HEILIGEN.

Onlangs las ik hoe een catechist aan een groep kinderen vroeg : “wat zijn heiligen?”. Een kind antwoordde : “Heiligen zijn mensen die op de kerkramen staan als de zon erachter schijnt”.

Al kan men even glimlachen bij dit antwoord het bergt een grote een grote waarheid. Heiligen zijn mensen waarvan de Kerk vindt dat zij het bijzonder goed hebben gedaan.

Goed doen is liefhebben. Welnu God is liefde en liefde is God. Wie iets goed doet laat iets zien van God. Daar licht iets op van Gods liefde.

Dagelijks kunnen we goede dingen zien bij mensen. Of ze geloven of niet God komt er doorheen. Voorwaarde is dat de werkelijkheid transparant wordt, en dat is ze voor mensen die geloven. Ze komen Gods liefde overal tegen.

Piet.

ADVENT.

“Nu moet ons ventje slapen gaan.”

Elke avond volgt hetzelfde ritueel :

staande op de grote tafel, onder de lamp,

laat de kleine dreumes zich ontkleden.

Stuk voor stuk moet hij iets van zijn privé afgeven.

Niet zo simpel !

Alleen vader of moeder mogen dat doen.

Zij weten goed waar de knopen zitten

en waar het moeilijk wordt.

Bij elke elleboog gebeurt er iets.

Iets van de muis of de “piep”, of de grote loebas.

Een kind uitkleden… er zit iets heiligs in :

een mensenkind ontdoen van al het overtollige,

van al het bijkomstige

tot het kwetsbaar en weerloos zijn armpjes om u heen legt.

Een kindje gereed maken

voor het altijd eender verhaaltje-in bed,

en voor de altijd nieuwe dromen.

Elk jaar volgt het zelfde ritueel.

met elke Advent wil God ons uitkleden,

ons ontdoen van al het overtollige,

van al het bijkomstige.

Hij alleen mag dat doen.

Hij weet waar de knelpunten zitten,

wat ons als mens belemmert :

…gij rookt te veel…gij drinkt te veel

…gij eet te veel…gij zit te veel

…gij praat te veel…gij…

En zo heeft ieder in zijn leven een stuk dat hem niet goed zit,

en dat zo moeilijk is om uit te trekken.

Maar God heeft een groot gedacht van onze vrijheid.

Dat is iets heiligs voor Hem.

Daarom moeten wij ons gewillig laten uitkleden door Hem.

Maar als we eenmaal zo ver zijn,

als we kwetsbaar en weerloos geworden zijn

en onze armen om Hem heenslaan

en we ons laten dragen,

dan brengt hij ons naar de kerstnacht

met dat altijd eender verhaal,

dat altijd nieuwe dromen wekt.

Ik las het eens bij Manu Verhulst, denk ik.

Piet.

Een zichtkaart uit Zwitserland.

Ik kreeg eens een zichtkaart vanuit Zwitserland.Een prachtig landschap. Bergen met sneeuw en een vallei. Maar er stond geen handtekening op. Alleen een groot vraagteken. Ik vroeg me dan ook af van wie dat kon komen. Niemand van mijn familie of van mijn vriendenkring had me gezegd dat hij of zij naar Zwitserland zou gaan. Van wie kon dat zijn? Wie zou er daar in Zwitserland aan mij denken? Ik had niet het flauwste vermoeden. Een plagerijtje? De kaart kreeg voorlopig een plaats op mijn bureau.

Weken gingen voorbij tot plotseling een tweede kaart in mijn brievenbus viel. Een zichtkaart uit de Franse Pyreneeën. Prachtig. Maar weer geen handteken, maar een bloemetje. Van wie komt dat toch? Mannen tekenen geen bloemetjes. Maar wie dan? Ik heb ze naast die andere op mijn bureau geplaatst. Een derde kaart ! Dit keer uit Volendam. Je kent ze wel : die groep meiden met klompen en in oude klederdracht. Drie kaarten van iemand die aan mij denkt en plagend schijnt te vragen : “Kun je raden wie ik ben ?”

Neen, ik zou niet weten wie ik moest verdenken. Weer gingen dagen voorbij tot ik op een bruiloftsfeest kwam van en familielid. Er werd gegeten, gedronken en gedanst. Op zeker ogenblik stond ik middenin een groepje jongeren die me plaagden. Tussen al dat gebabbel en gegiechel hoorde ik plotseling iemand zeggen “En als je dan af en toe een kaart krijgt en je weet niet van waar ze komt….”. “Haha ! riep ik uit, daar is die rakker !” Nu was het duidelijk. Een lieve nicht die in mijn kinderjaren veel moeder kwam helpen…!

***

Van Wie zou het komen : al die mooie, goede dingen die we dagelijks in de brievenbus van ons leven krijgen?

****
Piet.

KRUISBEELDEN.

Luc, er is een tijd geweest dat ik ook niet wist of het wel goed was zoveel kruisbeelden te hangen. Er kwamen af en toe klassen uit het middelbaar onderwijs in ons klooster op bezinning. Bij het binnenkomen zagen ze reeds een levensgroot kruisbeeld. Toen ze de trap opgingen weer een. In elk lokaal en elke kamer een kruisbeeld op de ereplaats.. Was dat niet wat te veel voor die jongens en meisjes? Gaf dat niet een al te somber zicht op ons geloof? Ik zag bij de protestanten wel het kruis maar zonder Christus. Eens zag ik in een kerk in Duitsland hoe op het altaar een kruisbeeld stond dat men kon omdraaien naar gelang het voor een katholieke of een protestantse dienst was.

Maar de laatste tijd ben ik dat toch anders gaan zien. Als men aan een kleine jongen vraagt “Hoe groot ga je later worden?“, dan steekt hij zijn armen in de lucht en zegt hij :“Zo groot…!” Hij gebruikt lichaamstaal. Zo begrijp ik ook een kruisbeeld. Het is de lichaamstaal waarmee Jezus zegt hoezeer Hij mij liefheeft. Voor mij is het geen beeld van de Man van Smarten, maar een beeld dat mij enorm blij maakt. “Pietje, zozeer hou Ik van jou”. En zijn gebaar is vastgenageld als om te zeggen : “Je mag er op vertrouwen !” Ik ben geneigd om voor een van die grote kruisbeelden te gaan staan en te zeggen : “Heer, zo wil ik je ook liefhebben !”

Ingevoegd door Piet.

EUCHARISTIE

 

Ik vind het fantastisch hoe Jezus op het Laatste Avondmaal, wetende dat zijn uur gekomen was, alles nog eens heeft samengevat wat Hij was en wat Hij leerde en wat wij moeten worden. Hoe eenvoudig is het : Hij nam brood, brak het en gaf het. Zo simpel en tegelijk zo rijk symbool. En niet alleen symbool maar ook werkelijkheid “Dit ben Ik”. Daarmee wijst Hij mij naar de voorste punt van de evolutie : wat ik moet worden is Mens worden zoals hij ons voorgeleefd heeft. Liefhebben. Alles doet nu nog het tegenovergestelde: pakken. Al wat leeft leeft van pakken en verorberen voor zich. Van de kleinste amoebe tot het grootste dier. Het  ziet iets liggen, pakt het voor zich en kruipt ermee weg. Dat gebaar draait Jezus om. Breken en geven is toekomst. En daarin is Hij aanwezig. Daarom vind ik de hostie in het tabernakel het brandpunt van ons leven. Daar ligt het symbool, daar is Hij, daar ben ik. God is overal aanwezig waar liefde is. Maar Hij wordt gevierd in het gebroken brood van de eucharistie. Daar vieren wij onze verbondenheid, ons één zijn met Hem. In dat Brood kan ik Hem zien, ontmoeten, zoenen. Eenvoudiger kon God niet doen om ons te zeggen wat Hij is en wat wij moeten worden, om in Hem te zijn en Hij in ons.

 Piet.

BANG VAN TE STERVEN.

De zwaarzieke greep de hand van de dokter:

“Ik ben zo bang van te sterven,

zeg me, wat staat er mij te wachten na de dood?

Wat zal er aan de andere kant te zien zijn?”

“Ik weet het niet “ zei de dokter.

“Je weet het niet…” fluisterde de stervende.

Zonder antwoord te geven

opende de dokter de deur naar de gang.

Daar liep zijn hond,

die opsprong bij het zien van zijn meester

en hevig zijn blijdschap toonde om het weerzien.

De dokter ging weer naar de zieke:

“Zie ik weet ook niet wat er ons te wachten staat

achter de deur van de dood.

Maar ik weet dat achter die deur

mijn Heer en Meester staat.

Daarom zal ik blij zijn

wanneer de deur zal opengaan !”

                         Leb. Katechese. ’88 bl. 177.
                                                             Piet

Gebed van Charles de Foucauld.

*

Vader,

Ik verlaat mij op U.

doe met mij wat Gij goedvindt,

Wat Gij ook met mij doen wilt,

ik dank U.

Tot alles ben ik bereid,

alles aanvaard ik

als uw wil maar geschiedt in mij

en in al uw schepselen:

niets anders verlang ik,

mijn God.

Ik leg mijn ziel in uw handen,

ik geef ze aan U, mijn God,

met heel de liefde van mijn hart,

omdat ik U bemin,

omdat het voor mij een noodzaak

van liefde is mij te geven,

mij zonder voorbehoud

op U te verlaten,

met een oneindig vertrouwen :

want Gij zijt mijn Vader.

Toegevoegd door Piet.

De 93 Voorbij.

“Ik ben de 93 voorbij,

dus niet zo jong meer

dan toen ik er negentig was.

Maar ouderdom is iets relatief.

Als men creatief blijft

en gevoelig voor de schoonheid

van de wereld die ons omgeeft,

dan ontdekt men dat ouderdom

niet noodzakelijk verouderen is.

Tenminste niet in de gewone betekenis !

Ik vind dat tegenwoordig veel dingen

me meer fascineren dan vroeger.

Het leven boeit me altijd meer !

Pablo Casals.Piet.

WEDERGEBOORTE.

“Ik wil bij je blijven”

zei de rijpe vrucht tot de moeder,

“het is hier warm en veilig”.

“En toch wil je leven,

mens worden?” vroeg de moeder.

“Ja,” fluisterde de vrucht

met een zucht van verlangen.

“Dan moet je hier van mij vandaan.

Als je niet weg wilt, als ik je niet uitstoot,

Zal je nooit echt mijn kind zijn.

Ik ken je nu, en buiten is het koud.

Je tijd in mij is nu voorbij.”

Het bloed gonsde heet.

Het lichaam van de moeder rilde.

“Ga nu.” zei ze zacht.

Toen baande de vrucht zich een weg

Door de nauwe donkere tunnel heen.

Naar het leven.

Vreemde handen knipten haar los.

De vrucht was een huilend kind geworden,

Bevend voor de koude wind van de wereld,

Tot het zijn moeder vond.

Een nieuwe mens aan de warme moederborst

sliep voldaan een nieuwe toekomst tegemoet.

Zo gaat ons leven langs vertrouwde wegen

Tot het door een donkere tunnel moet.

Wij willen aan deze zijde blijven

Hoewel onze tijd voorbij is.

Dan huilen we wellicht en beven van de kou

Omdat wij worden losgeknipt.

“Je wilt toch leven?” vroeg destijds de moeder

“je wilt ten volle mens worden?”

Mochten wij dan met een zucht van verlangen

“Ja!” fluisteren.

Uit “Kerk en Leven” noteerde Piet hierbij.

EEN AAP VANGEN.

Er staan ons allerlei problemen te wachten:

grote en kleine.

Maar wellicht niet het probleem

een aap te moeten vangen.

En toch is het niet zo moeilijk.

Luister eens goed

naar dat Indisch recept.

Neem een kokosnoot,

hol ze uit,

giet er wat rijst in,

en hang ze aan een boom.

Het gat in de noot moet juist zo groot zijn

dat de aap er zijn poot kan door steken.

Wanneer hij dan komt

en zijn poot er insteekt,

zal hij zoveel rijst nemen,

dat zijn hand zo dik is geworden

dat ze niet meer door de opening kan.

Hij wil tegen elke prijs de rijst vasthouden.

Maar hij zit gevangen aan wat hij genomen heeft.

Als het niet waar is,

dan is het toch goed gevonden !

Ik vermoed dat de verteller van dit verhaal

het méér over mensen heeft dan over apen.

Wat de mens in de val doet lopen

is de hebzucht.

Wie altijd maar wil “hebben”

en niet kan loslaten of weggeven,

zit gevangen aan wat hij omknelt.

Hebzucht is niet de zaak

van hen die veel hebben.

Denk aan de aap: een handvol rijst !

Maar het is “mijn rijst”,

niet van de anderen.

Mijn plaats, mijn recht, mijn rust…

Ik kan er niet meer van los:

het heeft van mij bezit genomen.

Eens gehoord op DLF.

Piet.

KEUKENGEBED.

Heer, ik bid U vanuit mijn keuken,

daar ik geen heilige kan zijn

achter stille kloostermuren

of in Afrika’s woestijn,

of in lange meditaties

als een vurige novies.

Maak me heilig door het koken

en door het wassen van ’t servies.

Ik heb Martha’s handen nodig,

maar Maria’s hart nog meer.

En bij het poetsen van de schoenen

zie ik uw sandalen weer.

‘k Zie ze gaan in Martha’s woning,

als ik hier de vloeren boen.

Neem dan deze meditaties

méér kan ik nu niet doen.

Warm de keuken met uw liefde

en verlicht ze met uw vree.

Vergeef me al mijn tobben,

maak mij rustig en tevrêe.

Gij die graag de mensen spijsde

in de vlakte en aan de zee,

neem het werk van mijn handen,

dat ik U ter liefde dêe.

Ik noteerde dat ooit. Piet.

Goede Vriend Theofilus.

Enerzijds valt het me vaak moeilijk mijn voornemen vol te houden, met name al wat bij ons met Jezus van Nazaret is gebeurd van begin af aan zorgvuldig op te sporen om het voor jou op een rijtje te zetten; maar anderzijds laat me dit vermoeiende

werk ook niet meer los. En niet in het minst omdat mijn eigen geloof in Jezus, door het veel bezig zijn met de verschi11ende bronnen en getuigenissen deels tot een bevrijdend, en deels tot een verontrustende krach_in mijn leven is geworden. Verleden week was ik nogmaals te Nazaret. Het was me nu eindelijk gelukt door bemiddeling van de synagogenoverste van Tiberias toegang te krijgen tot het archief van de synagoge van Nazaret,

Je kan je voorstellen met hoeveel spanning, ja innerlijke opwinding, ik de kroniek van deze synagoge doorlas. Bij de 3e Nisan van het Jaar 28 stond het volgende geschreven: "Als een lopend vuurtje had het zich pier over Nazaret verspreid wat voor wonderen die Jezus deed, hier ten noorden van het meer. Het dochtertje van de synagogenoverste Jairus lag op sterven. En ze moet gestorven zijn nauwelijks voor Jezus het huis binnentrad. Maar nu, zo zegt men, nu leeft dat kind. En toen deed het nieuws de ronde dat hij naar hier, zijn streek, op weg was, samen met zijn gevolg. De bevolking van ons klein dorpje kwam in beroering. Iemand van hier, een timmerman! Hij had nog jukken gemaakt voor hen, ploegen en ander alaam. Dan was hij van hier vertrokken.

En nu zou hij terugkomen, de man van wie de laatste tijd gans Galilea spreekt! Welke ongehoorde verwachtingen had hij overal niet ingelost! Onze kleine synagoge was nokvol toen hij op de sabbat uit de Schrift begon te lezen - een tekst uit de profeet Jesaja - en die heilige woorden begon uit te leggen. Reeds veel jaren, sabbat na sabbat, heb ik naar de uitleg van onze heilige schriften geluisterd, maar nog nooit heeft een rabbi zijn toehoorders zo weten te boeien als die onbeduidende timmerman uit Nazaret. De armen, de gevangenen, de blinden, de verdrukten waarvan hij sprak, dat waren wij. En de heilsboodschap die hij aankondigde en beloofde: verlossing, licht, vrijheid, dat alles kwam zo tegemoet aan ons opgekropt, ontgoocheld, verdrongen en steeds onderdrukt verlangen en onze hoop op een heel nieuw leven.

Waar haalt hij dat alles? Wat voor een wijsheid bezit dan toch die man? Wat zijn dat voor wonderen die hij doet? Zo ging het er aan toe. Wat gebeurde toen? Opeens werd het stil in de synagoge. De tentenmaker Josia stond recht, staarde Jezus aan en zei langzaam en zonder intonatie: "Gij zijt maar één van ons, en of het u nu bevalt of niet, gij zijt maar een nazarenertje. Timmerman, ik geef u een goede raad: kom opnieuw bij ons runderjukken en ploegen maken en maak uzelf en ons niets wijs!". Het bleef nu in de synagoge zo lang doodstil als een menigte nodig heeft om uit een gedroomde droom, uit een samen beleefde roes te ontwaken. "Die timmerman Jezus, hij is toch de zoon van Maria !” “Hij is toch de broer van Jacobus, Joses, Judas en Simon!" "Wonen zijn zusters hier niet bij ons?"

En zo ging het over en weer. De stemmen werden steeds maar luider en agressiever. De begeestering, ja, de bijna extatische sfeer was omgeslagen in verontwaardiging. Maar Jezus riep nog: "Overal wordt een profeet geëerd, alleen niet in zijn eigen familie". Dan ging hij midden door de menigte heen, die daar stond als een muur van verontwaardiging en woede."

Tussen haakjes had de kroniekschrijver er nog aan toegevoegd: "Wie is hij eigenlijk_ Ziet hij niet dat hij ons uitdaagt?".

Lieve Theofilus, juist deze vraag houdt mij bezig. Wie is hij dan toch? Zien wij niet hoezeer hij ons uitdaagt? Of kennen we hem dan reeds te goed? Is hij al te ver van ons verwijderd? Het blijft een uitdaging!

De genade van de Heer Jezus Christus zij met u!

Gegroet,

Lucas.

Piet vond het bij zijn confrater Kl. Jockwig en vertaalde het.

MOMO.

Momo konnte so zuhören, dass dummen Leuten plötzlich sehr gescheite Gedanken kamen. Nicht etwa, weil sie etwas sagte oder fragte, was den anderen auf solche Gedanken brachte, nein, sie sass nur da und hörte einfach zu, mit aller Aufmerksamkeit und aller Anteilnahme. Dabei schaute sie den anderen mit ihren grossen, dunklen Augen an, und der Betreffende fühlte, wie in ihm auf einmal Gedanken auftauchten, von denen er nie geahnt hatte, dass sie in ihm steckten.

Sie konnte so zuhören, dass ratlose oder unentschlossene Leute auf einmal ganz genau wussten, was sie wollten. Oder dass Schüchterne sich plötzlich frei und mutig fühlten. Oder dass Unglückliche und Bedrückte zuversichtlich und froh wurden. Und wenn jemand meinte, sein Leben sei ganz verfehlt und bedeutungslos und er selbst nur irgendeiner unter Millionen, einer, auf den es überhaupt nicht ankommt und der ebenso schnell ersetzt werden kann wie ein kaputter Topf - und er ging hin und erzählte alles das der kleinen Momo, dann wurde ihm, noch während er redete, auf geheimnisvolle Weise klar, dass er sich gründlich irrte, dass es ihn, genau so wie er war, unter allen Menschen nur ein einziges Mal gab und dass er deshalb auf seine besondere Weise für die Welt wichtig war. So konnte Momo zuhören!"

Uit Michael Ende: Momo.

Wat Piet jaren geleden las en nu weervond op Internet.

DE BRUG VAN PRAAG.

Een jonge man droomde eens dat hij naar Praag moest gaan

om onder een brug vlak bij het koninklijk paleis

naar een schat te zoeken.

Toen hij wakker werd lachte hij om zijn droom.

Maar toen de droom terugkwam,

twee drie keer,

steeds in dezelfde vorm,

trok hij toch naar Praag.

Maar bij de brug stonden soldaten op wacht,

dag en nacht,

en hij durfde daarom niet gaan graven.

Toch kwam hij elke morgen

en hij zwierf daar rond tot ’s avonds.

Op een keer kwam daar de hoofdman van de soldaten

en vroeg hem vriendelijk wat hij daar zocht.

De jongen vertelde zijn droom.

De hoofdman lachte hem uit en zei:

“Zo ben jij voor die droom naar hier gekomen?

Wie vertrouwt er nu op dromen?

Hoe heet jij?”

“Avram” zei de jongen.

“En waar woon je?”

“In Krakau, in Polen.”

“Maar dat is nu eens een toeval,”

riep de hoofdman uit.

vannacht werd mij in een droom bevolen

naar Krakau te gaan,

naar het huis van ene Avram.

Om daar een schat op te graven.

Hoeveel Avrams zijn er niet in Kakau?”

De hoofdman schaterde het uit.

De jonge man zei niets.

Hij keerde naar Krakau terug

en vond in zijn eigen huis een grote schat.

Daar waar je staat, ligt goud.

Piet hoorde het ergens.

GENEZING VAN DOVE.

Toen Jezus de dove genas

toen is hij met zijn vinger

in zijn oren gegaan.

Hij bleef niet op afstand

Jezus is heel dicht

bij de dove gekomen

en heeft gezegd:

kom laat me eens aan je oren komen

en toen heeft Jezus eens met de vinger

in die oren geboord

want ze waren totaal verstopt

Jezus heeft de gehoorgang van de dove

vrij gemaakt

van gebazel

van leugens

van gemeenplaatsen

van vooroordelen

heel diep

zaten religieuze spreuken

direct op het trommelvlies

en dat was het ergste

ze zaten zo diep

dat alles had de man doof gemaakt

hij kon door die hele troep

niet meer goed doorheen horen

Jezus had het gedaan

door gans dicht bij die man te gaan staan

en niet zo maar op wat afstand

wat wijsheid en raad te verkopen

als zielzorger

als pastor

van ambtswege….

Zo vond Piet het ergens en voegt het toe.

oneerlijkheid en die afperserij. Ik was er in vastgelopen. Ik had het gevoel te moeten verstikken onder al die maskers die anderen me opdrukten en waar­onder ik me verstopte. Niemand bezag me nog en nam me nog voor de mens die ik tenslotte toch nog ben. Iedereen eiste wat van mij, de enen resultaten en mijn geld, anderen mijn kop! Ik wist niet hoe ik eruit moest geraken. Alleen wist ik, dat ik er stilaan aan kapot ging.

Tot Hij omhoog keek en me zag. Ik weet niet meer hoe ik in die vijgenboom was gekomen. Iedereen in de stad had het over die Jezus. Was me dat een drukte en een toeloop toen Hij door Jericho trok. Hoe had ik Hem ooit anders kunnen zien? Want ik hou niet van dergelijke spektakels. En daar keek Hij me aan! En het was waarlijk alsof toen al die maskers van me af vielen. Ik weet niet meer wat toen allemaal door mijn hoofd is gegaan, alleen dit: iemand keek me aan zonder iets te eisen, geen resultaten, geen geld, geen geestelijke prestaties, geen geloofsbelijdenis, geen partijkaart.

Hij ziet je, eenvoudig in jouw situatie. Hij ziet je als de mens die je bent in openheid, vrijheid en goedheid.... "Zacheûus" zei Hij, "kom snel naar beneden uit uw schuilplaats, ik ben vandaag bij u te gast. Gij en uw gezin, ge zijt gered, ge zult leven, daar ben ik toch voor gekomen, om hen die verstikt zijn, te redden".

Ja, de Heer weet hoezeer ik aan 't verstikken was. En nu is waarachtig alles, alles anders!

Hartelijk!

Je Zacheüs.

Kl. Jockwig. CSsR.

Vertaald en toegevoegd door Piet.

***************

HEER ZEGEN ONS KINDJE.

Heer, zegen ons kindje, help ons het te helpen,

dat het met eigen ogen leert zien:

het gelaat van vader en moeder,

de sneeuw op de bergen,

en het Land van Belofte.

*
Zegen dit kind, help ons het te helpen,

dat het leert luisteren

naar de klank van zijn naam,

naar de waarheid der wijzen,

naar de taal van de liefde

en het Woord van Belofte.

*
Heer, zegen dit kind, help ons het te helpen,

dat het met eigen handen mag grijpen,

naar de hand van zijn vrienden,

naar het brood en de druiven,

van het Land van Belofte.

*
Zegen dit kind, help ons het te helpen,

dat het leert spreken met eigen woorden

van de vreugde en de zorgen

en de vragen der mensen,

van het wonder van het leven

en het Land van Belofte.

*
Zegen dit kind, help ons het te helpen

dat het leert gaan met eigen voeten

op de weg van deze aarde,

op de lastige treden,

en op de weg van vrede

naar het Land van Belofte.

*
Heer, zegen dit kind, help ons het te helpen,

dat het leert liefhebben

met gans zijn hart.

*
Naar L. Zenetti.

Van Piet.

JERICHO;

Ik moest van Jeruzalem naar Jericho,

laat in de namiddag,

langs de stofferige rotsige wegen.

Toen sprongen plotseling uit het struikgewas

twee mannen op me toe.

Ze sloegen me neer.

Ik vocht met vuist en voeten

maar het mocht niet baten.

Ze sloegen en schopten me

tot ik roerloos bleef liggen kreunend van pijn.

Ze namen mijn geld, mijn brieven,

mijn mantel, mijn sandalen.

Oh! Die dag vergeet ik nooit.

Hoe ik daar lag en dacht:

dit is het einde.

Ik bloedde uit neus en mond.

Ik huilde en bad.

Ik hoorde iemand naderen en dacht:

“dit is mijn redding”.

Een priester, ik zag het aan zijn mantel.

Hij neuriede een psalm:

“De Heer is mijn herder…”

Maar hij zweeg toen hij me zag..

Hij verhaastte zijn stap, vloekte en ging voorbij.

Nadien opeen ezel een leviet.

Hoeveel er nog passeerden weet ik niet.

Ik moet wel half verdoofd geweest zijn

toen ik voelde hoe een hand mijn wangen streelde

en mijn baard.

Moeizaam opende ik de ogen

en zag het gelaat van een man:

Oh zo vriendelijk en goed!

Kan dat wel ? Een Samaritaan?

U moet weten, vrienden:

wij haten dat volk.

Een rotvolk, een duivels volk.

Wij danken de Heer iedere morgen

dat we geen Samaritaan zijn !

Maar hij deed het, vrienden.

Ik lachte door mijn tranen heen

toen hij mijn wonden zalfde,

en verbond met stukken van zijn hoofddoek.

Voorzichtig heeft hij me toen op zijn muildier getild !

Maar verder weet ik het niet meer….

Het was nacht toen ik ontwaakte

tussen de pakken van de karavaanherberg.

Ik kon mijn ogen niet geloven

toen men mij in het licht van een olielampje

wat brood bracht en wat wijn

en mij verzorgde als een prins.

En toen ik ‘s anderendaags weer verder kon

en afscheid nam van baas en gasten

vroeg ik wie mijn redder was geweest.

Maar niemand wist het.

Hij had zijn naam niet geschreven in het boek.

Maar dit zei iedereen:

“Het was zo een goede vriend van jou !”

Vrienden dat vergeet ik nooit !.

Piet Moortgat.

VOOR DONKERE UREN

Toen ik eens in de tuin in gesprek was met mijn buurman

kwam zijn zoontje van een jaar of zes aangelopen met iets in beide handen gekneld.

“Een vlinder gevangen” vroeg ik.

“Een kevertje?”

Hij schudde lachend het hoofd: “Nee !”

“Wat dan?” vroeg ik.

“Een zonnestraaltje” zei de jongen.

Hij drukte zijn vangst nog dichter aan zijn hart en liep weg.

Ik heb reeds vaak aan dit voorvalletje gedacht.

Konden we maar een zonnestraal vangen voor donkere dagen.

Want het kan soms zo donker zijn.

’s Morgens bij het opstaan: “Wat een rotte dag !”

Water, wind en wolken… en geen zon te zien !

Een dag vol vervelende dingen.

En poedig valt alles tegen.

Men wordt nerveus. Alles valt tegen.

Ons humeur weegt op onze medemsnsen.

hadde we lmaar een zonnestraal in voorraad.

En toch kan dat.

Een woord uit de schrift.

Een vers uit een psalm.

Een zin uit een lied.

dat kan een zonnestraal zijn die alles weer goed maakt.

Maar je moet ze gevangen hebben.

Met beide handen tegen je aandrukken.

Niet loslaten.

Misschien een woord uit het evangelie van vorige zondag:

“Vrees niet, Ik ben het !”.