Archief

.

Zondag 4 augustus

Zon 6u13-21u23

J-M Vianney, pastoor van Ars, patroon van priesters en zielzorgers

.

.

.

.

Ter zake :

Tom Lanoye vreest voor imago van Antwerpen

Verschnenen, waar anders, in De Schandaard

*

Tom Lanoye heeft in een interview met de Waalse krant La Libre Belgique, naar aanleiding van de Franse vertaling van zijn boeken, opnieuw uitgehaald naar de N-VA van Bart De Wever. ‘Ik vrees dat het imago van Antwerpen, en ver daarbuiten, een ferme deuk krijgt.’ ‘Ik stel vast dat overal subsidies worden geschrapt ofwel verminderd, vooral bij theatergezelschappen. Ik had het verwacht, maar ik vermoed dat dit slechts het begin is. Tegelijkertijd zijn de subsidies voor het feest van de flaminganten sterk toegenomen’, hekelt de auteur opnieuw het beleid in zijn stad Antwerpen. ‘Ik vrees dat het imago van Antwerpen, en ver daarbuiten, een ferme deuk krijgt.’

In een opiniestuk voor deze krant had hij eind vorig jaar al zijn ontgoocheling over de keuzes van De Wever uitgesproken. Dat ‘zijn’ burgemeester er vier jobs op nahoudt (naast burgemeester ook partijvoorzitter, senator en Vlaams parlementslid) is niet goed voor het bestuur van de Koekenstad, aldus Lanoye.

‘De stad heeft recht op een voltijds burgemeester. De Wever geeft zelf toe dat hij uitgeput is, uitgeknepen als een citroen, na slechts zes maanden. En toch blijft hij zitten. Hij ziet Antwerpen als een instrument voor zijn federale campagne, maar dat zorgt onvermijdelijk voor een amateuristisch en te populistisch beleid in Antwerpen’, meent de auteur.

‘De N-VA is een hypocriete partij. Ze wil een onafhankelijk Vlaanderen, maar slaagt er niet in dit duidelijk uit te spreken, noch duidelijk uit te leggen hoe ze dit willen realiseren’, gaat Lanoye verder. ‘Als België splitst, zal Vlaanderen economisch moeten inleveren. Daarnaast zal het ook Brussel verliezen. En waarom zou je dat willen? Brussel is het Washington van Europa en de stad die België een gewicht geeft. Ik zou teleurgesteld zijn in een Vlaamse republiek.’

Dat het tot nu geduurd heeft voor zijn boeken naar het Frans werden vertaald, wijt Lanoye ook aan de politieke situatie in Vlaanderen. ‘Het heeft veel tijd gekost, maar er zijn nu akkoorden tussen Vlaams minister van Cultuur Joke Schauvliege en Franstalig minister van Cultuur Fadila Laanan.’ De succesvolle auteur ijvert ervoor om de banden, en niet de verschillen, tussen beide landsdelen vaker in de verf te zetten

.

Geschreven door AABEE via Digitalia

…

http://www.vlaamsbelang.org/

http://www.pallieterke.info

…

.

.

.

Tensione Pdl-Pd, Bondi evoca la guerra civile
Ma il Colle non ci sta: «Parole irresponsabili»

In piazza contro questi magistrati

Geschreven door AABEE via Digitalia

…

http://www.vlaamsbelang.org/

http://www.pallieterke.info

…

.

.

Italianen : macaroi’s?

Of zijn het eerder de mensen die geleerd hebben zich tevreden te stellen met overschotjes?

.

.

Ter zake :

Het wonder van Italië

Geplaatst door Dirk-Jan van Baar op 1 augustus, 2013 - 20:30

*

Toen ik in 1969 voor het eerst met mijn ouders in Italië kwam, verbaasde ik me al over de welvaart aldaar. Ik dacht in een arm land te komen, maar achter de rolluiken en de smalle steegjes ging een rijke wereld schuil. Niet zo rijk als bij ons (Nederland was in 1969 net als nu zo ongeveer het rijkste land van Europa), maar de mensen reden er niet op ezels en hadden alle soorten Fiat uit die tijd (de 128 was net uit), Alfa's, Lancia's en alle bekende Duitse en Franse merken. Ik moet er wel bij zeggen dat het Noord-Italië betrof, want wij hielden vakantie aan het Como-meer (in vakantiepark Sole Mio in Gera Lario: het bestaat nog steeds). Zelfs de Zwitserse postbus kwam daar op gezette tijden langs, dus de nette burgerbeschaving die door de regelmaat van de klok wordt geregeerd was nabij. Toch een geruststelling, want chaotisch vond ik dat Italië als keurig twaalfjarig jongetje wel. De slagerijen stonken er en op straat rook het naar eten. Later op de middelbare school hoorde ik pas dat Benito Mussolini, die in het naburige plaatsje Dongo in april 1945 samen met zijn maitresse Clara Petacci door partizanen was opgepakt, in Italië de treinen op tijd had laten rijden.

Al deze eerste indrukken gingen vorige week opnieuw door mij heen toen ik in Apulië was. Dat ligt in de hiel en hak van Italië en wordt tot de mezzogiorno gerekend. Armoe troef dus. Maar niet in de vier provincies (Bari, Brindisi, Taranto, Lecce) waar ik ben geweest. Het vliegveld in Bari was modern, en de (witte) stadjes met de voor de regio kenmerkende trulli bleken groter, levendiger en welvarender dan ik had gedacht. Vooral het verkeer was erg druk. Italianen pakken voor alles de auto, lopen doen ze alleen wanneer er 's avonds met een ijsje geflaneerd moet worden. Het binnenland rond het schitterende stadje Ostuni waar wij verblijf hielden stond vol met villa's in de olijfboomgaarden. Ook plaatsen als Cisternino, Locorotondo en Martina Franca wekten de indruk dat daar het leven goed was. Van de veelbesproken crisis van Zuid-Europa was hier niks te merken. Die zal er heus wel zijn, want Italianen zijn meesters in de schone schijn, maar om die op te kunnen houden moet je wel de middelen hebben. Het Italiaanse leven ligt in Apulië ingebed in een eigen ritme, waarbij de treinen misschien niet op tijd rijden, maar wel een voor buitenstaanders ondoorgrondelijk tijdplan aanhouden.

Die onverstoorbaarheid, een diep conservatieve eigenschap, is tegelijk de kracht en de zwakte van de mezzogiorno en alles wat zuidelijk is. Zuid-Italië is afhankelijk van Noord-Italië, weet dat ook, en gedraagt zich ernaar. De mensen laten zich niet gekmaken door de eisen van buitenaf, en geven blijk van een totale onverschilligheid waar je als noorderling soms helemaal gek van wordt. Hoewel Apulië niet arm is, zou het een stuk rijker kunnen zijn als het meer aandacht zou hebben voor de wensen van de toerist. Een barokstad als Lecce, volgens de reisboekjes de parel van de regio en 'het Florence van Zuid-Italië', bezoek je niet eventjes, daar moet je heel veel voor doen. In ons geval gauw een autoreis van anderhalf uur. Maar als je daar dan in de bloedhitte rond het middaguur aankomt (eerder lukt gewoon niet), gaat alles dicht. Ook de winkels waar je misschien wat zou willen kopen. De mensen gaan dan rusten, dus ook het personeel van de talrijke kerken, musea en andere monumenten waarover de stad beschikt. Hoewel het toch een kleine moeite is, en heel veel verkoeling brengt, om die open te houden.

Maar zo zit Zuid-Italië niet in elkaar. Waar Ascoli Piceno, een prachtstad in de noordelijker gelegen Marche, zijn cultuurschatten tijdens de middaguren openhoudt, volharden ze in Lecce aan hun oude gewoonten. Misschien ook vanwege een links stadsbestuur, want waar veel Italiaanse binnensteden in de rest van het land zijn opgeknapt en gerestaureerd, zijn die werkzaamheden in Lecce nog gaande en zien veel delen er nog uit zoals ik me Italië herinner uit de jaren zeventig: grauw en vervallen, met veel graffiti en linkse leuzen (tegen Israël en voor de Palestijnen, die 'bevrijd' moeten worden). Lecce is een universiteitsstad, met communistische activisten, die op straat tijdens de vijfurige middagpauze pamfletten uitdeelden. Dat enthousiasme is er dan weer wel. Wie denkt dat Italianen lui zijn, heeft het mis. Er is veel inventiviteit en bedrijvigheid, maar niet altijd voor de juiste dingen. En er is natuurlijk ambtenarij, wat met talloze ondoorgrondelijke regeltjes voor oponthoud en vertraging zorgt, maar ook voor werkgelegenheid en - opnieuw - een geheel eigen ritme.

Waar ik als twaalfjarige jongetje uit het rijke Noord-Europa Italië voor een arm en chaotisch aanzag, ben ik in al die jaren dat ik sindsdien in Italië ben geweest tot de conclusie gekomen dat al die ambtenarij en al die onverbiddelijke middagpauzes het land bijeenhouden. Alles in Italië is strikt gereguleerd en verkaveld, tot het strandleven aan toe. Zonder die lunchpauzes, die bureaucratie, die wegen vol rondrazend verkeer (op de weg hebben Italianen haast en moet er altijd worden ingehaald, ook als het niet kan), die rolluiken in de binnensteden, en die kerken die ook op onaangekondigde tijden open en dicht kunnen zijn, verliest het Italiaanse leven zijn structuur. Dat Mussolini de treinen op tijd liet rijden, was misschien toch niet zo'n historische prestatie als vaak wordt gezegd. Want ook in Italië regeert de klok, al loopt die anders dan in Zwitserland of bij ons. En ondertussen moderniseert ook Zuid-Italië op een eigen, onnavolgbare manier.

Buitenstaanders hebben daar geen enkele invloed op. Elke druk van buitenaf om Italianen tot snelheid en hervormen te prikkelen werkt averechts. Al die opgeheven vingertjes wekken irritatie en worden compleet genegeerd. U heeft maar te wachten. Wel mogen noorderlingen de rekening betalen, want keurig betalen moet je daar natuurlijk wel. En na zo'n paar dagen Zuid-Italië heb ik daar vrede mee. Want zo was het sinds de verschuiving van het economische zwaartepunt tijdens de zestiende eeuw van de Middellandse Zee naar de landen aan de Noordzee, zo was het sinds de eenwording van Italië in de negentiende eeuw, zo was het in het fascistische Italië van Mussolini, zo was het in 1969, en zo is het nu nog steeds. Het zou mooi zijn voor Europa als dit nog tijden zo door kan gaan. Het zou betekenen dat wij keihard in deeltijd werkende noorderlingen over een halve eeuw nog steeds stinkend rijk zijn en de op halve kracht werkende zuiderlingen 'arm'. Dit moet wel een economisch wonder zijn met de zegen van Onze Lieve Heer.

.

Geschreven door AABEE via Digitalia

…

http://www.vlaamsbelang.org/

http://www.pallieterke.info

…

.

.

.

.

Ter zake :

Financial Times veegt de vloer aan met 'toogstrateeg' Karel de Gucht

Uit De Wereld Morgen.be

*

EU commissaris Karel de Gucht stelt het recente akkoord over de zonnepanelen met China graag voor als een politieke overwinning. In werkelijkheid was het een complete afgang en het is zeer de vraag of dit zijn politieke toekomst niet hypothekeert.

Enkele maanden geleden kondigde Karel de Gucht met grote trom aan dat hij indien nodig heffingen zou invoeren tegen Chinese zonnepanelen. Het moest maar eens gedaan zijn met de oneerlijke concurrentie vanuit China. Het zou het eerste ernstige conflict worden tussen de Europese Unie en China. Eind juli meldde hij dan triomfantelijk dat er een akkoord was bereikt en dat hij zijn zin had gekregen. “Na weken van intensieve onderhandelingen kan ik vandaag bekendmaken dat ik tevreden ben met het aanbod van een prijsverbintenis dat de exporteurs van Chinese zonnepanelen voorgelegd hebben”, aldus de Gucht.

De Financial Times geeft een heel andere versie van de feiten. In een paginagroot artikel gaat de krant uitgebreid in op het akkoord en ook op de bewogen politieke loopbaan van onze Belgische eurocommissaris. Ze schetsen geen al te fraai beeld.

Direct na zijn dreiging met hoge heffingen tegen de Chinese goedkope zonnepanelen kreeg de Gucht tegenwind van een meerderheid van de EU-landen onder leiding van Duitsland. Ook België sloot zich daarbij aan. Deze landen vreesden dat dit het begin zou kunnen zijn van een uitzichtloze handelsoorlog met een zeer belangrijke handelspartner. Bovendien zouden de heffingen alleen maar leiden tot hogere prijzen voor zonnepanelen. Dat zou de crisis in de sector nog verergeren en de omschakeling naar groene technologie een serieuze deuk geven. Chinese firma’s zouden hun productie wellicht ook delokaliseren naar andere Aziatische landen van waaruit ze hun goedkope export gewoon zouden kunnen verder zetten.

De Gucht trok zich van die Europese tegenkanting niets aan. Uit het verleden is al vaker gebleken dat hij koppigheid en arrogantie probleemloos combineert … tot de realiteit er anders over beslist. Die realiteit liet ook deze keer niet lang op zich wachten. De Chinezen openden een onderzoek naar de import van Europese wijn, wat tot grote bezorgdheid leidde in Frankrijk en andere Zuiderse landen. Ook dreigden ze een zaak te openen i.v.m. de invoer van wagens. Dat zag Duitsland nog minder zitten. De Duitse export naar China bedraagt namelijk jaarlijks 67 miljard dollar, het drievoudige van de Europese import van zonnepanelen. Merkel wou een handelsoorlog met China te allen prijze vermijden.

De Gucht bleef echter stoer doen en haalde uit naar China dat hij ervan beschuldigde de Europese landen tegen elkaar uit te spelen. Maar hij werd snel op zijn plaats gezet. De eurocommissaris mocht zijn plannen tot invoerheffingen vergeten en moest zich tevreden stellen met een uiterst slap akkoord. Dat akkoord legt de minimumprijs vast op 56 cent, ongeveer de prijs die momenteel door de Chinezen wordt gehanteerd… Dat is zowat de helft van wat de Commissie vorig jaar nodig achtte om de dumping ongedaan te maken. Er is een maximaal volume vastgelegd, maar dat verschilt nauwelijks van wat nu ingevoerd wordt. De Europese producenten van zonnepanelen zijn over het bereikte akkoord in alle staten en trekken zelfs naar het Europees Hof in Luxemburg om het aan te vechten.

Het lijdt geen twijfel dat China de productie van zonnepanelen subsidieert. Maar Europa doet dit ook voor zijn landbouw, en dan zwijgen we nog over de oorlogsindustrie van de VS. Er is een tijd geweest dat landen uit het Noorden eenzijdig en brutaal hun wil konden opleggen aan ontwikkelingslanden. De Gucht leeft blijkbaar nog in dat tijdperk en wil maar niet zien dat de wereldverhoudingen aan het kantelen zijn. Een ander goed voorbeeld hiervan is het incident in Congo in 2008. Toen dacht hij als minister van Buitenlandse Zaken de Congolese president als een kleine jongen de les te kunnen spellen. Zijn drukkingsmiddel was 200 miljoen euro ontwikkelingshulp. Hij was echter een klein detail uit het oog verloren. Enkele weken voordien was Congo een lening toegezegd van China ter waarde van 12 miljard dollar, bijna vijftig keer zoveel als de Belgische aalmoes. Voor de Congolese president was de rekening snel gemaakt.

De Financial Times stelt vast dat dit niet de eerste keer is dat de Gucht zich als een olifant in en porseleinkast gedraagt. Louis Tobback noemde hem omwille daarvan ooit een ‘toogstrateeg’. De beurskrant verwijst naar het fameuze debat over het stemrecht voor migranten in 2004. De liberalen zaten toen in de regering, maar waren in meerderheid tegen de toekenning ervan. Na heel wat interne discussie gingen ze uiteindelijk akkoord. ’s Anderendaags verklaarde de Gucht, die op dat moment partijvoorzitter was, vrolijk op televisie dat hij het akkoord toch niet zou goedkeuren. Het kostte hem toen zijn voorzitterszetel en het gekrakeel leverde de partij bij de volgende verkiezingen een zware nederlaag op.

De beurskrant vermeldt nog enkele heldenfeiten van keizer Karel. In 2004 kwam het tot een ernstig diplomatiek incident tussen België en Congo omwille van denigrerende uitspraken van Excellentie De Gucht aan het adres van president Kabila. In 2005 schilderde hij premier Balkenende van Nederland af als “een mix van Harry Potter en brave stijfburgerlijkheid, een man in wie ik geen spoor van charisma kan ontwaren.” Niet dat hij geen gelijk had, maar als minister van BZ van een buurland is het gewoonweg not done. In 2010 waren het de joden die het moesten ontgelden. In een interview voor Radio 1 liet hij zich het volgende ontvallen: “En onderschat ook niet wat de mening is - nog los van de lobby - van de doorsnee Jood buiten Israël. Daar is inderdaad een geloof - ik kan het moeilijk anders dan zo omschrijven - bij de meeste Joden, dat zij gelijk hebben. En geloof is iets wat je moeilijk met rationele argumenten kunt bestrijden. Het gaat ook niet over al dan niet gelovige Joden, hoor. Ook vrijzinnige Joden hebben datzelfde geloof dat zij eigenlijk gelijk hebben. Het is dus niet gemakkelijk om zelfs met een gematigde Jood een gesprek te hebben met wat zich in het Midden-Oosten ontrolt. Het is een bijzonder emotionele aangelegenheid.” Subtiel is anders.

Door zijn blunders in de Belgische politieke zit hij vandaag in Europa. Het is nu zeer de vraag of zijn toogstrategie het hem ook daar niet onmogelijk zal maken. De Gucht wil graag een tweede keer als commissaris zetelen. Maar men kan zich moeilijk voorstellen dat Duitsland zo een tweede incident zal toelaten. Misschien kan hij na de verkiezingen van volgend jaar Leterme opvolgen aan de OESO, of anders kan hij ook nog gaan doctoreren in Oxford.

geschreven door AABEE via Digitalia

…

http://www.vlaamsbelang.org/

http://www.pallieterke.info

…

.

Zaterdag 3 augustus

Zon 6u12-21u24

H Nikodemus

.

Dienstmededeling

De weergoden met al hun atmosferische storingen zullen we dan maar zeggen, hebben het al een heel tijdje gemunt op ons Draadloos Internet. Het is nog erger dan Russische Roulette tussen hebben en niet hebben.

Het spijt me dus voor de gewone lezer, als er geen enkele regelmaat meer zit in mijn postings. Erger is het voor de Binnenlandse Staatsvuiligheid, die op die manier moeten beginnen twijfelen aan hun werkzekerheid.. Met buitenlandse spionkoppen anders geen compassie. Het is lijk met de bulten : ze moeten maar recht groeien.

Tot overmaat van ramp, krijgt mijn eigen computer daar vandaan ook weer zijn loeten. En zoals U weet, is er in dit zonnige land niet één ezel die werkt heel deze maand die toegewijd is aan Keizer Augustus. We zullen dus moeten vechten met het volk dat we zijn.

.

.

.

(*) Leefloon : bij deze worden de geruchten als zou er in vervanging voor dit begrip, het automatische zelf-bedienings-crematorium in aantocht zijn, bestreden Bij dit systeem, gebaseerd op de alom gekende druk-kookpan ofte autoclaaf zou betrokkene in zijn laatste minuten de apparatuur zelf in werking stellen, door in te stappen en het deksel in het slot te trekken. Dan glijdt deze autoclaaf vervolgens niet IN het vuur, maar OP het vuur. Zoals bij moeder thuis in de keuken. Tweede principe die hier gehuldigd wordt, is dat van de gekookte kikker, waar de proeven van start gingen met de kikker in koud water, om dat water slechts langzaam   te verhitten, zodat de kikker niet wil vluchten tot wanneer het te laat is. Om het leven in die kookpan-container zo dragelijk mogelijk te maken, wordt er een kleine hoeveelheid water aan toegevoegd, gemengd met het oog op een welriekend eindproduct, met veel zuiderse kruiden, peper en zout.

De rest van dit procedé is niet geschikt voor gevoelige lezers. Al zal men er zich vroeg of laat moeten aan gewennen, zoals men aan de verbrandingsovens is moeten wennen, die de ‘ter aardebestelling’ helemaal verdrongen hebben. Lijkverbranding, ook niet prettig, is tenslotte zuivere verspilling van grondstoffen waaraan er stilaan gebrek komt. Vandaar deze ecologisch geïnspireerde ‘Endlösung’, de gedroomde ‘eindoplossing’ : de vol-automatische ‘Doet Het Zelf’ autoclaaf met het maximum van resultaat en het minimum van inspanning.

Bij dit zelfbedienings-systeem gebeurt inderdaad alles vol-automatisch : de lediging achteraf van de containers, het scheiden van de onderscheiden massa’s, gedeeltelijk door toepassing van de centrifugale kracht, zoals in een melkafromer. De finale eindproducten zijn dan, in volgorde van hun economische waarde, het beendermeel voor de dierenvoeding, de vlezige massa voor vis- en veevoeder terwijl de vloeibare massa bestemd is voor bemesting van de velden.

Zoals U ziet, een win-win situatie, als opperste verwezenlijking van een Groen-Rood partij-programma.

.

Geschreven door AABEE via Digitalia

…

http://www.vlaamsbelang.org/

http://www.pallieterke.info

…

.

Vrijdag 2 augustus

Zon 6u10-21u26

H Stefanus

.

.

In een varkens-slachterij, het avondgebed.

.

.

Ter zake :

Massale vervolging losgebarsten: 200 miljoen christenen doelwit van voornamelijk moslims

*

In Nigeria kwamen bij islamistische bomaanslagen op een christelijke wijk recent 24 mensen om het leven.

Volgens Bruce Thornton van het Hoover Institution van de prestigieuze Stanford Universiteit zijn op dit moment 100 tot 200 miljoen christenen het doelwit van hevige vervolgingen door hoofdzakelijk moslims. 'Weinig mensen realiseren zich dat we heden ten dage de grootste vervolgingen van christenen in de geschiedenis beleven,' zei hij. 'Volgens een schatting wordt iedere vijf minuten een christen vermoord vanwege zijn geloof.' (1)

Het vuur van rebellie, opstand en vervolging van minderheden grijpt in het hele Midden Oosten om zich heen, maar de wereld heeft zijn ogen voornamelijk gericht op de hervatting van het vredesproces tussen Israël en de Palestijnen. 'Dit is het maar al te bekende spelletje waarin de Joodse staat concessies doet, zoals het vrijlaten van terroristen, voor het privilege om met een vijand te praten die Joden demoniseert, terroristen verheerlijkt en al drie vredesaanbiedingen heeft verworpen,' schrijft The Jewish Journal.

'Woeste vervolging christenen is monstrueus onrecht'

Na twee jaar tijd blijkt de 'Arabische Lente' een 'Arabische vulkaan' te zijn. In veel landen en gebieden is het sektarische geweld geëxplodeerd. Bovendien wordt het gevaar Iran almaar dreigender, aangezien het land steeds dichter bij de productie van kernwapens komt. 'In plaats van het losmaken van democratische krachten heeft de Arabische Lente een dodelijk mengsel van voortwoekerende haat, economische ellende en felle machtsstrijd voortgebracht.'

'Verborgen in al deze chaos is een monstrueus onrecht dat nauwelijks aandacht van de media heeft gekregen: de woeste vervolging van christenen'. Naar schatting 100 tot 200 miljoen christenen zijn het slachtoffer van de almaar erger wordende discriminatie, racisme en vaak grove gewelddaden door voornamelijk moslims.

Pakistaans geweld

Zo werden in maart in Pakistan christenen in de stad Lahore uit hun huizen verdreven, waarna deze in brand werden gestoken. De afgelopen jaren is dit ook in andere plaatsen gebeurd, met soms dodelijke afloop. Zo werd op 27 juli in Okara een christelijke vader voor de ogen van zijn 15 jarige zoon en 12 jarige dochter door 8 moslims vermoord (3). De daders zijn Soennitische moslims, die zich overigens ook richten op de grote Shi'itische minderheid. Sinds januari 2012 zijn in Pakistan al zo'n 635 Shi'iten het slachtoffer geworden van Soennitisch geweld. (2)

'Vraag jouw Jezus maar om hulp, want nu ga je dood'

Ook in Nigeria waren christenen weer het doelwit van de islamitische Boko Haram groep. Bij explosies in onder andere een bar in een christelijke wijk in de stad Kano kwamen 24 mensen om het leven. In maart waren er al 25 mensen omgekomen bij eerdere bomaanslagen in het district. Boko Haram, wat 'Westerse scholing is verboden' betekent, wil de racistische islamitische Shariawetten verplicht aan alle Nigerianen opleggen. (4)

Dat het christendom specifiek het doelwit is blijkt onder andere uit de moord op voorganger Faye Pama Musa, algemeen opzichter van de Rhema Assembly International Church en secretaris van de Christian Association of Nigeria (CAN). Op 14 mei werd Musa thuis overvallen door drie gewapende moslims. 'Vandaag ben je een dode,' zei een van hen. 'Vraag jouw Jezus maar om hulp, meneer CANman.' In het bijzijn van zijn vrouw en enkele kinderen sleepten ze hem naar buiten, mishandelden hem, en schoten hem uiteindelijk drie keer door zijn hoofd toen hij weigerde zijn Verlosser Jezus Christus te verloochenen (5).

Westerse politici en media negeren christenvervolgingen

Het trieste is dat de massale christenvervolgingen door de politici en media in het Westen vrijwel geheel worden genegeerd. Sterker nog, de Amerikaanse regering Obama, de Europese Unie en de NAVO steunen in Syrië de islamistische rebellen die overal waar ze komen christenen verdrijven en vaak op extreem gruwelijke wijze vermoorden, bijvoorbeeld door ze met een mes te onthoofden. Onder de daders, die door Amerika worden bewapend, bevinden zich zelfs kindsoldaten. (6).

Het zijn niet uitsluitend moslims die christenen vervolgen. In India zijn de gelovigen steeds vaker het doelwit van Hindoeïstische militanten. Christenen worden tijdens samenkomsten overvallen, geïntimideerd, aangevallen en uit hun huizen en dorpen verjaagd. Kerkgebouwen worden beschadigd, maar de politie doet nauwelijks iets om de christenen te beschermen (7).

Xander

Geschreven door AABEE via Digitalia

…

http://www.vlaamsbelang.org/

http://www.pallieterke.info

…

.

.

.

.

Ter zake :

Ze verkozen de on-eer boven de oorlog, ze kregen de twee” (Churchill).

Dat stuk van de adjunct-directeur van Le Figaro is echt lezenswaardig! Het is een beetje te lang om te vertalen, waarvoor mijn excuses.

Thierry Desjardins.

Journaliste et Reporter, né en 1941,

Directeur général adjoint du Figaro.

Auteur d'un nombre considérable d'ouvrages politiques.

Lauréat de l'Académie française.

Prix Albert Londres 1975.

Prix Louis Pauwels 2000.

Déclaration du Directeur Général Adjoint du Figaro

Il serait grand temps que nous nous apercevions -enfin- qu'une nouvelle guerre de religion a éclaté et, cette fois, à l' échelle planétaire.

Les Islamistes massacrent les chrétiens en Égypte, en Irak, aux Philippines, en Indonésie, au Pakistan, au Nigeria, un peu partout. Malraux avait dit :

« Le XXIème siècle sera religieux ou il ne sera pas ».

On a bien l'impression que ce siècle qui commence va voir le déchaînement sans pitié d'un Islam renaissant, voulant dominer le monde et faire payer à la civilisation chrétienne les quelques siècles pendant lesquels elle a régné sur la planète.

Cette haine du chrétien dépasse de beaucoup tous les problèmes de la foi. En s'attaquant aux églises, aux prêtres, aux religieuses, aux fidèles, les islamistes veulent abattre la civilisation occidentale, la démocratie, le capitalisme, ce qu'ils appellent le « néo-colonialisme », la parité hommes femmes, les Droits de l'Homme, le progrès tel que nous le concevons.

Le XXème siècle a été marqué par l'affrontement Est-Ouest, le bloc communiste contre les pays « libres ». Marx, Lénine et Staline se sont effondrés d'eux-mêmes sous les incohérences, bien souvent monstrueuses, de leur idéologie. Mais ils ont aussitôt été remplacés par Allah et son Prophète.

Le Coran a pris la place du Communisme, le drapeau vert de l'Islam celle du drapeau rouge, les imams prédicateurs des mosquées celle des commissaires politiques.

Le XXIème siècle sera une guerre sans merci car les foules immenses du Tiers-monde islamisé (et des banlieues de nos grandes métropoles) sont autrement plus dangereuses que ne l'ont jamais été les chars du Pacte de Varsovie.

Nous pleurons, avec nos larmes de crocodiles habituelles, les coptes massacrés à Alexandrie et les chrétiens assassinés à Bagdad.

Mais nous restons les bras ballants.

Il faut bien dire qu'on voit mal ce que nous pourrions faire. Ce n'est plus guère le temps des croisades et nos dernières expériences en Afghanistan ou en Irak (où nous commençons à regretter la belle époque de Saddam Hussein qui savait, lui, au moins, faire respecter la laïcité baasiste) n'ont pas été très concluantes, c'est le moins qu'on puisse dire. Il est bien loin le temps où Napoléon III pouvait envoyer un corps expéditionnaire protéger les maronites du Liban que massacraient les Druzes.

Mais au moins restons lucides et surtout arrêtons de ressortir une fois de plus la fameuse « repentance » qui nous sert désormais pour maquiller toutes nos lâchetés.

Hier, un imbécile de service nous a longuement expliqué à la télévision que si les islamistes égyptiens massacraient les coptes c'était parce que ces chrétiens de la vallée du Nil étaient « les représentants de l'Occident », les ambassadeurs de la culture européenne », les symboles vivants du capitalisme, du néocolonialisme, du dollar et du coca-cola. En un mot, les ultimes survivants de l'époque coloniale. Autant dire, à l' en croire, que les Islamistes avaient parfaitement raison de vouloir éliminer ces survivances d'un passé détesté.

*L'imbécile était, en plus, un inculte*. Les coptes sont les descendants du peuple des pharaons. « Copte » veut dire « égyptien ». Ils étaient sur les bords du Nil bien avant la conquête arabe et musulmane. S'ils sont plus nombreux au sud, entre Assiout et Assouan, c'est précisément parce qu'ils ont fui les cavaliers conquérants venus d'Arabie.. Ils avaient leurs églises bien avant que nous ne construisions nos cathédrales.

On peut d'ailleurs dire exactement la même chose de tous les chrétiens d'Orient qu'ils soient catholiques (de rite d'Antioche, de rite syriaque comme les maronites libanais, de rite byzantin, de rite arménien, de rite d'Alexandrie) ou « non chalcédoniens » comme les coptes, ou orthodoxes (ayant leur patriarcat soit à Istanbul, soit à Alexandrie, soit à Jérusalem, soit à Damas). Tous sont « chez eux » dans ces pays-là depuis des millénaires, certains parlant encore l'araméen, la langue du Christ. En faire des ambassadeurs de l'Occident, des représentants du capitalisme colonial est évidemment une absurdité.

Même si, en effet, ils sont « de culture chrétienne ». Mais ils l'étaient avant nous. Nous ne pouvons rien faire pour les protéger, mais au moins ne les trahissons pas en reprenant à notre compte les accusations odieuses de leurs assassins. Nous pouvons les accueillir, comme nous nous devons d'accueillir tous ceux qui sont persécutés. Beaucoup ont déjà fui leur pays.

Mais, en tous les cas, ne continuons pas à nous boucher les yeux, à parler de «l'amitié islamo-chrétienne », d'un « Islam à l'occidentale», de « la cohabitation harmonieuse des trois monothéismes ».

Soyons intransigeants avec les règles de notre laïcité, mais ne nous laissons entraîner ni vers la stigmatisation ni vers la discrimination (surtout si elle devait être « positive », comme le souhaitent certains), car ce serait, évidemment, faire le jeu des fanatiques.

Aujourd'hui, la grande mode est d'évoquer, d'invoquer à tout bout de champ "les années les plus sobres de notre histoire". C'est souvent absurde et parfois odieux. Mais s'il y a une leçon qu'il ne faut jamais oublier c'est bien celle de Munich, Churchill avait dit:

«Ils ont préféré le déshonneur à la guerre et ils auront les deux.»

Il ne faut jamais tenter de pactiser avec ceux qui vous ont déclaré la guerre.

.

Geschreven door AABEE via Digitalia

…

http://www.vlaamsbelang.org/

http://www.pallieterke.info

…

.

.

En in zoiets zou Mgr Leonard nieuw leven moeten in blazen…..

Maar Lionheart is bijlange geen Leeuwenhart gebleken….

.

.

Ter zake :

Fel belaagd

Excellente eminentie,

Gij hebt het niet gemakkelijk in de Kerk van onze contreien. Het is genoegzaam bekend dat gij recht in de leer zijt en niet terugschrikt om die leer ongezouten, zij het soms een tikkeltje onhandig, te verkondigen. Maar dat is uw plicht als herder in een Kerk die leegloopt en waarin de progressieven zowel naar inhoud als naar vorm verwoestend werk hebben geleverd. Van al hun vernieuwingen en theologische inzichten van na het concilie van vijftig jaar geleden, is niets overgebleven. Die hebben geen verf gepakt. Meer nog: er is geen nieuwe, wervende of wervelende dyna-miek uit ontstaan. De progressieven hebben de boel verlamd en de mensen weg-gejaagd. Het resultaat laat zich goed zien in de eertijds deugdelijk-katholieke scho-len, waar het begrip God quasi verdwenen is en waar de band met de sacramenten compleet onbestaande is geworden.

Men kan in deze tijd gerust twaalf jaar op een katholieke school doorbrengen zonder ooit maar een moment van een eucharistieviering, laat staan van een Hei-ig Misoffer, gehoord te hebben. De kerkgemeenschap in Vlaanderen is er één zonder jeugd. De vorige generatie bisschoppen, die mak heeft toegezien en verontrustende signalen bang ontvluchtte, draagt een historische verantwoordelijkheid.

Wat zien wij nochtans dezer dagen? In Brazilië troepen honderdduizenden jongeren uit alle hoeken van de wereld samen om de katholieke wereldjongerendagen enthousiast te beleven, eendrachtig geschaard rond de nieuwe paus, een bijzonder man. Paus Franciscus is net als gij recht in de leer, maar hij heeft ook een broodnoodzakelijke sociale boodschap voor de mensheid, die hij gestalte geeft door zijn eenvoud en zijn zorg voor hen die het in deze wereld met weinig moeten stellen. Die jongeren – waaronder gelukkig ook Vlaamse – houden van de Kerk en zijn leider, die in het betweterige noordwesten van het oude Avondland met een scheef oog bekeken worden door een progressieve intelligentsia die nog maar schaars in getal is maar helaas in de resterende kerk- en onderwijsstructuren nog altijd sleutelposities inneemt.

Het is geweten dat gij opgetogen waart toen de stad en de wereld vernamen wie de nieuwe paus werd. Gij zaagt daarin een teken van hoop op een betere wereld, maar

ook van een uitgezuiverde Kerk. Waarop wacht gij nog om alle beschikbare ‘troepen’ – het voetvolk van God – in het gelid te brengen en een dynamiek te doen ontwikkelen die een rechtstreekse afstraling is van wat de Argentijnse paus voorheeft met de mensheid en de Kerk?!

Zoals de paus in Rome moeizaam, maar gedurfd, de stallen van het Vaticaanse machtsapparaat aan het uitkuisen is, zoudt gij in onze gewesten misschien eens het-zelfde kunnen doen.

In Nederland is men reeds terug op het goede pad. Na vele donkere postconciliaire jaren herpakt de Kerk zich en weet zij opnieuw doch bescheiden jongeren aan te spreken en hen te betrekken in ‘de vreugde van de Heer’. Ook het algemene katholieke leven met een verzorgde liturgie en een herstel van oude gebruiken veert weer langzaam op, gedragen door een moderne maar zuivere boodschap van rotsvast geloof en dienstbaarheid jegens de medemens.

Nu de burgers onzeker worden over de toekomst en de bedreigingen van een steeds explosiever wordende wereld, van internationale spanningen en de overspoeling van het Westen door een archaïsche, dominante godsdienst uit het oosten, is het tijd om aan de noodrem te trekken, de mouwen op te stropen en de hand aan de ploeg te slaan om Gods overwoekerde akker opnieuw te cultiveren.

De boodschap van de wereldjongeren-dagen en het onmetelijke enthousiasme van zoveel jongeren dat ervan uitgaat, zou toch ook jongeren uit de Lage Landen moeten kunnen aanspreken? Moeten wij daarom de klok terugdraaien?

Geenszins. Maar met het goede uit het verleden is beslist een nieuwe toekomst op te bouwen. De jongeren zijn immers niet de laatsten van gisteren, maar de eersten van morgen!

Ik weet, mijnheer de aartsbisschop, dat gij niet alles alleen kunt doen, maar het staat als een paal boven water dat een inspirerende vonk genoeg is om vele mensen (terug) op de been te brengen. Eigenlijk zitten velen daar op te wachten. Ga anders zelf eens naar de grote baas in Rome, om wat ideeën op te doen!

Wij wensen u de naarstigheid bij de grote kuis. En laat de zageventen en betweterige querulanten resoluut achter u.

.

Geschreven door AABEE via Digitalia

…

http://www.vlaamsbelang.org/

http://www.pallieterke.info

…

.

Donderdag 1 augustus 2013

Oogstmaand

Zon 6u09-21u28

H Alfonsus

.

.

Mister President, de rechthouder

Houdt de boel recht.

.

Ter zake :

België, een ongelukkig huwelijk

31 juli 2013 • 15.35u

*

www.vlaamsbelang.org “Sire, er zijn geen Belgen.” Zo luidt de grote kop van een artikel in het gerenommeerde ‘The Economist.’ Het blad schrijft dat er bij de recente troonswissel wel met Belgische vlaggen werd gezwaaid, maar dat de politieke realiteit van elke dag er totaal anders uit ziet. “Na de verkiezingen van 2010, duurde het 541 dagen om een regering op de been te brengen,” brengt het blad in herinnering. The Economist citeert de Franstalige socialist Jules Destreé die er een eeuw geleden koning Albert I al op wees: ‘Sire, u regeert over twee volkeren. Er zijn in België Walen en Vlamingen. Er zijn geen Belgen.” Sindsdien is de kloof er alleen maar groter op geworden. Al doet de monarchie er alles aan om België samen te houden, zo stelt het blad: “In tegenstelling tot andere vorsten in Europa, spelen Belgische koningen nog altijd een vitale rol bij de vorming van een regering.”

Model voor de EU

 The Economist merkt terecht op dat het lot van België ook verstrekkende gevolgen kan hebben in Europa: “Het land is een microkosmos van de EU, met een welvarend noorden dat er stilaan genoeg van heeft om het armlastige zuiden te blijven subsidiëren. België samen houden vraagt akkoorden die vaak tegen elke economische logica indruisen. Als Vlamingen en Walen uit elkaar drijven na 180 jaar samenleven, zullen ze dan andere broze staten zoals Spanje en Italië in de verleiding brengen om ook te splitsen? En wat zijn dan de kansen om de eurozone samen te houden en de munteenheid te redden?” Het is een interessante analyse. Een analyse die wij hier ook al eerder maakten. De EU is België in het groot en het is geen toeval dat de fanatiekste eurocraten ook te vinden zijn in het kamp van de laatste belgicisten. “Het is geen toeval dat de Belgische elite zo bedreven is in het sluiten van complexe EU-deals. Ze denken dat een gemeenschappelijke Europese identiteit, net zoals het Belgische natiegevoel, niet tastbaar is maar wel echt.” Een kwalijke illusie. Want net zoals er geen Belgisch volk bestaat, bestaat er ook geen ‘Europees volk’.

Gedwongen huwelijk, eeuwigdurende ellende

 Politici zien het Belgische ‘samenwerkingsfederalisme’ als een model voor Europese integratie. Maar, zo besluit The Economist, het tegendeel zou wel eens waar kunnen zijn. “België is een steeds lossere unie en zou wel eens het model kunnen zijn voor eeuwigdurende ellende. De inwoners van Belgiê, net zoals die van de eurozone, zijn gevangen in een ongelukkig, gedwongen koninklijk huwelijk. En ze gaan alleen maar door omdat ze er geen eind aan durven maken.

.

Geschreven door AABEE via Digitalia

…

http://www.vlaamsbelang.org/

http://www.pallieterke.info

…

.

Woensdag 31 juli

Zon 6u06-21u29

H Ignaas van Loyola, patroon van de jezuieten en soldaten

.

.

Hoog tijd om voor iedereen de nieuwe omgangsvormen te leren hanteren

Moraliteit is immers al lang ingeruimd voor ‘Openbare Ouderenzorg’ annex ‘Stads-Crematorium met Zelfbediening’.

.

.

Ter zake :

België, de grijze kolonie van Frankrijk

OPINIE − 31/07/13, 05u56

*

De commercialisering van onze ouderenzorg kent maar één winnaar: de grote commerciële groepen en hun aandeelhouders. Kurt De Loor is Vlaams Volks- vertegenwoordiger (sp.a) en voorzitter van OCMW Zottegem dat een van de grootste openbare rusthuizen uitbaat in Oost-Vlaanderen. .

Commerciële initiatiefnemers investeren niet in rusthuizen voor uw mooie ogen of uw grijze haren, laat staan om u een prettige oude dag te bezorgen

Het Franse bedrijf Medica koopt Senior Living Group, de grootste private uitbater van rusthuizen in België. Met de verkoop komen maar liefst 47 rusthuizen, goed voor ruim 5.500 bedden en 3.000 personeelsleden in Franse handen. Medica, een beursgenoteerde groep die rusthuizen in Frankrijk en Italië uitbaat, prijst de Belgische financieel 'veilige' markt voor rusthuisuitbaters aan bij zijn beleggers: de demografie evolueert gunstig en de Belgische sociale zekerheid komt voor 44 procent tussen in de prijs voor een bed. Ronduit onethisch. Niet alleen stroomt het geld van onze sociale zekerheid op die manier in de zakken van de Franse aandeelhouders, de betaalbaarheid en de toegankelijkheid van de hele ouderenzorgsector staat op het spel. Of willen we van onze rusthuizen een 'Electrabel bis' maken?

Het grootste deel van de Belgische rusthuizen is in handen van lokale besturen en vzw's, daarnaast is er een groeiende markt van commerciële initiatiefnemers die een graantje willen meepikken van de vergrijzing. Meer en meer zien grote commerciële groepen brood in de ouderenzorgsector. Dat hoeft niemand te verbazen. De economische crisis sluimert na en in tegenstelling tot kantoorgebouwen en financieel vluchtige constructies lijken rusthuizen een 'veilige' belegging. Een zekere afzetmarkt die geen gekke bokkesprongen maakt en grijze groei is verzekerd.

Laat u vooral geen blaasjes wijsmaken. Commerciële groepen willen winst. Liefst snel en veel. En na veel winst komt meer winst. En na meer winst komt winstmaximalisatie. In commerciële rusthuizen liggen de prijzen hoger en loopt er minder personeel door de gangen. Voor een commercieel rusthuis telt op het einde van de dag het prijskaartje. Als hier en daar beknibbeld kan worden op het budget is dat een plus. Minder personeelsleden, slechtere arbeidsomstandigheden, een paar overuren meer, een bezuiniging op het incontinentiemateriaal, de verwarming een paar graden naar beneden,... alle beetjes helpen.

Niet uw, maar hun oude dag

Commerciële initiatiefnemers investeren niet in rusthuizen voor uw mooie ogen of uw grijze haren, laat staan om u een prettige oude dag te bezorgen. Ze willen boven alles hun oude dag en die van hun aandeelhouders veilig stellen. Het Franse beursgenoteerde bedrijf Medica windt er geen doekjes om. Het gaat om een 'veilige' investering die de aandeelhouders handenvol geld zal opleveren. Niet alleen verdubbelde de omzet van Senior Living Group de jongste vijf jaar tot ongeveer 200 miljoen euro, de demografie evolueert 'positief' en ook de Belgische staat doet haar duit in het zakje en betaalt via de sociale zekerheid 44 procent van de kosten terug. De Franse aandeelhouders wrijven in de handen: een zekere belegging en verder geen grijze kopzorgen meer. Spelen op de beurs leek nog nooit zo gemakkelijk.

Langs alle kanten worden we om de oren geslagen met besparingsmaatregelen. De verschillende regeringen in dit land treffen allerhande maatregelen om op het einde van de rit een begroting in evenwicht op tafel te leggen. Verschillende sociale verworvenheden wankelen. Sommige politieke partijen maken handig gebruik van de situatie om aan de poten van onze sociale zekerheid te zagen. Hier een beetje beknibbelen, daar een beetje besparen. Dat de portemonnee van de Franse aandeelhouders van een beursgenoteerd bedrijf als Medica mee veilig gespijsd wordt met centen van onze sociale zekerheid lijkt te gek voor woorden en maakt de verkoop van Senior Living Group des te cynischer. Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar de Belgische staat lijkt alvast aardig op weg. Willen we van onze rusthuizen een 'Electrabel bis' maken waar buitenlandse bedrijven de winsten opstrijken van energie die de Belgische gezinnen te duur betalen?

De bevolking vergrijst. Dat is een uitdaging waar we als maatschappij een antwoord op moeten vinden. Onze senioren hebben geen boodschap aan een uitverkoop, noch aan de commerciële sector, noch aan buitenlandse goudzoekers. Als we onze ouderenzorg voor iedereen toegankelijk en betaalbaar willen houden. Als we de levensstandaard en de kwaliteit van de zorg voor onze senioren willen garanderen en als we ons verzorgend personeel niet de dupe willen laten worden van een commercieel verhaal, is een sterke openbare ouderenzorgsector noodzakelijk. Want oud worden we allemaal, met of zonder dikke portefeuille. De commercialisering van onze ouderenzorg kent maar één winnaar: de grote commerciële groepen en hun aandeelhouders.

Gaan we echt wachten om dit maatschappelijk debat aan te gaan tot de commerciële groepen een ander gemakkelijk goudmijntje gevonden hebben en de ouderenzorgsector de rug toekeren? Of tot al onze rusthuizen in buitenlandse handen zijn? Laten we zomaar speculeren met de oude dag van onze grootmoeders en grootvaders? Met de betaalbaarheid en de toegankelijkheid van onze ouderenzorg speel je niet op de beurs. Een aangename oude dag voor iedereen mag geen koopwaar zijn.

.

Geschreven door AABEE via Digitalia

…

http://www.vlaamsbelang.org/

http://www.pallieterke.info

…