Armoede sluit uit

Omgang met bomen

Bomen zijn niet alleen natuur.

Ze zijn evenzeer cultuur.

In het oerwoud is de boom naamloos onderdeel van blinde woekering.

De mens heeft de boom apart gezet.
Hij plant een boom bij het huis, bij het water,

Aan weerszijden van de weg.
Ik heb tuinen en parken aangelegd, zegt koning Salomo,

En ze met allerlei fruitbomen volgeplant.

Bomen hebben namen gekregen,

Zoals de dieren, de planten, de sterren.

De mens snoeit bomen, ent en veredelt ze.

Door de boom wordt hij mens:

Verzorger, behoeder.

Iedere boom is levensboom.

Sappen worden omhooggezogen door de schors.

Groei is onzichtbaar, onhoorbaar.

Jaarringen zijn de traagst denkbare zandlopers.

Wie een boom plant,

Gaat een verbond aan met de tijd.

En leer wat geduld is.

Plant een boom,

Als er een kind geboren wordt.

Dan zie je ze samen groeien.

Het kind snel, de boom langzamer.
Maar hij wordt groter dan het kind, de vrouw, de man.

En het duurt langer.

In verzamel de bloesem van linde en vlier;
Ik pluk de vruchten van kerselaar en pruimeboom.

Dan peren, de appelen.

De najaarswind slaat de okkernoten los:

Ik raap de laatste vrucht van het jaar

Uit het vochtige gras.

Nu komt de winter.

Alles heeft zijn tijd.

Zolang je er de kracht toe hebt,

Moet je één keer per jaar in een appelboom klimmen.

Om te voelen hoe de boom gewillig loslaat

Wat hij maanden lang heeft gedragen.

Om dankbaar te zijn en te zeggen dat het goed is.

Het bestaan is gezegend.

En als de oogst schraal is,

Méér genieten van minder.

In de krant van vandaag, Mother Lea Provo,

stichteres van Seevapoor, bij Madras,

een dorpsgemeenschap in de geest van Gandhi:

“De aanleg van een tuin was één van de eerste dingen.

We plantten er fruitbomen in.
Je doet er niets aan

en toch vallen de vruchten, elk seizoen.
Je moet alleen je hand uitsteken.

Fruit is geweldloos voedsel.”

Ik zou, denk ik, niet zoveel houden van boom

die “twaalf maal vrucht draagt, elke maand eens” (Apok. 22, 2).

Het is te veel.

Ik zou minder verwonderd zijn, minder dankbaar.

Eén keer per jaar is voldoende.

Dan ben ik weer diep met de tijd verbonden.

De gestalte van de boom.

Zijn wortels. De donkerte waar alles begint.

Ik heb donkerte nodig, en

grond, diepte, slaap, onbewogenheid.
Zijn kruin. Reiken naar het licht.

Speling van twijgen en bladeren.

Ik heb de hemel nodig.
Hoogte. Licht. Bewogenheid.

De stam is ernst. Is kracht.

De zijtakken: spanning naar alle zijden.

Evenwicht van spanningen.

Met de seizoenen

verandert zijn gestalte.

Voor mij is hij het zuiverst boom in de winter:

naakt skelet,

boom tot zijn pure vorm herleid.

Met de seizoenen

Verandert zijn relatie tot het licht.

Pril en speels het licht van het voorjaar

Door nieuw groen en bloesems.
Hoog en ernstig de zomerzon

Boven de volle kruinen.

Het wijkende, zinkende najaar

Kleurt boom en blad en grond.
Het lage, schaarse winterlicht

Rust op zijn lege takken.

Mensen vragen om je aandacht.

Zie je me? Hoor je me?

Wil je? Kun je?

Mensen wekken en prikkelen je,

dagen je uit.

Bomen dringen zich niet op. Ze zijn er

als alle zwijgende dingen,

water, aarde, steen en plant.

Ze vragen of willen niet s van je.

Ze zijn er, als je oog ze nodig heeft

of je hand.

Daarom zijn bomen herbergzaam.

Vogels wonen erin.

En kinderen soms.

Tussen bomen wandelen.

Opgenomen zijn.

Rust vinden.

Laat de bomen leven.

Maar laat ze ook sterven als hun tijd is gekomen.

Laat dendrologen zieke bomen genezen.

Maar houd stervend bomen niet in leven

Tegen hun wet enwil,

Met injecties en ijzeren hoepels om hun stam.

Oude mensen zeggen: Eens

Stond hier de linde op het plein.

Ook dat is goed.
Ik ben geen meester over leven en dood.

Ook bomen zijn eindig.

Frans Cromphout

Welke zijn de grote keien in ons leven.

Een veel naverteld verhaal

Op zekere dag werd een oude professor van de ENA (in Frankrijk: l’Ecole Nationale d’Administration) gevraagd om een vormingssessie geven over “De efficiënte planning van zijn tijd”. De doelgroep waren een vijftiental topmanagers van de grootste ondernemingen. Deze vormingssessie was een van de vijf ateliers die ze gedurende hun vormingsdag konden volgen. De oude professor had dan ook maar een uur om zijn stof over te dragen.

Rechtstaande voor deze elitegroep (die klaar zat om alles te noteren wat deze expert ging onderwijzen), bekeek de oude professor hen traag een voor een en zegde toen: “Wij gaan een experiment uitproberen”.

Van onder de tafel die hem scheidde van zijn leerlingen, haalde de oude professor en zeer grote vaas te voorschijn. Er konden zeker acht liter water in. Hij zette die vaas voorzichtig voor hem neer. Vervolgens haalde hij een twaalftal keien te voorschijn, elk ongeveer een tennisbal groot, en legde ze voorzichtig een voor een in de grote vaas. Toen de vaas tot aan de boord was gevuld en het onmogelijk was er nog een kei aan toe te voegen, keek hij langzaam ophoog naar zijn leerlingen en vroeg hun: “Is deze vaas vol?” Allen antwoordden: “Ja”.

Hij wachtte enkele ogenblikken en voegde er toen aan toe: “Is dat werkelijk zo?”

Toen bukte hij zich opnieuw en haalde van onder de tafel een bakje gevuld met klein grint. Met grote zorgvuldigheid goot hij het grint op de grote keien en schudde daarna lichtjes de vaas. De kleine grintstukje ritselden tussen de keien… tot aan de rand van de vaas.

De oude professor keek opnieuw omhoog naar zijn publiek en vroeg opnieuw: “Is de vaas vol?”. Deze keer begonnen zijn briljante leerlingen zijn handelwijze te begrijpen. Een van hen antwoordde: “Waarschijnlijk niet!” “Goed!” antwoordde de oude professor.

Hij bukte zich opnieuw en deze keer haalde hij een emmer gevuld met droog fijn wit zand te voorschijn. Heel aandachtig goot hij het zand in de vaas. Het zand stroelde naar beneden en vulde de gaten tussen de keien en het grint. Nogmaals vroeg hij: “Is deze vaas vol?”

Deze keer antwoordde de briljante leerlingen zonder aarzelen in koor: “Neen!” “Goed!” antwoordde de oude professor.

En zoals zijn schitterende leerlingen zich er aan verwachtten nam hij de beker met water voor hem op tafel en vulde daarmee de vaas tot aan de rand. Dan keek de oude professor omhoog naar de groep voor hem en vroeg: “Wat wordt door dit experiment bewezen?”

Niet te onderschatten (niet stom, dwaas, zot?) antwoordde de stoutmoedigste onder de leerlingen, denkend aan het onderwerp van de cursus: “Dat bewijst dat als men het echt wil, zelfs al is onze agenda helemaal vol, dat men er nog altijd agendapunten kan aan toevoegen en dingen die gedaan moeten worden.”

“Neen” antwoordde de oude professor, “dat is het niet. De grote waarheid dat door dit experiment wordt aangetoond is de volgende:

- Als men de grote keien niet eerst in de vaas legt, dan zal men ze er daarna niet allemaal meer inkrijgen.” Daarop vroeg de oude professor hen: “Welke zijn de grote keien in je leven?”

- Uw gezondheid? Uw gezin? Uw vrienden (-innen)? Uw dromen werkelijkheid laten worden? Doen wat je graag doet? Leren? Uw zaak verdedigen? Zich ontspannen? Uw tijd nemen? Of…iets anders?

- Wat wij moeten onthouden is hoe belangrijk het is in ons leven eerst DE GROTE KEIEN te leggen, anders lopen wij het risico van niet te slagen in ons leven.

- Indien wij voorrang geven de details (het grint, het zand), zal men zijn leven met details vullen en wij zullen nooit voldoende kostbare tijd overhebben om hem te wijden aan de belangrijke elementen van zijn leven.

- Dus vergeet niet je zelf de volgende vraag te stellen:

- Welke zijn de grote keien in mijn leven?

- En daarna, leg ze als eerste in je levensvaas.”

Met een vriendelijk gebaar van zijn hand groette de oude professor zijn toehoorders en verliet traag de zaal.

(Jean Destrac in Diaconat Aujourd’hui, n° 92, maart-april 2001, p. 45 – 46. Ondertussen las ik het verhaal reeds in Kerkplein en in…)

Diamautem

Tijdens een uitzending op tv hoor ik een jong meisje zeggen: “Mijn lichaam is een Tempel van de Heilige Geest.” Dat was verschieten zeg!

Het evangelie leert ons dat God in ieder van ons verblijf wil nemen. In ons is er niet alleen ‘iets’, niet alleen een goddelijke energie, niet alleen de godheid, maar drie Personen: de Vader, de Zoon en de heilige Geest.

Een kind gaat naar de parochiale catechese de woensdagnamiddag. De catechiste legt daar uit wat de heilige Paulus zegt, namelijk dat wij, ieder van ons, een tempel van de heilige Geest zijn (1 Kor. 3, 16), dat wil zeggen dat de heilige Geest, sedert onze doopsel, in elk van ons woont als in een heiligdom. ’s Namiddags krijgt hij van zijn vader een formidabele trap op zijn achterste, omdat hij een grote stommiteit beging op de vaderlijke boerderij. De rakker keert zich daarop doodbedaard om naar zijn vader en zegt tegen hem: “Je begaat daar een grote zonde: je hebt daar een stamp gegeven op de Tempel van de heilige Geest.” Maar zijn vader heeft het laatste woord met een even snedig antwoord: “Misschien heb ik wel een voettrap gegeven op de sacristie van de tempel, maar niet op de tempel…”

Hoe moeten wij deze aanwezigheid van God de Vader, Zoon en heilige Geest in ons begrijpen? Jezus had een adres te Nazareth, te Kafarnaüm of te Jeruzalem. Wilde je hem zien, dan moest je op reis. Dat is nu nog op een of andere manier waar: zelfs verheerlijkt is Jezus altijd ‘ergens’. Waar is God? Men kan daarop antwoorden met: hij is overal…waar hij wordt binnengelaten. Dat wordt zeer mooi uitgedrukt in het boek van de Openbaring: “Ik sta voor de deur en klop aan. Als iemand mijn stem hoort en de deur opent, zal ik binnenkomen, en we zullen samen eten, ik met hem en hij met mij.” (Openbaring, 3, 20, De Nieuwe Bijbelvertaling). Wij hebben de deur opengezet bij ons doopsel. Maar deze deur heeft een zeer bijdehandse portier die de deur onophoudelijk sluit. Soms is die deur zelfs afgesloten met grendels. Als dan de deur afgesloten is met twaalf grendels en als jij er maar elf opent, zal er niet veel gebeuren.

In Nieuwenhove woonde een oude dame die niet veel onderwijs had genoten, maar zij had een knap en vlug verstand. Mijnheer pastoor bracht haar de communie aan huis. “Ik heb goed over iets nagedacht”, zegde zij. “Men heeft ons verteld dat de apostelen het geluk hadden van Jezus te kunnen zien. Zij hadden hem aan hun zijde,

Hij stond voor hen. Maar ik heb nog meer geluk dan zij. Ik heb hem in mij, in het diepste van mezelf.

De ‘boze geesten’ kunnen alleen maar in de omgeving komen om onrust te veroorzaken… alleen de Heer kan in ons verblijven.

Ten tijde van het ijzeren gordijn werd in Hongarije een jonge christen aangesproken door een jonge communist: “Waar ga je naar toe? – Ik ga naar de mis.” De jonge communist zegde daarop spottend: “Het is een van de twee: ofwel bestaat God, of God bestaat niet. Als hij niet bestaat, verlies je je tijd. Maar als hij bestaat hoe kan je dan op het idee komen dat je in een kerk moet gaan om hem te ontmoeten? Hij is overal.” De jonge christen, na een schietgebed tot de heilige Geest, hoorde zichzelf antwoorden: “Ik weet een ding zeker: God is zo groot dat je hem met je verstand niet kunt omvatten. Maar ik weet ook dat hij zich zo klein kan maken dat hij in mijn hart verblijf kan nemen.”

Passen God en de kerk niet in onze wereld?

Toon Hermans in zijn Levensboek (tweede druk, 2001, Fontein, Baarn, p. 69) geeft antwoord op bovengestelde vraag. Hij zegt: “Dat is wel wat al te simplistisch gezegd, vind ik. Schuif het de tijd maar in zijn schoenen, dan zijn wij ervan af.

Waarom erkennen wij niet dat er geen tijd bestaat, maar dat wij de tijd zelf zijn?

Het gezicht van iedere tijdsfase wordt niet door de tijd zelf bepaald, maar door de mensen en wat zij er van maken.

Het menselijk denken kleurt de tijd, en soms is die tijd zelf krachtig en sterk.

Dan zijn er in die tijd ook krachtige mensen.

Als de algemene opinie is dat dit een tijd is van twijfel en zwakte, dan mag je de mens die leeft in deze tijd daar ook van verdenken.”

Toegepast op onze kerk-zijn: het gezicht van onze kerk, onze parochie, onze geloofsgemeenschap, ons christelijk huwelijk, ons christelijk gezin, onze gelovige man of vrouw zijn,…wordt niet door de tijd zelf bepaald, maar door onzelf christenen en wat zij ervan maken.

Met een parafrase op de woorden van Toon Hermans: “ Het menselijk denken en geloven kleurt de tijd en soms is die tijd krachtig en sterk gelovig.

Dan zijn er in die tijd ook krachtig gelovige mensen en gelovige gemeenschappen.”

Als de algemene opinie is dat dit een tijd is ven twijfelende en zwakke gelovigen, dan mag je de ‘gelovigen’ (!?) mensen in deze tijd daar ook van verdenken.”

Diamautem

Stilte is luisteren naar het geluid van je keuze

Deze uitspraak van pater Joris Vertongen heb ik onthouden.

Ik had hem uitgenodigd om de bezinningsdagen van de zesdejaars te begeleiden.

Hij vertelde hoe hij een uitnodiging had gekregen om in de BRT (toen) een uitvoering van een muziekprogramma van Van Beethoven bij te wonen.

Door allerlei omstandigheden kwam hij een paar minuten te laat.

De zaalwachter liet hem toch binnen in de concertzaal.

Het viel hem op hoe geconcentreerd stil de mensen zaten te luisteren naar de uitvoering van de vijfde symfonie van Van Beethoven. Stil waren zij inderdaad en heel intens, maar heel de zaal werd gevuld met de heerlijke muziek van Van Beethoven.

Stilte, zegde hij toen, is luisteren naar het geluid van je keuze.

Valt je euro? Lees dan verder!

Bij ons thuis werd er tijdens de wintermaanden veel met de kaarten gespeeld. De leuvense stoof stond rood te gloeien. Mijn moeder zat aan de ene kant van de stoof te breien. Ik zat aan de andere van de stoof een boek van Karl May te lezen. Aan tafel zaten mijn vader, mijn oudste broer en twee geburen te kaarten. Het ging er erg lawaaierig aan toe. Ik heb lang gedacht dat kaarten iets voor ruziemakers was. Onze jongste zus, onze Godelieve, had moeder naar boven gedragen en zij had daarbij gevoeld dat zij het nogal warm had, té warm. Zou zij geen koorts hebben? Zo was zij met haar gedachten bij haar jongste dochter boven. Opeens vroeg zij de luidruchtige kaarters het even stil te maken: “Ik denk dat onze jongste hoor wenen!” De vier mannen uit één mond: “Wij horen niets!” Moeder opnieuw: “Wees eens stil!” Toen zij de kaarten neerlegden en hun hoofden omhoog hieven, de horen gespietst om beter te kunnen luisteren, zegden ze: “Inderdaad, zij weent, je zal eens moeten gaan kijken wat er scheelt!”

Waarom had moeder midden al dat lawaai van de kaarters onze Lieve horen wenen?

Omdat zij met haar gedachten boven was, bij haar dochter, van wie zij vermoedde dat zij koorts had.

Waarom hoorden de mannen eerst niets?

Omdat zij met hun gedachten bij het kaartspel waren en midden al het lawaai dat zij maakten, hoorden zij niet het schreien dat van boven kwam.

Is het niet zo, dat als wij onze ‘kaarten’, onze bezigheden, even laten rusten en onze gedachten richten, dat wij dan ook gaan zeggen: “Ik geloof dat ik Hem hoor!!!?”

Diamautem

Bij het emeritaat ofte pensioen van diaken Maurice

Vorige week werd in dit blad meegedeeld dat diaken Maurice Temmerman het emeritaat (pensioen) als diaken heeft aangevraagd. Vandaag willen wij daarop even terugkomen en vooral door de het ‘cv’ van het diaconaat van diaken Maurice in telegramstijl te schetsen.

Wat een pastoor doet is meestal duidelijk zichtbaar, zeker wat de liturgische opdracht van een priester betreft. Voor een diaken is dat niet altijd zo duidelijk, want een diaken blijft sterk verbonden met zijn gezin en zijn beroepsleven en is meestal niet zo sterk verbonden met één bepaalde parochie. Wij vertellen hier iets over het beroepsleven van onze diaken op ‘emiritaat’ en over enkele van zijn andere diaconale opdrachten.

Beroepsleven en vormingswerk

Diaken Maurice gaf drie jaar les, algemene vakken, aan het Technisch Instituut Glorieux te Oostakker en wel van het schooljaar 1958-59 tot 61-62 (één jaar militaire dienst inbegrepen). Vanaf het schooljaar 1962-63 tot het schooljaar 1992 – 93 was hij godsdienstleraar aan het Technisch Instituut St.-Jozef te Geraardsbergen. Tweederden van zijn loopbaan gaf hij godsdienstles van het eerste tot het vijfde jaar technisch en beroep en één derde hoger technisch en beroep en zevende specialisatie jaar. Vanaf het academiejaar 1985 – 86 gaf hij godsdienstdidactiek aan het Hoger Diocesaan Godsdienstinstituut te Gent (tot 1995). Verbonden met zijn beroep als godsdienstleraar werkte hij mee aan het schrijven van godsdiensthandboeken in de werkgroep AGGI en in de werkgroep didactische werkvormen voor het beroepsonderwijs. Dat wat zijn beroepsleven betreft.

Hoe beleefde hij daarin zijn diaken-zijn (gewijd op 30 november 1975)?

Reeds in Oostakker leidde hij de Kruistochters en gaf hij bezinningsdagen voor de studenten. Ook ijverde hij onder de studenten voor het ABN ( algemeen Nederlands taalgebruik). Dat werk zette hij voort te Geraardsbergen. Eerst opnieuw met kruistochters, daarna met kajotterswerking en over de middag, elke week, een bijbelstudiekring en vorming van de lectoren. Later werd dat de kajottersbeweging.

Voor de zesde en zevende jaren werden jarenlang driedaagse bezinningsdagen georganiseerd. Samen met collega’s godsdienstleraars en andere werkt hij mee aan de schoolpastoraal. Daarnaast en vooral was er zijn ‘ingebouwde’ pastoraal. Dat wil zeggen: in het dagelijkse reilen en zeilen van de school, al was het op kromme lijnen, kansen scheppen opdat God zijn verhaal met mensen recht zou kunnen schrijven.

In het vormingswerk bij KVLV, KAV, CMBV en Landelijke Gilden was hij medewerker in het vormingswerk van die volwassenbewegingen, de laatste jaren vooral in het godsdienstig vormingswerk

.

Hij mocht ook meewerken aan de werking van de gezinsbond en dan vooral de animatie van het ‘Jeugdatielier’, het Davidfonds en de ‘Christenen voor het socialisme’ , de decanale werkgroep Welzijnszorg en Broederlijk Delen.

Jarenlang was hij lid van de werkgroep huwelijksvoorbereiding.

Ander diaconaal werk.

In het wijdingsjaar 1975 werd diaken Maurice Temmerman aangesproken om mederedacteur te worden van het interdiocesaan tijdschrift ‘Diakens voor de Wereld’. Als mederedacteur werd hij tevens lid van de interdiocesane commissie voor het permanent diaconaat voor de Vlaamse bisdommen. De vergaderingen van die commissie gingen achtereenvolgens door te Mechelen, Antwerpen en Brugge. Dat gaf hem ook de kans op deelnemen aan internationale congressen te (o.a.)Pianezza/Italië en in Madrid/Spanje.

Eén congres heeft enorm veel tijd en energie van hem gevraagd en dat was het Internationaal Congres te Kortrijk in 1979. Op vraag van het IDZ ( Internationaal Centrum voor het diaconaat te Freiburg/Duitsland, waar hij bestuurslid van was), werd dat congres te Kortrijk georganiseerd van 31 augustus tot 2 september. Twee honderd deelnemers uit 14 landen werkten gedurende drie dagen rond het thema: “Het permanent diaconaat ná tien jaar”. In de voorbereiding, het verloop en de nawerking heeft hij toen zo wat de draaischijf geweest. “Ik heb mij toen uit de naad gewerkt”, zegde hii!”

Jarenlang verzorgde hij maandelijks de homilie te Nederboelare (eerst, dank zij de vraag en de stimulans van pastoor Jef Limpens), later te Goeferdinge en nog later Zarlandinge (bij pastoor Hubert Stautemas), te Aspelare en en Nederhasselt (bij pastoor Wim Houtman en René Baetens) en later in het GOS, de parochies Grimminge, Onkerzele, Schendelbeke en later Idegem (achtereenvolgens bij de pastoors Geysels Jules, Beeckaert Michel en last but not least pastoor Alain Babylon).

Om niet te vergeten jaarlijkse begeleidde hij de Lourdesbedevaart met cars De Turck, maar ook met KAV en KWB.

Na zijn aanvraag, op vijfenvijftig jarige leeftijd, van TBS (ter beschikkingstelling als voorbereiding op pensioen) werd diaken Maurice in 1993 verantwoordelijk voor gezinspastoraal van het bisdom Gent. De belangrijkste werkterreinen waren huwelijksvoorbereiding, rouwbegeleiding en werking voor echtgescheiden mannen en vrouwen. Na een termijn van vijf jaar plooide hij zijn inzet terug tot het decanaat Geraardsbergen en het GOS en zette zich in als secretaris en later als moderator van de decanale conferentie.

De laatste twee jaar werkte hij mee in wat wij het samenwerkingsverband van het oosten noemen: de parochies Grimmingen, Nieuwenhove, Waarbeke en Zandbergen. Hij was gedurende die tijd ook lid van het ‘decanaal team’.

In februari e.k. wordt diaken Maurice zeventig jaar. Het werk tijd om te zeggen: “Het is goed dat ik heen ga!”

Maar niet om zijn lauweren te rusten: diaken Maurice blijft ter beschikking van de vier parochies van het oosten.

“Je bent in mijn ogen meer dan goud waard en ik bemin je”, zegt God

“God kan maar tot één tellen!”

Wat ons getroffen heeft in de tragedie van de tsunami in Azië is de aankondiging van het aantal doden. Eerst werd er gesproken over acht duizend doden, daarna over vijfentwintig duizend, daarna sprak men van veertig duizend, tachtig duizend, twee honderd duizend. Maar heeft men voldoende gesproken over de strijd van elk van die slachtoffers om te leven en te overleven, over het belang van het leven, met zijn licht- en schaduwzijden, voor elk van hen, over hun verlangen om te leven en het toch te moeten prijsgeven, over de uniekheid van elk van hen?

De Franse humorist, Henri Tisot, die zijn grootste triomfen heeft gevierd door zijn imitaties van generaal De Gaule, heeft zicht bekeerd bij het overlijden van zijn vader. Sedertdien stelt hij zijn talenten van toneelspeler-komediant in dienst van het weergevonden geloof.

Hij zegt: “God kan maar tot één tellen.”

Het is niet helemaal waar omdat hij ons redt door ons op te nemen in een familie, in een volk; maar afgezien van dit alles, is het een puntige verwoording van het scherpe bewustzijn dat God mij persoonlijk bemint, dat ik de ongelooflijke waardigheid bezit door God bemind te worden.

Een meisje vertelde mij dat zij zoveel zware vergrijpen had begaan dat wanneer zij de Heer zou ontmoeten, zij er zeker van was dat God zijn ogen zou bedekken bij het zien van de gruwelijkheden in haar leven. Het was met haar gedaan! God kon niet meer in haar leven binnen komen, want hij had zijn ogen bedekt. Op zekere dag las iemand haar een passage voor uit het boek Jesaja: “Ik heb je naam in de palm van mijn hand gegrift.” Toen heeft zij bij zichzelf gezegd: “Zelfs als God zijn ogen heeft willen bedekken voor de gruwel in mijn leven, toch ziet hij voortdurend mijn naam.” En puttend uit de hoop haar naam gegrift te weten in de palm van Gods handen, kon zij herboren worden tot het ware leven in Jezus.

Op zekere dag heeft een jonge leraar een reusachtige herrie in zijn klas veroorzaakt door aan zijn leerlingen een piksplinter nieuw biljet van honderd euro te tonen. “Wie wil dit biljet?” Natuurlijk was iedereen geïnteresseerd… Hij plooide het in twee. “En wie wil nu nog het biljet hebben?”… Allemaal, natuurlijk. Hij plooide het in acht. “Wie wil nu nog het biljet?”…Allen. Hij ontplooit het en verfrommelt het. “En wie is nu nog geïnteresseerd in het biljet?” Alle vingers worden opgestoken…Dan werpt hij het op de grond, vertrappelt het biljet en wentelt het in het stof. “Wie wil het nu nog hebben?” Alle leerlingen zegden dat zij nog geïnteresseerd waren. “Waarom willen jullie dit biljet nog hebben niettegenstaande het verfrommeld en geplooid is,…? – Omdat het zijn waarde behouden heeft!” En de leraar besloot: “ Blijf dit altijd onthouden: zelfs als je jezelf verfrommeld voelt, beschadigd, gekneusd, toch blijf je altijd je waarde behouden.”

Ieder van ons heeft een persoonlijke, onvervangbare relatie met God, een absoluut unieke en geprivilegieerde band met de Heer.

Diamautem

UIT DE BIECHT GESPROKEN

Moeke, ons Veerle zie je toch liever!

Ooit hoorde ik de volgende biecht. Wees maar gerust, ik mag daarover vertellen, want die biecht gebeurde in het openbaar.

De dame begon met te zeggen: “Ik zou eens willen mijn biecht spreken!”

Het was reeds stil in de zaal, maar nu werd het de stilte zo intens, dat je een man hoorde fluisteren: “Wie gaat er nu nog te biechten en die gaat dat hier nu doen in het openbaar!?”

“Jullie weten dat wij thuis twee kinderen hebben”, vervolgde de dame, “Veerle en Luk. Jullie weten waarschijnlijk ook wel dat onze Veerle super begaafd is. Altijd opnieuw, haast zonder moeite, haalt zij de allergrootste onderscheiding. Maar onze Luk stond bij de verdeling van de gaven op de laatste rij. Veerle heeft bijna alles gekregen en Luk de overschot.

Vorige week was ik grieperig. Na de middag lag ik op de zetel verder te herstellen. Onze Luk was ook thuis. Hij was ‘schoolziek’, als je begrijpt wat ik bedoel?

Plots vroeg hij mij: “Moeke, is dat niet te fris als je daar zo op zetel ligt?”

Hij naar boven en… hij legde een deken over mij.

Vijf minuten later: “Moeke, dat is zeker niet confortabel met je hoofd op de rand van de zetel. Ik ga je een kussen halen.”

Mijn hart werd er warm van.

Toen hij vroeg: “Moeke, ik ga je wat drinken halen!”, wilde ik hem laten horen dat ik dat alles geweldig waardeerde en ik zegde: “Wel Luk, jongen, wat ben ik blij dat ik je heb”.

Ik gaf Luk een pluim en patat, ik kreeg een klop op mijn hoofd.

Luk reageerde spontaan: “Ja moeke, maar onze Veerle zie je toch liever!”

Ik protesteerde en ik meende het als ik zegde: “Maar Luk, dat kan je niet menen. Noch je vader, noch ik willen geen verschil maken tussen jou en Veerle.”

“Toch wel”, antwoordde onze Luk.

Ik bleef maar vragen hoe hij zo iets durfde te beweren.

Zijn uitleg: “Wel, als het rapportentijd is sta je altijd te zwaaien met het rapport van onze Veerle. Het lijkt wel een vlag waarmee je aan het zwaaien bent! Aan iedereen wil je verkondigen hoe knap zij wel is en dat zij het nog heel ver zou brengen. En tegen mij zegde je: “Luk, als die nieuwsgierige nonkel vraagt, hoe het was op school, moet jaar niet op antwoorden. Hij heeft daar geen zaken mee. Wel, moeke, je bent beschaamd over mij!”

Dat was de biecht van deze vrouw. Tot voor haar bekering maakte zij – ongewild – verschil tussen haar bloedeigen kinderen. En wat kunnen zij er aan doen dat de ene begaafd is en de andere niet? ‘Aangestoken’ door een maatschappij waarin je pas telt als je presteert, je waar maakt,je…

Wij zouden ook kunnen zeggen dat deze moeder haar Luk niet kon vergeven dat hij niet zo begaafd was als zijn zus.

Daarover zouden wij nog eens verder moeten praten!

Diamautem

“Het is juist en goed om U lof toe te zingen op alle plaatsen, op elk moment en…in alle omstandigheden.”

Er wordt vertelt dat op zeker dag Franciscus van Assisië op evangelisatietocht ging. Hij werd daarbij vergezeld door broeder Rufinus. Deze broeder vereerde de heilige Franciscus, maar had nog niet de graad van heiligheid van Franciscus bereikt. Heel de lange weg zegde Franciscus: “Gezegend zijt gij, O Heer, voor het platteland dat u zo mooi hebt gemaakt! Gezegend zijt gij voor het gefluit van de vogels! Gezegend zijt gij voor gedruis van de bergstroom!” En broeder Rufinus, in navolging van zijn model, antwoordde daarop, maar zonder veel overtuiging: “O ja, geprezen zijt gij!”

“Gezegend zijt gij voor de boeren die hun landerijen inzaaien, belofte van de oogst”.

- O ja, geprezen zijt gij!” Enz.

Maar broeder Rufinus had er meer dan genoeg van die litanie. Ten slotte, bij het verlaten van het bos, liet een tortelduif die op een tak zat juist boven de twee broeders op zending, iets vallen wat jullie wel kunnen raden, en dat juist op het hoofd van de heilige Franciscus. Het is niet aangenaam om zo’n shampoing te ontvangen! En broeder Rufinus denkt bij zichzelf: “Nu zullen wij eens zien of hij verder gaat met God te loven.” Op hetzelfde ogenblik hoorde hij de heilige Franciscus zeggen: “Gezegend zijt gij, o Heer, dat u aan de koeien geen vleugels hebt gegeven!”

Het is geen kwestie van al of niet een optimistisch temperament te hebben. De lofprijzing is een beslissing. Het zijn het onze oudste broers en zusters de Joden die ons dat hebben geleerd. “Gelukkig het volk dat van uw roem getuigt” (Psalm 89, 16, De Nieuwe Bijbelvertaling).

Een christen is op de allereerste plaats iemand die de dankbaarheid, de erkentelijkheid cultiveert.

Elke week schenkt God mij honderd achtenzestig uren. Is het niet meer dan normaal dat wij er hem één van schenken om hem te danken?

Diaken M.T.

Elke mens moet ergens “voeten in de aarde hebben"

“Wortels vragen eerbied en vertrouwen.
Mensen kunnen elkaars diepste wortels in tederheid raken maar ook onherroepelijk kwetsen. Elk mens moet zijn eigen wortels beschermen op straffe van identiteitsverlies.
Hij moet ergens “voeten in de aarde hebben”.
En dit houdt heel wat in: verbondenheid met zijn familie, met zijn afkomst, met zijn cultuur, met de natuur (ecologie is een reactie van eerbied voor de wortels, zoals ook een terugkeer nar gezonde seksualiteit).
Wij kennen allen ontwortelden: mensen opgegroeid tussen twee culturen, die dikwijls nergens thuis zijn en een oppervlakkige indruk maken als missen ze een echte humus.
De kosmopoliet is daarom dikwijls de moderne Ahasverus; zijn vermeend universaliteit openbaart zwaar wortelverlies door overijld en vroegtijdig overplanten.
Zei Chesterton niet dat hij van de hele wereld hield, maar wel vanuit zijn eigen kleine tuin.

Ook het collectieve geheugen is een voedende wortel. Het verminderen van geschiedenislessen is daarom pedagogisch kortzichtig. Hier past de bekende uitdrukking: “Ware traditie is vooruitgang die geslaagd is”. “