Archief

Op zaterdag 18 oktober 2008 gaan immers heel Vlaanderen én Brussel aan het quizzen. Iedereen mag deelnemen, je hoeft helemaal geen ervaren quizzer te zijn. De vragen gaan over alles waarin de inwoners van Vlaanderen en Brussel een stukje van hun roots herkennen (cultureel, sociaal, economisch, levensbeschouwelijk, politiek…).

De quiz is uitdagend maar zeker niet té moeilijk. De beste ploeg van elke voorronde gaat bovendien naar de grote nationale finale op zaterdag 15 november 2008 in de Concert Noble.

In Brussel organiseren de Davidsfonds afdelingen Elsene-Etterbeek en Oudergem-Watermaal-Bosvoorde een preselectie in Etterbeek (Parochiezaal O.L.V van het Heilig Hart, Tervatestraat vlakbij metro Thiefry).

Deelnemen aan de quiz kost € 20 per ploeg. Een ploeg telt altijd vier personen.

Ploegen waarvan minstens één persoon lid is van Davidsfonds of van Knack Club, betalen slechts €16 per ploeg. Maar niemand gaat met lege handen naar huis. Iedereen krijgt aan het einde van de avond al zeker de Roetskalender 2009 mee naar huis (handelswaarde € 10,95) én een leuke lokale attentie van de afdelingen!

De eerste drie plaatselijke ploegen ontvangen daarbovenop nog andere mooie prijzen.

Inschrijven kan via www.vlaanderenquizt.be, via overschrijving (schrijf het juiste bedrag over op KBC rekeningnummer 431-0664161-69. Vermeld in de mededeling zeker je ploegnaam en je quizplaats), telefonisch 02/512.89.43 of via e-mail brussel@davidsfonds.be. Inschrijven kan tot en met 8 oktober!

Alvast een smaakmakertje:

Als u "andives de Bruxelles" eet, wat ligt er dan op uw bord? (witlof)

We hopen u te mogen verwelkomen op zaterdag 18 oktober 2008!

Op initiatief van de Davidsfondsafdelingen St.Pieters-Woluwe, Oudergem en Elsene/Etterbeek mochten wij op zaterdag 13 september de unieke tentoonstelling THE BRITISH ROYAL COLLECTION in de Koninklijke Musea voor Schone Kunsten in Brussel bezoeken. 41 deelnemers werden toevertrouwd aan 3 gidsen. Door de vorming van kleine groepen kon iedereen goed meeluisteren en vragen stellen.

Van Hendrik VIII tot koningin Elisabeth II hebben verschillende Britse monarchen in hun vrije uurtjes werk gemaakt van een kunstcollectie die zowel in kwaliteit als kwantiteit niet te versmaden is. Wij kregen een verzameling te zien van Vlaamse meesters. De KMSKB slaagden er in om in samenwerking met "The Royal Collection Trust", die de Koninklijke collectie beheert, een vijftigtal belangrijke werken tijdelijk terug te halen naar hun "land van herkomst". Het ging om werken van Hans Memling, Quinten Metsys, Jan Gossaert, Pieter Bruegel de Oude, Paul Bril, Pieter-Paul Rubens en Anton Van Dyck. Naast deze kunstwerken presenteerden de KMSKB enkele relevante meesterwerken uit de eigen collectie.

Eén van de hoogtepunten was de opstelling van "De moord op de onnozele kinderen" door Bruegel de Oude uit de Koninklijke verzameling, naast "De volkstelling te Bethlehem" uit de Brusselse collectie. Beide werken tonen grote verwantschap, aangezien het om Bijbelse taferelen gaat die Bruegel transponeerde naar een Brabants sneeuwlandschap. Keizer Rudolf II van Oostenrijk liet het schilderij van de kindermoord overschilderen. Hij liet de afgebeelde kinderlijkjes vervangen door dieren of huisraad om het geheel minder schrikwekkend te maken. Bij nader toezicht zagen wij nog hier en daar (een vergetelheid?) een arm of een been van een kind opduiken naast of onder de afbeelding van een hond of een gans. Héél eigenaardig! We konden dit goed bestuderen en ons een beeld vormen van de oorspronkelijke compositie doordat de KMSKB ook over een kopie beschikt van het oorspronkelijke doek door zoon Pieter Bruegel de Jonge geschilderd. Deze kopieerde veel werk van zijn beroemde vader uit commerciële overwegingen.

Ook een hoogtepunt, de schilderijen van Rubens en Van Dyck die doorgaans in Engeland hangen. Van Rubens waren dat enkele landschappen en portretten, alsook een schets van "De tenhemelopneming van Maria", waar de KMSKB de retabel van bewaren. Van Van Dyck waren er portretten en religieuze onderwerpen te zien, waaronder "Christus geneest de lamme", dat hij als jongeling schilderde in het atelier van Rubens. De KMSKB confronteerden dat doek met een jeugdwerk van Rubens – "Christus en de overspelige vrouw" en met "Nicodemus door Jezus onderricht".

Een ander belangrijk luik was het ensemble van vijf schilderijen van David Teniers de Jonge, de schoonzoon van Jan Bruegel de Oude.

Op het einde van de rondleiding mochten wij een schilderij aanschouwen van koningin Elisabeth II.

Irène

WANDELING DOORHEEN OUDERGEM, LEDENMIS EN RECEPTIE,

 21 JUNI 2008

 

Vanuit Den Dam liep de wandeling doorheen de Clos du Bergoje, een nieuwe wijk gebouwd in het park van het kasteel dat tot in de 80er jaren de berg tussen de Tervuurse- en Waversesteenweg beheerste. Onder het gebrom van een gemotoriseerde parachute daalden we af naar de Tervuursesteenweg en bekeken er het huis van kunstschilder Auguste Oleffe. Nadien beklommen we opnieuw de heuvel van de Bergoje, wat terecht “Berghuizen” betekent. Louis klopte aan aan één van die mooie huisjes en een zwaar bebaarde man leidde ons doorheen zijn prachtige tuin die tot aan de overkant van de berg leidt. Wie de foto’s op de blog van de afdeling bekijkt zou zich in het groen van een Frans dorp wanen. Langs de achterkant van de tuin daalde het gezelschap af langsheen een home voor bejaarden tot aan de Rood Kloosterbeek, die in een idyllisch park zijn bedding heeft uitgegraven aan de voet van de Bergojeberg.

Aan de Bassemstraat bereikten we de massale poort van wat ooit het kasteel was. Op het hoekgebouw van de alpinistenwinkel Lacomte herinneren een soort mijlpaaltjes eraan dat zich hier de inrijpoorten bevonden van een transportbedrijf. Onder de Bassemstraat loopt de Woluwebeek. Aan de overkant van de Waversesteenweg voedde zij ooit een watermolen, waaraan de namen “Résidence du Vieux Moulin” en “Oude Molenstraat” herinneren. In de gevel van de nr. 1 van die straat is een kleine kapel gemetseld die eraan herinnert dat hier ooit een grote kapel stond. Wat verder in de straat prijkt de prachtige muurschildering van Tilly die de stripfiguur Guus Slim voorstelt. We liepen de piepkleine Hellingstraat in – er is nauwelijks ruimte voor twee voetgangers naast elkaar- en stegen op tot de Dorpelingenstraat. Daar heeft een fantasierijke inwoner een blind raam beschilderd met een astronoom die naar de sterren tuurt. We staken de Tervuursesteenweg over en bereikten opnieuw een nauwe doorgang: de nummers 17 tot 51 van diezelfde steenweg! Achter de St. Annakerk bereikten we de enge Godsvruchtsstraat die terug naar de Tervuursesteenweg leidt. Aan het nummer 115 ontdekten we zowaar een Bed and Breakfast!

De Sint Annakerk zag dank zij de toeloop van Davidsfondsers het aantal misgangers van de Zaterdagmis verdriedubbelen. Het uitstekende koor Prekelinde uit St. Lambrechts Woluwe bracht stemmige muziek, vooral geplukt uit de Deutsche Messe van Franz Schubert. In deze viering werden de overleden DF-leden herdacht, en dan vooral Mevr. Jeanne Siccard, echtgenote van Victor Van Gucht en Albert Smet, oud-koster van St. Juliaan en componist van het lied “Komt eens over naar Oudergem” dat door onze afdeling ter gelegenheid van de Nacht van de Geschiedenis herontdekt werd. Guido Kayaert, de nieuwe proost die de gepensioneerde Jos Fannes opvolgt, bracht een krachtige preek waar de christelijke inspiratie van de basisprincipes van het Davidsfonds duidelijk werden belicht.

Na de mis was het een grote massa volk die de berg afdaalde naar Den Dam, waar de feeën van het bestuur een overvloedige receptie hadden bereid. En niet àlle tafelgasten waren Davidsfondser, Vlaming of sympathisant... De stemming was opperbest en in zijn traditionele speech kondigde de voorzitter zijn ontslag aan na een mandaat van 21 jaar.

En zo was die Davidsfondsactiviteit van 21 juni 2008 een synthese van datgene waar die voorzitter al die tijd naar heeft gestreefd: een levenskrachtige afdeling die een vooraanstaand speler is in het culturele landschap van Oudergem, de geschiedenis van deze gemeente weer tot leven laat komen[1], zich vriendschappelijk opstelt tegenover de Franstalige gemeenschap, de christelijke waarden individueel en sociaal levendig wil houden, en die aan de Vlamingen van Oudergem een plaats biedt voor ontmoeting, gezelligheid en verrijking.

 
Voor de foto's kunnen jullie terecht op

http://picasaweb.google.nl/REINTJE49/WANDELINGRECEPTIE21608

http://picasaweb.google.nl/REINTJE49/WANDELINGLEDENMISRECEPTIE21608FotoSLievenChantal

Lieven

NACHT VAN DE GESCHIEDENIS, TWEEDE UITGAVE, 8 JUNI 2008:

OPNIEUW OVER DE WAVERSESTEENWEG, MAAR DAN OVERDAG

 

Hoewel de programma’s in maart en juni nagenoeg identiek waren vielen enkele verschillen te noteren. De maartuitgave kwam bij nacht met lichte regen en leek meer mysterieus en meer intiem. De overvloed van notabelen gaf meer dat gevoel van: “Hier gebeurt wat”. De juniuitgave kwam overdag en bij stralende zon. Dit gaf meer levendigheid en luim aan het gebeuren en liet toe meer te zien en langer rond te kijken.

Kort na twee uur vertrok dus een bus, ditmaal ter beschikking gesteld door de Gemeente Etterbeek (met dank aan de Schepen en DF-lid Frank Van Bockstal). Op verschillende haltes besteeg nieuw volk het voertuig. Anders dan bij de eerste editie was er ditmaal geen muzikant aan boord, wat de gesprekken vergemakkelijkte.

Aan het Londenplein wachtte Suzanne Monkasa, voorzitster van  de RVDAGEB (Raad van De Afrikaanse Gemeenschappen in Europa/België), het gezelschap op. Geestdriftig voerde zij ons doorheen de wijk Matonge, voor ditmaal een wat langer traject. Er werd halte gehouden aan het Vlaams-Afrikaans huis, het Afrikahuis en Espace Matonge, dat ditmaal gesloten was. Indrukwekkend was ook het standbeeld van de vrede, samengesteld door leeggeschoten kogelhulzen uit de Rwanda-oorlog.

Na een rondje rond de Naamse Poort reed de bus de hele Waversesteenweg af. Daarbij werd uitmuntende commentaar geleverd door Louis Schreyers, de Oudergemse heemkundige bij uitstek wiens boeken het idee van de herdenking hadden aangebracht. Louis wees erop dat de steenweg tot de Kroonlaan het tracé van oude wegen volgde terwijl de Oostenrijkers nadien een volstrekt nieuwe rechtlijnige straat hadden aangelegd. Onderweg wees Louis op vele bezienswaardigheden zoals (in volgorde van ontstaan) de buurt Kalkoven, de Bergoje, Ligot (het oudste bedrijf van Oudergem), de kerk van de Paters van het Allerheiligste Sacrament met de enige camping van Brussel, Albert Hall Roseland, de Espace Senghor en Metro Hankar.

Aan het Happark hield de bus halte. In het prieeltje van dit onbekende maar heerlijk domein hernam acteur Tom Verhofstadt zijn zeer gesmaakte herdenking van de geschiedenis van de familie Hap die aan Etterbeek ettelijke burgemeesters schonk. Geestdriftig beschreef hij het leven van de gegoede burgerij van de 19^e eeuw en de grote plantenrijkdom van dit idyllisch oord. Natuurlijk kreeg hij een daverend applaus van het publiek waarbij zich ook enkele gewone parkbezoekers hadden gevoegd.

Bij het kasteel Dry Borre stapten de deelnemers een tweede maal uit. Jeff en Bart, twee stoere trekpaarden trokken symbolisch enkele boomstammen over de Waversesteenweg zoals dat ook 280 jaar geleden gebeurde. Bruno Vermeiren van de VZW Paard en Bos gaf deskundige uitleg en beantwoorde een spervuur van vragen over mentechniek, onderhoud van paarden, organisatie van de VZW enzovoort. De paarden werden voor een personenkar gespannen die de steenweg afreed met Irène Arquin en Mieke Kelkermans aan boord; ze wachtte de deelnemers op aan Den Dam.

Na een buspassage voor mijlpaal nummer 8 (aan het voetbalveld van Oudergem) stapte het gezelschap een laatste maal uit aan de speciaal herschilderde mijlpaal nummer 7. Volgens Louis Schreyers heette de steenweg die in 1728 werd aangelegd oorspronkelijk Tervuursesteenweg maar de naam werd omgevormd tot Waversesteenweg toen vanaf hier een aftakking naar Waver werd aangelegd.

Vandaar liep het gezelschap te voet naar Den Dam voor de uitreiking van het gedenkboek en een receptie met muziek door het duo van Bart De Becker, niet alleen voortreffelijk muzikant maar ook bibliothecaris van de Bibliotheek Hertoginnedal. Tijdens hun speeches bedankten de voorzitters Frank Van Bockstal en Lieven Vermote vooral Louis Schreyers, het werkpaard Irène Arquin en de subsidiërende gemeenten en Vlaamse overheden.

Aangevuurd door vele liters wijn en onder de deskundige directie van Hubert Soumillion werd uit volle borst het lied van de Waversesteenweg hernomen "Kom toch eens over naar Oudergem". Dit werd meteen een waardige afsluiter van de uitzonderlijk geslaagde Nacht van de Geschiedenis 2008 van de Davidsfondsafdelingen van Oudergem, Etterbeek en Elsene: een blijspel in twee bedrijven.

En wie het allemaal even wil bekijken kan surfen naar :

http://picasaweb.google.nl/REINTJE49/NVDG8608FotoSDirk

http://picasaweb.google.nl/REINTJE49/NVDG8608FotoSRIK

http://picasaweb.google.nl/REINTJE49/NVDG8608FotoSLieven

Lieven

Arnold Karskens over zijn dertigjarige ervaringen als oorlogsjournalist in alle hete punten ter wereld, van Congo over Gaza naar Afganistan en Irak,
DF Oudergem 16 mei 2008

Arnold Karskens is, zoals Willy het in zijn inleiding zei, drie maal Hollander: hij komt uit Nederland, een land dat we nog altijd Holland noemen, hij komt van boven de Moerdijk, waar de echte Hollanders wonen en hij werd geboren in Beemster, het hart van de provincie Noord-Holland en een bekend producent van kaas. Van bij de start gaf Karskens een voorlezing van een passage uit een van zijn boeken over de vernielingen aangericht in Afghanistan, niet door de Taliban, maar, met een veel grotere vernielingskracht, door de Nederlandse troepen. Hierdoor toonde hij zich meteen als een uiterst kritisch journalist die zijn objectiviteit haalt uit zijn gewoonte zich te mengen onder de plaatselijke bevolking en uit zijn weigering mee te gaan met regerings- of NAVO troepen. De verleiding nationalistisch te reageren, te bezwijken voor de mystiek van de oorlog en hierbij zijn objectiviteit te verliezen bestaat reeds sinds het ontstaan van de oorlogsjournalistiek na de mislukte stormloop op Roermond die in 1568 de 80-jarige oorlog inluidde.

Een tweede deel van de uiteenzetting betrof de risicovolle onderneming zonder militaire bescherming te overleven in uiterst gevaarlijke situaties, zoals Karkskens, pas terug uit Afghanistan, die heeft meegemaakt in 30 conflicthaarden overal ter wereld: Contact zoeken met de dorpsoversten, ver van het raam en laag bij de grond slapen, zorgen voor een goede gids-tolk, zich kleden zoals de plaatselijke bevolking en hun gewoontes naleven, een fluitje om de hals dragen, werken met een satelliettelefoon met ingebouwde camera, altijd en overal uiterst voorzichtig zijn.... hij schreef er zelfs een boek over. Maar het leven is niet altijd kommer en kwel: zo maakte Arnold de Amerikaanse bombardementen van Bagdad in 1997 en 2003 mee vanaf het dak van een luxehotel, een aperitief in de hand...

Wat zoekt Arnold Karskens als oorlogsjournalist? Niet zozeer de beschietingen en gevechtshandelingen -daarvoor kijk je beter naar CNN-, maar wel de manier waarop de oorlog ervaren wordt door de plaatselijke bevolking en de onrechtvaardigheden begaan door alle partijen in het conflict. Zo was het Karskens die, na een toevallige ontmoeting in Bagdad, op het spoor kwam van Frans Van Anraat die aan Sadam Hussein de chemische materialen leverde voor zijn moordpartijen op de Koerden. De conclusie van dit alles is: “Oorlog is goed voor de slechten, en slecht voor de goeden”.

Alles bijeen gaven Karskens’ voordracht en de zeer vele vragen die erop volgden een buitengewoon interessant inzicht in de oorlogsverslaggeving. We moeten niet altijd klakkeloos geloven wat de pers ons voorhoudt, niet omdat zij ter kwade trouw zou zijn, maar vooral omdat zij soms nalaat alle aspecten van het conflict te bekijken. En dit geldt niet alleen voor Afghanistan, maar ook voor Congo, Servië, Congo en Irak, waar het onbehouwen optreden der Amerikaanse troepen Al Quaeda binnen de kortste keren groot heeft gemaakt.

Lieven

 

Arnold Karskens (Beemster 1954) is de langst werkende en meest ervaren oorlogsverslaggever in het Nederlandse taalgebied. Hij kreeg de afgelopen vijfentwintig jaar bekendheid als een van Nederlands beste en volhardendste oorlogsverslaggevers en maakte voor Nieuwe Revu de Slag om Bagdad van nabij mee. Hij staat erop als onafhankelijk journalist te werk te gaan en niet als embedded journalist (= journalist die deel uitmaakt van een legerkorps). Karskens verzamelde de basisinformatie over de wegens oorlogsmidsdaden veroordeelde Frans van Anraat en de daarvan vrijgesproken Guus Kouwenhoven. Hij is tevens voorzitter van de stichting Onderzoek Oorlogsmisdaden.

Entree : DF : € 3, niet-DF : € 4.

(Bij verhindering van de spreker onderhoudt ons bestuurslid dr. Willy Stroobants ons over Namibië.)

CV:

1981 diploma School voor de Journalistiek, Utrecht.

Freelance oorlogscorrespondent sinds 1980

Sinds 1995 deeltijd in dienst bij het weekblad Nieuwe Revu. Schreef voor dagbladen van Trouw en de Volkskrant tot Intermediair

Ontelbare radioprogramma's voor VARA, NOS, VPRO enz.

Werkzaam voor Nederlandse en Vlaamse televisieprogramma's als EénVandaag, Netwerk, Nova, Zembla en Canvas, Barend, De Wereld draait door, VRT journaal.

Reist sinds 1980 onafgebroken langs 30 verschillende conflicten en oorlogen van

Afghanistan, 2006-, Algerije, 1997, Ambon, Angola, Burundi, Cambodja, Colombia, Congo, El Salvador, 1980, 1984, Eritrea, 1982, Ethiopië, Filipijnen, Gaza /Westelijke Jordaanoever, Guatemala, 1980, Irak, 1991, 2003-, Iran, Kasjmir, Liberia, Noord Ierland, Oeganda, Oost Timor, Rwanda, 1994, Sierra Leone, 1998, Sri Lanka, 1986, Suriname, 1986, Tsjetsjenië, 1999, voormalig Joegoslavië.

Boeken:

-       1995: Berichten van het front. ISBN 90-388-4010-1

-       2001: Pleisters op de ogen, pleister op de mond. De geschiedenis van de Nederlandse oorlogsverslaggeving van Heiligerlee tot Kosovo. ISBN 90-290-6912-0

-       2002: Reizen langs de frontlijn. Een overlevingshandboek voor journalisten, hulpverleners en avonturiers. ISBN 90-290-7147-8

-       2003: Onze man in Bagdad. Dagboek van een oorlogsverslaggever. ISBN 90-290-7408-6

-       2006: Geen cent spijt. De jacht op oorlogsmisdadiger Frans van Anraat. ISBN 90-290-7794-8

-       2007: AK-47. "Oorlog is goed voor slechte mensen" en 46 andere columns. ISBN 978-90-809740-4-3

-              Reis je 'embedded' of 'non-embedded' naar de oorlog?

-              Hoe leg je schendingen van het internationale oorlogsrecht vast?

-              Hoe betrouwbaar zijn defensiewoordvoerders? Wat zien we
          uiteindelijk terug van het echte slagveld in de krant of op de televisie?

-              Hoe opereert een oorlogsjournalist? Hoe verzamel je nieuws?
         Hoe controleer de juistheid van waarnemingen?

-              De ethiek van het vak. Het nadeel van 'zijde' kiezen.

-              Ontstaan, de werkwijze en de ethiek uit van de oorlogsverslaggeving: 
         De geschiedenis van de Nederlandse oorlogsverslaggeving begint met
         de mislukte Stormloop op Roermond op 25 april 1568, het begin van
         de Tachtigjarige Oorlog. Verder: de Engelse zeeslagen, de Belgische
         onafhankelijkheidsoorlog, de Eerste en Tweede Wereldoorlog, de
         Indonesische Onafhankelijkheidsoorlog, Korea, Vietnam Irak en
        Afghanistan.

Enkele uitspraken van Karskens:
 - Het klinkt simpel, maar praten met lokale mensen heeft de meeste
    journalistieke waarde.
- ” Afghanistan is geen plaats voor freelancers. Te duur. Wanneer er honderd
   journalisten zijn en tien jeeps, dan is het een kwestie van betalen
- “Afghanistan is de belangrijkste Nederlandse oorlog sinds Korea. Het is
   verbazingwekkend dat de Nederlandse journalistiek onder druk van Defensie
   buigt. Ik heb een Australische journalist gesproken die ook mee was met het
   Nederlandse leger in Uruzgan. Defensie vroeg hem ook zijn stukken voor te
   leggen, dat weigerde hij. Toch reisde hij mee en toch is het gepubliceerd