TOTP 1970: Tony Burrows & Jonathan King

De b-kant van "Let It Be" werd dan maar regelmatig opgezet. Een knotsgek nummer in de traditie van de Marx Brothers en Monty Python. De opnames begonnen in mei en juni 1967 (ten tijde van Sgt. Pepper) en eindigden in 1969. Op 8 juni 1967 speelde Brian Jones van de Stones alt saxofoon. Het heeft niet veel gescheeld of dit werd de a-kant van een Plastic Ono Band-single. Deze versie is aanzienlijk langer dan de singleversie.
 


De opvolger van "Melting Pot" uit maart 1970 was meteen in schot in de roos. Madeline Bell en Roger Cook zingen hier prachtig samen en maken van dit nummer een vrolijke meezinger: "♫♫♫ a pee paw paw pa pa pa pa paw ♫♫♫...". Goeiemorgen!
 


Het collectief rond Alexis Korner brengt hier een cover uit het voorjaar 1970 van John Lee Hooker's song. Niet verwonderlijk want Korner werd de peetvader van de British Blues genoemd. "Boom Boom" stond op de b-kant van de single "Whole Lotta Love".
 


In mei 1970 bracht de Britse bluesformatie deze parel uit. Peter Green droomde na een drugsexperiment over een groene hond. Toen hij wakker werd was de slaapkamer volledig zwart en zag hij zichzelf de song schrijven. Na het succes van "Oh Well" (1969) kreeg "Rattlesnake Shake" enige airplay, zonder hitnotering evenwel. Met deze single was het weer raak.
 




Uit de film "Paint Your Wagon".

In het najaar van 1969 werd deze single uitgebracht maar hij stond in het voorjaar van 1970 nog in de hitlijsten. Roger Coulam (orgel) vormde de band in de herfst van 1969 met Madeline Bell (vocals), Roger Cook (vocals), Alan Parker (gitaar), Herbie Flowers (bas) en Barry Morgan (drums). De meeste songs werden geschreven door het duo Roger Cook & Roger Greenaway. Toen al waren er problemen met de multiculturele samenleving in het Verenigd Koninkrijk en ik denk dat er nog veel in de smeltkroes zal moeten geroerd worden om 'koffiekleurige mensen' te bekomen. 



Reginald Dwight was al een tijdje bezig met het inzingen van bekende hits voor de Britse serie LP's 'Pick Of The Pops'. Zijn debuutalbum "Empty Sky" uit 1969 was quasi onopgemerkt voorbijgegaan tot deze gospelsong uit januari 1970 plots mijn aandacht trok. In april 1970 zouden Roger Cook en Madeline Bell van Blue Mink meezingen op zijn tweede LP. De grote doorbraak voor Elton John zou er pas komen in oktober 1970 met een andere single, maar daarover later meer. "Holy Moses! ♪♪♪♫♫♫♪♪♪"...
 


Gospelsongs waren toen in de mode. Melanie en de Edwin Hawkins Singers sloegen de handen in elkaar en de platenmaatschappij bracht deze single uit in maart 1970 met een geweldig grote nummer één hit tot gevolg. Het fragment komt uit het Nederlands televisieprogramma "Voor de vuist weg" van Willem Duys.
 


Op 21 maart 1970 werd deze single van de Fab Four uitgebracht en de geruchten dat The Beatles zouden splitten begonnen meer en meer tot de fans door te dringen. De song heeft ook iets 'gospelachtigs', al is 'Mother Mary' niet Moeder Maria maar gewoon de overleden moeder van Paul McCartney. Na "Penny Lane" (1967) zou dit de tweede single van The Beatles worden die in het Verenigd Koninkrijk niet op nummer 1 zou terechtkomen. Wie daarvoor verantwoordelijk was, lees je morgen in deze blog. 
 


Als bonus een volledige elpee uit 1970:
1. Midnight Cowboy
2. We Have All The Time In The World (from OHMSS)
3. Theme from Romance For Guitar & Orchestra (from Deadfall)
4. Who Will Buy My Yesterdays (from OHMSS)
5. Fun City (from Midnight Cowboy)
6. The Lion In Winter
7. On Her Majesty's Secret Service
8. Theme from The Appointment
9. Try (from OHMSS)
10. The More Things Change (written for OHMSS)
11. Afternoon
12. Born Free
All tracks composed, arranged & conducted by JOHN BARRY.
Harmonica played by Toots Thielemans. Hammond Organ played by Alan Haven.
 














Kort na het verschijnen van de single "Let It Be" verscheen dit krantenartikel. De droom was voorbij...


Toots Thielemans speelt mondharmonica op "Midnight Cowboy".


Als Belg en Brusselaar kan ik met fierheid zeggen dat Jean 'Toots' Thielemans een formidabele carrière heeft opgebouwd. Ik zag hem tweemaal optreden en het was telkens een feest.

Belgische en Vlaamse muziek uit 1970

In februari 1970 kwamen er heel andere geluiden, gebracht door een groep waarvan we de zanger pas in 1976 echt goed leerden kennen toen hij ons land vertegenwoordigde op het Eurovisiesongfestival. Pierre Raepsaet werd geboren in Elsene. Zijn vader was een Vlaming en zijn moeder was afkomstig uit Asturië (Noord-Spanje). Toen hij 10 jaar oud was verhuisde het gezin naar Verviers. Hij veranderde zijn naam in 'Rapsat' en bouwde een mooie solocarrière uit in Wallonië/Bxl, Frankrijk, Zwitserland en het Groot-Hertogdom Luxemburg.
 


Canzonissima met Anneke Soetaert, dat waren nog eens tijden! De Vlaamse zangeres werkte veel samen met de J.J. Band van Jess & James en werd verliefd op de toetsenist Scott Bradford. Ze trouwden en verhuisden naar de VS in 1970. Ondertussen zijn ze gescheiden maar Anneke heeft een nieuwe liefde gevonden en blijft in Florida wonen. Naar verluidt zou er een nieuwe cd op komst zijn; toch blijven haar fans een beetje verweesd achter...
 


Kwaliteitsvolle single uit 1970 van deze Antwerpse groep die ik een jaar later live zag optreden. In de bridge begint Luk Smets zowaar te scatten. De song wordt helaas maar al te vaak over het hoofd gezien door de samenstellers van muziekprogramma's. "Get back to the city!"...
 


In 1970 stond deze leuke meezinger op de 8ste elpee van Will Tura. Met een knipoog naar de veelvuldige vliegtuigkapingen die toen schering en inslag waren. In 1990 werd de song opnieuw een hit in de versie van Raymond van het Groenewoud t.g.v. 'Turalura', een collectief eerbetoon van Vlaamse zangers/zangeressen aan de lange en welgevulde carrière van Arthur Blanckaert.
 








Hier was ze blijkbaar al getrouwd met Scott Bradford van de J.J. Band.

Februari/maart 1970

De hemelse geluiden kwamen dan weer uit Griekenland. Dat trio schudde de ene prachtige single na de andere uit de mouw. Moeilijk te geloven dat Demis Roussos vanaf 1973 zo'n volume zou aannemen. Al moest Vangelis qua gewicht niet voor hem onderdoen in 1970.
 


In februari 1970 werd in de VS de nieuwe single uitgebracht van Stevie Wonder met daarop deze song die de blinde zanger schreef in samenwerking met Henry Cosby en Sylvia Moy. Het huisorkest van Motown 'The Funk Brothers' en het 'Detroit Symphony Orchestra' zorgden voor de instrumentale omlijsting.
 


Eveneens in februari 1970 kwam de opvolger van "Little Green Bag" uit. De Nederlandse zanger Johannes Bouwens (zoals George Baker in het echt heet) brak zowaar door in de VS. Zijn debuutalbum verkocht daar als zoete broodjes.



In maart 1970 stond deze eendagsvlieg hoog in de Amerikaanse charts. De groepsnaam komt van 'jagger bush' wat zoveel betekent als 'struikgewas met doornen' in het dialect van Pittsburgh. De song gaat over een man die met halve leugens en onwaarheden (rapping) vrouwen probeert te versieren. Blijkbaar is het gelukt want op het einde van de song krijgt hij applaus...
 




Alweer een fantastisch album van CCR met erop vele hitsingles.








Op het fantastische Kama Sutra platenlabel.

Op 31 januari 1970 stonden deze vijf broertjes op nummer 1 in de VS. Wilton Felder, bassist bij The Jazz Crusaders en de gitaristen David T. Walker, Louis Shelton en Don Peake geven hier van jetje. De broers uit Indiana werden ontdekt door Diana Ross en de toen 11-jarige Michael Jackson stond in het middelpunt van de belangstelling. Zou hij goed en wel beseft hebben waarover hij zong?  

"Venus" van Shocking Blue stond in de VS op nr. 1 en daardoor kwam de single uit 1969 terug de Nederlandse hitparades binnengestormd. Hij strandde op de 2de plaats want het orgel van Feike Asma stond op 1 die 7de februari 1970. De tekst is van Gerrit den Braber, de muziek van Joop Stokkermans, het arrangement van Bert Paige en de trompetsolo van Jan Marinus. Van Ruud Eggenhuizen alias D.C. Lewis heb ik nadien niets meer gehoord tot ik vernam dat hij in april 2000 overleden was.
 


Alweer een hitsingle uit het tweede album van Chicago. Gitarist Terry Kath verzorgt hier de lead vocals. De song werd aanzienlijk ingekort als single om toch maar op de radio gedraaid te worden. James Pankow, de trombonespeler van de band, schreef tekst en muziek.
 


John Fogerty schreef een song over Woodstock, waar het in augustus 1969 drie dagen onophoudelijk bleef regenen... tot Jimi Hendrix het festival de vierde dag afsloot en op 18 augustus om 9 uur 's ochtends aan zijn optreden begon. Een historisch moment.
 


Door het gesmaakt optreden van Grace Slick en haar gabbers op Woodstock 1969 vloog de Jefferson Airplane de Nederlandse hitlijsten terug binnen in het voorjaar van 1970 met deze single (dubbele a-kant). Slim bekeken van de platenbonzen toen ze deze songs uit 1966/1967 op één 45-toeren plaatje persten. 
 




Met de schattige Michael in het midden.






Alweer een single met een dubbele a-kant.


Heruitgebracht n.a.v. Woodstock 1969 met nog meer succes dan in 1966/1967.

De geweldig swingende b-kant van "Don't Cry Daddy" en geplukt uit de soundtrack van 'Change Of Habit' (1969). De film heb ik nooit gezien en de a-kant van de single vond ik te melig. "That's my philosophy, yeah, yeah, yeah!"...



Ook uit 1969 maar enigszins verscholen op de Soundtrack van de tekenfilm "Yellow Submarine" deze parel. Paul McCartney had enige tijd daarvoor samengewerkt met Paul Jones (ex-zanger van Manfred Mann) op diens single "The Dog Presides". Begint Macca op het einde van deze song toch wel onbedaarlijk te blaffen zeker? Arf... woef!
 


Grappige live opname uit de gevangenis van San Quentin. Telkens Cash vloekte of schunnige taal gebruikte, werd een biepje daarover geplakt, maar die ingrepen zijn hier godzijdank weggelaten. Compositie van Shel Silverstein die voor Cash ook "25 Minutes To Go" schreef (het origineel van "20 minuten geduld" - Will Tura). En in de jaren '70 voorzag hij 'Dr. Hook & The Medicine Show' ook van een trits leuke hits. 
 


Op de elpee "Let It Bleed" (december 1969) stond een cover van deze mooie blues van Robert Johnson. "When the train left the station...": "Tuut, zei de trein en het station vertrok". In februari 2013 slaat de prijs van een ticket -niettegenstaande de vele vertragingen en stakingen- alweer op...

 

Maar wat is er erger dan een trein die te veel vertraging heeft of waarvan het kaartje te veel kost? Juist, ja! Een trein die nergens naartoe rijdt. Zoals de trein van deze Britse band in 1969.
 




The Magic Christian uit 1969 met ook de flamboyante Raquel Welch.


Elvis Aaron Presley


De tekenfilm van The Beatles uit 1969.








In Brussel heet zo'n trein 'de trein naar Nieverans'...

In 1969 was er ook plaats voor mooie melodieuze muziek in een geslaagde mix van pop en klassiek. En dan nog van eigen bodem! Een tijdje later zag ik de groep live optreden in Elsene. "Just a little bit of lovin', baby... yeah!".



In de VS namen de mannen van CCR de identiteit aan van streetbuskers: 'Willy & The Poor Boys' heetten ze voor de duur van één elpee, en wat voor één!
"Bring a nickel, tap your feet"...
 


Joe Cocker kreeg voor de derde maal een "Lennon/McCartney"-compositie cadeau: in 1964 "I'll Cry Instead" uit "A Hard Day's Night" (de single flopte); in 1968 "With A Little Help From My Friends" uit "Sgt. Pepper" en nu deze 'ekstersong' uit "Abbey Road". 'She could steal but she could not rob'...
 


In december 1969 kwam deze song uit, geschreven door Paul McCartney. Hij had de band een demo gegeven waarop hij zong en alle instrumenten zelf bespeelde (inclusief de drums). De mannen van Badfinger kopieerden hem letterlijk en het werd een hit. Hij kwam ook samen met de b-kant op de soundtrack van "The Magic Christian", een film met Ringo, Peter Sellers en John Cleese. De fantastische b-kant is voor morgen!



De originele demo:

Sylvester Stone voegde er nog een magisch snuifje aan toe en wat kwam er uit de muzikale kookpot? Een fraaie mengeling van funk, soul, rhythm & blues en dance. Onweerstaanbaar op de dansvloeren en niet alleen in 1969. Begin jaren '70 kwam de fraaie instrumentale cover van The Jazz Crusaders maar die is voor volgende week, wanneer de Teletijdmachine daar halt houdt.
 


Ik was al gek op dit nummer van de Spencer Davis Group uit 1967 maar deze LP-versie "blew my mind", om een gevleugelde uitspraak uit de sixties te gebruiken. In 1969 heette deze Amerikaanse band nog voluit CTA zoals de gelijknamige busmaatschappij maar enkele tijd later moesten deze ruige jongens 'Transit Authority' laten vallen op bevel van de rechter. De band 'Chicago' was geboren.
 


Als dat 'brulboei' John Fogerty niet is die met grote trom wordt aangekondigd. Hij brengt hier een ware protestsong tegen het willekeurig inlijven in 1969 van soldaten voor de oorlog in Vietnam. "It ain't me... It ain't me, I'm no senator's son..."!
 


Eind 1969 gonsde het van de geruchten dat er een Rock Opera in de maak was over het leven van Jezus Christus. Als voorsmaakje werd de single "Superstar" van Murray Head & The Trinidad Singers toen al uitgebracht. De volledige box "Jesus Christ Superstar" kwam er pas in 1970. Door het grote succes van de LP box kwam de single in 1971 terug in de Amerikaanse charts binnen.
Zie link onderaan de pagina: http://en.wikipedia.org/wiki/Superstar_(Jesus_Christ_Superstar_song)
 








Een fantastische dubbelelpee.

Tijd voor een volledig album en een mijlpaal in de geschiedenis van de jazz/rock/blues. Dave Greenslade (Hammondorgel/vibrafoon/ piano/backing vocals), Dick Heckstall-Smith (sax/fluit), Jon Hiseman (drums), James Litherland (gitaar/lead vocals) en Tony Reeves (bas). Mijn collectie bevat een exemplaar op vinyl èn een op compact disc. Een echte favoriet uit november 1969!
 


"Ummagumma" is een dubbelelpee met een live- en een studioalbum. Op de liveplaat staat deze meer dan 8 minuten-durende song met na 3 minuten de oerschreeuw van Roger Waters. De legendarische song stond al op de b-kant van een geflopte single uitgebracht op 17 december 1968: "Point Me At The Sky". "Ummagumma" betekent op de campus van Cambridge "seks" en wat wil het toeval? Af en toe speel ik mee in de quizploeg "Careful With That Sex, Eugene"...
 


"Peru" is een van mijn favoriete tracks uit dat machtig concept album "Laughing Cavalier" dat in de legendarische Abbey Road studio's werd opgenomen. Ditmaal met Sylveer Vanholme als leadzanger i.p.v. de drummer, Freddy Nieuland. De Belgische popgroep was dan ook jarenlang bijzonder populair in Latijns Amerika.
 


Volgens de overlevering vroeg Peter Fonda aan Bob Dylan een song te schrijven voor zijn nieuwe film "Easy Rider" (1969). His Bawbness kribbelde enkele lyrics op een velletje papier en zei hem: "Give this to Roger McGuinn; he'll know what to do with it"... En zo geschiedde: Dylan wou niet gecrediteerd worden als tekstschrijver en liet zelfs zijn naam weghalen uit de eindgeneriek van de film.
 








Pink Floyd op tournee.


Op de cd staan 7 bonustracks.

In 1969 leerde de wereld ook gospel via de radio kennen. Toen George Harrison werd aangeklaagd voor plagiaat van zijn compositie "My Sweet Lord" op "He's So Fine" van The Chiffons hield hij vol geïnspireerd te zijn geweest door deze aanstekelijke gospelsong. Harrison gaf zijn compositie eerst aan Billy Preston om het pas later op te nemen en uit te brengen met het gekende succes en alle gerechtelijke perikelen achteraf. Maar daarover later meer.
 


Een andere oorstrelende compositie zat verborgen op de b-kant van "Let Me Love Let Me Live", een andere single van dit Grieks trio. Maar geen nood, het werd spoedig ontdekt door deejays en samenstellers van programma's en vaker op de radio en op T-dansants gedraaid dan de a-kant.
 


Telkens ik de blinde Puertoricaan "Listen to the falling rain" hoor zingen spits ik mijn oren. Zijn single uit 1969 is zo mooi en zo zacht dat je bij manier van spreken zonder paraplu door de malse regen zou lopen. 
 


Jimmy Webb schreef deze prachtige compositie al in 1968 en de Amerikaanse zanger/gitarist Glen Campbell (met de zachte stem)bracht hem datzelfde jaar in oktober uit in de VS. In Canada en het VK werd de song pas een hit in 1969 zodat hij toen bij ons ook af en toe in de ether kwam.
 












Mooie zwart/wit foto van de Amerikaanse zanger/gitarist en sessiemuzikant,
Glen Campbell.

Een tijdsdocument uit oktober 1969 van de BRT-TV: een mix van pop en klassiek, enkele jaren vóór het Electric Light Orchestra. Alleen met het nabootsen van de typemachine op het podium hadden de Brusselaars enkele problemen.
 


De Belgische zanger van Siciliaanse afkomst is hier te zien in een Scopitone filmpje uit 1969 met marionetten. Ondertussen heeft hij wereldwijd al meer dan 100 miljoen platen verkocht. Viva Scopitone!

 

Een andere meezinger van formaat is deze eendagsvlieg van een groep studiomuzikanten uit november 1969. Niemand wou met deze song geïdentificeerd worden zodat voor de fictieve naam "Steam" werd gekozen. De song wordt door een man gezongen wiens stem als twee druppels water op die van Cher lijkt. Tot vandaag wordt deze 'oorwurm' nog regelmatig gezongen op sportevenementen.
 


Bubblegum music was al tot bij ons doorgedrongen sinds 1968 met enkele hits van 1910 Fruitgum Cy en The Ohio Express. Maar ook in 1969 was deze muziekvorm geweldig succesvol. De aanstekelijke song werd geschreven door Jeff Barry en Andy Kim (niet de minsten), speciaal voor de tekenfilmserie 'The Archie Show' op de Amerikaanse buis en "Sugar Sugar" werd wereldwijd een dikke nummer 1.
 




Dave Dee staat hier uiterst links naast Dozy, Beaky, Mick en Tich.






De studiomuzikanten wilden niet geassocieerd worden met dit deuntje uit vrees voor hun reputatie maar in een stoombad wilden ze wel op de foto. Begrijpe wie begrijpe kan...

Deze dramatische song stond al op de gelijknamige LP uit 1968 maar werd pas in 1969 als single uitgebracht. Op dat ogenblik dachten deze Grieken dat het einde van de wereld wel eens heel nabij zou kunnen zijn. Volgens de Maya's is het afgelopen op 21 december 2012 of was die kalendersteen dan toch te klein? Sommige bronnen spreken van 23 december. Op je hoede blijven is dus de boodschap! 



"And now the end is near"... Het verhaal van dit lied -dat bol staat van de dramatiek- is genoegzaam bekend. Claude François schreef in 1967, samen met Jacques Revaux en Gilles Thibaut, "Comme d'habitude" na zijn pijnlijke breuk met France Gall. De Canadees Paul Anka hoorde de song in 1968 op de Franse TV toen hij in Parijs was, verwierf de rechten op de song en schreef de Engelse lyrics. De covers zijn bijna ontelbaar.
 


Deze melancholische song van Donovan Leitch uit 1968 werd een jaar later "aangepakt" door Deep Purple (Mark 1) en stond op de 3de LP. De bezetting bestond toen uit Ritchie Blackmore - gitaar, Rod Evans - lead vocals, Jon Lord - toetsen en backing vocals, Ian Paice - drums en Nick Simper - bas en backing vocals. De meeste bandleden wilden een hardere koers varen en dit bracht spanningen teweeg en leidde uiteindelijk tot het vervangen van Simper en Evans, kort daarna. De cover van de LP is een fragment van 'De Tuin der Lusten' van Hieronymus Bosch.
 


Maar de mooiste dramatische song uit die periode vind ik nog altijd deze cover van "Plaisir d'amour", een zeer oud Frans lied (1784) dat ook zou leiden tot de song "Can't Help Falling In Love", een hit voor Elvis Presley. Kippenvel gegarandeerd!
 








Volgens mij een van de mooiste foto's van Ol' Blue Eyes.


Deze foto is de juiste van de formatie Mark 1 van Deep Purple (1968/1969). De foto op de videoclip van YouTube is de verkeerde want dat is Mark 2 (vanaf eind 1969) en daar staan de vervangers Ian Gillan en Roger Glover op.

Alweer een hit uit de Britse charts: nummer 1 in oktober 1969. Geschreven door Burt Bacharach/Hal David. David had een geniale ingeving toen hij "pneumonia" liet rijmen op "phone ya". Gentry werd bij ons bekend in 1967 met haar one-hit wonder "Ode To Billie Jo" maar ze had buiten onze landsgrenzen heus nog andere hits.



Het origineel werd geschreven door de Franse componist Michel Legrand als "Les moulins de mon coeur". Het mooi thema (gezongen door Noel Harrison) werd in 1968 al gebruikt voor de film "The Thomas Crown Affair" (met Steve McQueen en Faye Dunaway) en ik hou bijzonder veel van deze versie van Dusty Springfield uit haar fantastisch album "Dusty in Memphis" (1969). Speciaal voor Eddy DS, omdat hij ook veel van molens houdt.
 


Alweer een prachtige compositie van Burt Bacharach/Hal David. In 1968 gaven ze die aan Herb Alpert die er een geweldige hit mee had. Geen instrumentale versie (trompet) maar een gezongen (!) en in 1969 kwam de vrouwelijke versie uit: "This Guy's In Love With You" werd "This Girl's In Love With You".
 


Vandaag sluit ik deze portie van 5 liedjes uit 1969 gezongen door een zangeres af met een compositie van Paul McCartney. De Welshe zangeres was sinds 1968 de beschermelinge van de Beatle en haar eerste single "Those Were The Days" had haar geen windeieren gelegd. Het supermodel Twiggy had McCartney attent gemaakt op de kwaliteiten van Hopkin. Lange tijd werd er gespeculeerd op een romance tussen Paul en Mary maar Paul koos voor Linda. Goodbye and see you tomorrow!
 




Het singletje uit 1969. Er is ook nog een actrice die dezelfde naam draagt.


De Amerikaanse zangeres Bobbie Gentry in een sexy pose.


De Britse Mary O'Brien.


De nicht van Whitney Houston schreef haar naam nog met een 'e' achteraan in het begin van de jaren '60. Haar tante, Cissy Houston, is de moeder van de onlangs overleden Whitney.


Mary Hopkin kwam uit Wales.

Het Amerikaans duo Foxx (broer en zus) bracht dit plaatje uit in 1963 maar het werd pas een hit in het V.K. toen de single in 1969 opnieuw werd uitgebracht. En daar leerde ik het liedje kennen. In 1974 werd de song nog bekender door de versie van Carly Simon & James Taylor. Het liedje is gebaseerd op een oude folksong genaamd "Hush Little Baby".
 


Tijd voor een portie 'feelgood music' uit 1969: The Equals met "Michael And The Slipper Tree". Het plezier van Eddy Grant en zijn makkers spat zo uit de luidsprekers. Wel handig zo'n pantoffelboom: "Brand new shoes for you and me..."!
 


En de opvolger, later dat jaar, was zo mogelijk nog opwindender. Een meezinger van formaat. "Bobby Joe and his foot machine"... Wat moeten we ons daarbij voorstellen?
 


Terwijl The Beatles nog bestonden was John Lennon al bezig zijn vredesboodschap wereldwijd uit te brengen via zijn nieuwe uitlaatklep: de Plastic Ono Band. Naast Yoko bestond de groep uit o.m. Eric Clapton, Klaus Voormann, drummer Alan White, Delaney & Bonnie Bramlett & friends, Keith Moon, Elephant's Memory, Billy Preston, Nicky Hopkins, Phil Spector en drummer Jim Keltner. De single werd live opgenomen in een hotelkamer in Montréal, Québec (Kamer 1742 - Queen Elizabeth Hotel) en uitgebracht in de maand juli 1969. Woonden de opname bij: naast vele journalisten ook bekende personaliteiten zoals Timothy Leary, Rabbi Abraham Feinberg, Joseph Schwartz, Allan Rock, Rosemary Woodruff Leary, Petula Clark, Dick Gregory, Allen Ginsberg, Murray the K, Al Capp en Derek Taylor.
 




Een LP van Glen Campbell staat altijd vol met kwaliteitsmuziek.








John & Yoko houden hun bed-in als protest tegen de oorlog in de wereld.

Het bekendste nummer uit de elpee "Nashville Skyline" was zonder twijfel "Lay Lady Lay". Dylan was niet aanwezig op Woodstock maar wel op het festival van het eiland Wight. Hijzelf was niet tevreden over zijn optreden aldaar en de kritieken achteraf waren niet mals. Toch blijft deze song een prachtige herinnering uit die warme zomer van 1969.
 


En tot slot de derde single die in oktober 1969 uit dat geweldig album "Nashville Skyline" werd getrokken. Met dank aan de fantastische studiomuzikanten en het is vooral het dromerige geluid van de pedal steel gitaar dat mij boeit.
 


Robin Gibb had de groep net verlaten toen deze single in 1969 uitkwam. Oorspronkelijk was de song bedoeld voor Joe Cocker. Uiteindelijk namen Barry en Maurice hem alleen op met Colin Petersen aan de drums.
 


Geweldige single van Tony Joe White die Elvis Presley meteen op zijn setlist plaatste. White luisterde als kind veel naar Cajun music uit Louisiana. Dan weet je meteen waar hij de mosterd vandaan haalde voor zijn swamprock. Billy Swan producete de single en werd zelf pas bekend als singer-songwriter in de jaren '70.
 




"Nashville Skyline" van Bob Dylan. Mooie, originele foto.


The Bee Gees herleid tot een trio want Robin had de groep verlaten.


Een jonge, gladgeschoren Tony Joe White in 1969.

In navolging van Kuifje, Neil Armstrong en David Bowie droomde Salvatore Adamo in 1969 ook van een uitstap naar de maan. Met een prachtige barokke trompet en op het einde hoor je zelfs een Indiase sitar weerklinken.

 

Op het Eurovisiesongfestival van 1969 kon Louis Neefs de hoofdvogel niet afschieten met "Jennifer Jennings" maar met "Iris" won hij een internationaal festival in Griekenland. De b-kant is trouwens "Agapo Tin Ellada", volledig in het Grieks gezongen.

 

In eigen land was Arthur Blanckaert wel sant. In 1969 scoorde hij met deze prachtige compositie. Een Engelse vriend uit Zaventem vertelde mij toen dat deze song een wereldhit had kunnen zijn mits hij in het Engels was gezongen. Ondertussen is de zanger 72 en nog altijd actief.
 


En ik eindig vandaag met een andere track uit dat fantastisch album "Laughing Cavalier" uit 1969 en trouwens ook op single uitgekomen. Blijkbaar hadden Sylveer Vanholme & C° niet al te veel vertrouwen op de maan want ze vroegen meteen om terug naar de aarde te vliegen.

 


In 1971 zorgden de Wallace Collection voor de soundtrack van de film "La Maison".


De best verkopende Belgische artiest aller tijden!






"Serenade" was ook een mooie single van de Brusselse band.

Dan ging het heel wat makkelijker voor de band van Robbie van Leeuwen om door te breken in Amerika in 1969. Het was een meesterlijke zet van hem om de zanger te vervangen door Mariska Veres. Haar taalfoutje (ze zingt 'godness' i.p.v. 'goddess') bedekken we met de mantel der liefde. Zo ook de inspiratie voor dit nummer: "The Banjo Song (Oh Suzanna!)" van de 'Big Three'. Dat kwamen we pas vele jaren later te weten dankzij het internet. Toch een geweldige intro. Ze geraakten niet verder dan een 2de plaats in Nederland (geen sant in eigen land) maar stonden wel op 1 in het land van Uncle Sam.
 


In het kielzog van Shocking Blue braken ook deze Nederlandse jongens door in de USA. Toen ik deze single voor het eerst hoorde in 1969 dacht ik meteen aan Paul Anka. Ik vond dat de stem van Hans Bouwens (echte naam van George Baker) daar heel hard op leek. Jaren later koos Quentin Tarantino voor deze song toen hij de soundtrack samenstelde voor zijn film "Reservoir Dogs". Ook duidelijk een fan.
 


En het bleef maar goed gaan voor de Nederlandse groepen. In het najaar van 1969 stonden Peter Tetteroo ('zwarte' stem) en Hans van Eijck (toetsenist en componist van de song) ook hoog in de hitlijsten van de Benelux. In het voorjaar van 1970 bereikten ze zelfs de Amerikaanse charts! "Après tous les beaux jours je te dis merci, merci"...
 


En ik beëindig dit onderonsje van onze Noorderburen uit het formidabel en gevarieerd muzikaal jaar 1969 met de opvolger van "Venus", die ik -zo mogelijk- nog leuker vond. "Mighty Joe with the bass voice"...♥♪♫♪♫♥♪♫♪♫♥♥♥♪♫♪♫♥♪♫♪♫♥...
 




Golden Earring werkte naarstig aan een internationale carrière.


Shocking Blue met de flamboyante Mariska Veres.


Sommigen meenden een verdoken boodschap voor drugs te ontdekken maar ik zie hier alleen maar een groen tasje.


De Amerikanen dachten eerst dat dit een Schotse groep was.


Het mooie hoesje van de single en geef toe, we waren toen toch allemaal een beetje verliefd op Mariska.