Soms zie jeSoms zie je
Soms
zie je haar tranen niet
zoals wolken achter de zon
hoor je haar smeken niet
zoals geluid achter klanken
voel je haar pijn niet
zoals verdoving achter een wonde
ken je haar verdriet niet
zoals een vreemde achter een bekende
ruik je haar angsten niet
zoals opgejaagd wild achter het struikgewas.
Vergissen is menselijk.
DementerenDementeren
Mijn hoofd brokkelt weg
en zoekt het spoor van de
wegfladderende woorden.
Corrigeer me niet
troost me
geef zekerheid aan mijn ontschorste hersenen
los mijn vragen op
verdrijf die raadsels
laat mijn dromen
hulpeloos ben ik
machteloos
afhankelijk van wat chemie met me doet
illusie die vrijheid van denken
uit vroegere tijden.
Nu enkel nog
ConcertConcert
Stadsfeestzaal
rode loper in goudbrokaat
eeuwen geschiedenis onder kristallen licht
vlaggen poneren macht
de stilte gewijd
stijf deftig de heren dames
gewichtig in eigen dunk.
Dan de tenor zingend zijn ziel
weg uit lijf en leden
de pianist strelend de noten
oefenend zijn vingers
tot vlinders zwevend naar ijle luchten.
Twee kleine hummeltjes
geprangd tussen opvoeders in roerloosheid
rukken zich los
rennen naar grootmoe.
Eindelijk leven in de brouwerij
SangriaSangria
De sangria was lekker
vers fruit en bloedrode wijn
ouderwetse jukebox
nostalgie is troef.
Plots behoor ik tot
de groep der eenzamen
zittend starend
nuttigend de dagschotel
aanklampend wie praten wil
hond als lotgenoot
sigaret als troost
tea for one en een
glossy tijdschrift voedend de illusie.
De wereld overbevolkt?
SurrealistischSurrealistisch
Zacht de herfstzon doorheen het raam
slingers over speelgoeddozen
cadeautjes glinsterend ingepakt
kinderkaarsjes
koningskroon
fier de nieuwe vier
het bloemenhartje rood als liefde
plechtstatig de drie foto’s
verlangend zoekend nummer vier
wachtend de kaarsjes
wachtend de pakjes
wachtend de taart.
Wij, wij warmen elkaar
drinken troost en hoop
Magritte achterna
ceci n’est pas une fête.
De koning, hij is er niet...
Aan tafelAan tafel
Groot de tafel
versierd gedecoreerd
feestslingers als jubelende vlinders
dragend helblauw geluk
brandend dansend de kaarsjes.
In mijn zelfgemaakt koninkrijk
dromen geschenken onthulling
kijken de foto’s mee
vormen de wacht
eisen hun plaats uit een ver verleden
vechten voor vier.
Ik drink de drank der verwachting
tot ondergaat de zon
dooft het licht
vergaat de taart
verbleekt de kleur
breekt het rode hart.
Eens, eens zal hij wederkomen
Terug naar school
Juf, klas?
boekentas, kleurpotloden?
pull, schoenen?
vriendjes, stouterikken?
traantjes, lachen?
blij, droef?
spelen, klauteren?
zingen, springen?
woordjes, cijfers?
boterhammen, koekjes?
banaan, appel?
honger, dorst?
verhaaltjes, tekeningen?
puzzel, blokken?
bank, stoeltjes?
eerste rij, laatste rij?
moe, slaap?
morgen opnieuw?
???
Geen antwoord voor grootmoe.
Misdaad
Ze nam de kinderen mee.
Harder nog nu het leven.
Eender het sterven.
GeduffeldGeduffeld in het zachtste deken
slapend als de ochtendnevel
werden ze neergevleid
in grootmoe’s langste zetel
verzamelen ze droom en kracht.
Straks is de rust voorbij
openen zich hun oogjes
wordt de pyama ingeruild voor speelkledij
klutsen we samen het gebroken ei
drinken chocomelk goed voor elk
kip en kuikens achterna
vallen en weer opstaan
vlinders vangen, niet loslaten
zoals het grote verdriet van niemendal
zandbak omwoelen
zoeken naar wat onvindbaar is.
Hun blije wereld de mijne.
Tot mama hen opeist.
Vakantieplein
Spelen op het vakantieplein
Kabouter Pagadder Pinokio
ver weg schoolse juf werkende ouders
kinderen hoeden kinderen nu
verzinnen geluk en spel
in zwierende schommels rechte torens
en middagdut op commando.
Achter tralies
tussen zandbak en rollende ballen
hoor ik hun stemmen
zoek wanhopig in springende kleuren
twee blonde hoofdjes
en ogen die me vinden
alsof piep en verstoppertje spelen
grootmoe ’s bondgenoten zouden zijn.
Tevergeefs.
Park HaaltertPark
De hitte dreef me naar het park
waar water was
koelte onder bomen
de jeugd op jacht
en oudjes langzaam op een bank
het verdoken pad dat slingert
van boom naar beeld
heuvelend over twee bruggetjes
waaronder eenden happen naar brood.
Hier houd ik halt
zoek rust
tussen hoop en vertwijfeling
vind ik mezelf in eigen woord.
Werken, vroeger, nu, altijdIJskarretje
Klein mijn handen
zwaar de schop
die de aarde klieven moet
vriendjes spelen
en heel ver weg het getoeter en geschal
van de obligate kermiskoers.
Oud mijn handen
hoog de kersen
die ik plukken moet
de vriendjes verdwenen
maar nog steeds het getoeter en geschal
van de jubelende kermiskoers.
Het leven een ijskarretje
met duwers en likkers.
Kersen
Groen het uitgestrekte gras
hoog in de bomenkruin
de spetterende spreeuw
schaterend om zoveel roodheid.
De kersen, zij wachten
geduldig
dragend hun rijpend lot
de striemende storm die hen klieven zal
de zware zon die hen branden zal
verminkt
vertrapt.
Of is er die zachte hand die hen bevrijden zal
om te worden
zoetheid voor mensenkinderen?
Verjaardag van een goeie kennisOch, het leven stuwt zichzelf
zoals het kuiken breekt het ei
de kiem splijt de harde noot
en magna scheurt de aarde.
Ik onderga wat mij geschiedt
denk doe droom
bezweer de wind huilend aan mijn raam
knoop de eindjes -korter dan ooit-
aan elkaar
en vlecht mijn eigen lauwerkrans
tot meerdere eer en glorie
van allen die vruchtbaar minzaam
delen mijn schamel bestaan.
Vroeger nu later.
Flandrien
Zalig kind zijn...
Opnieuw Flandrien
Het is ondertussen al de derde keer dat ik Flandrien word. Toch blijft het een aangenaam gevoel geven die sportieve, familiale tocht georganiseerd door Cera. Minder volk dan vorige jaren maar dat betekent minder overrompeling, minder drukte, meer aandacht voor die die er wél zijn. De economische wet der schaarste (hoe zeldzamer hoe duurder) geldt ook voor evenementen.
De schaduw van de dramatische persoonlijke gebeurtenissen die het laatste halfjaar mijn leven teisteren verdween even en de zon scheen opnieuw in volle glorie en ornaat, letterlijk, figuurlijk, toen ook mijn twee kleinzoontjes op de festivalweide kwamen toegelopen en elk om beurt in mijn armen en in die van mijn zoon sprongen. Er zijn nog mooie dagen, uren, minuten in het leven.
Ook deze Flandrien-tocht blijft in mijn geheugen opgeslagen.
Overzicht gedichtenbundelsOverzicht gedichtenbundels.
1. Gelegenheidsgedichten voor een gelegenheidsleven (1965) 2. Doodlopende gedichten voor een doodlopend leven (1989) 3. Droomgedichten voor een droomleven (1991) 4. Treurgedichten voor een treurleven (1995) 5. Uithuizige gedichten voor een uithuizig leven (1996) 6. Verdwijngedichten voor een verdwijnleven (1999)) 7. Wachtende gedichten voor een wachtend leven (2001) 8. Onverhoedse gedichten voor een onverhoeds leven (2004) 9. Onstuitbare gedichten voor een onstuitbaar leven (2006)
PS iedere bundel start met een gedicht van een andere dichter. Gewoon eerbetoon aan de schoonheid van de daarin vertolkte gevoelens.Elke bundel bevat een dertigtal gedichten Keizerin-dichter Nera |
Gedichtenbundels|
Gedichten 1 leven lang. De eerste gedichten dateren van in de zestiger jaren van de vorige eeuw. Ja, kan het ook niet helpen dat ik al zovele jaren tel.De voornaamste gedichten heb ik chronologisch gebundeld in 9 bundels.Elke bundel geeft een bepaalde fase weer uit mijn leven.Er zijn dus meer dan vier seizoenen voor mij.Naarmate de tijd en nog veel meer, me toelaat zal elk gedicht verschijnen, bundel na bundel. Tot er ooit een tijd komt dat niets meer verschijnen zal.
Veel leesplezier! En ach ja, misschien dat ik ook speel met die seizoenen en niet alles netjes chronologisch verschijnen zal. Want zie de seizoenen zijn ook in de war.Daarnet scheen de zon en was er ook een fikse regenvlaag. Ook al is het vandaag 11 juli,Vlaamse Feestdag. Keizerin-dichter Nera |
Een vragende wensEen vragende wens
Als je deze blog openslaat
en scherm na scherm aan je voorbij glijden laat
wordt dan even stil denk aan gisteren en vandaag
eeuwigheid en tijd.
Misschien zul je
even verwonderd opkijken
je verslikken in de woordenvloed
glimlachen om het lieve
droef worden om het droeve
je hoofd schudden
om zovele gekke situaties
of eenvoudig meegenieten met dit leven.
Maar vooral doe deze blog opnieuw dicht
zacht
en bewaar de woorden in je hart
want zij schuwen het daglicht.
Het is de kwetsbaarheid
van een ridder in de nacht.
Word Flandrien|
Aan deze oproep heb ik vandaag gevolg gegeven. Het was een fietsgebeuren, een spetterende Vlaamse fietshoogdag, georganiseerd door het belevingsmuseum Centrum Ronde van Vlaanderen en KBC-Cera in en nabij de Vlaamse Ardennen. Start en aankomst in het landelijke Herzele. Samen goed voor meer dan 14000 deelnemers met als keuze een gezinstocht van 30 km of voor de echte sportievelingen een tocht van 80 of 110 km. Genoten van de sfeer,de vele mede-fietsers, de zon, de wind. Dat laatse minder want het was harder duwen, maar de moedgevende slogans langs de golvende landelijke wegen, het hartverwarmende gezelschap van zoon en kleinzoon maakte vele goed. Ik speelde ook wat op weduwschap, zoals de duivenmelkers zeggen want op het einde wachtte schoondochter met kleinste kleinkind. Rustige groene wiegende zeeën met overal verspreid de vele huizen, nieuw of oud, maar allen met hart en ziel onderhouden, uitgedost, uitgestald en zo mooi mogelijk opgesmukt.Doet deugd te voelen dat dat er welvaart is en ook welzijn. De slogan van een der organisatoren. Deze welvaart en welzijn in de verdere toekomst behouden zal de kunst zijn.Kwam ook deze morgen ter sprake in de toespraak van een eminent redenaar-financier-denker ter gelegenheid van de -11-juli-viering in mijn dorp. Liet Will Tura verstek gaan op de slotviering in Herzele, dan waren deze morgen MIek en Roel er om nostalgistisch en met veel humor en sterke teksten te zingen zoals 40 - 50 jaar geleden.De tijd van expo 58 en mei 68. Veel is veranderd en toch ook weer niet. Genoeg gevierd vandaag.Morgen een nieuwe werkweek. Succes! |