Hits uit juli 1974

Hier is nog een clip van een andere provider:

In februari 1974 werd de dubbele liveplaat van die andere grootmeester uitgebracht. Van the Man had met zijn Caledonia Soul Orchestra gedurende 1973 wereldwijd getourd, van L.A. tot Londen, en deze elpee was de neerslag daarvan. Hij brengt hier een schitterende versie van de song van Willie Dixon die Muddy Waters wereldwijd bekend maakte en die de gigant Coca-Cola gebruikte voor een reclamespot in de versie van Etta James.
 


Op de elpee 'Second Helping' van de band met de moeilijk te schrijven naam stond deze parel, in feite een reactie op 'Southern Man' van Neil Young die enige kritiek had op het zuiden van de VS. Met deze ode aan Alabama werd het imago van die staat ineens omhoog gekrikt. De LP werd in april 1974 op de markt gegooid.
 


10cc bracht in mei 1974 de elpee 'Sheet Music' uit die een tijdje later tussen de overige vinylplaten in mijn collectie stond te pronken. Een ssssssssssschitterende track daaruit is deze 'Silly Love'. Gee whiz, how I love that guitar sound!
 


Paul Rodgers (vocals, ritmegitaar, piano) en Simon Kirke (drums), allebei voormalig lid van de Britse band Free, kregen het gezelschap van Mick Ralphs (ex-Mott The Hoople gitarist/toetsenist) en Boz Burrell (ex-King Crimson bassist). In juni 1974 stond deze song op de LP 'Bad Co' van Bad Company en ze konden maar niet genoeg krijgen van al dat rocken.
 


Een ander legendarisch album is de zogenaamde ACNE-plaat die wordt toegeschreven aan Kevin Ayers, John Cale, Nico en Brian Eno. Het is de weergave van een concert dat plaatsvond op 1 juni 1974 en dus de toepasselijke titel 'June 1, 1974' meekreeg. De plaat werd op 28 juni uitgebracht en onder de gastartiesten bevonden zich o.m. Ollie Halsall, Robert Wyatt en Mike Oldfield die op deze 'Everybody's Sometime and Some People's All the Time Blues' gitaar speelt. Op de hoesfoto kijken Ayers en Cale elkaar raar in de ogen omdat Cale de nacht vóór het concert Ayers in bed betrapt had met zijn vrouw.
 




Bob Dylan

Over vliegtuigen gesproken! In januari 1974 bracht Brian Eno -die Roxy Music intussen had verlaten omwille van meningsverschillen met Bryan Ferry- een soloplaat uit onder de naam Eno. Hij bracht ook artrock of glamrock maar hij was experimenteler. Hij kreeg op zijn elpee de hulp van o.m. Chris Spedding, Phil Manzanera, Paul Thompson, Andy Mackay en Robert Fripp. Hier komen de warme straaljagers!
 


In februari 1974 bracht Steely Dan alweer een fantastische elpee uit onder de naam 'Pretzel Logic'. Hieruit post ik twee geweldige nummers. Het eerste doet mij altijd denken aan Ricky, een jongen uit het Aalsterse, die ik leren kennen had in West-Duitsland in 1973 tijdens mijn legerdienst. Hij was ook heel fel begaan met muziek. 'Rikki Don't Lose That Number' staat dan ook tussen mijn favoriete songs allertijden!
 


Het tweede nummer is een bewerking van een oud jazznummer van Duke Ellington, gewoonweg fantastisch:
 

Op 8 maart 1974 verscheen de tweede elpee van de Britse groep Queen die glamrock en hardrock combineerde met de theatrale zangstijl van Freddie Mercury. Van de eerste LP kende ik alleen de hoes want ik ging regelmatig snuisteren in platenwinkels. Van deze 'Queen II' kende ik enkel 'Seven Seas Of Rhye' van de charts op de BBC. Uit deze tweede plaat pluk ik ook 'Ogre Battle'. De kreten in het midden van het nummer komen van Mercury die de song schreef op gitaar. De foto van de hoes zou later veelvuldig herbruikt worden, vooral voor de videoclip van 'Bohemian Rhapsody'.
 


Deze song doet mij onwillekeurig denken aan 'This Town Ain't Big Enough' van Sparks. Zouden deze Amerikanen fan geweest zijn van Freddie Mercury & Queen?


In april 1974 was het de beurt aan David Bowie om een steengoed album uit te brengen met de controversiële hoestekening van de Belg Guy Peellaert, die dan ook gecensureerd werd. 'Rebel Rebel' heb ik enkele weken geleden als single al gepost, daarom valt mijn keuze vandaag op het titelnummer 'Diamond Dogs'. Bowie had zijn alterego Ziggy Stardust afgezworen en zijn muziekstijl leunde nu meer aan bij die van Iggy Pop en zijn Stooges of die van de Stones.
 


Nog even terug naar februari 1974, de maand waarin Deep Purple de elpee 'Burn' uitbracht. Het titelnummer is bekend maar mijn voorkeur gaat vandaag uit naar 'Might Just Take Your Life' met het prachtig orgelspel van Jon Lord. De memorabele hoes toont vijf brandende kaarsjes die de hoofden van de groepsleden voorstellen.
 




Een platenhoes die je uit 1000 herkent!






De gecensureerde versie.


De artiest Guy Peellaert.


Een bekende stripfiguur van Peellaert.

De tweede nieuwkomer was een eendagsvlieg: Leo Unger kwam uit Den Haag en scoorde toen een hit met 'Run To The Sunshine'. Een andere song van hem is 'It Isn't Really Like They Say', beter bekend als 'Algebra', de Nederlandstalige versie gezongen door Loeki Knol. Hans Vandenburg speelde samen met Leo Unger en zou later succes hebben met Gruppo Sportivo.
 


De derde nieuwkomer uit juni 1974 was een oldie uit 1965: The Fortunes brachten toen geweldige herinneringen teweeg met het fantastische 'You've Got Your Troubles'. Geen idee waarom deze single opnieuw werd uitgebracht maar het was een geweldig goed idee van de platenmaatschappij. Zo leerde een hele nieuwe generatie de muziek van de jaren '60 kennen.
 


Bij de vierde spitste ik mijn oren: was dit opera of operette? Een revolverschot werd na de intro gelost en de song was toen echt vertrokken. Dit was volgens mij glamrock of was het poprock van de broers Ron en Russell Mael met invloeden van Roxy Music en Queen. Russell viel op door zijn krullenbol en zijn kopstem en Ron door zijn Hitler/Chaplin-snorretje. Deze Amerikaanse band uit L.A. zou hiermee zijn grootste hit scoren.
 


Over kopstemmen of falsettostemmen gesproken! De terechte zomerhit uit 1974 kwam in juni al binnengestoven in alle hitlijsten van o.m. de Benelux, Scandinavië, het VK, Frankrijk, West-Duitsland, Oostenrijk en Zwitserland. Oorspronkelijk moesten de componisten Wayne Bickerton en Tony Waddington met hun liedje alle uitgeverijen aflopen om het verkocht te krijgen. Showaddywaddy vond het maar niets, Carl Wayne was ook niet geïnteresseerd en uiteindelijk werd de demogroep omgedoopt tot The Rubettes. Maar toen de single een succes werd, was de zanger met de kopstem, Paul da Vinci, al lang vertrokken voor een solocarrière. Hier is die vijfde nieuwkomer:
 


Het leukste nummer uit juni 1974 was deze zesde en laatste nieuwkomer. De folkgroep uit Veurne zingt op ironische wijze over ene Jean-Pierre die zijn hele bestaan lang van het leven wil genieten, maar achtereenvolgens in de kindercrèche, de school, het leger, de fabriek en het bejaardentehuis terechtkomt. De groep trad voor het eerst op tijdens de Gentse Feesten in 1972 dankzij organisator Walter De Buck. Het was de piratenzender Radio Mi Amigo die het lied oppikte waardoor het een hit in Vlaanderen werd. De melodie van het refrein "inke pinke parlez-vous" gaat terug op een oud soldatenlied uit de Eerste Wereldoorlog (Three German Officers/Mademoiselle from Armentières/Inky Dinky Parleyvoo). En mijn vader zong het lustig mee...
 












De broers Mael vormden de kern van Sparks.






Het collectief van Vuile Mong debuteerde op de Gentse Feesten in 1972.

Gerechtigheid was geschied want eindelijk kwam de tweede uit het Eurovisiesongfestival 1974 in de maand juni binnen in de BRT Top 30. Mijn favoriet was, zoals eerder geschreven, 'Ik zie een ster' van Mouth & MacNeal maar toen ik deze inzending hoorde veranderde ik van mening. Eigenlijk had de Italiaanse zangeres 10 jaar na 'Non ho l'eta' toen moeten winnen!
 


Tijd voor een leuk one-hit wonder en tevens novelty song uit juni 1974. Resonance was een Franse studiogroep die met deze instrumentale single op het Barclay-label hoog scoorde, geheel in de stijl van 'The Untouchables' met Elliott Ness in een glansrol en Al Capone die het onderspit delft. "Fasten your seatbelts!"
 


Een slow waren we van Slade niet gewoon. En toch slaagde de Britse glamrockband erin zich met dit nummer te plaatsen in onze hitlijsten in juni 1974. Maar geen nood, vanaf 30 seconden zet Noddy Holder zijn keel helemaal open, zoals we van hem gewoon waren.
 


Het was lang geleden dat we nog iets hadden gehoord van Shocking Blue met de ravissante Mariska Veres. In juni 1974 slaagde de Nederlandse band erin met 'This America' een kleinere hit te scoren maar het einde was in zicht want nog datzelfde jaar zou ze de groep verlaten voor een solocarrière.
 


Dè sensatie uit juni 1974 was dit 10-jarig Schots meisje van Italiaanse komaf dat 'Opportunity Knocks' gewonnen had en nog altijd de jongste zangeres is die ooit optrad in 'Top Of The Pops' op de BBC en die tevens een elpee had die in de Top 10 van de charts genoteerd stond. Met deze cover van een hit van 'Johnny Otis & Marie Adams with The Three Tons of Joy' uit 1957 blies ze elke concurrentie van het podium.
 
















Het vroegrijp kindsterretje was helaas geen lang leven beschoren...

Ondertussen kwam de tweede single uit de goedverkopende elpee 'Ringo' de BRT Top 30 binnengeschoten. Met behulp van de overige drie Beatles (zij het niet tesamen) nam de voormalige drummer/zanger van de Fab Four een uitstekend album op. En dat is goed te horen op deze song dankzij het kruim van de studiomuzikanten. Ook dit was dansmuziek uit mei 1974.
 


De oudste rock-'n-rollband ter wereld (zelfs nog een jaartje ouder dan The Rolling Stones) verblijdde menigeen met de nieuwste single die in de maand mei 1974 vanuit het niets op nummer 7 binnenkwam in de BRT Top 30. En dat was nogmaals het bewijs dat onze Noorderburen bijzonder geliefd waren in ons land.
 


En de laatste nieuwkomer in de BRT Top 30 van mei 1974 kwam van deze Antwerpse jongens die mij met hun jongste single zeer konden bekoren. Telkens zij 'Take it easy' zingen moet ik aan de Eagles denken. Heel volwassen sound voor een Belgische formatie. Helaas bleef de internationale doorbraak uit.
 










Zeer degelijke single met een internationale sound.

Deuntjes uit mei 1974

In mei leggen alle vogeltjes een ei en zo deed ook Demis Roussos in mei 1974 want toen kwam zijn nieuwste single binnen in de BRT Top 30. En de verliefde paartjes konden weer slowdansen.

De zoveelste hitsingle op rij voor de Griekse popzanger.



En George Baker liet in mei 1974 een kleine paraquayo vliegen. Niet in de betekenis van een soort papegaai maar waarschijnlijk doelde hij op een kleine indiaan uit Paraguay die hij aanspoort om zijn slavernij te ontvluchten. Hans Bouwens (de echte naam van George Baker) had blijkbaar toch iets met vogels want het jaar nadien liet hij een witte duif vliegen...

http://www.youtube.com/watch?v=8rT5jeEMt6Q



Uit mei 1974 komt ook de eendagsvlieg van Pierre Groscolas die met zijn 'Lady Lay' een redelijk grote hit had in ons land. Deze Fransman werd op 29 oktober 1946 geboren in El Amria, Algerije en hij was actief tussen 1971 en 1984.

http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=i3wbeZOVgfs
 


Een van de mooiste anti-oorlogsongs kwam uit mei 1974 en werd geschreven door Mitch Murray en Peter Callander. Oorspronkelijk waren het 'Bo Donaldson and the Heywoods' die er een nummer 1 mee hadden in de VS en Canada maar het was de groep 'Paper Lace' uit Nottingham die er een hit mee scoorde in Europa. De song gaat niet over de oorlog in Vietnam maar over de Secessieoorlog in de Verenigde Staten.

http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=ZTy-tWig0bg

In dezelfde maand werd de nieuwste single van Peter Koelewijns ontdekking als nieuwkomer genoteerd in de BRT Top 30 samen met haar achtergrondgroepje. Het was een popplaatje zoals er dertien in een dozijn zitten. En hoeveel eieren zitten er in een dozijn? Dat hangt af van de grootte van het doosje!
 


Dit was op enkele maanden tijd al de derde hitsingle van de nieuwste sensatie uit Engeland. De groep van Les Gray kwam in mei 1974 opnieuw de BRT Top 30 binnengekropen. Eigenlijk is "binnengekropen" een onderschatting want Mud schoot plots vanuit het niets naar nummer 8 op die bewuste 11 mei 1974.
 


Het origineel is van B.J. Thomas uit 1969 maar de bekendste versie kwam van Jonathan King in 1971. En het is die versie die aan de basis lag van deze Zweedse versie die in mei 1974 onze hitlijsten stormenderhand veroverde. Met de klemtoon op de indianenkreten "ooga chaka ooga chaka" en het geheel overgoten met een reggaesausje. En het is precies deze versie die Quentin Tarantino koos voor zijn film 'Reservoir Dogs' uit 1992.
 


In mei 1974 kwam de Belgische inzending voor het Eurovisiesongfestival, geselecteerd door de RTBf, de BRT Top 30 binnen. Het is volgens mij een van de mooiste Franstalige inzendingen. De Luikenaar eindigde dan ook op een mooie en verdiende 9de plaats op 17 deelnemers.
 


Zeer leuke intro die we allemaal kennen als de 'entree der gladiatoren' geschreven door Julius Fučík. En dan barst Leo Sayer los, gestoken in het plunje van een Harlekijn. Hij had al enige bekendheid verworven dankzij de vertolkingen van zijn composities door Roger Daltrey. ♫♫♫ I've been so used I've been so abused, I've been a fool I broke all the rules; I've been so used oh and abused; But I won't let the show go; I said I won't let the show oh; Won't let the show go on ♫♫♫... Prachtig, toch?
 


Opzij, zij die gaan sterven groeten u (Morituri te salutant):









Zeer leuke cartoon van Mud.

Dan kon deze single uit april 1974 heel wat meer op mijn sympathie rekenen. De Amerikaanse zangeres/basgitariste, die vanuit Engeland opereerde gestoken in een strak leren pakje, deed menig jongenshart sneller slaan in die dagen. Ze was tenslotte de eerste vrouwelijke rockster. Iets later was ze te bewonderen in de Amerikaanse TV-serie 'Happy Days', naast "The Fonz".
 


Zoals ik eerder schreef begon 'The Sound of Philadelphia' meer en meer de hitlijsten over de hele wereld te beheersen. Deze meidengroep was het antwoord op The Supremes van Motown, maar zó populair werden de drie zangeressen nooit. Al zullen de jurken met de duizelingwekkende split wel bijgedragen hebben tot hun kortstondig succes. Ook deze single stond genoteerd in onze hitlijsten van april 1974.
 


De Volendamse Cats lieten in april 1974 een heel ander geluid horen dan de "palingsound" die we van hen gewoon waren. Deze succesvolle single werd in de Verenigde Staten opgenomen en scoorde bijzonder goed in de Benelux en West-Duitsland.
 


Dit was al de derde hitsingle die uit het album 'Band On The Run' werd gelicht. Want na 'Helen Wheels' (enkel op de Amerikaanse editie maar wel op de cd) en 'Mrs. Vandebilt' vloog deze 'Jet' als een straaljager naar de hoogste regionen van de BRT Top 30 in april 1974. En de bekendste song uit die LP zou pas in de maand juli in onze hitlijsten binnenkomen...
 


In tegenstelling tot Paul McCartney bestuurde Steve Harley geen jet maar een vliegende schotel en die hoor je goed tijdens de intro van deze zeer leuke single. De LP 'Band On The Run' stak al in mijn platenkast, dus repte ik mij in april 1974 naar de platenwinkel Metrophone in Brussel-Centrum om deze zeer verantwoorde aankoop te doen.
 




Belgisch platenhoesje.


Nederlands platenhoesje.


Blijkbaar ook een hit in Spanje.


Sylvain Tack van de Suzy Wafels en tevens producer van o.a. Paul Severs en Octopus.


De piratenzender Radio Mi Amigo.


Eddy Govert alias Le Grand Julot met accordeon.






The Three Degrees. Als ze geen jurken aanhadden met splitten waren het diepe halsuitsnijdingen of zoals op deze foto doorschijnende topjes...

Rock the war

(c) Nederland 3 & Z@pp, uitgezonden op zaterdag 4 mei 2013

De relatie tussen oorlog en popmuziek staat centraal. Het programma valt uiteen in twee delen: een documentair gedeelte en een uur waarin bekende popnummers aan bod komen die de oorlog als thema hebben. Muziek is niet weg te denken uit de oorlog. Muziek kan een manier zijn om verstrooiing te vinden, te verwerken en te herdenken. Zij kan gebruikt worden als propaganda of protest. Muziekkenner Leo Blokhuis neemt ons mee op een zoektocht naar de verbanden tussen popmuziek en oorlog en leidt de kijker langs verschillende grote oorlogen en conflicten. Presentatie: Leo Blokhuis.
Prachtige documentaire van 2 uur die beslist de moeite waard is!
Bekijk de video in andere formaten.


 


Bekijk de video in andere formaten.
 









Dit werd het lijflied van de G.I.'s in Vietnam.

In de maand maart 1974 stond Will Tura alweer in de BRT Top 30 met een van zijn betere liedjes. De tekst ging over een hoogmoedig en fier man die zijn fouten en tekortkomingen niet kan toegeven. Blijkbaar herkenden velen zich daarin want het plaatje verkocht heel goed. Het zal ze leren...
 


'Dark Lady' is een typische "murder ballad" en de song gaat dus niet over een Afro-Amerikaanse of over een donkerharige. Luister goed naar de tekst. De toetsenist van The Ventures, Johnny Durrill, schreef de song en het leverde Chér (toen nog met accent!) haar 3de nummer 1 op in de VS als solo-artieste. Zij zou tot 1998 moeten wachten voor een nieuwe nummer 1 ('Believe'). Als je goed kijkt naar de videoclip dan weet je meteen waar Lady GaGa de mosterd gehaald heeft... Ook deze plaat was een nieuwkomer in maart 1974.
 


In de VS zou dit de grootste hit van de broertjes Vegas worden want 'We Were All Wounded At Wounded Knee' werd daar geboycot terwijl dat net hun bekendste succes in de Benelux was. De Amerikanen wilden liever niet geconfronteerd worden met die donkere bladzijde uit hun geschiedenis. Als het maar om de liefde ging en dus kwam deze single ook in onze hitparade terecht in maart 1974.
 


Vrolijke meezinger uit maart 1974. De zingende ex-drummer van de Fab Four had met de hulp van John, Paul en George een hele LP volgezongen en -gedrumd. Maar niet tegelijk want het water was nog veel te diep tussen Lennon en McCartney. 'You're Sixteen' is natuurlijk een cover van Johnny Burnette zijn hit uit 1959/1960 en het origineel stond al te prijken op de soundtrack van 'American Graffiti' (1973). Vandaar wellicht deze keuze. Nicky Hopkins speelt piano; Klaus Voormann bas; Paul McCartney kazoo en Nilsson zorgt samen met Linda McCartney voor de backing vocals.
 


Maar de single waarop menig verliefd paartje in maart 1974 (èn de daaropvolgende maanden) slowde was deze nieuwe single van "The hardest working man in showbusiness", geheel in de stijl van zijn wereldhit uit de jaren '60: 'It's A Man's Man's Man's World'. Vanaf de intro (een drumroll om U tegen te zeggen) wist je dat deze plakker er zat aan te komen en dan was het zaak om je geliefde zo snel mogelijk naar de dansvloer te begeleiden en die ene tegel uit te kiezen waarop je bijna 6 minuten lang zou slowen...
 




Een van de eerste persingen van het singletje toen de titel nog ietwat anders werd geschreven...


The Walrus of Love had zijn bijnaam niet gestolen...








Uitgedost als een op wraak beluste weduwe.








Ringo kon toch zo van die gekke bekken trekken!

Muzikale herinneringen (2/1974)

De Britse glamrockband Sweet wist zich in februari 1974 weer in de BRT Top 30 te wurmen met de allernieuwste single. Volgens de Britten hing er een revolutie in de lucht. Hopelijk was het alleen maar een geweldloze, muzikale omwenteling van de toenmalige tieners.
 


De Engelsman Barry Blue had de jeugd in 1973 al aangespoord om te dansen op een zaterdagavond en in februari 1974 stelde hij via zijn nieuwe single de vraag of wij zin hadden om te dansen. Na zijn twee hitsingles bleef het aan deze zijde van het Kanaal heel stil rond hem al bleef hij actief als songschrijver, o.a. voor Brotherhood of Man, Toto Coelo, Five Star en Dina Carroll.
 


In 1952 schreef Hank Williams 'Jambalaya (On The Bayou)', een Cajunsong waarvan de titel verwijst naar een lokaal gerecht met veel vis en garnalen. De coverversies zijn werkelijk ontelbaar want de song groeide uit tot een ware classic. Hier is de versie van broer en zus Carpenter die in februari 1974 in de BRT Top 30 genoteerd stond.
 


The Rolling Stones scoorden in februari 1974 met deze single waarvan ze de titel moesten veranderen op vraag van Ahmet Ertegün, de grote baas bij 'Atlantic Records' die de platen van 'Rolling Stones Records' in de VS verdeelde. De song stond ook al op de elpee 'Goats Head Soup' uit augustus 1973 en de intro maar ook het overige gitaarwerk herinnert heel sterk aan Chuck Berry, het idool van Keith Richards. Laat je niet misleiden door onderstaande cartoon want de bandleden waren toen: Mick Jagger, Keith Richards, Mick Taylor, Charlie Watts en Bill Wyman. Ian Stewart speelde piano en Ronnie Wood kwam er pas in 1975 bij.
 


Maar de song die mij het meest is bijgebleven uit februari 1974 is deze wereldhit van de countryzanger Charlie Rich, de man met het zilvergrijze haar en de geweldige bakkebaarden. En het mooiste meisje had ik in september 1971 al leren kennen. Langzaam maar zeker werden er al trouwplannen gesmeed...
 




Deze elpee heb ik in februari 1974 gewonnen met een radiospelletje.










De elpee 'Goat Heads Soup' uit augustus 1973 bevatte niet alleen 'Angie' maar ook 'Star Star'.

Hitmuziek uit februari 1974

Lang geleden dat er nog een carnavalskraker in de hitlijsten stond. Die kwam in februari 1974 van de Nederlandse band Jackpot. De clip is door YouTube overal geblokkeerd zodat ik deze versie van Bonnie St. Claire & Unit Gloria post. En was iedereen tevreden? Ik alleszins wel. De nieuwe job als hypothecair kredietonderzoeker bij een spaarbank viel heel goed mee en ik kreeg een opleiding van 3 maanden in Leuven. Het openbaar vervoer viel daarentegen niet goed mee. Er waren twee mogelijkheden: naar Brussel centrum met de tram en daar de trein nemen naar Leuven-Centraal of een kwartier te voet en dan de tram naar Tervuren en daar de bus van de buurtspoorwegen naar Leuven nemen. Het kwam ongeveer op hetzelfde neer. Feit is dat ik 's ochtends vertrok om 7 uur en dat ik in Leuven op het werk was om 9 uur want van Leuven-Centraal moest ik nog 20 minuten flink doorstappen om de hoofdzetel te bereiken. 's Avonds was ik dan omstreeks 19 uur thuis. Het waren lange dagen. Maar als je aan de toekomst werkt moet je er veel voor over hebben...

Een ander deuntje uit februari 1974 dat erin slaagde binnen te glippen in de BRT Top 30 is 'Ella' van de Nederlandse saxofonist André Moss. Maar de man doet mij vaak tandenknarsen op een of andere muziekquiz want ik kan 'Ella' en 'Rosita', een andere hit van hem, niet uit elkaar houden. En ik vergis me keer op keer!
 


Februari 1974 was onze Noorderburen blijkbaar goed gestemd want The Walkers presteerden het genoteerd te worden in de BRT Top 30 met deze cover van de welbekende compositie van Don Gibson uit 1958. En wie goed luistert merkt meteen dat ze de mosterd haalden bij de Blue Ridge Rangers. De zanger doet er alles aan om de stem van John Fogerty zo goed mogelijk te imiteren.
 


Billy Paul bleek geen eendagsvlieg te zijn want na een scheve schaats gereden te hebben met Mrs. Jones bedankte de Amerikaanse soulzanger een nobele onbekende om zijn leven gered te hebben. De compositie kwam van Gamble & Huff, geschreven in pure Philadelphiastijl en er zouden nog meer hits uit die stal volgen.
 


Verrassing alom toen deze single van The King of Rock 'n Roll uit 1957 de BRT Top 30 binnenstormde op 23 februari 1974! Deze song is mijn absolute favoriet van Elvis Presley. De Duitse groep Spider Murphy Gang vond in deze Leiber/Stoller-compositie inspiratie voor de bandnaam en 'Crash, Boom, Bang' inspireerde dan weer Roxette voor een songtitel. Maar de grappigste zinsnede vind ik "and he said nix nix". Zou de Nederlander Dries van Kuijk (alias Colonel Tom Parker, zijn manager) die woorden ingefluisterd hebben? Want nu lijkt het of hij "niks, niks" zingt... Wat er ook van zij: na 17 jaar was de heruitgave van deze single goed voor een terechte Top-10 hit in ons land!
 




Om onverklaarbare redenen geblokkeerd door YouTube in ons land!








Een onwaarschijnlijke Top-10 hit in februari 1974.

De Nederlander Nick Mackenzie was ook nieuw in de BRT Top 30 van januari 1974. Hij slaagde er zelfs in wekenlang op nummer één te staan. Niet echt mijn ding maar als ik nu deze foto zie merk ik dat bakkebaarden en een snor geweldig in de mode waren!
 


Astrid Nijgh was ooit getrouwd met Lennaert Nijgh en zelfs na hun scheiding bleven ze samen nummers schrijven, vooral voor Rob de Nijs. Deze single was in januari 1974 controversieel vanwege de expliciete verwijzingen naar prostitutie. Het werd niettemin haar grootste hit.
 


Dit Brits duo scoorde vanaf januari 1974 een grote hit in de Benelux, Oostenrijk en Frankrijk met deze leuke meezinger: "♫♫♫ I'm gonna call up the CID and the FBI and the KGB ♫♫♫"... De opvolger 'When The Band Starts To Play/Please Tell Her' flopte maar van de b-kant maakt Joe Dassin wèl een succes onder de titel 'Si tu t'appelles mélancholie'.
 


In december 1973 vond de première plaats van een nieuwe spaghettiwestern met een knipoog geregisseerd door Tonino Valerii en voor sommige scènes door Sergio Leone. Terrence Hill kroop in de huid van 'Nobody' en Jack Beauregard werd gespeeld door Henry Fonda, die hem van stevig weerwerk voorzag. Ik ging de film dan ook in het voorjaar van 1974 bekijken en het thema kocht ik meteen op single, al is die nooit in de hitparade terechtgekomen.
 




De jongeren zullen in hem een dubbelganger zien van 'Wolverine'.

De nieuwste single van de Britse popgroep The New Seekers kwam ook even piepen in onze hitlijsten van januari 1974. Het aanstekelijk geluid van de saxofoon zal daar wel voor iets tussen gezeten hebben of waren het de stemmen van de twee zangeressen die het 'm deden? Net zoals bij ABBA was er een blonde en een donkerharige...
 


Zoals ik eind 1973 al vertelde kreeg "The Sound Of Philadelphia" steeds meer greep op de hitparades en labels als Motown of STAX kregen af te rekenen met een geduchte concurrent. Al moet er bij gezegd worden dat de drie zangeressen niet alleen hun stembanden in de strijd gooiden... 'Dirty Ol' Man' van The Three Degrees kwam dan ook in januari 1974 onze hitparades binnengestoven, recht naar de top!
 


In januari 1974 spitste ik mijn oren in Jeugdclub De Reinaert of tijdens de BRT Top 30 toen dit opus van 7 minuten meer en meer airplay kreeg. De zanger van deze nieuwe Britse groep heette Steve Harley en de compositie deed mij denken aan het 'Concierto de Aranjuez' van de Spaanse componist Joaquin Rodrigo. Was dit glamrock, artrock of was het bijna opera?
 


Maar de allermooiste melodie uit januari 1974 vond ik deze zwanenzang van Stealers Wheel. De schoolvrienden van weleer, Joe Egan en Gerry Rafferty, waren meer en meer uit elkaar gegroeid en hun ego's botsten bij tijd en wijlen zodat de formatie uiteindelijk splitte in 1975. Toch kreeg deze single van mij een staande ovatie.
 










Bobby Setter (links) is de boezemvriend van Fats Domino.