Gisteren zijn ze dus gehuwd. Twee poëzievrienden, die ik langs deze weg dan ook een warm "Van harte!" toestuur... Van harte dus, Nip & Frans!

Als Vlaming hanteer ik uiteraard de Nederlandse taal bij het schrijven, maar soms kan ik het niet laten, dan laat ik de Engelse taal even aan het woord. In poëzie vind ik het een prachtig excuus om m'n gedachten weer te geven. Sommige dingen kàn je niet altijd in je moedertaal uitdrukken.

Zo ook dit gedicht. De inspiratie heb ik nogmaals gaan putten bij die Wallpaper-site (zie onder Wallpapers).
De hierbijgevoegde foto komt uiteraard van deze site en het is vanzelfsprekend niet m'n bedoeling enig (c)-recht met de voeten te treden, integendeel: ga écht 's kijken op

www.undiscoveredscotland.co.uk/uswallpaper ...

Het is de moeite waard en sommige beelden vragen gewoon om als inspiratie te dienen. 

Let heaven fall

Let heaven fall
if stars should fail to disappear
when morning break is near
I shall not weep, nor shall I crawl
but proudly stand up tall.

Let heaven fall
if all but truth will victimize
the honest and the wise
I shall not bowl, nor shall I hide
but challenge every pride.

For if all hope has gone astray
and filled my life with dust
I’ll still have you to warmly trust
and comfort every day.

© eric

Telkens als ik ze zie, moet ik onwillekeurig terugdenken aan de Fabeltjeskrant.

-Oogjes dicht en snaveltjes toe. ( of is het Oogjes toe en snaveltjes dicht ?... Het is ook al zo lang geleden... )

Nu het meer en meer op zomer gaat lijken, duiken ze van alle kanten op. En in alle vormen. De een al wat meer versierd dan de andere. Sommige zie je niet meteen - het is even zoeken... anderen neem je waar van op afstand. Je hoeft er zelfs niet eens je bril voor op te zetten. Bestonden ze vroeger ook ? Uiteraard, maar waren ze zo duidelijk waarneembaar als nu ? Ik kan het me niet herinneren. Tijden veranderen – en met de tijden ook de zeden. Dat ze toen misschien niet zo opgemerkt werden, wil niet zeggen dat het toen beter was. We hebben steeds maar de neiging om het wel en wee van opeenvolgende generaties onder de loep te nemen, te analyseren en automatisch tot de slotsom te komen dat het in onze tijd beter was.

Verkeerd. Duidelijk verkeerd.

Misschien ging het er een tikkeltje zediger aan toe, maar dan ook maar een heel klein tikkeltje. Met de komst van de Franse sekssymbolen, die met een half-ontblote borst meer demonstreerden dan de andere helft verborg, brak onmiskenbaar het tijdperk aan waarin onze wenkbrauwen zich veelvuldiger dienden te fronsen dan voorheen. En dat beperkte zich niet enkel tot de Franse luchtigheden. Ook de Amerikaanse wisten van wanten.

Bij ons is alles beter en groter was hun motto en de Marylins en Janes konden niet zonder risico boven een gasfornuis gaan staan. Het leek allemaal onschuldig, maar dat was het ongetwijfeld niet. En met de komst van de bikini (Gek is dat eigenlijk: hoe meer je ervoor betaalt, hoe minder je krijgt.) werd demonstratief een einde gesteld aan de zich boven een luchtrooster bevindende opzwaaiende rokken. Het tweedelige paradijs belovende (kleding?)stuk, dat zedig de beiden Polen camoufleerde, toverde een glimlach op sommige en een grijnslach op andere lippen.

Je kon uiteraard geen bikini dragen als je niet toeliet dat het publiek ernaar keek. Naar je bikini in de eerste plaats en naar je navel in de tweede plaats. Niet per sé in die volgorde.

De Belgen hebben er een professioneel woord voor. Nagelbuik. Wát precies het met een nagel te maken heeft, zal voor de meesten onder ons wel een raadsel blijven, maar dat het voor sommigen een nagel aan hun doodskist was, staat buiten kijf. De Britten, romantisch als ze zijn, noemen het belly-button. Het knopje van je buik... Net boven de ritssluiting van je jeans...

Het was het alombekende tijdperk van Sex, Drugs en Rock 'n' Roll. Hoewel, drugs heb ik steeds angstvallig gemeden.

De bloem in je oor en je hoofd diep weggeborgen onder een bos haar. Ik denk er nog vaak aan, telkens wanneer ik een naveltje ontwaar onder een topje en boven een gevaarlijk afzakkende jeans.

Aan Fabeltjeskrant, bedoel ik.

 Een andere foto (wallpaper) zorgde voor een tweede gedicht:

Ten Zuiden van Verdriet 

ten zuiden van verdriet
staan dode muren vol onbegrip
gekneld te sterven

verweerd door de tranen van de zee
is het pad steeds verder afgebrokkeld
en enkel een steile weg omlaag
eindigt waar golven beuken

waar eens de visvangst
schapen deed vergeten
verdronk de hoop

de storm is voorbij
en in hun harten blijft
enkel nog
een steile weg omhoog
waar golven niet langer beuken
maar groene heuvels zingen
ten zuiden van verdriet

© 26-06-2006

Wallpapers zijn er ongetwijfeld in overvloed op Internet te vinden, maar sommige zijn zó mooi, dat ze mij inspireerden tot een gedicht.

Doe zoals ik en ga ’s kijken op

www.undiscoveredscotland.co.uk/uswallpaper ...

Ik stond versteld van al het mooie en het duurde dan ook niet lang of m’n Muze liet van zich horen… Het resultaat is "Windstil" dat ik hierbij weergeef samen met de betreffende inspiratiefoto van deze prachtige site.

Windstil

en als ik er genoeg van heb
dan kruip ik in mijn schulp
en werp de sleutel weg

kolkend onbegrip
beukend tegen mijn toren
zal me niet langer storen
ik voel me veilig
omgeven door golven
en meeuwen
die krijsend
eeuwen
van bloed en whisky
doen herleven

mij om het even
ik voel me veilig
in mijn schulp

© 23-06-2006