+ Poëzie.
Winter geloften zijn koud,
lang zal ik wachten op de lente.
Liefde in de winter is een korte eeuw.
De sneeuw valt stil op de grond.
Liefde in de winter is een korte eeuw.
De sneeuw valt stil op de grond.
Ik hou van je, weet je dat? Er is echter helemaal geen behoefte aan.
Wat in het hart zit is belangrijker dan alle woorden, dit gevoel is sterker
danboeien. Ik hou van je ... Slechts drie woorden,
ik wil ze zoveel herhalen, in hen om mijn ziel, hart en streling op te
zetten, om een persoonlijk sprookje te maken. Laat de zachtheid van
een donzige sneeuwvlok smelten in je warme handpalmen,
laat er nooit een traan op mijn wangen zijn, mijn geliefden.
Avonddag, wegbranden. Terugtrekken in de nacht.
Woont me bij, groeit, niet gesubstitueerde mysterieis van mij.
Is het echt een gepassioneerde gedachte, een oneindige aardse golf,
verloren onder het plaatselijke lawaai, zal het leven niet naar de
bodem uitputten. Echt in de koude sferen met het onopgeloste mysterie
van de aarde. Verzonken in verdriet zonder maat. En de liefdesdromen
zijn vertrokken. Mijn onderdrukking sterft, het verdriet van de dag zinkt ,
alleen jij bent een eenzame schaduw, bij de zonsondergang.
Ik zou blij zijn met de smaak van vanille.
Koffie met de geur van een theeroos.
Het zien van die ogen die geboeid waren.
Kus die alle tranen droogt.
Ik zou blij zijn met de kleur van witte lelies.
De lucht, turkoois als de zee.
Ik gebruikte echte en niet fantastische idylles.
Sterren schitteren in je ogen.
Ik zou zo fris zijn als de wind.
Zeldzamer dan de druppels van april.
Ik zou gewoon in deze wereld leven,
om langzamer te kunnen vliegen.
Ik zou een grenzeloze oceaan van geluk hebben.
Het geluid vande branding. Vlinders van een dozijn.
Ik werd omarmd als de meest delicate.
Ik ...
In mijn geest heb ik een andere wereld geschapen
en afbeeldingen van een ander bestaan.
Ik bond ze samen met een ketting,
ik gaf ze een blik, maar gaf ze geen naam.
Plotseling klonk er een storm van gejammer door de winterstormen,
en het verkeerde wezen stortte in.
Met vrolijk gezang is de lucht sereen.
Met al zijn liefde en verlangen naar de adelaar, geen paar.
leeuweriken zijn zachtaardig.
Maar in feite zweven ze beiden hoog!
Wat hebben wij, mensen, nodig voor geluk?
Gezellig huis, mijn baan, die rook heerlijk, om samen te leven.
Dat thee met jam in een favoriete mok, bloempotten, een bank,
twee fauteuils, en in de keuken een koekoeksklokk, kukuyut, zo interessant.
Een groot tv-scherm, en op de bank, bedekt met een deken, en morgen
niet te vroeg, rustig slapen, in ieder geval tot de lunch.
De ochtenddauw dronk gretig, het
geluk stroomt langzaam in een stroompje.
Zo mooi in de vroege ochtend.
Versheid is een koele geur.
De hele natuur in verven is gekleed.
De ochtendsmaak is aangenaam zoet.
De frisse geur ruikt naar ochtend.
Ik wil vergeten en rennen.
De zomer is een klein wonder.
Ik wil leven, liefde, ademen ...
Op deze dag, een gezegende dag,heeft een van u zowel deugd,
als de natuur gaf een andere natuur.
Ze heeft jullie er beide voor gemaakt, tot jullie gevoelens en daden.
Wederzijds geluk. En een half vriendelijk voorbeeld zou gediend worden.
Oh trouwe vrienden en vriendinnen!Er zal spoedig een uur zijn.
Een aangenaam, zoet, gelukzalig uur van een blogbezoek.
En in de uitstorting van harten zul je
het einde ervan zien en het lijden in het verleden vergeten.
