Archief

Niels Bohr en Albert Einstein: grote fysici!

"Einstein bezoekt Bohr in zijn zomerhuisje aan de Deense kust.
Hij ziet dat boven de ingang naar plaatselijk gebruik een hoefijzer is aangebracht, om de inwoners van het huis geluk te brengen.
'Niels', zegt hij, 'jij als fysicus gelooft toch zeker niet dat zo'n hoefijzer werkt en de loop van de gebeurtenissen beïnvloedt?'
Bohr antwoord: 'Nee, natuurlijk geloof ik daar niet in, maar ik heb gehoord dat het ook werkt als je er niet in gelooft.'"

"Een mooie fles wijn delen en die met smaak en aandacht proeven, of in een gesprek zorgvuldig luisteren is in zekere zin net zo sacramenteel als ter communie gaan."

Wil Derkse in 'Een levensregel voor beginners. Benedictijnse spiritualiteit voor het dagelijkse leven', Lannoon, tiende druk, 2003, p.20.

Pas op voor de wurgslang!

Diakens moeten oppassen voor de wurgslang van de parochie!
Lees maar eens de tekst van bisschop Arthur Luystermans.

De tijd van de diakens

Het herstel van het permanent diaconaat door Vaticanum II (1962 – 1965) kwam op tijd.
Velen zagen het toen vooral als een aanloop naar een priesterschap van gehuwden of als een oplossing voor plaatsen waar priesters schaars waren.
Op die manier liep men het gevaar het diaconaat af te leiden van zijn oorspronkelijke bedoeling en van wat het in de kerk van vandaag moet zijn.
Een permanent diaken mag zijn roeping niet beleven vanuit een sterke verwijzing naar het priesterschap.
Hij wordt ook niet allereerst gewijd voor de dienst aan het altaar.

Als ik stel dat dit de tijd van de diakens is, bedoel ik dus wat anders.
Natuurlijk kunnen diakens taken van verkondiging en liturgie opnemen.
Maar de kern van het diaconaat ligt in de diaconie, het dienstwerk.
Welnu, in onze tijd wordt het voor velen duidelijk dat de toekomst van het christendom vooral in dat dienstwerk ligt.
Ik lees en herlees graag de Jacobusbrief.
Misschien mag ik de lezers uitnodigen regelmatig die korte krachtige brief ook eens opnieuw te lezen?
“Stel dat een broeder of zuster geen kleren heeft en niets om te eten, en iemand van u zou zeggen: geluk ermee. Houd u warm eet maar goed en hij zou niets doen om in zijn stoffelijke nood te voorzien – wat heeft dat voor zin? Zo is ook het geloof, op zichzelf genomen, zonder zich in daden te uiten, dood”.

Hier houdt de schrift ons voor, dat wat geloven, verkondigen en in onze samenkomsten vieren ook in ons leven gestalte moet krijgen.
Daar komt het uiteindelijk op aan.
Dat moet gebeuren door wat we voor medemensen in Gods naam willen betekenen.
Laten we daarvan goed doordrongen zijn.
Verkondiging noch viering zullen echt aanslaan als ze niet gedragen zijn door onze inzet voor mensen.
Onze houding tegenover de medemensen wordt uiteindelijk de beste verkondiging en het echte waarmerk van onze vieringen.

Het zou een goede zaak zijn als we aan vele diakens de opdracht van de animatie van het dienstwerk zouden kunnen toevertrouwen.
Zoals de priesters de waarborg zijn voor de geloofsschat, voor de dienst van leiding en de vieringen, zo zouden de diakens vooral de krachten kunnen mobiliseren op het stuk van de naastenliefde.
Vrijgestelde priesters zijn altijd een zegen geweest voor het goed functioneren van de kerk. Vrijgestelde diakens kunnen een prachtige rol spelen op het vlak van de dienst aan de mensen. Daarom moeten ze de eigenheid van hun ambt vrijwaren tegenover dat van de priesters.

Bisschop Arthur Luysterman in een tekst voor de decanale conferentie van april 1996: (Be)dienaars in onze kerk, p. 4 – 5. De volledige tekst werd oorspronkelijk gepubliceerd in Kerkplein van 1995. Ter gelegenheid van roepingenzondag werd de tekst ter bespreking aan de decanale conferentie voorgelegd.

En de bisschop heeft meer dan gelijk!!!

Interessant boek voor diakens en al degenen die zich interesseren voor de ethische, sociale of politieke dimensie van de liturgie:
Die diakonale Dimension der Liturgie door Benedikt Kranemann - Thomas Sternberg - Walter Zahner (Hg.)

"Ik moet niet 'het ideaal' worden. Ik moet mezelf worden!"

Ignace D'Herdt: 'Hoe kunnen wij vandaag christen-zijn'.

DF en KVLV - 11 december 1987.

Waarom zijn wij zo bedeesd, geïntimideerd en onzeker?

Christenen van buiten Europa vragen vaak, waarom zijn Europese christenen zo geintimideerd en onzeker ?

Ook andersgelovigen vragen zich dat vaak af b.v. deJood Joseph Weiler, een beroemde professor voor internationaal en europees recht.

Waarom zijn wij zo bedeesd, terwijl wij toch op zoveel trots kunnen zijn?

Het christendom vormde Europa en bereidde de weg voor solidariteit en democratie.

Het christendom openbaart de persoonlijke en liefhebbende God,

het biedt vergeving en heil aan,

authentieke vrede en liefde - zelfs liefde voor de vijand.

Het ontdekken van zijn rijkdom wordt niet beperkt.

En toch slaat hem zoveel haat tegemoet. Hier de uittreksels uit een rede van Joseph Weiler, die hij op 27 april 2005 in Wenen gehouden heeft. Als U interesse voor de gehele text hebt, (in het Engels) stuurt U ons dan een korte mail (office@europe4christ.net).

Uw "Europa für Christus!" Team

Over de kardinaal die nooit zelf de mis las!

De Cursus Honorum

De meeste kardinalen lezen elke dag zelf de mis, maar over de oude kardinaal Mertel werd er verteld dat hij elke dag de mis van zijn secretaris bijwoonde. Hij had daar een goede reden voor. De kardinaal kon zelf de mis niet lezen. Teodolfo Mertel (1806 – 1899) was weliswaar kardinaal, maar geen priester. Hij werd zelfs eerst tot kardinaal benoemd en pas daarna tot diaken gewijd. Hij was de laatste ‘echte’ kardinaal-diaken en bijgevolg was hij de laatste levende herinnering aan de tijd dat het diaconaat als zelfstandig ambt bestond naast dat van het presbyterambt. Aan het konklaaf dat Leo XIII als opvolger van Pius IX koos, nam ook kardinaal Mertel deel. Even zo als bij bepaalde liturgische gebruiken, schijnt het ook voor het diaconaat te gelden, dat de oudste vormen het langst te Rome zelf bewaard bleven. In de loop der eeuwen is er soort loopbaan voor geestelijken ontstaan: de cursus honorum.

Over deze ontwikkeling handelt het boek van John ST. H. Gibaut: The Cursus Honorum. A Study of Sequential Ordination (Patristic Studies, 3) New York: Peter Lang, 2000. Zie Augustic Casiday, recensie van John St. H. Gibaut, The Cursus Honorum. A Study of the Origins and Evoution of Sequential Ordinatio, Review of Biblical Literature. (2001).