Over mezelf...

Hm... Misschien eerst even wat over mezelf vertellen, zodat het profiel enigszins duidelijk wordt...
Ik ben dus een rasechte Antwerpenaar, opgegroeid in een wereld die zich op dat moment bezighield met Jos Vandeloo, Ward Ruyslinck en later Guy Van Hoof.
Ik liep school aan het Koninklijk Atheneum van Antwerpen en had daar het voorrecht (maar dat besefte ik pas later) in de rijke Nederlandse taal te worden onderricht door Aster Berkhof.
Ik raakte op dat moment gefascineerd door zijn roman "Doden worden niet meer levend" (1960) - misschien minder bekend, maar het werk heeft me steeds blijven boeien. Wellicht zonder het zelf te beseffen is het daar en toen dat het kriebelen voor de pen is begonnen...

Ik probeer dus te schrijven... Vooral poëzie. Geen ingewikkelde materie waarbij de lezer zich voortdurend moet afvragen wat er precies bedoeld wordt. Nee, gewoon een duidelijk beeld van wat ik op een bepaald moment beleef.

"A very simple expression of a very single moment"...

Daar ga ik het vandaag dan bij houden. Eén van mijn favoriete dichtseltjes is "Restanten van een glimlach", dat ik dan ook graag als eersteling aan jullie meegeef.

Geniet ervan...

Restanten van een glimlach

In de goot
tussen afgestorven bladeren
vond ik de restanten
van een glimlach

Ik heb hem
voorzichtig
opgeraapt
en naar huis meegenomen
waar hij nu
voor het venster staat
en stilaan weer
op krachten komt

En straks
als alle littekens geheeld zijn
ga ik op zoek
je weet maar nooit
misschien heeft hij wel vrienden