Ik hoor ineens heel zacht een lied weerklinken

en ’t plant zich fluist’rend in mijn ziele voort

zo schoon, dat alles in het niet gaat zinken

wat ooit mijn oor aan klanken heeft gehoord.

Verbaasd richt ik mijn blik naar alle zijden,

doch waar ik kijk, ik nergens zangers zie.

Mijn God, hoe kan een lied mij zo verblijden;

het is zo’n wonderschone melodie!

 

Het lijkt wel of er zingend wordt gebeden.

Hoor, duidelijk verneem ik ieder woord.

Men zingt van liefde en van ware vrede,

van vreugde die door niets meer wordt verstoord.

Steeds schoner zich de tonen samenrijgen

totdat het uitgroeit tot één groots akkoord.

Als in een droom voel ik mij opwaarts stijgen

en dankend knielen voor Gods hemelpoort.

 

Dan wordt het stil, ik ben weer hier beneden,

alleen met al mijn zorgen en verdriet,

doch in mijn ziel draag ik een wonder mede:

de slotakkoorden van een hemels lied!

 

En boven, zie, daar glimlacht God tevreden.

Hij spreekt dan tot Zijn machtig eng’lenheir:

”Als er op aarde innig wordt gebeden,

 ach, zing dat schone lied dan nog een keer!”

 

Frits Deubel
www.gedichtensite.com 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Er  zijn van die echte vrienden

die dicht bij je de levensweg gaan

zonder bijzondere wensen

en van al wat niet echt is ontdaan.

Je ziet ze daar waar verdriet is

met een troostwoord, verkwikkend en warm,

met het gebaar: Ik begrijp jou!

van hun alles omvattende arm.

 

Er zijn van die echte vrienden

die, gelouterd door zorgen en pijn,

zonder een veelvoud van woorden

een rustplaats en een zegenaar zijn.

Je kunt ze eig’lijk nooit missen

en  toch gaan ze eens van je vandaan,

de felle pijn achterlatend

van een wond die niet snel dicht zal gaan.

 

Ik sta bij een van die vrienden

die ik nooit ofte nimmer vergeet,

omdat zijn rijke vermogen

ware liefd’ en zachtmoedigheid heet.

En dikwijls zal ik vertellen

van de geheimenis van zijn kracht,

hoe hij door simpele woorden

mij de hemel nabij heeft gebracht.

 

Frits Deubel
www.gedichtensite.com 

Ik ga met jou tot aan de poort
en in je laatste nachten

zal ik daar blijven wachten

tot je een hemels welkom hoort.

 

Ik zal wel bij je blijven staan

totdat we moeten scheiden.

Er is geen plaats voor beiden

om samen door de poort te gaan.

 

En bij de allerlaatste groet

zal ik je hoofd neerleggen

en zacht als afscheid zeggen:

 

Vaarwel, tot ik je weer ontmoet.

 

Frits Deubel
www.gedichtensite.com

Ik zou je zo graag willen helpen,

maar eigenlijk weet ik niet hoe.

Misschien door eens even te zwijgen,

want praten, dat maakt je zo moe.

Je hebt me nog laatst, toen ik belde,

je vragen en zorgen gezegd

en zonder het antwoord te weten

heb’k stil weer de hoorn neergelegd.

 

Ik zou je zo graag willen helpen,

iets dragen van al je verdriet.

Ik zou in je oor willen fluist’ren

de woorden: Zo blijft het toch niet!

Ik zou je wel willen omhelzen,

maar vaak zijn mijn armen te klein,

te kort om je warmte te geven

en troost voor je hevige pijn.

 

Ik zou je zo graag willen helpen.

Vertel me in hemelsnaam hoé

en wáár je ’t geluk hoopt te vinden,

dan gaan we er samen naar toe.

Wellicht is het dagenlang lopen

of ligt het een stuk dichterbij,

als Vader de deur even opent …

door ’n glimlach voor jou en voor mij!

 

Frits Deubel
www.gedichtensite.com

Ik blader nog eens in mijn jaarboek.

Het lukt haast niet het dicht te slaan.

Er zijn als ik bewogen rondkijk

veel beelden om bij stil te staan.

Zowel de zorgen als de vreugden

gaan als een filmband langs mijn oog.

’k Zie naast voorbije wolkenvelden

een lichtstraal aan de hemelboog.

 

Kijk, op een maanden oude foto

lacht een beminde mij nog toe.

’t Is een herinnering aan vreugde

en toch maakt het mij droef en moe.

Hier staat een groet van alle kind’ren

met een vakantiekiek erbij

en verderop zie ik een versje.

Als ik het zing dan troost het mij.

 

Ik lees een kaart met enk’le regels,

een kostbare verjaardagswens

en op de pagina erachter

groet mij een lief en dierbaar mens.

Een foto laat mij weer genieten

van dagen lang voorbij gegaan.

Wat kunnen mensen je verwarmen

wanneer ze heel dicht naast je staan.

 

’k Verdeel de pagina’s nog eenmaal

in wat ik kreeg en wat ik mis,

mijn winsten links, rechts mijn verliezen,

alsof dit ook mijn kasboek is.

Dan breng ik al die tere beelden
naar binnen of iets meer omhoog.

Misschien dat soms verdriet zal blijken

een lichtstraal aan de hemelboog.

 

Frits Deubel
www.gedichtensite.com 

 

 

 

 

Wie zegt dat het geen sprookje was,

zoals het is gelopen?

Er was eens iemand die voor God

het wereldrijk moest kopen.

Hij hoorde bij een koningshuis,

maar was dat te bewijzen,

wanneer je niets van waarde hebt,

geen kronen of paleizen?

 

Hij zei dat Hij uit d’hemel kwam,

een opdracht moest vervullen,

een plan dat er reeds eeuwen was

nu eind’lijk zou onthullen.

Een enk’ling die Zijn stem verstond,

begon Hem te geloven.

Voorwaar, dit fascinerend mens

was een gezant van boven!

 

Wat eenmaal op een sprookje leek,

is werk’lijkheid gebleken,

toen God vanuit een schaam’le stal

het licht wist te ontsteken.

Het eeuwigdurend welzijn is

daardoor elk mens gegeven,

die met dat kind uit Bethlehem,

de Zoon van God, wil leven!

 

Frits Deubel

www.gedichtensite.com

De troost verraste mij vannacht.
Ik trof haar aan terwijl ik sliep.
Het was al wekenlang dat'k dacht,
dat iemand mij heel zachtjes riep.

Maar in een wereld vol lawaai
versta je zulke klanken niet.
Pas als het stil vanbinnen wordt,
dan lijkt het of de troost dat ziet.

Hij keek mij lang doordringend aan,
zoals mijn liefste mij aanschouwt.
Toen heb ik hem heel vast omarmd
en al mijn zorgen toevertrouwd.

Hij luisterde bewogen toe
en toen ik uitgesproken was,
leek het of een geslagen wond
door zachte handen weer genas!

Frits Deubel
www.gedichtensite.com