Terug naar school

 

 

Juf, klas?

boekentas, kleurpotloden?

pull, schoenen?

vriendjes, stouterikken?

traantjes, lachen?

blij, droef?

spelen, klauteren?

zingen, springen?

woordjes, cijfers?

boterhammen, koekjes?

banaan, appel?

honger, dorst?

verhaaltjes, tekeningen?

puzzel, blokken?

bank, stoeltjes?

eerste rij, laatste rij?

moe, slaap?

morgen opnieuw?

???

 

Geen  antwoord voor grootmoe.

Misdaad

 

 

Ze nam de kinderen mee.

Harder nog nu het leven.

 

Eender het sterven.

Geduffeld

Geduffeld in het zachtste deken

slapend als de ochtendnevel

werden ze neergevleid

in grootmoe’s langste zetel

verzamelen ze droom en kracht.

Straks is de rust voorbij

openen zich hun oogjes

wordt  de pyama ingeruild voor speelkledij

klutsen we samen het gebroken ei

drinken chocomelk goed voor elk

kip en kuikens achterna

vallen en weer opstaan

vlinders vangen, niet loslaten

zoals het grote verdriet van niemendal

zandbak omwoelen

zoeken naar wat onvindbaar is.

Hun blije wereld de mijne.

 

Tot mama hen opeist.

Vakantieplein

 

 

 

Spelen op het vakantieplein

Kabouter Pagadder Pinokio

ver weg schoolse juf werkende ouders

kinderen hoeden kinderen nu

verzinnen geluk en spel

in zwierende schommels rechte torens

en middagdut op commando.

Achter tralies

tussen zandbak en rollende ballen

hoor ik hun stemmen

zoek wanhopig in springende kleuren

twee blonde hoofdjes

en ogen die me vinden

alsof piep en verstoppertje spelen

grootmoe ’s bondgenoten zouden zijn.

 

Tevergeefs.

Park

 

 

De hitte dreef me naar het park

waar water was

koelte onder bomen

de jeugd op jacht
en oudjes langzaam op een bank

het verdoken pad dat slingert

van boom naar beeld

heuvelend over twee bruggetjes

waaronder eenden happen naar brood.

 

Hier houd ik halt

zoek rust

tussen hoop en vertwijfeling

vind ik mezelf in eigen woord.

IJskarretje

  

Klein mijn handen

zwaar de schop

die de aarde klieven moet

vriendjes spelen

en heel ver weg het getoeter en geschal

van de obligate kermiskoers.

Oud mijn handen

hoog de kersen

die ik plukken moet

de vriendjes verdwenen

maar nog steeds het getoeter en geschal

van de jubelende kermiskoers.

 

Het leven een ijskarretje

met duwers en likkers.

 

Soms is het moeilijk kersen eten met hoge pieten. Maar heerlijk onevenaarbaar lekker zijn ze als je ze zelf kunt lukken uit je eigen tuin. Plukkend gaat ook de muze rijpen en kwam dit gedicht tot leven.

Groen het uitgestrekte gras

hoog in de bomenkruin

de spetterende spreeuw

schaterend om zoveel roodheid.

 

De kersen, zij wachten

geduldig

dragend hun rijpend lot

de striemende storm die hen klieven zal

de zware zon die hen branden zal

verminkt

vertrapt.

Of is er die zachte hand die hen bevrijden zal

om te worden

zoetheid voor mensenkinderen?

Deze week verjaarde een goeie kennis van mij. Omdat het toch wel een heel uniek iemand is stuurde ik hem een gedicht. 71 is ook niet niks.

Och, het leven stuwt zichzelf

zoals het kuiken breekt het ei

de kiem splijt de harde noot

en magna scheurt de aarde.

Ik onderga wat mij geschiedt

denk doe droom

bezweer de wind huilend aan mijn raam

knoop de eindjes -korter dan ooit-

aan elkaar

en vlecht mijn eigen lauwerkrans

tot meerdere eer en glorie

van allen die vruchtbaar minzaam

delen mijn schamel bestaan.

 

Vroeger nu later.

 

Overzicht gedichtenbundels.     1. Gelegenheidsgedichten voor een gelegenheidsleven (1965) 2. Doodlopende gedichten voor een doodlopend leven (1989) 3. Droomgedichten voor een droomleven (1991) 4. Treurgedichten voor een treurleven (1995) 5. Uithuizige gedichten voor een uithuizig leven (1996) 6. Verdwijngedichten voor een verdwijnleven (1999)) 7. Wachtende gedichten voor een wachtend leven (2001) 8. Onverhoedse gedichten voor een onverhoeds leven (2004) 9. Onstuitbare gedichten voor een onstuitbaar  leven (2006)   PS iedere bundel start met een gedicht van een andere dichter. Gewoon eerbetoon aan de schoonheid van de daarin vertolkte gevoelens.Elke bundel bevat een dertigtal gedichten  Keizerin-dichter Nera

Een vragende wens 

Als je deze blog openslaat
en scherm na scherm aan je voorbij glijden laat
wordt dan even stil denk aan gisteren en vandaag
eeuwigheid en tijd.
Misschien zul je
even verwonderd opkijken
je verslikken in de woordenvloed
glimlachen om het lieve
droef worden om het droeve
je hoofd schudden
om zovele gekke situaties
of eenvoudig meegenieten met dit leven.
Maar vooral doe deze blog opnieuw dicht
zacht
en bewaar de woorden in je hart
want zij schuwen het daglicht.
Het is de kwetsbaarheid
van een ridder in de nacht.

 

Ja, ik weet het, het is nu al na middernacht als ik dit eerste berichtje op mijn spiksplinternieuwe blog ingeef, het is dus echt vijf na twaalf, maar toch wens ik elkeen welkom!
Een spiksplinternieuwe blog mag vereerd worden vanaf de eerste minuut van zijn bestaan, vanaf de eerste minuten van een nieuwe dag, een zon-dag dan nog wel.
 Verder nieuws volgt na een goeie nachtrust en voor diegenen die al uitgeslapen zijn bij het lezen van dit bericht en dus nog meer nieuws wensen: efkens geduld.
Vele allereerste groetjes van
Keizerin-dichter Nera