Maartse deuntjes uit 1974

Muzikale herinneringen (2/1974)

De Britse glamrockband Sweet wist zich in februari 1974 weer in de BRT Top 30 te wurmen met de allernieuwste single. Volgens de Britten hing er een revolutie in de lucht. Hopelijk was het alleen maar een geweldloze, muzikale omwenteling van de toenmalige tieners.
 


De Engelsman Barry Blue had de jeugd in 1973 al aangespoord om te dansen op een zaterdagavond en in februari 1974 stelde hij via zijn nieuwe single de vraag of wij zin hadden om te dansen. Na zijn twee hitsingles bleef het aan deze zijde van het Kanaal heel stil rond hem al bleef hij actief als songschrijver, o.a. voor Brotherhood of Man, Toto Coelo, Five Star en Dina Carroll.
 


In 1952 schreef Hank Williams 'Jambalaya (On The Bayou)', een Cajunsong waarvan de titel verwijst naar een lokaal gerecht met veel vis en garnalen. De coverversies zijn werkelijk ontelbaar want de song groeide uit tot een ware classic. Hier is de versie van broer en zus Carpenter die in februari 1974 in de BRT Top 30 genoteerd stond.
 


The Rolling Stones scoorden in februari 1974 met deze single waarvan ze de titel moesten veranderen op vraag van Ahmet Ertegün, de grote baas bij 'Atlantic Records' die de platen van 'Rolling Stones Records' in de VS verdeelde. De song stond ook al op de elpee 'Goats Head Soup' uit augustus 1973 en de intro maar ook het overige gitaarwerk herinnert heel sterk aan Chuck Berry, het idool van Keith Richards. Laat je niet misleiden door onderstaande cartoon want de bandleden waren toen: Mick Jagger, Keith Richards, Mick Taylor, Charlie Watts en Bill Wyman. Ian Stewart speelde piano en Ronnie Wood kwam er pas in 1975 bij.
 


Maar de song die mij het meest is bijgebleven uit februari 1974 is deze wereldhit van de countryzanger Charlie Rich, de man met het zilvergrijze haar en de geweldige bakkebaarden. En het mooiste meisje had ik in september 1971 al leren kennen. Langzaam maar zeker werden er al trouwplannen gesmeed...
 




Deze elpee heb ik in februari 1974 gewonnen met een radiospelletje.










De elpee 'Goat Heads Soup' uit augustus 1973 bevatte niet alleen 'Angie' maar ook 'Star Star'.

Hitmuziek uit februari 1974

Lang geleden dat er nog een carnavalskraker in de hitlijsten stond. Die kwam in februari 1974 van de Nederlandse band Jackpot. De clip is door YouTube overal geblokkeerd zodat ik deze versie van Bonnie St. Claire & Unit Gloria post. En was iedereen tevreden? Ik alleszins wel. De nieuwe job als hypothecair kredietonderzoeker bij een spaarbank viel heel goed mee en ik kreeg een opleiding van 3 maanden in Leuven. Het openbaar vervoer viel daarentegen niet goed mee. Er waren twee mogelijkheden: naar Brussel centrum met de tram en daar de trein nemen naar Leuven-Centraal of een kwartier te voet en dan de tram naar Tervuren en daar de bus van de buurtspoorwegen naar Leuven nemen. Het kwam ongeveer op hetzelfde neer. Feit is dat ik 's ochtends vertrok om 7 uur en dat ik in Leuven op het werk was om 9 uur want van Leuven-Centraal moest ik nog 20 minuten flink doorstappen om de hoofdzetel te bereiken. 's Avonds was ik dan omstreeks 19 uur thuis. Het waren lange dagen. Maar als je aan de toekomst werkt moet je er veel voor over hebben...

Een ander deuntje uit februari 1974 dat erin slaagde binnen te glippen in de BRT Top 30 is 'Ella' van de Nederlandse saxofonist André Moss. Maar de man doet mij vaak tandenknarsen op een of andere muziekquiz want ik kan 'Ella' en 'Rosita', een andere hit van hem, niet uit elkaar houden. En ik vergis me keer op keer!
 


Februari 1974 was onze Noorderburen blijkbaar goed gestemd want The Walkers presteerden het genoteerd te worden in de BRT Top 30 met deze cover van de welbekende compositie van Don Gibson uit 1958. En wie goed luistert merkt meteen dat ze de mosterd haalden bij de Blue Ridge Rangers. De zanger doet er alles aan om de stem van John Fogerty zo goed mogelijk te imiteren.
 


Billy Paul bleek geen eendagsvlieg te zijn want na een scheve schaats gereden te hebben met Mrs. Jones bedankte de Amerikaanse soulzanger een nobele onbekende om zijn leven gered te hebben. De compositie kwam van Gamble & Huff, geschreven in pure Philadelphiastijl en er zouden nog meer hits uit die stal volgen.
 


Verrassing alom toen deze single van The King of Rock 'n Roll uit 1957 de BRT Top 30 binnenstormde op 23 februari 1974! Deze song is mijn absolute favoriet van Elvis Presley. De Duitse groep Spider Murphy Gang vond in deze Leiber/Stoller-compositie inspiratie voor de bandnaam en 'Crash, Boom, Bang' inspireerde dan weer Roxette voor een songtitel. Maar de grappigste zinsnede vind ik "and he said nix nix". Zou de Nederlander Dries van Kuijk (alias Colonel Tom Parker, zijn manager) die woorden ingefluisterd hebben? Want nu lijkt het of hij "niks, niks" zingt... Wat er ook van zij: na 17 jaar was de heruitgave van deze single goed voor een terechte Top-10 hit in ons land!
 




Om onverklaarbare redenen geblokkeerd door YouTube in ons land!








Een onwaarschijnlijke Top-10 hit in februari 1974.

De Nederlander Nick Mackenzie was ook nieuw in de BRT Top 30 van januari 1974. Hij slaagde er zelfs in wekenlang op nummer één te staan. Niet echt mijn ding maar als ik nu deze foto zie merk ik dat bakkebaarden en een snor geweldig in de mode waren!
 


Astrid Nijgh was ooit getrouwd met Lennaert Nijgh en zelfs na hun scheiding bleven ze samen nummers schrijven, vooral voor Rob de Nijs. Deze single was in januari 1974 controversieel vanwege de expliciete verwijzingen naar prostitutie. Het werd niettemin haar grootste hit.
 


Dit Brits duo scoorde vanaf januari 1974 een grote hit in de Benelux, Oostenrijk en Frankrijk met deze leuke meezinger: "♫♫♫ I'm gonna call up the CID and the FBI and the KGB ♫♫♫"... De opvolger 'When The Band Starts To Play/Please Tell Her' flopte maar van de b-kant maakt Joe Dassin wèl een succes onder de titel 'Si tu t'appelles mélancholie'.
 


In december 1973 vond de première plaats van een nieuwe spaghettiwestern met een knipoog geregisseerd door Tonino Valerii en voor sommige scènes door Sergio Leone. Terrence Hill kroop in de huid van 'Nobody' en Jack Beauregard werd gespeeld door Henry Fonda, die hem van stevig weerwerk voorzag. Ik ging de film dan ook in het voorjaar van 1974 bekijken en het thema kocht ik meteen op single, al is die nooit in de hitparade terechtgekomen.
 




De jongeren zullen in hem een dubbelganger zien van 'Wolverine'.

De nieuwste single van de Britse popgroep The New Seekers kwam ook even piepen in onze hitlijsten van januari 1974. Het aanstekelijk geluid van de saxofoon zal daar wel voor iets tussen gezeten hebben of waren het de stemmen van de twee zangeressen die het 'm deden? Net zoals bij ABBA was er een blonde en een donkerharige...
 


Zoals ik eind 1973 al vertelde kreeg "The Sound Of Philadelphia" steeds meer greep op de hitparades en labels als Motown of STAX kregen af te rekenen met een geduchte concurrent. Al moet er bij gezegd worden dat de drie zangeressen niet alleen hun stembanden in de strijd gooiden... 'Dirty Ol' Man' van The Three Degrees kwam dan ook in januari 1974 onze hitparades binnengestoven, recht naar de top!
 


In januari 1974 spitste ik mijn oren in Jeugdclub De Reinaert of tijdens de BRT Top 30 toen dit opus van 7 minuten meer en meer airplay kreeg. De zanger van deze nieuwe Britse groep heette Steve Harley en de compositie deed mij denken aan het 'Concierto de Aranjuez' van de Spaanse componist Joaquin Rodrigo. Was dit glamrock, artrock of was het bijna opera?
 


Maar de allermooiste melodie uit januari 1974 vond ik deze zwanenzang van Stealers Wheel. De schoolvrienden van weleer, Joe Egan en Gerry Rafferty, waren meer en meer uit elkaar gegroeid en hun ego's botsten bij tijd en wijlen zodat de formatie uiteindelijk splitte in 1975. Toch kreeg deze single van mij een staande ovatie.
 










Bobby Setter (links) is de boezemvriend van Fats Domino.

De nieuwste single van Macca kwam ook als nieuwkomer binnen in onze hitlijsten in december 1973. "Back to the roots" moet de voormalige bassist/songschrijver van The Beatles gedacht hebben. En gelijk had ie want 'Helen Wheels' swingt als een tiet.
 


In juli 1973 verscheen de nieuwste James Bondfilm met Roger Moore die de eerste maal in de huid van 007 kroop. Paul McCartney mocht de Bondsong schrijven en uitvoeren en met de hulp van producer George Martin werd deze opwindende single uitgebracht. Ik zag de film in West-Duitsland, gedubt in het Duits; een zeer rare ervaring: "Bitte nicht schiessen, Herr Bond!". Vreemd genoeg kwam de single nooit in de BRT Top 30 te staan:
 

Op 7 december 1973 verscheen de LP 'Band On The Run' waaruit maar liefst 4 hitsingles werden gepuurd die het jaar 1974 grotendeels zouden beheersen. De LP is een mijlpaal in de muziekgeschiedenis en ik kies vandaag voor deze prachtige track:

"The Polish Prince" voelde zich, net als in de jaren '60, eenzaam. Toch steeg Bobby Vinton in december 1973 met deze heruitgave opnieuw naar de hoogste regionen van onze hitparades.
 


Tijd voor een one-hit wonder. Deze Franse (!) groep scoorde in december 1973 een geweldige hit, zelfs in Amerika. De formatie stond o.l.v. muziekproducent Alain Krief en het Nederlands duo Sandra & Andres droeg bij tot de "close harmony" van deze song. Jammer genoeg heb ik nadien niets meer vernomen over The Sweepers.
 


En "close harmony" was toen blijkbaar "in" want deze single kwam bijna tegelijkertijd met The Sweepers in de BRT Top 30 binnen in die kerstmaand van 1973. Ray Conniff, die ook bekend stond als "Jay Raye", verkocht wereldwijd meer dan 70 miljoen langspeelplaten.
 


Deze kerstsingle kreeg ik cadeau van mijn verloofde en de wijze woorden van Noddy Holder indachtig sluit ik hierbij het bewogen jaar 1973 af: "Look to the future now, it's only just begun". En inderdaad, 1974 zou voor mij een sleuteljaar worden, maar daarover vertel ik later meer. Als er nog interesse voor bestaat, natuurlijk...
 














Meesterwerk uitgebracht op 7 december 1973.










Deze kerstsingle wordt jaarlijks opnieuw gedraaid.

Meezingers uit november 1973

Maar Gerard Cox maakte het in november 1973 heel duidelijk dat de zomer definitief voorbij was. Hij gebruikte daarvoor het nummer 'City Of New Orleans' van Steve Goodman uit 1970 dat in 1972 ook al gecoverd werd door Joe Dassin als 'Salut les amoureux'. Verder brachten John Denver (1971) en Arlo Guthrie (1972) ook een cover uit, net als zovele anderen daarna.
 


De zingende drummer van The Beatles kwam de BRT Top 30 in november 1973 binnengestoven met zijn nieuwe single. Hij kreeg hierbij de hulp van zijn boezemvriend George Harrison, die het lied grotendeels componeerde. Wist Ringo veel dat hij de song nog eens zou brengen op 29 november 2002 tijdens het "Concert For George". Het nummer kreeg toen plots een hele andere betekenis. Menig toeschouwer in de Royal Albert Hall in Londen pinkte toen een traan weg of kreeg de krop in de keel en ik ervoer hetzelfde toen ik de DVD bekeek...
 


Nieuw in de BRT Top 30 uit november 1973: deze single van The Hollies met de veel te lange titel (vaak gevraagd op een muziekquiz en dan is het belangrijk de twee namen niet door elkaar te haspelen). Niet slecht gedaan maar eigenlijk toch een doorslagje van 'Long Cool Woman (In A Black Dress)', de vorige single.
 


Boudewijn de Groot werd op 1 december 1973 in de BRT Top 30 genoteerd met de eerste hitsingle uit zijn comeback-elpee 'Hoe sterk is de eenzame fietser'. 'Jimmy' heb ik enkele dagen geleden al gepost, vandaar dat ik nu kies voor de prachtige b-kant: 'Onderweg'.
 


Vele jaren later zong de Nederlandse bard het lied in duet met zijn dochter Caya: een uniek document van de Nederlandse TV:

Ook deze Nederlandse zanger kwam onze hitlijsten binnen in november 1973 met een aanstekelijke country & western uit de Lage Landen. Net zoals 'Meester Prikkebeen' komt deze song (tekst: Lennaert Nijgh/muziek: Boudewijn de Groot) uit het allereerste Nederlands stripverhaal gepubliceerd in 1858: "Reizen en avonturen van mijnheer Prikkebeen". Exact 10 jaar na 'Ritme van de regen' (slechts een b-kant, nota bene) had Rob de Nijs weer een grote hit te pakken.
 


Ook deze compositie van Boudewijn de Groot/Lennaert Nijgh heb ik in de zomer van 1973 veel op de Nederlandse radio gehoord maar Rob de Nijs wist hiermee jammer genoeg niet in ons land scoren: 


En de b-kant, een compositie van Astrid en Lennaert Nijgh, vond ik ook heel mooi:

Met de Franstalige versie (tevens de originele) had Aznavour al gescoord in ons land: 'Les plaisirs démodés'. Maar de Engelstalige versie kwam pas in november 1973 in de BRT Top 30 binnen. Daar waar de oorspronkelijke versie uptempo begon en eindigde in een slow was deze versie van begin tot einde een "plakker" van jewelste!
 


De laatste keer dat we de afstammelingen van de Native Americans in ons land hadden gezien zaten ze in een tram van de M.I.V.B. Het was Jimi Hendrix die hen in 1969 aangemoedigd had een groep te vormen. In november 1973 bestormden ze onze hitparades met hun vierde single. ♫♫♫ Keep on dancin', keep on dancin' ♫♫♫...
 


Anna Mae Bullock, beter bekend als Tina Turner, schreef dit nummer over het landelijk dorp Nutbush Tennessee, waar ze opgroeide. De single werd in de VS uitgebracht in juni 1973, kort vóór ze haar man zou verlaten. Het was de laatste single die het duo zou uitbrengen. En het werd een verrassende hit, mede dankzij de klanken die Ike uit zijn fuzzbox wist te toveren. Nieuw in de BRT Top 30 van november 1973.
 

Hij kon Yoko maar niet uit zijn gedachten zetten en voegde meteen een welgemeende Japanse sorry aan de LP 'Mind Games' toe voor zijn misstap:

In november 1973 bracht Roxy Music de eerste LP uit zonder Brian Eno. Als ik deze klanken hoor van de openingstrack van 'Stranded' krijg ik nog altijd kippenvel. Brian Ferry had een fijne neus voor vrouwelijk schoon en zijn toenmalige geliefde, Marilyn Cole, was Playmate of the Year 1973 en ze pronkte dan ook op de hoes als een pas aangespoelde.
 


Hele andere klanken kwamen in die herfstige maand november 1973 uit Nederland. Thijs van Leer kon geweldig tekeer gaan in de band Focus (falsetto en dwarsfluit) maar hij kende ook zijn klassieke meesters. Zijn LP 'Introspection' was een verzameling van bekende klassieke muziekstukken aangevuld met eigen, rustgevende composities en verkocht dan ook als zoete broodjes. Hij kon op mijn goedkeuring rekenen want ik had als 15-jarige koorknaap nog de Matthäus Passion gezongen in de Sint Goedelekathedraal. Mijn keuze van vandaag valt op het wondermooie 'Pavane' van Gabriel Fauré.
 


Manfred Mann was ook zo'n geweldig musicus die een fijne neus had voor knappe composities, zoals deze van Bob Dylan. Hij maakte van deze song een muzikaal gebed dat bijna 10 minuten duurt. Het stond op de elpee 'Solar Fire' die in november 1973 werd uitgebracht. Het origineel van de grootmeester staat op zijn album 'New Morning' uit 1970, duurt slechts anderhalve minuut en heet simpelweg 'Father of Night'.
 


Dit instrumentaal liefdesthema stond eind 1973 op de elpee 'Under The Influence Of... Love Unlimited' van de vocale groep Love Unlimited, die bestond uit drie Afro-Amerikaanse zangeressen. Er bestaat ook een gezongen versie van. De song werd gespeeld door het orkest van Barry White, toen nog onbekend. De dirigent/producer met als bijnaam "The Walrus of Love" zette zijn compositie ook op zijn eigen LP uit begin 1974 en zo ging de bal aan het rollen. 'Love's Theme' was met zijn wah-wahgitaar van grote invloed op de ontwikkeling van discomuziek en werd vaak gebruikt als tune voor radioprogramma's, onder meer op de gewestelijke omroep van de toenmalige BRT.
 






John Lennon reed een scheve schaats met de Amerikaans/Chinese May Pan, de persoonlijke assistente van Yoko Ono.






Rogier van Otterloo producete en gaf het arrangement aan de elpee 'Introspection'.












Barry White was al langer bezig in de muziekindustrie want in 1963 producete hij de single 'Harlem Shuffle' van Bob & Earl. In 1969 werd deze Amerikaanse plaat alsnog een hit in het Verenigd Koninkrijk en de Benelux.

In oktober 1973 kwam alweer een nieuwe hitsingle van Slade de BRT Top 30 binnengestormd. 'My Friend Stan' zou niet eens hun grootste succes van 1973 worden want amper twee maanden later scoorden de Britten een echte wereldhit die bijna jaarlijks zou terugkomen...



Een andere nieuwkomer in onze hitlijsten van oktober 1973 was deze melodieuze meezinger over ene 'Charly' van de Spaanse groep Santabarbara. Hiermee scoorde het trio een one-hit wonder. Buenos dias, amigos!
 


Ook een nieuwkomer uit oktober 1973 was deze onwaarschijnlijke hit van de Italiaanse rocker Adriano Celentano. Naar verluidt was dit de allereerste "Italo disco" gezongen in een grappig, onbestaand taaltje dat het midden houdt tussen Engels en zijn lokaal dialect. Zelfs in de VS lustte men er pap van. De songtitel is een echte tongbreker; herhaal dus driemaal vlug na elkaar: "Prisencolinensinainciusol... alright!"...
 


En alsof Albert Hammond op de hoogte was zwaaide ik op 31 oktober 1973 af, na een ongewapende legerdienst van 12 maanden. Al bij al was dat jaar een wijze levensles geweest, rijk aan allerhande ervaringen. De meeste van mijn kameraden waren aangekomen, ik was de enige die overtollige kilo's kwijt was. Mijn motto kon dan ook niet beter verwoord worden: 'The Peacemaker' (niet te verwarren met "pacemaker"!). Opgelet! De foto hieronder toont de zoon van Hammond die bij The Strokes speelt.
 












Dit is werkelijk een foto van Hammond met zijn lange bakkebaarden.

In onze BRT Top 30 stond een heel andere soort muziek dan op de elpees uit oktober 1973. In diezelfde periode kwam de laatste hitsingle van Gilbert O'Sullivan uit dat jaar onze hitlijsten binnengewandeld.
 


In oktober 1973 was het nog eens de beurt aan een Belgische groep om hoge ogen te gooien in onze hitparade met een zeer leuke opvolger van 'I Can't Resist'. En deze parodie of is het een eerbetoon aan Louis Prima veel zodanig in de smaak dat het singletje werd grijsgedraaid en dat is te horen aan de krassen.
 


"Are you ready Steve? Uh-huh. Andy? Yeah. Mick? Okay. Alright fellas - let's go!". Met deze originele intro stormden de Britse glamrockers de BRT Top 30 binnen in oktober 1973 met hun zoveelste hit op rij.
 


Na een opzwepend uptempo nummer volgde gewoonlijk een slow. Meestal een plakker van jewelste waarop je dan schaamteloos op één tegel kon dansen met je geliefde. Deze Italiaanse zanger kwam dan ook nieuw binnen in onze hitlijsten in oktober 1973 en schopte het zelfs tot in de Britse charts. Ma che bella canzone!
 


The Rolling Stones zullen wellicht hetzelfde gedacht hebben want zij brachten voor de verandering eens een ballade uit. Er werd druk gespeculeerd wie 'Angie' nu eigenlijk was: was het de eerste vrouw van David Bowie, Angela, of de actrice Angie Dickinson, of Keith Richards zijn pasgeboren dochter, Dandelion Angela? Richards, die het grootste deel van de tekst en de muziek schreef, beweert in zijn autobiografie dat de naam een pseudoniem was voor heroïne en dat hij probeerde te ontwennen van die vreselijke drug in Zwitserland. Wat er ook van zij, de single werd in de maand oktober 1973 als nieuwkomer genoteerd in de BRT Top 30. Met een prachtige pianopartij van Nicky Hopkins. De violen kregen een arrangement van Nicky Harrison.
 














Deze foto werd het handelsmerk van de Stones.

Op 5 oktober 1973 bracht Elton John een dubbel album uit met als titel 'Goodbye Yellow Brick Road'. Het bekendste nummer daaruit is deze ontroerende ode aan Marilyn Monroe. Niet te verwarren met hetzelfde nummer uit 1997 want toen gebruikte de Britse zanger een andere tekst op dezelfde melodie om Prinses Diana te gedenken.
 


Het titelnummer tijdens zijn optreden voor Top Of The Pops (november 1973):

In oktober 1973 was het de beurt aan de Amerikaan Steve Miller om nog eens een elpee op de markt te brengen. Hij stond op de hoes met een geheimzinnig masker en hij kon zijn gitaar met bewondering doen fluiten net zoals een bouwvakker die zijn hormonen niet in bedwang kan houden. De single 'The Joker' stond toentertijd niet in de BRT Top 30 maar werd pas genoteerd op 6 oktober 1990 n.a.v. het opnieuw uitbrengen van deze classic. Hij bleef er toen 13 weken hangen.
 


Op 12 oktober 1973 verscheen de elpee 'Selling England By The Pound', progressieve rockmuziek met Peter Gabriel èn Phil Collins. De hoes toonde een mooi schilderij van Betty Swanwick genaamd "The Dream". De grasmaaier stond natuurlijk niet op het oorspronkelijk kunstwerk maar werd er op vraag van de band door de artieste bijgevoegd omdat die machine duidelijk te horen is in dit nummer. Laat het gras niet te lang worden!
 


De b-kant stond niet op de elpee maar is toch een interessant nummer:

Frank Sinatra was in oktober 1973 ook terug van (bijna nooit) weggeweest. De titel van zijn nieuwe elpee loog er niet om: 'Ol' Blue Eyes Is Back'. Paul Anka moet toen gedacht hebben het succes van 'My Way' over te doen want hij koos weer voor een Frans chanson ('Laisse-moi le temps' van Michel Jourdan) en schreef er samen met Sammy Cahn Engelse lyrics voor: 'Let Me Try Again'.
 


Op 19 oktober 1973 verscheen de 6de studioplaat van The Who en tevens hun 2de rockopera. De dubbelelpee vertelt het verhaal van jongeren uit Brighton en Londen in 1965 die in twee groepen verdeeld waren: de mods en de rockers. De titel van de LP was een allusie op de kersverse uitvinding in de muziekwereld: de quadrafonie die de stereofonie van haar voetstuk moest stoten. 'Quadrophenia' werd een groot succes en moest qua verkoop in het VK enkel de duimen leggen voor 'Pin Ups' van Bowie, waar nota bene twee covers van songs van The Who op stonden en in de VS werden de Britse rockers van de eerste plaats gehouden door Elton John met zijn 'Goodbye Yellow Brick Road'.
 


De tweede track uit die LP, die net als '5:15' ook op single verscheen, is deze 'Love, Reign O'er Me' in de plensende regen: 








Dit is niet Norma Jean Baker alias Marilyn Monroe maar een dubbelgangster die gebruikt werd in een reclamefilmpje voor Chanel N°5.






Frank Sinatra

En in oktober 1973 kwam deze prachtige single uit:

En dit is de derde consecutieve hit voor deze Amerikaanse singer/songwriter. Na 'Go Like Elijah', 'Thunder And Lightning' en 'You Were My Friend' (1973) bracht ze nog 'Who Ever Told You?' en 'Hallelujah' op single uit en dan werd het plots heel stil rondom haar. Ze was vooral in Nederland en West-Duitsland bijzonder populair want haar vader was een Duitse violist die met een Canadese trouwde.
 


De Britse soldaten die samen met ons gelegerd waren in de barracks in de bossen van Sankt Tönis kwamen met een nieuwe single van T. Rex naar onze kantine. Het was een grote zomerhit in 1973 in het Verenigd Koninkrijk en of we dat singletje wilden draaien. Natuurlijk! U vraagt, wij draaien...
 


Als je Tony Sheridan even buiten beschouwing laat is Billy Preston de enige artiest die op een single van The Beatles wordt vermeld ('Get Back/Don't Let Me Down' - 1969). Hij was heel goed bevriend met George Harrison en kreeg de eer 'My Sweet Lord' als eerste op een LP uit te brengen, maanden vóór de auteursversie. Hier is zijn grote Amerikaanse hit uit de herfst van 1973. Veel gehoord op de West-Europese radio's maar jammer genoeg geen echte hit in onze contreien.
 


Dit singletje komt uit september 1973. De titel komt geen enkele keer voor in de song en wordt uitgesproken als "D'ya make her" ("Heb je haar verplicht"), een woordspeling op het woord "Jamaica" in de grap "My wife's gone to the West Indies." "Jamaica?". "No, she went of her own accord". De critici vonden het maar niks en toch is dit een verdienstelijke poging van vier blanken om reggae te spelen.
 


Een song met een knoert van een gitaarriff uit juli 1973 die we toen vaak hoorden op de radio en die -geloof het of niet- nooit in de BRT Top 30 genoteerd stond. Tom Johnston schreef de song met een beetje hulp van Bill Payne uit de groep Little Feat. Grappig detail: er komt een Japanse samoerai in de tekst voor! In 1975 werd een zieke Johnston vervangen door Michael McDonald. Ik haal mijn luchtgitaar boven en speel de song voor een tweede maal. En jullie?
 

De tweede track uit de LP 'There Goes Rhymin' Simon' is deze formidabele ode aan het carnaval:
 
Hier kreeg Simon de hulp van The Dixie Hummingbirds:

Ik kom nog even terug op het meesterlijk album 'Innervisions' van Stevie Wonder. De eerste track daaruit is 'Don't You Worry 'Bout A Thing' met daaruit de gevleugelde Spaanse woorden "Todo 'stá bien chévere", wat zoveel betekent als "alles komt echt goed".
 


Voor de tweede track viel mijn keuze op "He's Misstra Know-It-All', een ingetogen song die in augustus 1973 als single werd uitgebracht in de VS:

Uit het keigoed album 'Burnin'' van The Wailers (oktober 1973). In die reggaeformatie zaten drie sterke figuren: Bob Marley, Peter Tosh en Bunny Wailer. De laatste twee zouden de band trouwens verlaten in 1974. Marley won het pleit qua populariteit en vanaf 1975 werd de band omgedoopt tot Bob Marley & The Wailers. Hier volgt een liveversie die niet bijster veel afwijkt van de studioversie.
 


Ondertussen zijn we weer aanbeland in oktober 1973, de laatste maand van mijn legerdienst. West-Europa kreunde onder de gevolgen van de oliecrisis maar de muziek maakte veel goed. Zoals deze hemelse klanken gecomponeerd door Gerry Goffin en Carole King en ooit nog gecoverd door The Crickets en... The Beatles. Naast gitarist Brinsley Schwarz zaten ook Nick Lowe (bas & vocals), Bob Andrews (toetsen), drummer Billy Rankin en ritmegitarist Ian Gomm in deze legendarische pubrockband. En omdat het zondag is krijgen jullie als toemaatje de song 'Speedo', uit dezelfde elpee.
 


De frontzanger van Roxy Music bracht in oktober 1973 zowaar een soloplaat uit met alleen maar covers van muziek van zijn idolen genaamd 'These Foolish Things'. En Bob Dylan was er één van. Luister maar naar deze stomende versie van 'A Hard Rain's A-Gonna Fall'.
 


Toeval of niet? Feit is dat Bowie ook in oktober 1973 een elpee uitbracht met niets anders dan covers van songs van zijn helden. Beide albums ('Pin Ups' en 'These Foolish Things') kwamen trouwens in november tegelijkertijd binnen in de Britse charts. 'I Wish You Would' is een compositie van Billy Boy Arnold bekendgemaakt door The Yardbirds en 'I Can't Explain' is van The Who. Bowie zette ook, net als Ferry, een mannequin op de hoesfoto. En het is niet Angela Bowie maar het sixtiesmodel Twiggy. Omdat het zondag is krijgen jullie twee songs voor de prijs van één.
 
















'These Foolish Things'

De funkgroep War had het leven in de ghetto's al aangeklaagd en Stevie Wonder deed daar in augustus 1973 nog een schepje bovenop met zijn prachtige LP 'Innervisions'. Als eerste track kies ik voor het doordringende 'Living For The City', want het leven in een Amerikaanse grootstad voor kleurlingen was heus geen pretje.
 


De tweede track uit dat album is het funky 'Higher Ground':

Op 11 september 1973 bracht Art Garfunkel eindelijk zijn langverwachte eerste soloplaat uit. Op 'Angel Clare' stond dit pareltje geschreven door Van Morrison. Op de elpee kreeg Garfunkel de hulp van bekwame sessiemuzikanten zoals J.J. Cale en Larry Carlton (gitaar), Jim Gordon (drums) en Larry Knechtel (toetsen). Zelfs Paul Simon speelde op een track mee op gitaar en zong backing vocals. Het zou toch nog tot 1975 duren eer Simon & Garfunkel samen een nummer zouden uitbrengen.
 


Garfunkel wist zijn componisten goed uit te kiezen. Hier is een nummer geschreven door Jimmy Webb: 


Hij had ook de groep Osibisa ontdekt. 'Woyaya' stond op de b-kant van het singletje 'Music For Gong-Gong' dat ik enkele jaren voordien op de kop had getikt:

In juli 1973 had Françoise Hardy, mijn favoriete Franse zangeres, een persoonlijk bericht de wereld ingestuurd dat mij toen helaas niet bereikte in West-Duitsland. Het is pas jaren later dat ik die boodschap kon beluisteren.
 


De man met de grote snor en de dikke sigaar was in 1973 vaak op de radio te horen. De song 'Bad, Bad Leroy Brown' werd later vaak gecoverd door o.a. Frank Sinatra maar dit is het ongeëvenaarde origineel van deze veel te vroeg overleden zanger.
 


Iedereen komt als je Leo roept... Een nieuw typetje was geboren in 1973: de zingende Harlekijn! Leo Sayer schreef deze song samen met Dave Courtney en het werd zijn eerste hit in het Verenigd Koninkrijk. Op het vasteland en in de VS werd de compositie pas een hit dankzij de cover van Three Dog Night een jaar later. Hieronder een schitterende videoclip van een live optreden uit 1974.
 






Amper 19 jaar oud was het muzikaal genie Mike Oldfield in 1973.






Art Garfunkel


Françoise Hardy

Deze single werd eind 1972 uitgebracht maar scoorde pas in 1973 in de Verenigde Staten. 'Free Ride' werd geschreven door Dan Hartman, die jaren later bekend werd om twee discosongs: 'Instant Replay' en 'Relight My Fire'. Edgar Winter is een opvallende figuur, niet alleen omdat hij net als zijn broer Johnny een albino is maar vooral omdat hij vele instrumenten bespeelt en tegelijkertijd uitstekend kan zingen.
 


De vroegere band van Eric Burdon was een eigen weg ingeslagen en uit het debuutalbum verschenen in november 1972 werden twee prachtige singles geplukt. De eerste is het titelnummer 'The World Is A Ghetto', niet weg te slaan uit de ether in de zomer van 1973.
 


De tweede is 'The Cisco Kid' met ondersteuning van de mondharmonica van de Deen Lee Oskar, de enige blanke in dit "all black" gezelschap:
 

De hitsingle uit de LP 'Fantasy' was ongetwijfeld dit Latijns getinte 'Corazon'. Carole King bewees in 1973 nog maar eens dat ze van vele markten thuis was. Met Danny Kortchmar en David T. Walker op gitaar.
 


'Drift Away' werd geschreven door Mentor Williams en door de zwarte Texaan Dobie Gray (bekend van 'The In-Crowd') op single gezet in 1973. Er bestaan talloze versies van: o.m. Roy Orbison, Ike & Tina Turner, Humble Pie, Mud, Rod Stewart, Waylon Jennings, Ray Charles, The Neville Brothers, Michael Bolton, Ringo Starr, Bruce Springsteen en zelfs een onuitgebrachte cover van The Rolling Stones (zonder Keith Richards maar mét Nicky Hopkins). De song groeide uit tot een ware classic en toch was ie toen nergens te bespeuren in onze hitlijsten.
 


Telkens wanneer ik een dipje heb zet ik dit vrolijk liedje uit april 1973 op van Kevin Ayers, een echt buitenbeentje in de muziekwereld. Zo maakte hij deel uit van de Soft Machine en was hij nauw betrokken bij de "Canterbury scene" (een bonte verzameling van progressieve rock-, avantgarde- en jazzmuzikanten). Hij werkte samen met o.a. Brian Eno, Syd Barrett, John Cale, Elton John, Robert Wyatt, Andy Summers, Mike Oldfield, Nico en Ollie Halsall. Wie zin heeft mag nu met mij de calypso meezingen. Opgelet: één, twee, drie...
 








Edgar is net als zijn broer Johnny een albino.




Lee Oskar (tweede van links) is de enige blanke en toch heeft ie een Afrokapsel.














Kevin Ayers lijkt te wijzen op onderstaande artikels.

Uit hetzelfde album, countryrock op z'n best:

De song zou bij ons pas bekend worden in latere coverversies van Eruption en Tina Turner, die ondertussen officieel Zwitserse geworden is. Dit is het origineel uit 1973 en de song zou een lijflied kunnen geweest zijn van Noach. Regen is noodzakelijk voor de natuur maar "trop is teveel en teveel is trop", zoals onze toenmalige Minister van Defensie ooit zei.
 


Ook in 1973 werd nog goede country & western gespeeld want toen kwam de "grijze vos" Charlie Rich uit de Verenigde Staten overgewaaid met deze single. Een jaartje later zou hij met de opvolger een wereldhit scoren.
 


'For Your Pleasure' was de tweede elpee van Roxy Music en hij werd uitgebracht eind maart 1973. Mijn favoriet nummer daaruit is 'Do The Strand'. Op de hoesfoto stonden een zwarte panter en Amanda Lear, de voormalige muze van Salvador Dali, te pronken.
 


Deze song stond ook op soundtrack van 'That'll Be The Day', een rockfilm uit maart 1973 waarin David Essex speelde naast Ringo Starr. Met natuurlijk veel rock-'n-rollmuziek uit de jaren '50 en '60. 'Rock On' werd een grote hit in de VS en het VK maar hij viel tussen de plooien in de Benelux. In Nederland geraakte Essex in september 1973 niet verder dan een notering in de tipparade.
 


Dit plaatje hoorde ik vaak op de Nederlandse radio in de zomer van 1973. 'The Tandem' was de opvolger van 'It's Gonna Be Alright' waarvan iedereen dacht dat het een bootlegplaat van The Beatles was. Niet dus! De stem van Bas Muys geleek heel veel op die van John Lennon. Hij werd dan ook opgetrommeld in 1979 om de Beatlesmedley voor Stars on 45 in te zingen.

Naast soulmuziek was er ook nog funk in 1973 zoals deze opwindende compositie van Allen Toussaint. De titel klinkt als een slogan van President Obama maar de song stond op het eerste album van de zusjes simpelweg getiteld 'The Pointer Sisters' dat ik een tijd later via een Nederlands postorderbedrijf liet overkomen. Het origineel werd door Lee Dorsey reeds in 1970 uitgebracht.
 


De opvolger stond ook op dat debuutalbum. Het is een cover van de welbekende compositie die Willie Dixon schreef voor Howlin' Wolf. Het zou nog enkele jaren duren eer de zusjes bekend zouden worden.



Er roerde wat in de Vlaamse rockscene in 1973. Raymond was een tijdje voordien uit de begeleidingsband van Johan Verminnen gestapt en na als Louisette getourd te hebben met Erik Van Neygen bracht hij zijn debuutelpee uit getiteld 'Je moest eens weten hoe gelukkig ik was'. De titelsong werd toen vaak op de radio gedraaid maar is jammer genoeg niet te vinden op YouTube. Uit dezelfde LP komt 'Waar ik niet tegen kan' dat enkel in deze liveversie uit 1980 te beluisteren valt.
 


De elpee 'Burnin'' van The Wailers brak in 1973 niet al te veel potten in West-Europa. Het is pas vanaf 1974 dat Eric Clapton meehielp om de bekendheid van The Wailers de wereld rond te dragen dankzij een cover van Bob Marley: 'I Shot The Sheriff'. Vanaf dat ogenblik trad Marley op de voorgrond en werd de groepsnaam gewijzigd in "Bob Marley & The Wailers". Reggae begon na 1969 stilaan aan een tweede opmars...
 


Deze parel stond natuurlijk ook op die LP:

Zaterdagavond is niet okee om te vechten! Maar deze rockende song stond op het dubbel conceptalbum 'Goodbye Yellow Brick Road' uitgebracht op 5 oktober 1973 en waar ik later nog op terug kom. Gelukkig bracht deze single de Britse en Canadese soldaten niet op slechte gedachten toen zij geregeld afzakten naar onze kantine. Het was telkenmale een verbroedering van jewelste.
 


Eind 1972 bracht Joe Cocker nog eens een LP uit. In de VS heette hij gewoonweg 'Joe Cocker' maar in Europa koos de platenmaatschappij voor de titel 'Something To Say'. Uit dat album werden in 1973 twee singles getrokken. Dit is de eerste en het is een compositie van Joe Cocker/Chris Stainton: 'Woman To Woman'.
 


De tweede single is ook al een compositie van Cocker/Stainton:









De zusjes zouden pas enkele jaren later bekend worden.


De debuutelpee uit 1973.


Ook al een debuutelpee.






De volledige band 'The Wailers'.










De Europese cover van de LP.


De Amerikaanse cover van de LP.