1433 - EIEREN OF JONG, ZE ZULLEN MOETEN KIEZEN, DIE LINKXE WERELDVERBETERAARS
.
Vrijdag 9 augustus
Zon 6u21-21u14
H Edith Stein
.
1433 - EIEREN OF JONG, ZE ZULLEN MOETEN KIEZEN, DIE LINKXE WERELDVERBETERAARS
.
Ja, Volk van Vlaanderen, dat soort is op de achtergrond, door schuldige nalatigheid, , de werkelijke
Moordenaars van Aurore en van nog zoveel anderen.
.
Een klassieke ‘dissertatie’ heeft een korte inleiding, een uitgebreid midden, en een samenvattend slot. Deze ‘posting’ zal dus voor die ene keer, klassiek van opbouw zijn.
Inleiding.
Het mensdom is zoals de naam het zegt, dom. Het leert niet uit zijn fouten en het vergeet massaal zijn opgedane ervaringen. Onze maatschappij wordt meer en meer een leeglopende lederen voetbal, waar altijd maar weer gewerkt wordt aan de deuken, in plaats van de bal weer op te pompen. In deze komkwammer-tijd wordt het publiek zo wat heen en weer geslingerd tussen het gezond verstand van de werkgevers, en het egoïsme van de syndicaten. Dat alles boven de hoofden van de werknemers, maar wel op hun kap. Ik kan dat niet zo goed uitleggen. De ‘De Morgen’ kan dan wel, zoals U hier kunt lezen over ‘Verlof-Stelsels’, d.i. alle mogelijke vormen van duur betaald niet-werken.
.
Midden :
Verlof-stelsels zijn onmisbaar puzzelstuk in de combinatie werk en gezin
*
We kunnen niet anders dan reageren op Grete Remen en Karel Van Eetvelt, vindt Manu Keirse. Hij is gezinspolitiek secretaris bij de Gezinsbond. .
Kmo's die combinatie- problemen negeren zullen in een krappe arbeidsmarkt zelf de nadelen ondervinden. Ze zullen waardevolle krachten, meestal vrouwen, verliezen.
De discussie over de verlofstelsels en het tijdskrediet is weer opgelaaid. Steeds opnieuw stellen sommige werkgevers het tijdskrediet en de andere verlofstelsels in vraag. (Grete Remen op 2/8 in DM, Karel van Eetvelt op 6/8 in DM) Wij kunnen niet anders dan reageren. Wij maken geen propaganda om minder of onbetaald te werken, neen, wij vragen dat de combinatie van werk en gezin haalbaar zou zijn. Wat de mogelijke oplossingen zijn als die combinatie loodzwaar is, hangt af van ieders persoonlijke situatie maar één zaak staat buiten kijf: ouderschapsverlof en tijdskrediet zijn voor heel wat gezinnen onmisbaar. Als jonge ouders - helaas nog vaak vooral jonge moeders - overwegen om minder te gaan werken of helemaal te stoppen met werken, raden wij hen inderdaad aan om gebruik te maken van tijdskrediet en ouderschapsverlof. En dan niet alleen omdat ze daarvoor een vergoeding krijgen, want die is echt heel laag maar vooral omdat ze de band met de arbeidsmarkt op deze manier niet verliezen en hun pensioenopbouw doorloopt. Na de verlofperiode die altijd beperkt is in de tijd - in tegenstelling tot deeltijds werk - nemen de meesten hun job weer voltijds op.
Dat is toch belangrijk voor werkgevers en de sociale zekerheid? En ook goed voor de bestaanszekerheid op korte en lange termijn van de persoon die tijdskrediet of ouderschapsverlof heeft opgenomen. Wim Van Lancker wijst er in zijn opiniebijdrage (DM 5/8) trouwens terecht op dat er vroeger veel minder vrouwen aan de slag waren net omdat er geen hulp was toen er kinderen kwamen. Heel wat vrouwelijke babyboomers kijken om die reden met zeer gemengde gevoelens terug op hun eigen arbeidsloopbaan. Dat wordt gemakshalve vaak vergeten in het verlofstelseldebat. Jonge vrouwen slagen er tegenwoordig veel vaker in om werk en gezin wél te combineren en blijven massaal actief na de geboorte van hun kinderen. Een van de redenen zijn net die verlofstelsels maar ook het deeltijds werk. Wij denken dat geen enkele werkgever terug zou willen naar de tijd dat vrouwen massaal hun job opgaven voor hun gezin. Een aderlating zou het zijn voor henzelf, maar ook voor de sociale zekerheid en de economische omgeving.
Moeilijk haalbaar
Natuurlijk zijn er heel wat vrouwen die er wel in slagen voltijds te blijven werken, vaak met hulp van familie, omdat er geen bijzondere zorgsituaties zijn, omdat ze de middelen hebben om veel uit te besteden, omdat ze een 'nieuwe' man hebben, of omdat hun werkgever uitzonderlijk veel begrip toont voor gezinssituaties (bijvoorbeeld ziekte van een kind of bejaarde ouder, schoolvakanties, onopgeloste opvangsituaties). Misschien kunnen zij op die manier voltijds blijven werken. Feit blijft dat voor de meeste gezinnen het op dit moment erg moeilijk haalbaar is om met twee voltijds te werken. Voor alleenstaande ouders geldt dat nog meer. Geen, slechte of te dure opvang, een werkgever die geen begrip heeft voor gezinssituaties, de traditionele rolverdeling binnen het gezin die het overgrote deel van de zorgtaken bij de vrouw legt,... Neen, de werkgevers zijn geen sociaal werkers, en moeten niet alle maatschappelijke noden oplossen. Daarbij zijn we de eerste om toe te geven dat het niet makkelijk is om deeltijds werk en tijdskrediet georganiseerd te krijgen in een kmo, maar er zijn voorbeelden genoeg waar dit wel lukt. Er zijn bovendien maar heel weinig kmo's die het zich kunnen permitteren om enkel voltijdse personen aan te werven of geen deeltijd werk, al dan niet in de vorm van een verlofstelsel, toe te staan. Kmo's die combinatieproblemen gewoon negeren zullen daar in een krappe arbeidsmarkt zelf de nadelen van ondervinden. Ze zullen waardevolle krachten, meestal vrouwen, verliezen.
Wereld van verschil
Het is beter positief om te gaan met de realiteit dat veel gezinnen wél problemen hebben om werk en gezin te combineren. De combinatie van voltijds werk op de werkvloer door begrip te hebben voor (onverwachte) gezinsnoden van werknemers, vrouwen en mannen, is alvast de manier om voltijds werk te promoten op een positieve wijze. Grete Remen zegt zelf dat ze soepel is met het toestaan van familiaal verlof. Een mooi voorbeeld van gezinsvriendelijke flexibiliteit op de werkvloer. Dergelijke positieve praktijken maken voor werknemers een wereld van verschil. .
.
Slot.
Natuurlijk is hij of zij die op elk mogelijk niveau onze welstand in stand houdt in ‘het zweet zijns aanschijns’ in onze moderne samenleving geen slaaf meer. Maar er moeten keuzes gemaakt worden die het systeem versterken, en die het niet leegmelken. Veel verdienen vooral om veel te kunnen uitgeven, en weinig werken om daarvan te kunnen genieten, is een dodelijke combinatie. Eerste slachtoffer daarvan is het gezin en al de waarden waarvoor dat begrip staat. In de eerste plaats het kind.
Sedert jaar en dag wordt in ons land aan de deuken gewerkt, nooit aan de lege voetbal. Onnodig namen te nomen, er zijn geen uitzonderingen. De ‘Welvaart Maatschappij’ van Verhofstadt hebben we duidelijk gezien op de crematie-plechtigheid (!) van die jonge leerkracht Aurore, bestolen, gemolesteerd en gewurgd in haar 29ste jaar door een armoezaaier uit de Russische steppen, wiens stoppen waren doorgeslagen in zijn hang naar veel gratis geld. Het lugubere van de eigenlijke lijkverbranding was al achter de rug, daar waren geen camera’s aanwezig. In de ‘vergaderzaal’ van de begrafenis-ondernemer werd er ruim aandacht besteed aan de dingen die er werkelijk, voor het oog van de mensen, toe doen. Achteraf zullen er wel geen koffiekoeken geweest zijn, maar parelende champagne. Noblesse oblige, vooral als men van Gent is en sociaal-democratisch stemt.
Aurore, opkomende dageraad, is in het Italiaans de’ Levante’ (het opstaan), en het avondgewest van G. Gezelee is hier de ‘Ponente’ (onvertaalbaar). Het ‘avondgewest’ voor Aurore kwam midden in haar laatste uitgangsnacht, eenzaam en alleen. Harteloos. Vroeger was een jonge vrouw van die leeftijd thuis gebleven, bij het wiegje van haar kind, dicht tegen de stoere borst van de echtgenoot. Maar als jonge vrouw van 29, ’s nacht alleen op stap gaan, om de Gentse Fieste te vieren, dat is nogal wat anders, hé!
*
Wat die ‘Actieve Welvaartstaat’ eigenlijk is, Was duidelijk te zien op die burgerlijke viering van de dood van die jonge vrouw.. Veel pracht en dure praal. Want het liet zich zien : de ouders hadden “goed geboerd’ en ze stonden in aan zien bij de partij-top...De hoofdschuldige zelf was aanwezig.. Nogal schichtig zelfs, waarschijnlijk uit vrees ter plaatse herkend te worden. De moordenaar komt in politie-verhalen toch dikwijls naar de begrafenis? Voor wie twijfelt : U herkent hem aan de afbeelding hierboven.
Nieuw samengesteld gezin met ’n apart freewheelende verwekker : het kind moet toch ’n naam hebben! De betere Linx-Liberale elite, waarschijnlijk onbarmhartig wegkijkend van het bidprentje in hun handen, waar de ouders, los van elkaar, vooral los van elkaar, naar ‘vroeger’ hunkerende boodschappen van liefde onder hen dritjes hadden neergepend. Vooraan veel geflikker van lachende lichtbeelden boven de urne met wat rest van een jong leven. Schrikbarend toekomstbeeld. Geen woord van hoop, tenzij misschien achter gesloten deuren. Verdriet en snikken, dat zijn Biedermleier-gewoontes uit de prehistorie van vòòr het liberalisme van de ‘Burgermanifesten’. En vooral geen enkele verwijzing naar het voorvaderlijk Geloof van de kathedralen-bouwers, waaraan Gent zo rijk is.
De sterkhouders van de Europese Gemeenschap waren er goed zichtbaar aanwezig. Niet één van de torens van Gent, zelfs het belfort niet.
Al kan het natuurlijk, dat een Plechtigheid in de Sint Baafs iets was dat Bruintje niet kon trekken.
*
Juist, Aurore-lief. Ik hou niet van de mensen rond U, die om er zelf beter van te worden, de genocide op onze beschaving hebben ingezet, en er nog fier over zijn ook.
Als straks de VLD onder de 10% en misschien (hopelijk) nog lager, dan heeft die Rus met de losse handjes die bij Aurore het licht heeft uitgedaan, daar een groot aandeel in. Al is het natuurlijk doodjammer dat hiervoor een jong leven moest opgeofferd worden.
Geschreven door AABEE via Digitalia
…
…
