Archief

In mijn geboortestreek wordt soms gezegd van smoorverliefden : “ze zouden elkaar opeten”. Soms werd er schamper aan toegevoegd : “later hadden ze spijt dat ze het niet gedaan hadden;”

Veel later herinnerde ik me die vraag die ik eens stelde aan mijn professor en dacht dat ze in verband kon staan met de Eucharistie. Inderdaad Jezus heeft gezegd : “Neemt en eet hiervan allen, want dit is mijn lichaam” en “Wie mijn vlees eet en mijn bloed drinkt zal eeuwig leven hebben.”  Toch voldeed me die invulling van dat verlangen niet tenvolle.  

Op de zijgevel van ons klooster staan nu de woorden uit de brief van Sint Jan : “God is liefde.” Ik had dat al tientallen keren gezegd aan de leerlingen die in op bezinning kwamen. Maar veeleer vanuit mijn verstandelijk redeneren. Ik vond hierbij een term die ze goed moesten verstaan in de Moderne Wiskunde “commutatief” . Wij zegden in onze tijd : “Als A gelijk is aan B, dan is B gelijk aan A”. Zo kan je zeggen “ Als God liefde is dan is Liefde God”.  Heel zeker was ik daarbij toch ook niet. Tot ik las  in de Nieuwe Catechismus : “

De liefde is zo goddelijk dat men niet alleen zeggen moet : ‘God is liefde’ maar ook: ‘Liefde is God’. Overal waar iets van zuivere liefde leeft – ook al kent zo’n mens God niet - daar leeft God: goddelijk leven. NK.bl. 355.

We waren nog wat jong om grote filosofen aan te pakken. Toch slaagde onze professor er in  dieper te doen nadenken over de dingen van het leven. We gingen ook af en toe naar zijn kamer voor wat we toen noemden “een onderhoudje”.Bij die gelegenheid vroeg hij me eens   “als je soms van die wondere vragen hebt, en je weet niet waar ze ergens vandaan komen, je mag ze me altijd zeggen” De volgende keer herinnerde ik hem aan zijn vraag. “Heb je daar iets ?” zei hij. “Ja antwoordde ik, maar het is zo, belachelijk. Ik zou af en toe eens iemand willen opeten.” Ik, dacht dat hij ging lachen maar hij zei : “Waarom ?” Ik zei :” Misschien om niet meer alleen te zijn”. Hij lachte nog niet, maar hij zei : “Laat dat gevoelen niet meer los. Ge zult later wel het antwoord horen”.

HEILIGEN.

Onlangs las ik hoe een catechist aan een groep kinderen vroeg : “wat zijn heiligen?”. Een kind antwoordde : “Heiligen zijn mensen die op de kerkramen staan als de zon erachter schijnt”.

Al kan men even glimlachen bij dit antwoord het bergt een grote een grote waarheid. Heiligen zijn mensen waarvan de Kerk vindt dat zij het bijzonder goed hebben gedaan.

Goed doen is liefhebben. Welnu God is liefde en liefde is God. Wie iets goed doet laat iets zien van God. Daar licht iets op van Gods liefde.

Dagelijks kunnen we goede dingen zien bij mensen. Of ze geloven of niet God komt er doorheen. Voorwaarde is dat de werkelijkheid transparant wordt, en dat is ze voor mensen die geloven. Ze komen Gods liefde overal tegen.

Piet.

ADVENT.

“Nu moet ons ventje slapen gaan.”

Elke avond volgt hetzelfde ritueel :

staande op de grote tafel, onder de lamp,

laat de kleine dreumes zich ontkleden.

Stuk voor stuk moet hij iets van zijn privé afgeven.

Niet zo simpel !

Alleen vader of moeder mogen dat doen.

Zij weten goed waar de knopen zitten

en waar het moeilijk wordt.

Bij elke elleboog gebeurt er iets.

Iets van de muis of de “piep”, of de grote loebas.

Een kind uitkleden… er zit iets heiligs in :

een mensenkind ontdoen van al het overtollige,

van al het bijkomstige

tot het kwetsbaar en weerloos zijn armpjes om u heen legt.

Een kindje gereed maken

voor het altijd eender verhaaltje-in bed,

en voor de altijd nieuwe dromen.

Elk jaar volgt het zelfde ritueel.

met elke Advent wil God ons uitkleden,

ons ontdoen van al het overtollige,

van al het bijkomstige.

Hij alleen mag dat doen.

Hij weet waar de knelpunten zitten,

wat ons als mens belemmert :

…gij rookt te veel…gij drinkt te veel

…gij eet te veel…gij zit te veel

…gij praat te veel…gij…

En zo heeft ieder in zijn leven een stuk dat hem niet goed zit,

en dat zo moeilijk is om uit te trekken.

Maar God heeft een groot gedacht van onze vrijheid.

Dat is iets heiligs voor Hem.

Daarom moeten wij ons gewillig laten uitkleden door Hem.

Maar als we eenmaal zo ver zijn,

als we kwetsbaar en weerloos geworden zijn

en onze armen om Hem heenslaan

en we ons laten dragen,

dan brengt hij ons naar de kerstnacht

met dat altijd eender verhaal,

dat altijd nieuwe dromen wekt.

Ik las het eens bij Manu Verhulst, denk ik.

Piet.

Een zichtkaart uit Zwitserland.

Ik kreeg eens een zichtkaart vanuit Zwitserland.Een prachtig landschap. Bergen met sneeuw en een vallei. Maar er stond geen handtekening op. Alleen een groot vraagteken. Ik vroeg me dan ook af van wie dat kon komen. Niemand van mijn familie of van mijn vriendenkring had me gezegd dat hij of zij naar Zwitserland zou gaan. Van wie kon dat zijn? Wie zou er daar in Zwitserland aan mij denken? Ik had niet het flauwste vermoeden. Een plagerijtje? De kaart kreeg voorlopig een plaats op mijn bureau.

Weken gingen voorbij tot plotseling een tweede kaart in mijn brievenbus viel. Een zichtkaart uit de Franse Pyreneeën. Prachtig. Maar weer geen handteken, maar een bloemetje. Van wie komt dat toch? Mannen tekenen geen bloemetjes. Maar wie dan? Ik heb ze naast die andere op mijn bureau geplaatst. Een derde kaart ! Dit keer uit Volendam. Je kent ze wel : die groep meiden met klompen en in oude klederdracht. Drie kaarten van iemand die aan mij denkt en plagend schijnt te vragen : “Kun je raden wie ik ben ?”

Neen, ik zou niet weten wie ik moest verdenken. Weer gingen dagen voorbij tot ik op een bruiloftsfeest kwam van en familielid. Er werd gegeten, gedronken en gedanst. Op zeker ogenblik stond ik middenin een groepje jongeren die me plaagden. Tussen al dat gebabbel en gegiechel hoorde ik plotseling iemand zeggen “En als je dan af en toe een kaart krijgt en je weet niet van waar ze komt….”. “Haha ! riep ik uit, daar is die rakker !” Nu was het duidelijk. Een lieve nicht die in mijn kinderjaren veel moeder kwam helpen…!

***

Van Wie zou het komen : al die mooie, goede dingen die we dagelijks in de brievenbus van ons leven krijgen?

****
Piet.

KRUISBEELDEN.

Luc, er is een tijd geweest dat ik ook niet wist of het wel goed was zoveel kruisbeelden te hangen. Er kwamen af en toe klassen uit het middelbaar onderwijs in ons klooster op bezinning. Bij het binnenkomen zagen ze reeds een levensgroot kruisbeeld. Toen ze de trap opgingen weer een. In elk lokaal en elke kamer een kruisbeeld op de ereplaats.. Was dat niet wat te veel voor die jongens en meisjes? Gaf dat niet een al te somber zicht op ons geloof? Ik zag bij de protestanten wel het kruis maar zonder Christus. Eens zag ik in een kerk in Duitsland hoe op het altaar een kruisbeeld stond dat men kon omdraaien naar gelang het voor een katholieke of een protestantse dienst was.

Maar de laatste tijd ben ik dat toch anders gaan zien. Als men aan een kleine jongen vraagt “Hoe groot ga je later worden?“, dan steekt hij zijn armen in de lucht en zegt hij :“Zo groot…!” Hij gebruikt lichaamstaal. Zo begrijp ik ook een kruisbeeld. Het is de lichaamstaal waarmee Jezus zegt hoezeer Hij mij liefheeft. Voor mij is het geen beeld van de Man van Smarten, maar een beeld dat mij enorm blij maakt. “Pietje, zozeer hou Ik van jou”. En zijn gebaar is vastgenageld als om te zeggen : “Je mag er op vertrouwen !” Ik ben geneigd om voor een van die grote kruisbeelden te gaan staan en te zeggen : “Heer, zo wil ik je ook liefhebben !”

Ingevoegd door Piet.

EUCHARISTIE

Ik vind het fantastisch hoe Jezus op het Laatste Avondmaal, wetende dat zijn uur gekomen was, alles nog eens heeft samengevat wat Hij was en wat Hij leerde en wat wij moeten worden. Hoe eenvoudig is het : Hij nam brood, brak het en gaf het. Zo simpel en tegelijk zo rijk symbool. En niet alleen symbool maar ook werkelijkheid “Dit ben Ik”. Daarmee wijst Hij mij naar de voorste punt van de evolutie : wat ik moet worden is Mens worden zoals hij ons voorgeleefd heeft. Liefhebben. Alles doet nu nog het tegenovergestelde: pakken. Al wat leeft leeft van pakken en verorberen voor zich. Van de kleinste amoebe tot het grootste dier. Het  ziet iets liggen, pakt het voor zich en kruipt ermee weg. Dat gebaar draait Jezus om. Breken en geven is toekomst. En daarin is Hij aanwezig. Daarom vind ik de hostie in het tabernakel het brandpunt van ons leven. Daar ligt het symbool, daar is Hij, daar ben ik. God is overal aanwezig waar liefde is. Maar Hij wordt gevierd in het gebroken brood van de eucharistie. Daar vieren wij onze verbondenheid, ons één zijn met Hem. In dat Brood kan ik Hem zien, ontmoeten, zoenen. Eenvoudiger kon God niet doen om ons te zeggen wat Hij is en wat wij moeten worden, om in Hem te zijn en Hij in ons.

 Piet.

BANG VAN TE STERVEN.

De zwaarzieke greep de hand van de dokter:

“Ik ben zo bang van te sterven,

zeg me, wat staat er mij te wachten na de dood?

Wat zal er aan de andere kant te zien zijn?”

“Ik weet het niet “ zei de dokter.

“Je weet het niet…” fluisterde de stervende.

Zonder antwoord te geven

opende de dokter de deur naar de gang.

Daar liep zijn hond,

die opsprong bij het zien van zijn meester

en hevig zijn blijdschap toonde om het weerzien.

De dokter ging weer naar de zieke:

“Zie ik weet ook niet wat er ons te wachten staat

achter de deur van de dood.

Maar ik weet dat achter die deur

mijn Heer en Meester staat.

Daarom zal ik blij zijn

wanneer de deur zal opengaan !”

                         Leb. Katechese. ’88 bl. 177.
                                                             Piet

Gebed van Charles de Foucauld.

*

Vader,

Ik verlaat mij op U.

doe met mij wat Gij goedvindt,

Wat Gij ook met mij doen wilt,

ik dank U.

Tot alles ben ik bereid,

alles aanvaard ik

als uw wil maar geschiedt in mij

en in al uw schepselen:

niets anders verlang ik,

mijn God.

Ik leg mijn ziel in uw handen,

ik geef ze aan U, mijn God,

met heel de liefde van mijn hart,

omdat ik U bemin,

omdat het voor mij een noodzaak

van liefde is mij te geven,

mij zonder voorbehoud

op U te verlaten,

met een oneindig vertrouwen :

want Gij zijt mijn Vader.

Toegevoegd door Piet.

De 93 Voorbij.

“Ik ben de 93 voorbij,

dus niet zo jong meer

dan toen ik er negentig was.

Maar ouderdom is iets relatief.

Als men creatief blijft

en gevoelig voor de schoonheid

van de wereld die ons omgeeft,

dan ontdekt men dat ouderdom

niet noodzakelijk verouderen is.

Tenminste niet in de gewone betekenis !

Ik vind dat tegenwoordig veel dingen

me meer fascineren dan vroeger.

Het leven boeit me altijd meer !

Pablo Casals.Piet.