Naar de inhoud

Dichtbel

Een hoekje waar iedereen welkom is, een bank vol lieve mensen met een hart dat glimlacht...
seniorennet.beseniorennet.be

Wallpapers

Wallpapers zijn er ongetwijfeld in overvloed op Internet te vinden, maar sommige zijn zó mooi, dat ze mij inspireerden tot een gedicht.

Doe zoals ik en ga ’s kijken op


www.undiscoveredscotland.co.uk/uswallpaper ...

Ik stond versteld van al het mooie en het duurde dan ook niet lang of m’n Muze liet van zich horen… Het resultaat is "Windstil" dat ik hierbij weergeef samen met de betreffende inspiratiefoto van deze prachtige site.

 


Windstil

en als ik er genoeg van heb
dan kruip ik in mijn schulp
en werp de sleutel weg

kolkend onbegrip
beukend tegen mijn toren
zal me niet langer storen
ik voel me veilig
omgeven door golven
en meeuwen
die krijsend
eeuwen
van bloed en whisky
doen herleven

mij om het even
ik voel me veilig
in mijn schulp


© 23-06-2006

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door Eric om 00:00 Reageer op dit bericht

1 reactie op dit bericht

els29 maart 2009 om 11:09

GROTE FOTO

Dit is echt een mooie foto. En bovendien mooi groot gemaakt en in het midden geplaatst. Hoe doe je dat op een seniorenblog? Ik zoek dit nl ook te doen op mijn seniorenblog 'riten: bijzondere vieringen'. Zijn de gedichtjes zelf geschreven?? lieve groet, Els
Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Een titel of je eigen website toevoegen

Over mezelf...

Hm... Misschien eerst even wat over mezelf vertellen, zodat het profiel enigszins duidelijk wordt...
Ik ben dus een rasechte Antwerpenaar, opgegroeid in een wereld die zich op dat moment bezighield met Jos Vandeloo, Ward Ruyslinck en later Guy Van Hoof.
Ik liep school aan het Koninklijk Atheneum van Antwerpen en had daar het voorrecht (maar dat besefte ik pas later) in de rijke Nederlandse taal te worden onderricht door Aster Berkhof.
Ik raakte op dat moment gefascineerd door zijn roman "Doden worden niet meer levend" (1960) - misschien minder bekend, maar het werk heeft me steeds blijven boeien. Wellicht zonder het zelf te beseffen is het daar en toen dat het kriebelen voor de pen is begonnen...

Ik probeer dus te schrijven... Vooral poëzie. Geen ingewikkelde materie waarbij de lezer zich voortdurend moet afvragen wat er precies bedoeld wordt. Nee, gewoon een duidelijk beeld van wat ik op een bepaald moment beleef.

"A very simple expression of a very single moment"...

Daar ga ik het vandaag dan bij houden. Eén van mijn favoriete dichtseltjes is "Restanten van een glimlach", dat ik dan ook graag als eersteling aan jullie meegeef.

Geniet ervan...

Restanten van een glimlach

In de goot
tussen afgestorven bladeren
vond ik de restanten
van een glimlach

Ik heb hem
voorzichtig
opgeraapt
en naar huis meegenomen
waar hij nu
voor het venster staat
en stilaan weer
op krachten komt

En straks
als alle littekens geheeld zijn
ga ik op zoek
je weet maar nooit
misschien heeft hij wel vrienden

Hoe vind je dit bericht? 4 stemmen
Geschreven door Eric om 00:00 Reageer op dit bericht

Meer van Dichtbel

↑ Terug naar de berichten