Deuntjes uit juni 1973

In de maand mei 1973 mochten we nog eens de luchtgitaar bovenhalen op de tonen van 'Woman From Tokyo'. Normaliter hadden we één weekend per maand vrij (soms zaterdag èn zondag, soms enkel de zondag). Aangezien de treinverbindingen Krefeld-Brussel heel onregelmatig waren hadden enkele kameraden de terugkeer op 15 april met hun auto afgelegd. Een nieuw begrip ontstond toen in onze compagnie: "op Apollo gaan" betekende zoveel als voor 1 of 2 dagen met de auto naar België afreizen en op tijd zien terug te keren. De kosten voor benzine werden netjes verdeeld onder het aantal inzittenden. Wij mochten eigenlijk het kamp niet verlaten buiten een straal van 25 km maar het fenomeen werd oogluikend toegestaan door de legeroversten, op eigen risico evenwel want de Duitse douane was zeer streng.
 


De zoveelste hit van de Keizer van het Vlaamse lied. Een van de weinige singles die ook aansloeg in Nederland naast 'Eenzaam zonder jou', 'Draai 797204' en 'Arme Joe'. In mei 1973 droomden wij dan ook om regelmatig "op Apollo te gaan", hetgeen niet altijd lukte want de zitplaatsen waren beperkt.
 


Een maand na het Eurovisiesongfestival van 7 april 1973 werden deze Spaanse zangers (m/v) voor het eerst in de BRT Top 30 genoteerd. Zij werden slechts tweede in dat liedjesfestival maar toch slaagden zij erin binnen te geraken in de Amerikaanse hitlijsten, zij het met een Engelstalige versie getiteld 'Touch The Wind'. Amaya Uranga Amezaga was de leadzangeres van deze Baskische pop/folk-groep.
 


In de maand mei 1973 kon ik met mijn legerkameraad André uit Leuven nog eens "op Apollo gaan". Onderweg moesten we een collega uit het Limburgse Hoepertingen en Theo uit Ham (Kwaadmechelen) droppen. In Leuven nam ik dan de trein naar Brussel-Centraal en dan de tram naar huis. Zo kon ik nog eens een paar uren doorbrengen met mijn geliefde. Zondagavond bracht mijn zus me met haar autootje naar Leuven waar André mij trouw stond op te wachten om die overige 160 km naar het kamp af te leggen. 'My Love' stond ook op de LP 'Red Rose Speedway' van Paul McCartney & Wings, die ik spoedig zou aankopen in Rheindahlen. Buiten Paul & Linda en de leden van Wings speelden ook Hugh McCracken en David Spinozza (beiden op elektrische gitaar) mee op dat album.
 












Blijkbaar kende de platenfirma niet goed hoe de nieuwe naam van Macca's groep luidde...



De full LP.

Lentedeuntjes 1973

Een van de laatste wapenfeiten van de Nederlandse popgroep Shocking Blue was deze single uit eind april/begin mei 1973. Hij werd geregeld op de radiozenders gedraaid maar het werd toch geen grote hit voor Mariska Veres, Robbie van Leeuwen en Co.
 


Dan hadden Tony Orlando en zijn twee zangeresjes meer succes: deze single (met de veel te lange titel) stond in de lente van 1973 tot ver in de zomer hoog genoteerd. Het werd voor de groep Dawn een wereldhit die lange jaren nadien nog die mooie zomer uit West-Duitsland in mijn herinneringen opriep.
 


Jodeli! Jodeli! Jodeli! Leuke meezinger uit de maand mei 1973. Van een Nederlandse kopie van 'Greatest Show on Earth', 'Ides of March' of zelfs 'Blood, Sweat & Tears' veranderden deze Zaandammers resoluut van stijl en werd 'pretpop' geboren. Joechei!
 


Ook dit plezierig meezingertje stamt uit mei 1973. Het deuntje van Rosemary Clooney (de tante van George) kende ik nog uit mijn kinderjaren. Wat ik toen niet wist is dat 'Daisy Dynamite' de artiestennaam was van Hans van den Hoek, een Nederlands zanger, danser en acteur die sinds zijn 19de in de Parijse nachtclubs werkte. Hij kon zijn succes niet verlengen en dus zal deze single altijd een one-hit wonder (eendagsvlieg) blijven.
 










De full elpee van Dawn.




Hans van den Hoek (°1929) was een van de eerste travesties of drag queens uit Nederland die het in Parijs maakten.

De Moody Blues zijn altijd een van mijn favoriete bands geweest. Ooit begonnen als een rhythm & blues-band (met covers van o.a. James Brown!) kende de groep in 1965 enkele hitsingles met Denny Laine (die nu bij Wings speelde). Vanaf 1967 begon de symfonische periode met 'Nights In White Satin' en een hele rist steengoede conceptelpees. En in april 1973 bewezen ze een heuse rock-'n-rollband te zijn.
 


In april 1973 werd mijn aandacht getrokken door dit singletje met een zeer lange intro, het scherpe riedeltje van het Hammondorgel en vervolgens een nieuwe soulstem die uit Amerika kwam met een boodschap en een hevig pleidooi om in harmonie samen te leven, ongeacht of je blank of zwart bent. Typisch voor het geluid van deze single is de drummachine. Het bleef voor de man uit Indiana helaas bij dit one-hit wonder.
 


The O'Jays hadden in april 1973 dezelfde boodschap als Timmy Thomas: ze vroegen aan iedereen over de hele wereld een ketting te vormen. Na 6 weken mocht onze kamer voor het eerst terug naar huis voor het weekend. Dat was geen sinecure: vrijdagavond verliet ik het kamp voor een wandeltocht van 7km naar Krefeld om daar de trein naar Keulen te nemen. De verbinding naar Brussel miste is zodat ik pas 's anderendaags rond de middag thuiskwam. De trein naar mijn verloofde had dus veel vertraging gehad. Hoe ik die zondagavond terugkeerde naar Sankt Tönis vertel ik later wel.
 


'Donna' was nog maar net uitgezongen of Godley & Creme samen met Gouldman & Stewart waren daar weer met een heerlijke doo-wop pastiche uit de jaren '50. Langzaam maar zeker evolueerde de band van poprock naar artrock. 'Johnny Don't Do It' is een kleiner hitje uit april 1973. De grote kleppers zaten er aan te komen!
 


Tijd voor een beetje muziekgeschiedenis: in 1971 was zangeres Lori Lieberman danig onder de indruk na het horen van 'Empty Chairs' gezongen door Don McLean (dus niet tijdens een concert). Zij vroeg aan het schrijversduo Charles Fox & Norman Gimbel daarover een song te componeren en bracht die in 1972 uit onder de titel 'Killing Me Softly With His Song', zonder succes evenwel. Roberta Flack kende veel meer bijval met dit nummer vanaf april 1973. De jongere generatie kent deze song natuurlijk in de versie van de Fugees uit 1996, met de afgekorte titel 'Killing Me Softly'.
 


Het origineel:
 

En dit is de b-kant van dat schijfje, ook al uit de elpee '666':

De 'crazy horses' waren nog maar net uit de hitparades verdwenen of de opvolger verscheen in april 1973 al in de hitlijsten. Bij deze songtitel moet ik altijd denken aan dat ene zinnetje dat we leerden tijdens de lessen telegrafie en morsecode: "the quick brown fox jumps over the lazy dog"...
 


De Amerikaanse singer/songwriter Mortimer Shuman was van Pools-Joodse afkomst en sprak vloeiend Frans. Hij was het die de liedjesteksten van Jacques Brel vertaalde in het Engels voor het Off-Broadway toneelstuk "Jacques Brel is Alive and Well and Living in Paris" uit 1968. Hij vestigde zich in Londen en Parijs en de twee zangers werden vrienden. In de jaren '60 componeerde hij samen met zijn goede vriend Doc Pomus menige hit voor o.a. Elvis Presley of The Drifters. Zijn allereerste single in het Frans werd eerst weinig gedraaid op de radiozenders vanwege te lang, maar uiteindelijk kwam de single dankzij het platenkopend publiek toch in de hitlijsten terecht in april 1973.
 


Gilbert O'Sullivan had zijn imago van zwerver uit de jaren '30 definitief afgezworen en hij veroverde nu de meisjesharten uit april 1973 met een modieuze haardos en soms met een openstaand hemd waardoor zijn borsthaar kon bewonderd worden. Zijn single 'Get Down' was steviger werk dan zijn voorgaande slows maar toch goed voor een Top-5 notering in die grasmaand.
 


De single die mijn voorkeur wegdroeg in april 1973 was deze 'Whisky In The Jar' van de Ierse band Thin Lizzy met de onvolprezen Phil Lynott aan de basgitaar. Sterkedrank was er niet te krijgen in onze kantine maar deze traditional werd toch luidkeels meegezongen, vooral door de Britse en Canadese soldaten die samen met onze Belgische compagnie van amper 100 dienstplichtigen in hetzelfde NAVO-kamp waren gelegerd.
 

In maart 1973 bracht de Nederlandse zanger Jan Gerrit Bob Arend Leverman dit soloplaatje uit. In 1969 zong hij nog bij de groep Gloria. Een tijdje later herdoopte die band zich tot Unit Gloria. Eerst was deze formatie de backing band van Alexander Curly en dan van Bonnie St. Claire. In 1974 koos Robert Long resoluut ervoor om te zingen in zijn moerstaal en met het album 'Voeger of later' zou hij warempel geschiedenis schrijven.
 


De 'Les Humphries Singers' waren een West-Duitse band geleid door de Britse zanger Les Humphries die al jàren in Hamburg woonde en van daaruit de West-Europese hitlijsten bestookte met aanstekelijke meezingers. Dit was de opvolger van de single 'Mexico' uit de maand maart 1973.
 


Wat een stem! Met haar gospelachtige composities stormde deze Amerikaanse zangeres met Canadese en Duitse roots regelmatig de West-Europese hitlijsten binnen. Met dank aan haar vleugelpiano en de formidabele blazerssectie. Het hoeft dan ook geen betoog dat deze single in maart 1973 recht naar de top steeg.
 


Maar de grootste verrassing uit maart 1973 kwam van de Britse band 'Electric Light Orchestra' o.l.v. Jeff Lynne, waarvan de naam spoedig werd ingekort tot ELO. Lynne had voor de intro goed geluisterd naar Ekseption ('The 5th') maar ook naar de klassieke grootmeester zelf. ELO was geëvolueerd uit 'The Move' en Roy Wood voelde hoe langer hoe meer dat hij leider àf was. In 1972 verliet hij dan ook de formatie om kort daarop terug te keren als 'Wizzard'. Hier is lange elpeeversie. Na de originele versie van Chuck Berry (1956) en de cover van The Beatles (1963) is dit voor mij ook een gedenkwaardige versie. De song werd ontelbare keren gecoverd.
 






Zowel Robert Long als Jeff Lynne droegen in die dagen een Afrokapsel vergelijkbaar met dat van Michael Jackson. Het was toen fel in de mode.

De Griek Roussos kreeg in de maand maart 1973 toch hevige concurrentie van de Frans-Algerijnse zanger Sharif Dean die in Brussel zijn universitair diploma behaalde en er in contact kwam met popmuziek. Met behulp van de Vlaamse studiozangeres Evelyn D'Haese zong hij deze single recht naar de top. Het is de allereerste Belgische productie die op nr. 1 terechtkwam in de Nederlandse hitlijsten!
 


Het andere uiterste in de popmuziek was dan weer deze glamrock uit Engeland. Geregeld kwamen Engelse, Schotse en Canadese soldaten afgezakt naar onze kantine met hun luidruchtige platen van T. Rex, Status Quo en vooral Slade. Lucien en ik moesten dan geregeld op onze strepen staan vanaf maart 1973. Soms ging het er heftig aan toe maar er is nooit geweld aan te pas gekomen. En ze wisten dat we bij het minste wangedrag de tapkraan onverbiddelijk afsloten. En daar waren ze heel bang voor...
 


De Belgische dienstplichtigen die deel uitmaakten van de toenmalige 10de provincie waren niet verenigd in een vakbond maar onze generatie was veel mondiger dan onze voorgangers. Zo mochten we in onze vrije tijd rondlopen in burgerkleren, zelfs buiten het legerkamp en moesten onze haren ook niet al te kort geknipt zijn. De Britse soldaten die in dezelfde barracks gelegerd waren liepen daarentegen kortgeschoren rond want het waren beroepsmilitairen. Hier volgt een vakbondsdeuntje uit maart 1973.
 


De Nederlandse progressieve en symfonische rockband Earth & Fire was in maart 1973 bijzonder populair in West-Duitsland maar ook in het thuisland en in België want onderstaande single schoot in die periode binnen in de BRT Top 30. Zangeres Jerney Kaagman, de gebroeders Koerts, Hans Ziech en vooral drummer Ton van der Kleij geven tijdens deze act in het West-Duitse TV-programma 'Musikladen' het beste van zichzelf.
 




Let vooral op het accent in zijn voornaam!




Naast Sharif Dean staat studiozangeres Evelyn D'Haese.








Zangeres Jerney Kaagman.

Norman Whitfield stond ook aan de knoppen van die andere Motowngroep, tevens een van mijn favorieten. De composities waren inwisselbaar want sommige songs stonden zowel op het repertoire van The Temptations, The Undisputed Truth als van Rare Earth. Deze gelijknamige elpee werd ook in 1973 uitgebracht.
 


En in april 1973 was het de beurt aan Rare Earth om een elpee geproducet door Norman Whitfield uit te brengen. Het album heette simpelweg 'Ma' en mijn keuze viel vandaag op 'Hum Along And Dance', alweer een machtige compositie van de Amerikaanse meester-producer.
 


Rod Stewart en zijn Faces waren ook liefhebbers van soulmuziek in het algemeen en Motown in het bijzonder. In april 1973 brachten zij de elpee 'Ooh La La' op de markt en de single die daaruit werd getrokken was 'Cindy Incidentally'. Het werd helaas het vierde en laatste album van de rockgroep want tijdens de opnames boterde het al niet meer tussen Stewart en de rest van de band, vooral Ian McLagan en Ronnie Lane. In 1975 splitte de groep definitief en was Rod the Mod al lang aan een solocarrière aan het denken.
 


In mei 1973 werd de LP 'Now & Then' van The Carpenters uitgebracht met op de b-kant een heerlijke medley van oude hits aan elkaar geregen door een pseudo-DJ van een Amerikaans radiostation. In combinatie met hun hitsingle 'Yesterday Once More' was dit goed gevonden. Het 'Stars on 45'-concept zal hier wel de mosterd gaan halen zijn.
 
















De knappe hoes van de LP 'Now & Then' van The Carpenters.

In februari 1973 werd de elpee 'Billion Dollar Babies' van Alice Cooper uitgebracht. Mijn keuze van vandaag is gevallen op 'Hello Hooray' dat later wellicht ook op single is verschenen. Onze Britse en Canadese kameraad-soldaten vonden deze band te gek en zij waren ons altijd een stapje voor. Zij leerden ons dan ook de nieuwste Angelsaksische muziek kennen.
 


De debuutelpee 'Can't Buy A Thrill' uit november 1972 had de prachtige single 'Do It Again' voortgebracht maar in maart 1973 leerden we in West-Duitsland een andere opwindende track van Becker/Fagen kennen. De gitaarsolo's zijn van Elliot Randall. Regelmatig kwamen Britse en Canadese soldaten in onze kantine of gingen wij bij hen en dan werden platen uitgewisseld en druk besproken.
 


Deze track komt uit de elpee 'Talking Book' die in oktober 1972 werd uitgebracht. Een eerste single daaruit was 'Superstition' en de song 'You Are The Sunshine Of My Life' werd pas in maart 1973 als single op de markt gebracht. De eerste regels worden gezongen door Jim Gilstrap en vervolgens valt de zangeres Lani Groves in.
 


Ik herinner mij dat die Britse soldaten gek waren op Roxy Music en reggaemuziek. De elpee 'Catch A Fire' van The Wailers werd in april 1973 uitgebracht. Van Bob Marley was er toen nog geen sprake en het is pas bij heruitgaven dat zijn naam op de hoes en op de vinylplaat werd bijgedrukt. Eric Clapton was ook een fan want hij zou een jaar later 'I Shot The Sheriff' coveren en zo Marley wereldbekend maken. De originele hoes is een lichtblauwe zippo-aansteker die bovenaan opengaat. De song '400 Years' werd geschreven door Peter Tosh.
 


















De originele hoes verbeeldt een zippo-aansteker.


Het is pas bij latere heruitgaven dat de naam Bob Marley op de hoezen en op de vinylplaten verscheen.

Elton John en Bernie Taupin konden niet alleen mooie ballades componeren. Getuige daarvan deze krokodillenrock uit december 1972. Maar ze hadden toch iets te veel geluisterd naar 'Runaway' van Del Shannon. Dat belette de jeugd van toen niet om dit plaatje massaal te kopen zodat het bij de 30 bestverkochte singles van dat jaareinde stond genoteerd.
 


Ondertussen kwam de 6de single van deze hard/glamrockband sinds het begin van zijn succes in 1971 de hitparades binnen. Iets minder succesrijk dan zijn voorgangers begon dit plaatje aan zijn steile klim in december 1972 maar bleef het begin 1973 steken op nummer 5. De track stond ook op het album 'Slayed?'.



De Amerikaan Vincent Furnier had met zijn band Alice Cooper een nog iets ruigere sound dan de Britse Slade. Als ik deze hardrocker hoor moet ik altijd onwillekeurig denken aan de grootscheepse verkiezingscampagnes in de VS en dan duikt het beeld van Uncle Sam met zijn stars & stripes en zijn hoge hoed altijd voor mij op. Ook deze single is afkomstig uit de BRT Top-30 van december 1972.
 


De jongste van de Jackson Five was toen 14 jaar oud en waagde zich aan een solocarrière. Zijn broertje Randy was nog 3 jaar jonger maar die maakte toen nog geen deel uit van de boysband. Dit was de eerste grote solohit van Michael Jackson die op 30 december 1972 in de BRT Top-30 genoteerd stond. Ik heb de film nooit gezien maar dit was wel degelijk het thema uit een prent die het levensverhaal vertelde van een... rat.
 


Dat het nooit regende in het zuiden van Californië vond ik een zeer interessant gegeven. Die regio associeerde ik met Zorro en de nabije grens met Mexico. Het duurde toch nog tot 2002 eer ik dat aan den lijve mocht ondervinden toen ik mijn vrienden in Los Angeles ging bezoeken. Deze toffe single stond ook in de hitlijsten op 30 december 1972.
 


Dat Junior Campbell uit de Schotse popgroep The Marmalade kwam wist ik niet op 30 december 1972. Ik was meteen weg van die sound. Tevergeefs zocht ik naar dat singletje want in die periode was ik gelegerd in Mechelen en had ik weinig vrije tijd. Het duurde dan ook 30 jaar eer ik het terugvond op een compilatie-cd. Hallelujah!
 


Paul McCartney die veroordeeld wordt voor 5 cannabisplantjes die op zijn boerderij in Schotland groeiden. Dat was pas nieuws! Zijn single 'Hi Hi Hi' stond op 30 december 1972 toch genoteerd in de BRT Top-30 niettegenstaande de BBC de song alweer in de ban sloeg, want de Britse programmamakers hoorden alleen maar 'high high high'. Deze stampende rocker wordt in de clip voorafgegaan door een zeer kort interview van Macca.
 


Omstreeks Kerstmis 1972 kreeg ik dit singletje van mijn verloofde cadeau. Wat ik toen niet wist is dat het reeds een jaar eerder werd uitgebracht zonder succes. Een jaar later was het meteen raak met dank aan het Harlem Community Choir maar de oorlog in Vietnam was helaas nog altijd niet voorbij. Toch duurde het tot begin januari 1973 eer de single in de BRT Top-30 binnenkwam en zelfs tot in de Top-10 geraakte. Zo, dit was mijn muzikaal jaar 1972 en op de tonen van een kerstplaatje wens ik iedereen een Vrolijk Paasfeest. Dat moet kunnen want de seizoenen verschuiven toch altijd maar meer en meer...
 












Ongelooflijk hoe zwart Michael Jackson er toen uitzag!








Raar maar waar: dit plaatje uit 1971 werd opnieuw uitgebracht voor Kerstmis 1972 en het kwam pas binnen in de BRT Top-30 begin januari 1973.

En met deze song stak Jan Akkerman zelfs Carlos Santana naar de kroon. Uit de LP 'Moving Waves' aka 'Focus II' uit oktober 1971 en veel gehoord op de radio in 1972:

Eric Clapton had deze Amerikaanse zanger/gitarist al in 1970 ontdekt want hij maakte toen diens compositie 'After Midnight' wereldbekend. Uit de LP 'Naturally' verscheen in april 1972 deze single in de U.S. Charts. 'Laidback music' om bij weg te dromen...
 


En hier is de auteursversie van 'After Midnight' uit hetzelfde album met als bonustrack 'River Runs Deep':

Enkele weken na zijn echtscheiding nam The King in 1972 zijn versie op van dit countrynummer. Het verscheen in de VS op de b-kant van zijn nieuwe single 'Seperate Ways' maar in het VK was het net andersom. Wat moet Priscilla gedacht hebben toen zij deze twee songs hoorde?
 


Dit is de originele versie, ook al uit 1972: 


Voor deze Franse artiest van Armeense afkomst heb ik heel veel respect. Van deze song bracht hij later ook een Engelse versie uit. ('The Old Fashioned Way') en het is één van mijn favoriete Aznavour-nummers. 'Les plaisirs démodés' verscheen op single in 1972.
 


U vraagt, wij draaien: 


Dit is een eendagsvlieg uit 1972 die regelmatig opduikt in muziekquizzen. Jay Ferguson en Mark Andes (ex-Spirit) richtten de band op in 1971 en samen met broer Matt Andes en William 'Curly' Smith maakten zij deel uit van deze Amerikaanse rockgroep. De naam werd ontleend aan een nummer van Chuck Berry uit 1958: 'Joe Joe Gun'. Een paar keer gehoord op de radio in 1972 en daarna nooit meer want zelfs in de VS bleef het bij dit one-hit wonder.
 


Nog zo'n plaat die tijdloos is. Oorspronkelijk verscheen het nummer op de LP 'Acid' uit 1968. De single was geen hit in 1969 maar dankzij het hevig pluggen van Radio Veronica werd het alsnog een succes in de discotheken voor Ray Barretto in 1972. Hij maakte ook deel uit van de Fania All Stars.
 


Intussen zijn we weer aanbeland in oktober 1972 toen deze prachtige ballade even op de radio te horen was en in Nederland zelfs een klein hitje werd. Niet te verwarren met de gelijknamige Schotse zanger want zelfs in 'Hit Dossier' staat deze Amerikaanse countryzanger geklasseerd onder 'The Sensational Alex Harvey Band'!
 


Op 25 oktober 1972 raasde Hurricane Smith als een orkaan de BRT Top-30 binnen met een compositie van Gilbert O'Sullivan. Zijn stem was niet van de zachtste maar die onweerstaanbare saxofoon maakte veel goed.
 


Diezelfde 25ste oktober 1972 schoot CCR de Top-30 binnen met een cover van een machtige compositie van Screamin' Jay Hawkins. Het nummer stond al op de eerste elpee uit 1968 en dankzij deze re-issue werd het alsnog een Top-10 hit voor de inmiddels gesplitte band. Het fantastisch nummer zou in 1990 nog eens uitgebracht worden op single. Tijdloze klasse!
 


Ondertussen was mijn oproepingsbevel binnengekomen waarin 4 maanden opleiding in Mechelen werden aangekondigd en ook 8 maanden West-Duitsland in onze toenmalige 10de provincie, de Belgische Strijdkrachten in Duitsland. Er stak ook een treinkaartje bij voor een enkele reis van Brussel-Centraal naar Nekkerspoel. Toen ik op 2 november 1972 gepakt en gezakt door de hevige koude naar de Baron Michelkazerne trok spookte deze song door mijn hoofd...
 














U.K. Single

U.S. Single




Slechts een b-kantje...






1969

1972 re-issue






1968

1972 re-issue


Op 2 november 1972 ging ik naar Mechelen om mijn dienstplicht te vervullen.

Chris Andrews schreef menige hit voor Sandie Shaw maar zijn compositie uit 1969 werd geen hit in het Verenigd Koninkrijk. In de Benelux daarentegen wel en een heruitgave uit 1972 zou deze mix van pop en ska nog bekender maken.
 


Deze single uit 1967 werd in augustus 1972 opnieuw uitgebracht. Plots was blue beat of ska enorm populair in de discotheken. Lou Deprijck die ik in die periode tegen het lijf liep in 'Le Noeud' zou het genre later oppikken en er hopen geld mee verdienen met zijn single 'Kingston, Kingston'. Ook de Britse groep Madness herontdekte deze Jamaïcaanse singer/songwriter en producer en zou vanaf 1979 een heuse skarevival teweegbrengen.
 


Nog zo'n leuke re-issue (het origineel komt uit 1964):

De vroegere zanger van The Zombies probeerde eerst solo door te breken in 1969 als Neil MacArthur, met succes overigens, maar in 1972 bracht hij twee schitterende singles uit onder zijn eigen naam. In deze song verwerkt hij zijn breuk met een bekend fotomodel/actrice Caroline Munro. Blunstone kreeg enige airplay in de Benelux maar zijn single flopte helaas.
 


Op de b-kant stond deze parel geschreven door Denny Laine die in 1972 deel uitmaakte van de groep Wings en die in de mid-sixties nog zong bij The Moody Blues:

Nog een hele leuke song uit de elpee 'Paul Simon' die ook als single werd uitgebracht in mei 1972. De unieke percussiesound werd gecreëerd met een "cuica", een Braziliaans druminstrument dat vaak gebruikt wordt in sambamuziek.
 


Deze moderne bewerking van een compositie van Tchaikovsky door Kim Fowley is ook heel leuk. De single stond in 1962 op nr. 1 in het VK en de re-issue kwam op nr. 20 terecht in juli 1972.
 


Ook Emerson, Lake & Palmer waren fans want de song stond op de LP 'Pictures At An Exhibition' uit november 1971 en was altijd een hoogtepunt tijdens hun live optredens. Kijk en luister maar:

 

Deze noveltysong werd in 1952 geschreven door Dave Bartholomew en de cover van Chuck Berry werd zijn enige Amerikaanse nr. 1 hit in juli 1972. De moraalridders stonden meteen op hun achterste poten en de single werd dan ook meestal geweigerd op sommige radiostations. Niet echt mijn ding maar een grote hit kon ik jullie moeilijk onthouden. Dit is de lange versie die later dat jaar op de elpee 'The London Chuck Berry Sessions' stond. Twee leden van de Average White Band, gitarist Onnie McIntyre en drummer Robbie McIntosh, speelden mee op de single.
 


De Schotse soulband 'Average White Band' brengt mij dan naadloos bij de Amerikaanse jazzformatie 'The (Jazz) Crusaders', want deze geweldige dansplaat werd iets later ook op het repertoire van de kiltdragers gezet. Maar dit is de enige, echte original uit 1972.
 


Het populaire TV-programma 'The Persuaders' met Roger Moore en Tony Curtis in de hoofdrollen zorgde ervoor dat dit leuk deuntje vaak werd gespeeld op radio en televisie in 1972. In Vlaanderen heette het feuilleton 'De Speelvogels' en in Nederland 'De Versierders'. De glansrol in het orkest van John Barry was weggelegd voor de Moog synthesizer!
 


Prachtige b-kant, ooit gebruikt in een reclamespotje voor shampoo (Sunsilk):





1969 single


1972 re-issue








Het origineel.






1962 single


Re-issue 1972


LP van ELP.






'The London Chuck Berry Sessions' LP

Aan de overkant van de grote plas was de familie Staples ijverig bezig met het opnemen van muziek. De groep begon met gospel en rhythm & blues. In 1972 werd deze fantastische single bekend in de West-Europese discotheken onder de noemer 'soul music'.
 


De opvolger uit datzelfde jaar was even opwindend als dansbaar:

Afrobeat of wereldmuziek maakte in 1972 ook opgang. Deze plaat werd hevig geplugd door Radio Veronica. Emmanuel 'Manu' N'Djoké Dibango werd geboren in Kameroen en veroverde de wereld met zijn mix van jazz, funk en traditionele muziek via de New Yorkse discotheken. De song werd vaak gecoverd en gesampled, vooral toen Michael Jackson in 1982 de zin "ma-mako, ma-ma-sa, mako-mako ssa" gebruikte voor zijn song ' Wanna Be Startin' Somethin' '.
 


Joseph Arrington, Jr. alias Yusuf Hazziez kwam uit Texas en met zijn 'southern soul' kreeg hij vele dansers op de vloer. Vanwege zijn unieke manier van zingen wordt Joe Tex vaak de grondlegger van de rapmuziek genoemd. Ook Quentin Tarantino is een fan want hij gebruikte de song voor de soundtrack van 'Reservoir Dogs' (1992).
 


In september 1972 bracht de Braziliaan Eumir Deodato de Almeida zijn elpee 'Prelude' op de markt met daarop deze moderne jazz/funk bewerking van een bekende compositie van Richard Strauss. Later kwam er een ingekorte versie uit op single, maar dit is de 9 minutenlange elpeeversie van 'Also Sprach Zarathustra (2001)' met de onvolprezen Ray Barretto op conga's!
 














De LP 'Prelude'.

De tweede track is, na 'Whole Lotta Love', alweer een cover van Led Zeppelin:

Als we nou eens zongen in plaats van te klagen over het slechte weer. Vannacht (zondag 24 maart 2013) is er een pak sneeuw van 8 cm uitgevallen in het Brusselse. Dat is geleden van eind maart 1952, toen ik nog in mijn wieg lag.Ik heb altijd een boon gehad voor deze Franse zanger, sinds zijn debuut in 1968. Hier is zijn heerlijke meezinger uit 1972.
 


Zeer vruchtbare samenwerking tussen David Bowie en Ian Hunter in 1972. Toen ik deze song voor het eerst hoorde dacht ik meteen aan Bowie en inderdaad hij schreef het nummer, zong in de achtergrond mee, speelde saxofoon en Mick Ronson zijn gitaarsound is sinds 'Ziggy Stardust' meteen te herkennen. Luister naar deze knappe alternatieve versie met mooie flarden tekst als "when I got T. Rex" en "with his Beatles and his Stones"...
 


De single uit 1970 (Part 1 + 2) stak natuurlijk al in mijn verzameling 45-toeren plaatjes en het duurde niet lang of deze live elpee uit 1972 kwam in mijn collectie langspeelplaten terecht. Het hele album is trouwens zeer de moeite waard. Hier volgen meer dan 12 minuten dansplezier! Hoedje af voor deze rasartiest!
 


Ik herinner mij levendige discussies indertijd. Was dit een onbekende zanger die Rod Stewart nabootste? In 1968 kwam een Australisch groepje overgevlogen naar Engeland met de bedoeling een single op te nemen. Aangezien de zanger van de band 'Python Lee Jackson' zich niet in staat voelde dit nummer te zingen werd een beroep gedaan op een sessiezanger. Rod Stewart probeerde toen solo door te breken en verhuurde zijn schuurpapieren stem in de studio's. De single werd in oktober 1970 uitgebracht en flopte. Een re-release in september 1972 had meer succes in het VK en Australië, vooral toen er op het hoesje "featuring Rod Stewart" werd bijgevoegd. Het mysterie was opgelost... Veel later voegde Rod the Mod het zelfs toe aan zijn compilatieplaten met grootste successen.
 




Alexis Korner (rechts) met Peter Thorup.


Het tweede album van Collective Consciousness Society (voor- en achterkant).




Alexis Korner, Herbie Flowers en Peter Thorup vormden de kern van C.C.S. Een hele rits studiomuzikanten uit de blues- en jazzwereld kwamen daarbij in de studio tijdens de opnames.






De gelijknamige elpee.