Verjaardag van een goeie kennis
Och, het leven stuwt zichzelf
zoals het kuiken breekt het ei
de kiem splijt de harde noot
en magna scheurt de aarde.
Ik onderga wat mij geschiedt
denk doe droom
bezweer de wind huilend aan mijn raam
knoop de eindjes -korter dan ooit-
aan elkaar
en vlecht mijn eigen lauwerkrans
tot meerdere eer en glorie
van allen die vruchtbaar minzaam
delen mijn schamel bestaan.
Vroeger nu later.

