Afscheid Jean De Waegenaere

Onder het wandelen, bedenk ik vaak volmaakte zinnen, die ik me later thuis niet meer kan herinneren. Ik weet niet of de ontzaglijke poëtische kracht van die zinnen berust op hun inhoud of op het feit dat ze nooit hebben bestaan… Fernando Pessoa in… het ‘Boek der
rusteloosheid

Miriam van Reijen is filosofe en doceert filosofie en ethiek aan de hogeschool Avans in Breda.
Naast dit geeft ze cursussen en workshops evengoed in Nederland  als in Belgie , Frankrijk en andere landen.Miriam is gefascineerd door Sartre en vooral door Spinoza.
Bij deze laatste beeindigde ze onlangs haar scriptie bij dewelke ze geboeid is door zijn passies en zijn filosofie van de politiek.
Miriam publiceerde ook boeken waaronder "Filosoferen over emoties"
Ze was ook de ziel en oprichtster van het filosofisch café in Breda.
Wat heeft deze filosofe nu te zien met de wetenschap?
Miriam is evengoed gefascineerd door de Stoicijnen die reeds een paar eeuwen voor en na Christus op zoek waren naar de weg tot het geluk en de levenskunst en die dachten te bereiken door de controle op de emoties via de rede, de logica
Vandaag weten we door de neurowetenschappen en de hersenchirurgie dat inderdaad de emoties zouden geleid worden via het ingewikkeld zenuwkluwen  in ons brein.Beangstigend wel.Waar is onze vrije wil,onze verantwoordelijkheid.
Om Johan Braeckman te citeren:"Zijn we zèlf meester van ons gedrag of eerder de slaaf van onze hersenen"

Verlangen

Heeft het “verlangen” wel dezelfde betekenis voor iedereen?

Verwart men niet “verlangen” met “behoefte”?

Een behoefte kun je invullen:eten als je honger hebt,een nieuwe auto kopen,een huis in Toscanie…Dit kun je ook verlangens(met een s)noemen.

De term “verlangen”dewelke ik bedoel gaat over iets veel fundamenteler.

Niets kan de mens zodanig bevredigen dat hij definitief bevrijd is van het verlangen naar iets nieuws.
Het is een onstilbare dorst,en onrust,een dynamiek,een grenzeloos verlangen naar de “ander” in eerste instantie.

Levina’s slagzin:”le désir de l’homme est le désir de l’autre”,zegt het.Je wilt verlangd worden door de andere terwijl je zèlf verlangt.

Het verlangen valt nochtans niet samen met het gevoel. Men denkt vlug aan het woord “liefde” als men van verlangen spreekt.

Het “verlangen” waar ik het over heb is onbewust en kan pas via omwegen ontdekt worden.

Eigenlijk is de mens een wezen dat gedreven wordt door een onblusbaar verlangen maar niet weet naar wàt het verlangt. Dit dwingt hem zich naar anderen te wenden, te ontmoeten en een voorlopige identiteit op te bouwen. Maar er ontwerpt zich een leven van en reeks schijnbare toevallige factoren die het verlangen zullen opvullen,surrogaten:auto,grotere auto,villa,eten….

De dynamiek van het echte “verlangen”houdt velerlei dingen in. Wat denkt  u dat een kunstenaar beweegt, die onblusbare drang altijd maar te creëren, te scheppen. Het tasten,het zoeken en nooit echt bevredigd zijn?

Wat zei Eric Oger  enkele maanden terug?Het ging toen wel over het geluk, maar hij zei dat het zoeken belangrijker is dan het vinden.

Sommigen verklaren het verlangen als een verlangen terug naar de moederschoot. Ik zou het niet weten,maar wie weet?

Ik zou het geen “passion inutile” noemen à la Sartre want er zit te veel drijfkracht in het verlangen.

Verlangen is een onstilbare honger van de geest, honger naar betekenis ,naar een waarheid,naar de kennis van het Ene Antwoord, het verlangen naar dat punt waarop de zin van het bestaan en het geluk elkaar “misschien” de hand reiken, samen hetzelfde betekenen.

Indien u denkt niet te verlangen (in de betekenis waarover ik hier heb)wens ik u toe te verlangen naar dat “verlangen”.

Een heel oude dichter (nu overleden) schreef eens:”What makes the engine go..desire,desire,desire..The longing for the dance”

Het zoeken en uitstellen van ervaringen, het niet willen,kunnen grijpen. Verlangen en weer niet.Verlangen naar “iets”moet blijven , het doel mag niet bereikt worden.

Een beetje mist? Dikke mist? maar mist moet er zijn.!
!
Rosetta