Oktober 1974

Niet de originele versie uit de LP van Boudewijn de Groot ('Hoe sterk is de eenzame fietser') maar een andere versie uitgebracht op single t.g.v. carnaval 1974: "Maar haal uw borsten van mijn schouder...":

En toen kwam een nog onbekende Britse zangeres met de groep Rain onze hitlijsten binnengehuppeld met een vrolijke meezinger die ietwat aan majorettemuziek deed denken. Ook die single stond in september 1974 tussen de 30 best verkochte plaatjes van dat ogenblik. Eigenlijk hadden de Britten dit lied naar het Eurovisiesongfestival moeten sturen.
 


Eindelijk kwam Eric Clapton uit een diep dal gekropen. Hij was van zijn verslavingen afgeraakt en teruggetrokken op zijn nieuw adres (461 Ocean Boulevard) had hij een rits nieuwe songs opgenomen die resulteerden in een nieuwe elpee met dezelfde toepasselijke naam. Tussen die liedjes stond een compositie van een toen nog vrij onbekende Jamaïcaan, Bob Marley. Het betekende de comeback voor "Slowhand" èn de doorbraak voor Bob Marley & The Wailers en reggaemuziek kwam weer volop in de belangstelling te staan. Deze single schoot op 21 september 1974 vanuit het niets op nummer 11 de BRT Top 30 binnen.
 


De Britse singer/songwriter die opgroeide in Gibraltar joeg in september 1974 iedereen de stuipen op het lijf met zijn nieuwe hit 'I Don't Wanna Die In An Air Disaster'. Zijn compositie was bijna een religieuze smeekbede ondersteund door de klagende geluiden van de synthesizer. Melancholie troef in die nazomer!
 


De mannen van 10cc waren hun tijd vèr vooruit. Wie had ooit durven voorspellen in september 1974 dat er in 2008 een financiële crisis zou uitbreken die tot op de dag van vandaag onrust zaait bij de bevolking? Het spook van de grimmige jaren '30 is niet meer veraf! ♫♫♫ "Let your money hustle; bet you'd sell your mother; you can buy another; doin' the...." ♫♫♫ Deze machtige single schoot de hitlijsten meteen binnen op nummer 13. Wie is er bijgelovig?
 










Er kwamen klachten binnen van verontruste reizigers maar ook van luchtvaartmaatschappijen. Het was ook de periode waarin vliegtuigkapingen en gijzelingsacties vaak slecht afliepen.


En dus werd bij een herdruk de titel van het liedje ingekort.

Onze mannelijke Noorderburen waren kampioen in het dragen van lang haar. De band Catapult (skietlap in het West-Vlaams) schoot dan ook met deze single als een raket naar de top in de BRT Top 30 van augustus 1974. De band verhuisde zelfs naar België om van hieruit in West-Europa rond te touren. In 1979 was het echter gedaan met het succes maar de leden speelden verder in andere groepen zoals The Monotones, The Surfers en vooral Rubberen Robbie, die met een aantal medleys veel succes had in de Lage Landen.
 


Op 3 augustus 1974 kwam de tweede single van ABBA binnengestormd in onze hitlijsten. Hij sprong meteen vanuit het niets naar de 17de plaats. De song werd in West-Europa, Nieuw-Zeeland, Australië en de VS uitgebracht behalve in het Verenigd Koninkrijk. Daar werd 'Honey Honey' gecoverd door de groep Sweet Dreams en besliste de platenmaatschappij een remix van 'Ring Ring' uit te brengen die echter strandde op een 32ste plaats.
 


Aznavour was die Fransman (van Armeense komaf) die Slade van de top hield in de Britse charts. Hij slaagde erin met deze mooie Engelstalige ballade op nummer 1 te staan in het rijk van Her Majesty. Hij werd ook voor het eerst in de BRT Top 30 genoteerd in augustus 1974. De song werd gebruikt in de TV-serie 'Seven Faces of Woman' en in 1999 werd een cover van Elvis Costello gebruikt voor de film 'Notting Hill'.
 


Het was al een tijdje geleden dat een van mijn favoriete Nederlandse bands nog eens een hit gescoord had. Dat gebeurde in die zomermaand van 1974 toen ik enkele dagen doorbracht aan de Belgische kust, m.n. in Oostende en Blankenberge. Prachtige soundtrack om in augustus naar de woeste baren van de Noordzee te turen, na een onweer. Met dank aan de synthesizergeluiden en de prachtige stem van Jerney Kaagman.
 


Wellicht een van de allereerste discosongs die over de hele wereld scoorde. George McCrae was gewoonweg niet van de radio weg te slaan en zijn single werd minstens 2 à 3 keer per avond in alle discotheken gedraaid. Het moet de man een aardige stuiver opgeleverd hebben. De single kwam op 3 augustus 1974 dan ook meteen binnen op nummer 10 in de BRT Top 30 om er maandenlang te blijven hangen.
 








Er waren twee verschillende b-kanten.



De vier Scandinaven droegen toch rare kleren...

Tijd voor een slechte cover uit juli 1974. Want toen kwam de Canadees Terry Jacks binnen in de BRT Top 30 met zijn tweede cover van een Brelnummer. Ik hou oneindig veel meer van de doorleefde versie van Dusty Springfield. Rod McKuen schreef de Engelse lyrics en het is zeer de vraag of Jacques Brel deze popversie van 'Ne me quitte pas' goedkeurde. De vele royalties zullen allicht de pil verguld hebben. De hartverscheurende melodie is gedeeltelijk geïnspireerd door de Hongaarse Rhapsodie Nr. 6 van Franz Liszt.
 


Luister maar vanaf 2:08 minuten: "Moi je t'offrirai...".

Het was niet zo evident dat onze Noorderbuur Wally Tax met zijn derde opeenvolgende single een hit zou scoren in ons land. En toch gebeurde dit in juli 1974 met 'Evidently'. Hij presteerde veel beter dan toen hij nog frontzanger was van de steengoede Outsiders, berucht van hun optreden in 1964 als voorprogramma van The Rolling Stones in het Kurhaus, dat toen door de fans vakkundig werd gesloopt.
 


De tweede Nederlandse act die in juli 1974 binnenkwam in de BRT Top 30 was Jack de Nijs die onder het pseudoniem Jack Jersey scoorde met 'Pappa Was A Poor Man'. Zijn stemtimbre, manier van zingen en zelfs zijn klederdracht op het podium deden enigszins denken aan The King of Rock & Roll en ooit nam hij een volledige elpee op met The Jordanaires, de befaamde achtergrondzangers van Elvis Presley.
 


De Britse deerne die in juli 1974 werd genoteerd in onze hitlijsten was Lynsey de Paul met een nummer dat deed denken aan de fameuze Wall of Sound van Phil Spector en zijn meidengroepen uit de jaren '60. Lynsey de Paul is ondertussen bijna 63 en nooit getrouwd maar ze had ooit een romance met o.m. Ringo Starr, Roy Wood, James Coburn, George Best, Sean Connery, Dodi Fayed, Bill Kenwright, Bernie Taupin, Chas Chandler en Dudley Moore.
 


Op 20 juli 1974 kwam de titelsong van die formidabele elpee uit december 1973 eindelijk de hitlijsten binnen van de best verkochte singles. 'Band On The Run' is zowel qua elpee als qua single een mijlpaal in de muzikale carrière van Paul McCartney. Het nummer bevat, zoals we van hem gewoon zijn, vele tempowisselingen, net alsof er twee songs door elkaar geweven zijn. Ook de elpeehoes met de leden van Wings en bekende acteurs maakt deel uit van het collectief geheugen.
 




De geflopte single.


Heruitgave uit Frankrijk n.a.v. het succes van Joe Dassin's cover.














De groep Wings was intussen herleid tot een trio. Naast Paul & Linda was er nog Denny Laine, een vroeger lid van The Moody Blues.

Hier is nog een clip van een andere provider:

In februari 1974 werd de dubbele liveplaat van die andere grootmeester uitgebracht. Van the Man had met zijn Caledonia Soul Orchestra gedurende 1973 wereldwijd getourd, van L.A. tot Londen, en deze elpee was de neerslag daarvan. Hij brengt hier een schitterende versie van de song van Willie Dixon die Muddy Waters wereldwijd bekend maakte en die de gigant Coca-Cola gebruikte voor een reclamespot in de versie van Etta James.
 


Op de elpee 'Second Helping' van de band met de moeilijk te schrijven naam stond deze parel, in feite een reactie op 'Southern Man' van Neil Young die enige kritiek had op het zuiden van de VS. Met deze ode aan Alabama werd het imago van die staat ineens omhoog gekrikt. De LP werd in april 1974 op de markt gegooid.
 


10cc bracht in mei 1974 de elpee 'Sheet Music' uit die een tijdje later tussen de overige vinylplaten in mijn collectie stond te pronken. Een ssssssssssschitterende track daaruit is deze 'Silly Love'. Gee whiz, how I love that guitar sound!
 


Paul Rodgers (vocals, ritmegitaar, piano) en Simon Kirke (drums), allebei voormalig lid van de Britse band Free, kregen het gezelschap van Mick Ralphs (ex-Mott The Hoople gitarist/toetsenist) en Boz Burrell (ex-King Crimson bassist). In juni 1974 stond deze song op de LP 'Bad Co' van Bad Company en ze konden maar niet genoeg krijgen van al dat rocken.
 


Een ander legendarisch album is de zogenaamde ACNE-plaat die wordt toegeschreven aan Kevin Ayers, John Cale, Nico en Brian Eno. Het is de weergave van een concert dat plaatsvond op 1 juni 1974 en dus de toepasselijke titel 'June 1, 1974' meekreeg. De plaat werd op 28 juni uitgebracht en onder de gastartiesten bevonden zich o.m. Ollie Halsall, Robert Wyatt en Mike Oldfield die op deze 'Everybody's Sometime and Some People's All the Time Blues' gitaar speelt. Op de hoesfoto kijken Ayers en Cale elkaar raar in de ogen omdat Cale de nacht vóór het concert Ayers in bed betrapt had met zijn vrouw.
 




Bob Dylan

Over vliegtuigen gesproken! In januari 1974 bracht Brian Eno -die Roxy Music intussen had verlaten omwille van meningsverschillen met Bryan Ferry- een soloplaat uit onder de naam Eno. Hij bracht ook artrock of glamrock maar hij was experimenteler. Hij kreeg op zijn elpee de hulp van o.m. Chris Spedding, Phil Manzanera, Paul Thompson, Andy Mackay en Robert Fripp. Hier komen de warme straaljagers!
 


In februari 1974 bracht Steely Dan alweer een fantastische elpee uit onder de naam 'Pretzel Logic'. Hieruit post ik twee geweldige nummers. Het eerste doet mij altijd denken aan Ricky, een jongen uit het Aalsterse, die ik leren kennen had in West-Duitsland in 1973 tijdens mijn legerdienst. Hij was ook heel fel begaan met muziek. 'Rikki Don't Lose That Number' staat dan ook tussen mijn favoriete songs allertijden!
 


Het tweede nummer is een bewerking van een oud jazznummer van Duke Ellington, gewoonweg fantastisch:
 

Op 8 maart 1974 verscheen de tweede elpee van de Britse groep Queen die glamrock en hardrock combineerde met de theatrale zangstijl van Freddie Mercury. Van de eerste LP kende ik alleen de hoes want ik ging regelmatig snuisteren in platenwinkels. Van deze 'Queen II' kende ik enkel 'Seven Seas Of Rhye' van de charts op de BBC. Uit deze tweede plaat pluk ik ook 'Ogre Battle'. De kreten in het midden van het nummer komen van Mercury die de song schreef op gitaar. De foto van de hoes zou later veelvuldig herbruikt worden, vooral voor de videoclip van 'Bohemian Rhapsody'.
 


Deze song doet mij onwillekeurig denken aan 'This Town Ain't Big Enough' van Sparks. Zouden deze Amerikanen fan geweest zijn van Freddie Mercury & Queen?


In april 1974 was het de beurt aan David Bowie om een steengoed album uit te brengen met de controversiële hoestekening van de Belg Guy Peellaert, die dan ook gecensureerd werd. 'Rebel Rebel' heb ik enkele weken geleden als single al gepost, daarom valt mijn keuze vandaag op het titelnummer 'Diamond Dogs'. Bowie had zijn alterego Ziggy Stardust afgezworen en zijn muziekstijl leunde nu meer aan bij die van Iggy Pop en zijn Stooges of die van de Stones.
 


Nog even terug naar februari 1974, de maand waarin Deep Purple de elpee 'Burn' uitbracht. Het titelnummer is bekend maar mijn voorkeur gaat vandaag uit naar 'Might Just Take Your Life' met het prachtig orgelspel van Jon Lord. De memorabele hoes toont vijf brandende kaarsjes die de hoofden van de groepsleden voorstellen.
 




Een platenhoes die je uit 1000 herkent!






De gecensureerde versie.


De artiest Guy Peellaert.


Een bekende stripfiguur van Peellaert.

De tweede nieuwkomer was een eendagsvlieg: Leo Unger kwam uit Den Haag en scoorde toen een hit met 'Run To The Sunshine'. Een andere song van hem is 'It Isn't Really Like They Say', beter bekend als 'Algebra', de Nederlandstalige versie gezongen door Loeki Knol. Hans Vandenburg speelde samen met Leo Unger en zou later succes hebben met Gruppo Sportivo.
 


De derde nieuwkomer uit juni 1974 was een oldie uit 1965: The Fortunes brachten toen geweldige herinneringen teweeg met het fantastische 'You've Got Your Troubles'. Geen idee waarom deze single opnieuw werd uitgebracht maar het was een geweldig goed idee van de platenmaatschappij. Zo leerde een hele nieuwe generatie de muziek van de jaren '60 kennen.
 


Bij de vierde spitste ik mijn oren: was dit opera of operette? Een revolverschot werd na de intro gelost en de song was toen echt vertrokken. Dit was volgens mij glamrock of was het poprock van de broers Ron en Russell Mael met invloeden van Roxy Music en Queen. Russell viel op door zijn krullenbol en zijn kopstem en Ron door zijn Hitler/Chaplin-snorretje. Deze Amerikaanse band uit L.A. zou hiermee zijn grootste hit scoren.
 


Over kopstemmen of falsettostemmen gesproken! De terechte zomerhit uit 1974 kwam in juni al binnengestoven in alle hitlijsten van o.m. de Benelux, Scandinavië, het VK, Frankrijk, West-Duitsland, Oostenrijk en Zwitserland. Oorspronkelijk moesten de componisten Wayne Bickerton en Tony Waddington met hun liedje alle uitgeverijen aflopen om het verkocht te krijgen. Showaddywaddy vond het maar niets, Carl Wayne was ook niet geïnteresseerd en uiteindelijk werd de demogroep omgedoopt tot The Rubettes. Maar toen de single een succes werd, was de zanger met de kopstem, Paul da Vinci, al lang vertrokken voor een solocarrière. Hier is die vijfde nieuwkomer:
 


Het leukste nummer uit juni 1974 was deze zesde en laatste nieuwkomer. De folkgroep uit Veurne zingt op ironische wijze over ene Jean-Pierre die zijn hele bestaan lang van het leven wil genieten, maar achtereenvolgens in de kindercrèche, de school, het leger, de fabriek en het bejaardentehuis terechtkomt. De groep trad voor het eerst op tijdens de Gentse Feesten in 1972 dankzij organisator Walter De Buck. Het was de piratenzender Radio Mi Amigo die het lied oppikte waardoor het een hit in Vlaanderen werd. De melodie van het refrein "inke pinke parlez-vous" gaat terug op een oud soldatenlied uit de Eerste Wereldoorlog (Three German Officers/Mademoiselle from Armentières/Inky Dinky Parleyvoo). En mijn vader zong het lustig mee...
 












De broers Mael vormden de kern van Sparks.






Het collectief van Vuile Mong debuteerde op de Gentse Feesten in 1972.

Gerechtigheid was geschied want eindelijk kwam de tweede uit het Eurovisiesongfestival 1974 in de maand juni binnen in de BRT Top 30. Mijn favoriet was, zoals eerder geschreven, 'Ik zie een ster' van Mouth & MacNeal maar toen ik deze inzending hoorde veranderde ik van mening. Eigenlijk had de Italiaanse zangeres 10 jaar na 'Non ho l'eta' toen moeten winnen!
 


Tijd voor een leuk one-hit wonder en tevens novelty song uit juni 1974. Resonance was een Franse studiogroep die met deze instrumentale single op het Barclay-label hoog scoorde, geheel in de stijl van 'The Untouchables' met Elliott Ness in een glansrol en Al Capone die het onderspit delft. "Fasten your seatbelts!"
 


Een slow waren we van Slade niet gewoon. En toch slaagde de Britse glamrockband erin zich met dit nummer te plaatsen in onze hitlijsten in juni 1974. Maar geen nood, vanaf 30 seconden zet Noddy Holder zijn keel helemaal open, zoals we van hem gewoon waren.
 


Het was lang geleden dat we nog iets hadden gehoord van Shocking Blue met de ravissante Mariska Veres. In juni 1974 slaagde de Nederlandse band erin met 'This America' een kleinere hit te scoren maar het einde was in zicht want nog datzelfde jaar zou ze de groep verlaten voor een solocarrière.
 


Dè sensatie uit juni 1974 was dit 10-jarig Schots meisje van Italiaanse komaf dat 'Opportunity Knocks' gewonnen had en nog altijd de jongste zangeres is die ooit optrad in 'Top Of The Pops' op de BBC en die tevens een elpee had die in de Top 10 van de charts genoteerd stond. Met deze cover van een hit van 'Johnny Otis & Marie Adams with The Three Tons of Joy' uit 1957 blies ze elke concurrentie van het podium.
 
















Het vroegrijp kindsterretje was helaas geen lang leven beschoren...

Ondertussen kwam de tweede single uit de goedverkopende elpee 'Ringo' de BRT Top 30 binnengeschoten. Met behulp van de overige drie Beatles (zij het niet tesamen) nam de voormalige drummer/zanger van de Fab Four een uitstekend album op. En dat is goed te horen op deze song dankzij het kruim van de studiomuzikanten. Ook dit was dansmuziek uit mei 1974.
 


De oudste rock-'n-rollband ter wereld (zelfs nog een jaartje ouder dan The Rolling Stones) verblijdde menigeen met de nieuwste single die in de maand mei 1974 vanuit het niets op nummer 7 binnenkwam in de BRT Top 30. En dat was nogmaals het bewijs dat onze Noorderburen bijzonder geliefd waren in ons land.
 


En de laatste nieuwkomer in de BRT Top 30 van mei 1974 kwam van deze Antwerpse jongens die mij met hun jongste single zeer konden bekoren. Telkens zij 'Take it easy' zingen moet ik aan de Eagles denken. Heel volwassen sound voor een Belgische formatie. Helaas bleef de internationale doorbraak uit.
 










Zeer degelijke single met een internationale sound.

Deuntjes uit mei 1974

In mei leggen alle vogeltjes een ei en zo deed ook Demis Roussos in mei 1974 want toen kwam zijn nieuwste single binnen in de BRT Top 30. En de verliefde paartjes konden weer slowdansen.

De zoveelste hitsingle op rij voor de Griekse popzanger.



En George Baker liet in mei 1974 een kleine paraquayo vliegen. Niet in de betekenis van een soort papegaai maar waarschijnlijk doelde hij op een kleine indiaan uit Paraguay die hij aanspoort om zijn slavernij te ontvluchten. Hans Bouwens (de echte naam van George Baker) had blijkbaar toch iets met vogels want het jaar nadien liet hij een witte duif vliegen...

http://www.youtube.com/watch?v=8rT5jeEMt6Q



Uit mei 1974 komt ook de eendagsvlieg van Pierre Groscolas die met zijn 'Lady Lay' een redelijk grote hit had in ons land. Deze Fransman werd op 29 oktober 1946 geboren in El Amria, Algerije en hij was actief tussen 1971 en 1984.

http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=i3wbeZOVgfs
 


Een van de mooiste anti-oorlogsongs kwam uit mei 1974 en werd geschreven door Mitch Murray en Peter Callander. Oorspronkelijk waren het 'Bo Donaldson and the Heywoods' die er een nummer 1 mee hadden in de VS en Canada maar het was de groep 'Paper Lace' uit Nottingham die er een hit mee scoorde in Europa. De song gaat niet over de oorlog in Vietnam maar over de Secessieoorlog in de Verenigde Staten.

http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=ZTy-tWig0bg

In dezelfde maand werd de nieuwste single van Peter Koelewijns ontdekking als nieuwkomer genoteerd in de BRT Top 30 samen met haar achtergrondgroepje. Het was een popplaatje zoals er dertien in een dozijn zitten. En hoeveel eieren zitten er in een dozijn? Dat hangt af van de grootte van het doosje!
 


Dit was op enkele maanden tijd al de derde hitsingle van de nieuwste sensatie uit Engeland. De groep van Les Gray kwam in mei 1974 opnieuw de BRT Top 30 binnengekropen. Eigenlijk is "binnengekropen" een onderschatting want Mud schoot plots vanuit het niets naar nummer 8 op die bewuste 11 mei 1974.
 


Het origineel is van B.J. Thomas uit 1969 maar de bekendste versie kwam van Jonathan King in 1971. En het is die versie die aan de basis lag van deze Zweedse versie die in mei 1974 onze hitlijsten stormenderhand veroverde. Met de klemtoon op de indianenkreten "ooga chaka ooga chaka" en het geheel overgoten met een reggaesausje. En het is precies deze versie die Quentin Tarantino koos voor zijn film 'Reservoir Dogs' uit 1992.
 


In mei 1974 kwam de Belgische inzending voor het Eurovisiesongfestival, geselecteerd door de RTBf, de BRT Top 30 binnen. Het is volgens mij een van de mooiste Franstalige inzendingen. De Luikenaar eindigde dan ook op een mooie en verdiende 9de plaats op 17 deelnemers.
 


Zeer leuke intro die we allemaal kennen als de 'entree der gladiatoren' geschreven door Julius Fučík. En dan barst Leo Sayer los, gestoken in het plunje van een Harlekijn. Hij had al enige bekendheid verworven dankzij de vertolkingen van zijn composities door Roger Daltrey. ♫♫♫ I've been so used I've been so abused, I've been a fool I broke all the rules; I've been so used oh and abused; But I won't let the show go; I said I won't let the show oh; Won't let the show go on ♫♫♫... Prachtig, toch?
 


Opzij, zij die gaan sterven groeten u (Morituri te salutant):









Zeer leuke cartoon van Mud.

Dan kon deze single uit april 1974 heel wat meer op mijn sympathie rekenen. De Amerikaanse zangeres/basgitariste, die vanuit Engeland opereerde gestoken in een strak leren pakje, deed menig jongenshart sneller slaan in die dagen. Ze was tenslotte de eerste vrouwelijke rockster. Iets later was ze te bewonderen in de Amerikaanse TV-serie 'Happy Days', naast "The Fonz".
 


Zoals ik eerder schreef begon 'The Sound of Philadelphia' meer en meer de hitlijsten over de hele wereld te beheersen. Deze meidengroep was het antwoord op The Supremes van Motown, maar zó populair werden de drie zangeressen nooit. Al zullen de jurken met de duizelingwekkende split wel bijgedragen hebben tot hun kortstondig succes. Ook deze single stond genoteerd in onze hitlijsten van april 1974.
 


De Volendamse Cats lieten in april 1974 een heel ander geluid horen dan de "palingsound" die we van hen gewoon waren. Deze succesvolle single werd in de Verenigde Staten opgenomen en scoorde bijzonder goed in de Benelux en West-Duitsland.
 


Dit was al de derde hitsingle die uit het album 'Band On The Run' werd gelicht. Want na 'Helen Wheels' (enkel op de Amerikaanse editie maar wel op de cd) en 'Mrs. Vandebilt' vloog deze 'Jet' als een straaljager naar de hoogste regionen van de BRT Top 30 in april 1974. En de bekendste song uit die LP zou pas in de maand juli in onze hitlijsten binnenkomen...
 


In tegenstelling tot Paul McCartney bestuurde Steve Harley geen jet maar een vliegende schotel en die hoor je goed tijdens de intro van deze zeer leuke single. De LP 'Band On The Run' stak al in mijn platenkast, dus repte ik mij in april 1974 naar de platenwinkel Metrophone in Brussel-Centrum om deze zeer verantwoorde aankoop te doen.
 




Belgisch platenhoesje.


Nederlands platenhoesje.


Blijkbaar ook een hit in Spanje.


Sylvain Tack van de Suzy Wafels en tevens producer van o.a. Paul Severs en Octopus.


De piratenzender Radio Mi Amigo.


Eddy Govert alias Le Grand Julot met accordeon.






The Three Degrees. Als ze geen jurken aanhadden met splitten waren het diepe halsuitsnijdingen of zoals op deze foto doorschijnende topjes...

Rock the war

(c) Nederland 3 & Z@pp, uitgezonden op zaterdag 4 mei 2013

De relatie tussen oorlog en popmuziek staat centraal. Het programma valt uiteen in twee delen: een documentair gedeelte en een uur waarin bekende popnummers aan bod komen die de oorlog als thema hebben. Muziek is niet weg te denken uit de oorlog. Muziek kan een manier zijn om verstrooiing te vinden, te verwerken en te herdenken. Zij kan gebruikt worden als propaganda of protest. Muziekkenner Leo Blokhuis neemt ons mee op een zoektocht naar de verbanden tussen popmuziek en oorlog en leidt de kijker langs verschillende grote oorlogen en conflicten. Presentatie: Leo Blokhuis.
Prachtige documentaire van 2 uur die beslist de moeite waard is!
Bekijk de video in andere formaten.


 


Bekijk de video in andere formaten.
 









Dit werd het lijflied van de G.I.'s in Vietnam.