Enya - Orinoco Flow

Dat simpele woord
Dat zoveel verwoord
Dat simpel gebaar
Dat maakt zoveel waar
Dat kleine herkenningsteken
Dat niet is te herkennen door leken
Dat altijd klaarstaan
Dat is iemand daar kan men van op aan
Dat berustende gevoel dat iemand kan geven
Dat geeft een ander de stimulans net niet iets op te geven
Dat wederzijds respect
Dat wordt echt niet kunstmatig opgewekt
Dat is een gevoel
Dat vanzelf ontstaat met een doel
Dat doel is elkaar te blijven waarderen
Dat we daarin vreugde en pijn automatisch in calculeren
Dat zomaar begrijpen en aanvoelen
Dat is zonder veel woorden duidelijk maken wat we bedoelen
Dat wachten op morgen
Dat baart ons dan iets minder zorgen
Dat simpele woord

Ook om ander dingen geeft
Mensen en dieren de natuur om je heen
Dan weet je pas zeker
o mensen ik leef

Gebruik de zon voor de warmte
De licht geeft je kracht
Gebruik de storm en regen
Ook al waait het zo hart

De zee en de bossen
Het geluid om je heen
Het gelach van de kinderen
Wanneer je verdrietig bent of alleen

Zij die liefde kunnen delen
en wat vreugde geven kan
zullen vele harten helen
en vormen zo een span

Die haat en jaloezie verjagen
waar ze meestal wel in slagen
en zo een hart verwarmen
een eenzaam mens omarmen

Waardoor zij zelf ook rijker worden
met liefde en vreugde in hun hart
en zo hun toekomstige levenswandel
geven een warmere en betere start

Een diep verlies
 Een lege plaats
 Alleen nog een herinnering
 Hij gaat nu op zijn laatste reis
 En start een nieuw begin
 
Je zult niet snel wennen
 Aan deze lege plaats
 Maar in gedachten zie je toch
 Dat zo bekende gelaat

 En waar je ook zal staan of gaan
 Altijd zullen ze bij je zijn
 Sluit je ogen maar
 En dan zijn ze weer daar

We hebben veel gelachen
Zo samen met elkaar
We zijn de dikste vriendjes
En houden van elkaar

Ons leven was soms zwaar
Dat bracht ons misschien samen
We konden elkaar troosten
En samen moed vergaren

Ik wist hoe ziek je was
Toen ik je voor het eerste zag
Ik heb er niet echt bij stil gestaan
Hoe mij dat zou vergaan

Nu ik zie, dat het einde nadert
Vult mijn hart zich met angst
Hoelang zal je strijd nog duren
Daarvoor ben ik het bangst

Als je heen zal zijn gegaan
Zal een leegte hier ontstaan
Nooit zal ik de tijd vergeten
Waarin de mooiste vriendschap heeft bestaan

   Wat moet ik,
 met die make up,
 make overs,
 Dunder up!,
 
 Een cremmetje op de huid,
 dat vinden m'n porietjes lekker,
 Maar dat andere sluit,
 ze alleen maar af en uit.
 
 Oke, een blosje maken,
 als ik te pips zie,
 Da wil ik nie,
 doe ik nog wel 's
 Of een vriendelijk lipglosje,
 Want die stiften
 smaken als vergiften.
 
 De wimpers willen
 nog wel geaaid worden,
 Omdat ze anders onzichtbaar zijn,
 verdonker ik ze dan en,
 versier ze met een fleurige lijn.
 
 Maar af en toe het zonnetje,
 vind m'n huidje ook fijn.
 Met maten,
 En achter m'n bril
 vallen soms m'n ogen stil.

 Voor contact,
 doe ik soms m'n lensen in.
 Contact, daar gaat het om,
  en de bijbehorende,
 Ziel

Alle mooie dingen gegraffeerd in een plaat van goud
 Die je heel dicht bij je houdt
 Dat pure goud dat glinstert in het licht
 Sluit je ogen, doe ze langzaam dicht
 
Dingen die niet worden vergeten
 Omdat iedereen het moet weten
 Vastgeprint in een edel metal
 Voor alle teksten ideaal
 
Schitterend goud met mooie woorden
 Brandende vragen en lange antwoorden
 Alles geschreven in het gele goed
 Van alles staat erop, maar niks wat moet
 

ooit gezien wat mooier is dan de zon
in het aardse bestaan
dan de weg welke deze bewandelt
elke avond
de zonsondergang
wegdrijvende naar de horizon

in wolken en heuvels
of de golvende zee
hoe de zon wegebt en lijkt vergaan
en hoe hij in de vroege
ochtenddauw zijn gezicht weer laat zien

herrijzende uit het zwarte duister der nacht
elke morgen
bij het krieken der dageraad
komende van het andere einde
der wereld
als een rode bloem

opwaards in stromingen
in zijn hemelse olien
heb je ooit zulke wilde liefde mogen ervaren
als in een vroege zomer
welke jou vervult
met uitstrekkende stralen
om je te verwarmen

in hart en ziel
de zon meer dan schoonheid