Christiaan Brunings

Goedemorgen lieve vrienden.De grasmaand loopt terug op wankele beentjes en ziet de maand van Onze-Lieve-Vrouwke naderen.En per toeval zag ik gisteren avond een reportage van een ziekenbedevaart naar Lourdes en dit heeft me diep gegrepen daar ik er meer dan 10 keer ben geweest en alles terug herbeleefd heb en telkens ik er was diep onder de indruk was hoeveel mensen voor het leven getekend zijn in bedden en rolstoelen.En ik dacht dan bij mezelf hoe gelukkig we zijn dit alles op een toeristische wijze te mogen doen.Ook is me gisteren iets sterk opgevallen toen ik ging winkelen in Colruyt.Geen enkele novenekaars was nog beschikbaar,constant uitgeput en verleden week was dit ook het geval in Waregem.Er beweegt toch iets in de mens tijdens die verschrikkelijke coronatijden.Neen het Christelijke en Katholieke geloof is verre van dood.Vandaag zijn we deze middag terug in de helft van deze werkweek.Een sombere dag als ik naar buiten kijk,doch voorlopig is het hier nog droog en hopelijk wordt het geen veregende dag en komt het zonneke deze namiddag eens piepen wat het gisteren ook deed toen ik bij de laatste rustplaats van mijn ouders stond.Die warmte was een zaligheid en die wens ik Jullie allen toe vandaag en dit met vele lieve en hartelijke lentegroetjes vanwege Jullie blogvriend Jos.