen Sterren
 worden aangestoken met zacht licht. Op de uitgestrekte
 gebieden van Vlaanderenland stromen besneeuwde 
nieuwjaarsverhalen. Van het laagland tot de hoge hemel,
besproeien met een zilveren sluier. Miljoenen sneeuwkristallen.
 Het jaar dat voorbij is zal voorbij de afstand smelten.
Welnu, de nieuwe zal de wereld rondrennen op een slee 
en in een rendierteam, zodat iedereen van zijn nieuwjaar
 kan genieten. Denk aan de vergeten grap. Het zal schitteren
met een sneeuwstorm, zal geluk en vreugde met je brengen,
en geschenken achterlaten onder de kerstboom. Iedereen
 een sneeuwmantel geven, dan zal hij terloops glimlachen.
 En de sneeuwvlokken zullen zo dierbaar fluisteren,
Gelukkig Nieuwjaar voor ons allemaal!

 Recept voor het nieuwe jaar:

neem twaalf maanden van het jaar en reinig ze goed van afgunst, haat, verdriet, hebzucht, koppigheid, egoïsme, onverschilligheid. Elke maand snijden we in drie gelijke delen,
waarbij we zorgvuldig de verhoudingen in acht nemen, zodat elke dag niet meer dan een derde gevuld is met werk, en de resterende twee derde vol vreugde, humor en plezier,
We voegen drie volle (met de bovenste) lepels van optimisme, een groot handvol vertrouwen, een lepel geduld, een paar zaden van tolerantie, en ten slotte een snufje beleefdheid en fatsoen in relatie tot iedereen en vooral voor degenen die dicht bij ons staan. Giet al het resulterende mengsel er bovenop met LIEFDE!
Nu het gerecht klaar is, decoreren we het met bloemblaadjes, vriendelijkheid en aandacht.
Serveer dagelijks met een garnituur van warme woorden en oprechte glimlachen die je hart en ziel verwarmen.
Eet smakelijk!

Het weer heeft ons allemaal gekweld,
hypertensieve patiënten zijn verdrietig.
Er komt geen nieuw jaar,
herhaal oude oma's.
Sneeuw bedekt de paden enigszins,
onmiddellijk loopt de dooi.
Zo'n sneeuw heeft geen timide nodig,
laat het vervagen zoals het zou moeten.
Laat de winter zich laten zien,
laat sneeuw de aarde bedekken.
En hoe zijn kinderen wachten!
Ski's, sleeën en schaatsen.
Laat boeken, vulpennen, 
dagboeken slapen op vakantie.
Kom, liever gezegd, heel
Vlaanderen wacht op je.
Maak het leven leuker voor ons,
breng iedereen een nieuw jaar!

Ah, waar ben je, decembervorst,
kristal op takken, rijp? Ik dacht niet
 dat ik zou beginnen tranen te vergieten
dat het geen "koude" winter was.
Er gebeurde iets in de "hemelse keuken",
en de kolom van kwik bevroor op nul.
Frost is per ongeluk in schande gevallen, ik
denk dat hij de winter niet heeft getroffen.
En ze zwoegt zichzelf en zwoegt, ze 
verzachtte en besmeurde in de warmte.
Sneeuw valt, ligt en smelt weer, goed 
in slaap vallen geeft de aarde niet.
En wat hebben ze niet meer gedeeld?
Het gebeurde zo. Nee, nog steeds niet zo, 
de frosts stimuleerden ons vaker,
en ze lieten ons niet vertragen. Je rent weg, 
als een gek, zodat zodra je de deur dichtslaat
 en je neus strakker drukt. Ik dacht toen niet dat ik
 er spijt van zou krijgen dat ik naar vorst zou 
verlangen. Ah, waar ben je! 
en misschien nee, toch, misschien moet 
ik mijn vraag verwijderen, maar niemand kan
 ons prikken, maar op Nieuwjaar komt naar ons 2020.

December, ochtend, de zon speelt.
Hoewel de vorst in zijn neus en oren bijt.
Over het bos rust ergens een sneeuwstorm.
Alles in afwachting van de komende kou.
Zilveren dames rusten op de dames, mannen 
lopen in beverhoeden en alleen op de markt
 zuchten grootmoeders iedereen warme sokken aan.
En het nieuwe jaar staat voor de deur,
hier en daar speelgoed in de ramen.
Dus je wilt het jaar met wonderen ontmoeten.
Om twaalf uur precies op de klok.
Zodat al het slechte in het oude verloren gaat,
en het beste voor ons is gekomen. Liefde, gezondheid, 
geluk ontmoet. Laten we nog steeds in
 wonderen geloven. En wonderen zullen op een welkom 
moment komen, ja, elke nieuwe is langverwacht.
En iets nieuws zal het nieuwe jaar geven.
Wat als geluk ons ​​echt zal brengen?

Ik wens je een fantastisch humeur in het nieuwe jaar, een miljoen glimlachen, zodat alleen trouwe vrienden in de buurt zijn, dat alle dromen uitkomen. Laat inheemse mensen alleen vreugde geven, zodat mislukkingen voorbijgaan, en vrede, goedheid, gezondheid en geluk, dit is tenslotte het belangrijkste.
Gelukkig nieuwjaar!

Nu is de herfst weggevlogen,
en de winter is voorbijgegaan.
Net als op vleugels vloog ze
onzichtbaar plotseling.

Hier barsten de vorst
en boeiden alle vijvers.
En de jongens riepen
haar toe bedankt voor de moeite.

Hier zijn patronen
op het glas van prachtige schoonheid.
Iedereen draaide zijn ogen om en
keek ernaar. Van bovenaf

Sneeuw valt, flikkert, krult,
ligt in een gesluierde sluier.
Hier knippert de zon in de wolken,
en de vorst in de sneeuw schittert.

Er is niet zo'n verlangen in de wereld dat de
sneeuw niet zou genezen.
Het lijkt allemaal op muziek. Hij is de boodschap.
Zijn ongebreidelde eindeloze.
Ah, deze sneeuw ... Het is niet voor niets dat er
altijd een geheim in zit.

De stad in de schittering van rijp,
als in een zilveren droom.
Witte sneeuwlelies
bloeien weer op het raam.
Je droomde van mij door de ramen,
je kijkt naar deze bloemen.
Slechts zo ver
in de vorst van vorst je ...