alleen op de berg
Ik ben geboren op de top van een berg.
Ik koesterde mij overdag in het licht van de zon
en ’s nachts in het licht van de maan en de sterren.
Zo’n duizend meter onder mij begon een dicht en donker bos.
Daaronder was een dal, met mensen.
Zij waren samen en dat wilde ik ook.
Ik wilde samenzijn met andere mensen, niet langer alleen op de berg,
Dus trok ik door het donkere, dichte bos, naar het dal.
Ik struikelde en viel, doorstond pijn en angst en bereikte het dal.
Eindelijk niet meer alleen........
maar de mensen waren heel anders dan ik had verwacht.
Ze vonden mij niet aardig, hielden niet van mij,
ze bedrogen, mishandelden en bestalen mij.
Ik dacht dat ik iets fout deed en probeerde almaar om dingen beter te doen,
maar wat ik ook deed, niets hielp, de mensen mochten mij niet.
Dus ging ik de weg terug, door het dichte,donkere bos, omhoog naar de top.
Heel tevreden zit ik daar nu, helemaal alleen, in het licht van de zon en van de maan.
Ontsnapt aan de hel, die mensen heet.
Damma

