Naar de inhoud

Cultuurspectrum

Woord en beeld
akke.beakke.be

John Burroughs '” slechte chauffeur in open auto

Toen John Burroughs op 3 april 1912 vijfenzzeventig jaar werd, had het American Museum of Natural History voor die gelegenheid een feest georganiseerd in Bird Hall. Daar namen zeshonderd kinderen aan deel. De kinderen paradeerden in kostuums, die ieder een boek van John Burroughs moesten uitbeelden. Tot tranen toe bewogen was de jarige, die dit later in zijn dagboek vastlegde als “a great blow-out”. In het daarop volgende jaar kwam John in contact met Henry Ford, met wie hij de liefde voor vogels deelde. Ford bezocht Burroughs in Slabsides en zorgde ervoor dat hij enig aangrenzend gebied extra kon kopen, en later schonk hij hem zelfs nog een auto. Het positieve daaraan was dat hij, nu hij wat ouder werd, grotere afstanden kon afleggen dan te voet, maar een deprimerende bijkomstigheid was dat hij meer belangstelling had voor de vogels en de bloemen die hij tijdens het rijden tegenkwam, dat hij meer dan eens vergat zijn ogen op de weg te houden en een ongeluk kreeg. Hij was wel op dat nieuwe vervoermiddel gesteld, maar gaf toe dat hij een slechte chauffeur was, en derhalve heeft zoon Julian het rijden meestal van hem overgenomen.

__________

Foto: Joh Burroughs gaf er de voorkeur aan met open kap te rijden, dan kon de wind lekker door zijn witte bakkebaarden blazen.

 

Geschreven door Heinz Wallisch om 01:03 Stuur door Reageer op dit bericht
Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Een titel of je eigen website toevoegen

Een picknick in de natuur rond Slabsides, begin vorige eeuw

De naturalist John Burroughs (1837-1921) die een groot deel van zijn laatste levensjaren in Slabsides heeft doorgebracht, met rondom zijn huis de natuur en wat mensen die zijn voorliefdes deelden, gebruikte soms de veer van een adelaar om mee te schrijven. Hij vulde vele bladzijden met zijn invallen, en de hele stapel papier hield hij in bedwang met een plat stuk gesteente. Niet alleen enveloppen of de randen van kranten werden voor dat doel gebruikt, soms schreef hij op de wanden van zijn huis.
Het duurde niet lang en al zijn vrienden kwamen op bezoek, en die kregen vers water uit de bron te drinken. Op een warme zomerdag in 1903 kwamen Theodore Roosevelt en zijn echtgenote bij hem eten, waarna de beide heren op de veranda plaatsnamen en over hun gezamenlijke interesses spraken. Regelmatig kwamen er studenten van Vassar College, die met John gingen wandelen en bij Black Creek Falls een picknick genoten.
____________
Foto: Hier vertrekt John Burroughs, met vier studentes van Vassar College de bossen in, voor een picknick.

Geschreven door Heinz Wallisch om 22:06 Reageer op dit bericht Stuur door

1911 in Londen '” Een middagwandeling, gekleed in broekrok

Van Dale’s Woordenboek der Nederlandse taal beschrijft de broekrok kort maar krachtig als “vrouwenrok met twee korte, wijde, over elkaar vallende pijpen.” Dat adjectief met betrekking tot de lengte zal dan op ons eigen tijdsgewricht betrekking hebben. Op de foto, die in 1911 is genomen van twee dames, die — gewapend met wandelstok, respectievelijk paraplu, en ieder met een opvallende hoed — hun middagwandeling in Londen maken, zien we dat het toch om wat langere pijpen gaat dan men zich bij de beschrijving “korte” in eerste instantie voorstelt. Maar ook dat is vanzelfsprekend een gegeven dat door de lezer subjectief wordt geïnterpreteerd. Gezien de omvangrijke boom en de daarnaast opgestelde parkbank zou men geneigd kunnen zijn aan Hyde park te denken, maar meer dan de drie gegevens van plaats, handeling en kledingstuk, zoals hierboven omschreven, vermeldt de bij de fotografie meegeleverde tekst echter niet.
Geschreven door Heinz Wallisch om 19:41 Reageer op dit bericht Stuur door

Een avondmaal voor zes viervoeters, in de zomer van 1992

In augustus 1992 schoot ik op een avond dit plaatje van een deels verwachte groep eters voor een laat avondmaal. Geheel links ziet u een egel,die wacht naast Moedertje — de moederpoes van de beide jongere damespoesen, Lena en Micha, die toen drie maanden oud waren en zichtbaar op de voorgrond, daarnaast eet een Cypers poesenbeest, Katja en vervolgens Isolde. 
De egel had besloten even af te wachten, maar op foto's van enkele minuten later eet die druk met de poesenkinderen mee.
Alleen die Katja was een raadsel en is dat gebleven. Op een dag stond ze voor me in de tuin, had geen belang bij eten, maar liet weten dat ze mee naar binnen wilde, en op mijn schoot wilde zitten. Niemand miste die kat, die zeker al een jaar of zeven was. Ongeveer vier jaar kwam ze een tijdlang regelmatig, dan weer onregelmatig, en allengs werden de tussenpozen groter, en kwam ze alleen nog controleren of het allemaal wel goed ging.
Op een dag kwam ze, toen ik in de tuin zat, alleen nog onder de heg door, meldde zich op een afstand, deed de kop scheef, draaide zich om, keek of ik het wel zag, zei vervolgens één keer Miauw, en is zichtbaar tevreden weggegaan. Ik heb haar daarna nooit meer gezien.
Geschreven door Heinz Wallisch om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Het Parijse Île de la Cité anno 1909

Hoe anders zag het er in Parijs uit in 1909 op het Île de la Cité, minder dan twintig jaar eerder dan de aan deze bijdrage voorafgegane foto van de Boulevard des Italiens.
Op de foto zien we rechts van het midden, op de achtergrond, de beroemdste kathedraal ter wereld: De Notre Dame in Parijs, door sagen en legenden, door romans en vertellingen zo beroemd geworden dat ook niet-gelovigen tijdens hun bezoek aan Parijs dit bijzondere gebouw op hun lijstje hebben staan van te bezichtigen objecten, in veel gevallen zowel van buiten alsook van binnen.

Zo heeft het er op een bepaald moment van de dag omstreeks 1909  uitgezien op en bij de Quai Saint Michel in de Franse hoofdstad: een verkeersdrukte van belang met koetsen, huifkarren, omnibussen, en dus veel paarden. Rechts op de voorgrond zijn tramrails zichtbaar in beide richtingen, maar door het ontbreken van bovenleidingen is ook daar de ware paardenkracht in het geding geweest Diverse mannen dragen een lichtere hoed — die in later jaren wel als Maurice Chevalier-hoed werd aangeduid —dan de gewoonlijk zwarte.
Geheel links onder, achter de smeedijzeren lantaarn, ziet u een afsluitbare, lange uitstalling met daarop de mededeling Koopjes — in en verkoop van Muziek.
Geschreven door Heinz Wallisch om 13:40 Reageer op dit bericht Stuur door

Parijse boulevard, goed tachtig jaar geleden

De Boulevard des Italiens zag er zo'n acht decennia geleden wel wat anders uit dan heden ten dage het geval is. De automobiel was net goed en wel in opkomst voor een bredere laag van de bevolking en zo zag men in de grote steden al snel opstoppingen van een ander kaliber dan men gewend was met de vele handkarren, paard en wagens en aanverwants.
In het midden op de voorgrond, rondom de lantaarnpaal
— ongetwijfeld nog van degelijk smeedijzer — op een 'vluchtheuvel' van een kleiner type  staan vier mannen, van wie de achterste, rechts van de lichtmast, duidelijk een politie-uniform draagt.
Het mooie is dat we niet alleen aan- en afrijdende auto's kunnen zien, maar ook een die ons, doordat het voertuig van rechts komt, een mooi zijaanzicht biedt.
De ansicht, die door de firma L'Abeille in Parijs is gedrukt, stamt waarschijnlijk uit een boekje met meer ansichten, omdat deze aan de linkerzijde is voorzien van een kartelrand.
Geschreven door Heinz Wallisch om 13:33 Reageer op dit bericht Stuur door

Toscanini dirigeert Wagner '” zondag op Arte

Veel ouderen zullen zijn naam nog wel kennen: Arturo Toscanin, de wereldbefaamde Italiaanse dirigent, die in januari 1957 is overleden. Naar aanleiding daarvan presenteert de Duits-Franse cultuurzender Arte op zondag 24 juni, tussen 19:00 uur en 19:50 uur een documentaire van Pierre-Martin Juban, een Duits-Franse co-productie, die in opdracht van de West-Deutsche Rundfunk in 2007 is gemaakt, en hedenavond voor het eerst op het televisiescherm zal verschijnen. Hierin worden opnamen getoond van dirigent Toscanini met zijn eigen NBC Symphony Orchestra uit de jaren 1948-1951, met muziek van Richard Wagner, voorafgegaan door een korte inleiding over de interactie tussen de persoon Toscanini en de componist Wagner en diens muziek. De film duurt 41 minuten, en degenen die deze uitzending (moeten) missen, kunnen aanstaande zaterdag, 's ochtend om 08:00 uur naar de herhaling kijken, eveneens op Arte.
Een langere bijdrage met meer achtergrondinformatie is te vinden op het Nederlandse cultuurweblog Letters en Beelden:
http://lettersenbeelden.web-log.nl/cultuurblog/televisie/index.html
Geschreven door Heinz Wallisch om 15:45 Reageer op dit bericht Stuur door

Walt Whitman en John Burroughs '” zondags ontbijt met pannenkoeken

In de tijd dat de dichter Walt Whitman (1819-1892) de naturalist John Burroughs leerde kennen, had hij net een derde herdruk beleefd van zijn eerste bundel gedichten Leaves of grass. Net als Burroughs hield hij ervan te wandelen in de bossen en aldaar de rust en stilte, alsmede het geritsel van de bomen en het fluiten van de vogels tot zich te laten komen. Hij kwam veel bij John en diens echtgenote Ursula, geboren North, over de vloer. Vooral op zondag kon je de dichter ten huize van die beiden aantreffen, omdat hij zo dol was op de kookkunsten van Ursula, en met name op het pannenkoekenontbijt dat elke zondag werd genoten.
Over deze beide bijzondere en tevens zeer uitzonderlijke Amerikanen zult u nog wel vaker anekdotes en feiten uit hun leven voorgezet krijgen in deze rubriek. Het ongewone, zowel in de wat dubieuze, maar zeker ook in de uitermate positieve betekenis van het woord, ligt bijna altijd op straat en lag in het leven van de beide hier genoemde mannen vaak in het bos en op het strand, al moet erbij gezegd worden dat ze elkaar in de stad Washington hebben leren kennen.
Geschreven door Heinz Wallisch om 20:11 Reageer op dit bericht Stuur door

Plaatjes en teksten uit een poëzie-album van 1888/89 (2)

Het Grote Voordeel van dit weblog is dat u de meegegeven illustraties met één muisklik kunt vergroten. Mede daarom heb ik toch besloten om de illustratie van de tekstpagina, die op de afdruk in mijn bijdrage op All art is quite useless zichtbaar is, hier maar op te nemen, omdat u dan in ieder geval een nog veel beter beeld van het schrift uit die periode kunt krijgen. Weliswaar heb ik op Rond1900.nl de geschreven tekst cursief weergegeven in drukletters, maar het is een kunst op zich, die niet alle schoolkinderen in die tijd even sterk hebben beheerst, zoals dat in mijn schoolperiode en evenzeer in de huidige basale leertijd het geval zal zijn. Sommige mogen dan wat minder mooi zijn, maar hebben een sterk persoonlijk karakter, en dat biedt ook interessants om naar te kijken.
Dit staat er op de bewuste pagina:

So die Rosen blühen
So blühe stets dein Glück
Und wenn du Rosen siehst
So denk an mich zurück

Zum Andenken an d. Freund
Hermann Tschirschnitz
Rauschwalde
d. 7. Febr. 1888.


Geschreven door Heinz Wallisch om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Plaatjes en teksten uit een poëzie-album van 1888/89

Een langjarge boekenvriend van me komt dikwijls zijn nieuwste aanwinsten laten zien en daarbij zit heel dikwijls mooi of anderszins aantrekkelijk oud materiaal. Soms ook neemt hij, bij het ordenen, enkele oude dozen door en komt daar boeken, albums, foto's, kaarten of aanverwant materiaal uit het einde van de negentiende of het begin van de twintigste eeuw tegen. Vaak is het de moeite waard om daarover op een gespecialiseerd weblog iets te schrijven.
Hier wil ik u alvast een pagina voorstellen met drie plaatjes in heldere kleuren, tegenover een bladzijde met een tekst. Voor alle details daarover verwijs ik naar mijn bijdrage op het weblog All art is quite useless van Rond1900.nl, die u kunt lezen door de link aan te klikken en te kijken op dinsdag 19 juni. Over het album zelf schreef ik al eerder een bijdrage voor diezelfde elektronische krant, en die kunt u dan ook, eveneens in die kolommen, vinden op dinsdag 19 juni.
Geschreven door Heinz Wallisch om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Pluim, een onvergetelijke hoofdman over huis en tuin

Een Kater van Elf Kilo
Een ware Senior was deze Kater Pluim reeds op het moment dat deze foto werd genomen: hij was toen 22 jaar. En nog altijd even fel en bazig als toen hij een jongere viervoeter moest voorstellen. In zijn jeugd woog hij 11 kilogram, maar doordat hij zo breed en lang was, kon hij niet alleen ook voor een vermomde hond doorgaan, hij leek, en was, ook niet dik, maar wel zwaar als je hem eens optilde. De eerste weken die hij bij ons woonde, noemde ik hem Meneer, omdat ik zo snel geen passende naam vond, maar toen hij boos werd op een hond, die een van de andere katten de stuipen op het lijf wilde jagen, diende zich zijn naam aan. Hij had van boosheid zo’n enorm dikke staart ― nooit eerder had ik zoiets gezien ― dat het leek of ik even twee katten naast me had staan. Toen vroeg ik hem: “Wil jij Pluim heten?” Dat leek hem wel wat, en vanaf dat moment reageerde hij op die naam, misschien niet altijd met even veel zin, maar dat hoorde je dan wel aan de snauw-mauw, die als reactie kwam.

Heerser over Huis en Tuin
Hij was zo ongeveer de eigenzinnigste van alle 35 katten, die mij op mijn levensweg hebben vergezeld. Hij had geen enkele behoefte aan heel direct contact met de andere, (veel) jongere katten in huis, maar hij meed ze nu ook weer niet echt. Er zijn momenten dat ze met z’n zevenen op de bank lagen. Pluim was veel doller op de beide honden: de grote, Joris, een kruising van Tervurense herder en Schotse collie, die hij fijn kon pesten, wat hij maar al te graag deed, en later idem dito de jonge Amber. En wat heeft ze hem gezocht, toen Pluim, 24 jaar oud, toch nog weer tamelijk plotseling is overleden. Achter de radiatoren keek ze, onder de bank voelde ze, en ze ging snuffelen aan de zolderdeur. Maar Pluim was en bleef heengegaan.

Geschreven door Heinz Wallisch om 22:11 Reageer op dit bericht Stuur door

Rijk geïllustreerde biografie van componist Jean Sibelius

Toen de Finse componist Jean Sibelius (1865-1957) tijdens een van zijn vele reizen door afgelegen streken van Finland, om daar meer van de bewaarde schatten qua volksliedkunst te leren kennen, kwam hij in de zomer van 1892 ook in contact met de toen reeds tachtigjarige Pedri Schmeikka, die in Mysysaara woonde. De man heeft een hele dag liederen voor de nog relatief jonge componist ― Sibelius was toen 27 jaar ― gezongen. Sibelius heeft dat alles goed onthouden en op de harde schijf — een begrip dat we toen nog helemaal niet kenden — in zijn hoofd openomen. Dat eigen hoofd zou hij later nog een aardige benaming geven: een harde schedel als concerthuis. Een langere bijdrage over de meest imposante biografie, die over Jean Sibelius is geschreven en die van een enorme schat aan illustratiemateriaal is voorzien, is op woensdag 20 juni gepubliceerd op www.nederlands.nl in de rubriek Recensies.
Geschreven door Heinz Wallisch om 22:09 Reageer op dit bericht Stuur door

Vijfenzestig jaar samen: Aino en Jean Sibelius in 1955

Hoewel het inmiddels alweer meer dan een halve eeuw geleden is, kan een blik op één van de laatste foto's, die van de Finse componist Jean Sibelius is genomen, ook nu nog vertedering wekken. Kort vóór zijn negentigste verjaardag is de bijgevoegde foto genomen ten huize van het echtpaar Sibelius. De componist heeft zijn handen op de toetsen van het klavier, Aino leunt op het instrument. Op de achtergrond, direct links van mevrouw Sibelius, aan de muur, hanbgt een jeugdportret van de componist. Deze foto is afkomstig uit de biografie over Jean Sibelius, waaraan de schrijver Erik Tawaststjerna (1916-1993) de laatste tien jaar van zijn leven intensief heeft gewerkt. Zie ook, in de bijdrage hieronder, de prachtfoto van de hoogbejaarde Pedri Schmeikka, die voor Sibelius van groot belang is geweest voor het verwerken van al die folkloristische elementen in zijn muziek.
Geschreven door Heinz Wallisch om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Meer van Cultuurspectrum

↑ Terug naar de berichten