Net geen hit in 1973

Uit hetzelfde album, countryrock op z'n best:

De song zou bij ons pas bekend worden in latere coverversies van Eruption en Tina Turner, die ondertussen officieel Zwitserse geworden is. Dit is het origineel uit 1973 en de song zou een lijflied kunnen geweest zijn van Noach. Regen is noodzakelijk voor de natuur maar "trop is teveel en teveel is trop", zoals onze toenmalige Minister van Defensie ooit zei.
 


Ook in 1973 werd nog goede country & western gespeeld want toen kwam de "grijze vos" Charlie Rich uit de Verenigde Staten overgewaaid met deze single. Een jaartje later zou hij met de opvolger een wereldhit scoren.
 


'For Your Pleasure' was de tweede elpee van Roxy Music en hij werd uitgebracht eind maart 1973. Mijn favoriet nummer daaruit is 'Do The Strand'. Op de hoesfoto stonden een zwarte panter en Amanda Lear, de voormalige muze van Salvador Dali, te pronken.
 


Deze song stond ook op soundtrack van 'That'll Be The Day', een rockfilm uit maart 1973 waarin David Essex speelde naast Ringo Starr. Met natuurlijk veel rock-'n-rollmuziek uit de jaren '50 en '60. 'Rock On' werd een grote hit in de VS en het VK maar hij viel tussen de plooien in de Benelux. In Nederland geraakte Essex in september 1973 niet verder dan een notering in de tipparade.
 


Dit plaatje hoorde ik vaak op de Nederlandse radio in de zomer van 1973. 'The Tandem' was de opvolger van 'It's Gonna Be Alright' waarvan iedereen dacht dat het een bootlegplaat van The Beatles was. Niet dus! De stem van Bas Muys geleek heel veel op die van John Lennon. Hij werd dan ook opgetrommeld in 1979 om de Beatlesmedley voor Stars on 45 in te zingen.

Naast soulmuziek was er ook nog funk in 1973 zoals deze opwindende compositie van Allen Toussaint. De titel klinkt als een slogan van President Obama maar de song stond op het eerste album van de zusjes simpelweg getiteld 'The Pointer Sisters' dat ik een tijd later via een Nederlands postorderbedrijf liet overkomen. Het origineel werd door Lee Dorsey reeds in 1970 uitgebracht.
 


De opvolger stond ook op dat debuutalbum. Het is een cover van de welbekende compositie die Willie Dixon schreef voor Howlin' Wolf. Het zou nog enkele jaren duren eer de zusjes bekend zouden worden.



Er roerde wat in de Vlaamse rockscene in 1973. Raymond was een tijdje voordien uit de begeleidingsband van Johan Verminnen gestapt en na als Louisette getourd te hebben met Erik Van Neygen bracht hij zijn debuutelpee uit getiteld 'Je moest eens weten hoe gelukkig ik was'. De titelsong werd toen vaak op de radio gedraaid maar is jammer genoeg niet te vinden op YouTube. Uit dezelfde LP komt 'Waar ik niet tegen kan' dat enkel in deze liveversie uit 1980 te beluisteren valt.
 


De elpee 'Burnin'' van The Wailers brak in 1973 niet al te veel potten in West-Europa. Het is pas vanaf 1974 dat Eric Clapton meehielp om de bekendheid van The Wailers de wereld rond te dragen dankzij een cover van Bob Marley: 'I Shot The Sheriff'. Vanaf dat ogenblik trad Marley op de voorgrond en werd de groepsnaam gewijzigd in "Bob Marley & The Wailers". Reggae begon na 1969 stilaan aan een tweede opmars...
 


Deze parel stond natuurlijk ook op die LP:

Zaterdagavond is niet okee om te vechten! Maar deze rockende song stond op het dubbel conceptalbum 'Goodbye Yellow Brick Road' uitgebracht op 5 oktober 1973 en waar ik later nog op terug kom. Gelukkig bracht deze single de Britse en Canadese soldaten niet op slechte gedachten toen zij geregeld afzakten naar onze kantine. Het was telkenmale een verbroedering van jewelste.
 


Eind 1972 bracht Joe Cocker nog eens een LP uit. In de VS heette hij gewoonweg 'Joe Cocker' maar in Europa koos de platenmaatschappij voor de titel 'Something To Say'. Uit dat album werden in 1973 twee singles getrokken. Dit is de eerste en het is een compositie van Joe Cocker/Chris Stainton: 'Woman To Woman'.
 


De tweede single is ook al een compositie van Cocker/Stainton:









De zusjes zouden pas enkele jaren later bekend worden.


De debuutelpee uit 1973.


Ook al een debuutelpee.






De volledige band 'The Wailers'.










De Europese cover van de LP.


De Amerikaanse cover van de LP.

Heerlijke instrumental uit 1973 die vaak als tune voor radio- en televisieprogramma's werd gebruikt. Duane Allman was een legendarisch gitarist (speelde bij Aretha Franklin, Wilson Pickett, King Curtis, Derek & The Dominos, e.a.) doch overleed al in 1971 op 24-jarige leeftijd in een motorongeval.
 


In oktober 1973 was Dolly Parton een nobele onbekende in de Benelux niettegenstaande ze toen dit pareltje op single uitbracht. Het singletje werd jaren later opnieuw uitgebracht toen ze bekend werd in West-Europa en van haar verdiend succes kon genieten.
 


Nog vóór het opdoeken van Aphrodite's Child begon Vangelis Papathanassiou zich vanuit zijn Londense studio's al toe te leggen op het componeren van filmmuziek. Hij liet zijn familienaam vallen en schreef deze parel in 1970 samen met andere muziek die pas drie jaar later op de soundtrack van de film 'L'Apocalypse des animaux' van Frédéric Rossif zou uitgebracht worden. Ondertussen hadden de Franse tv-kijkers de natuurfilm al kunnen bewonderen en kennis kunnen maken met deze wonderlijke muziek. Hier werd ik even stil van...
 


Om in dezelfde sfeer te blijven post ik deze 'vrije vogel' uit het debuutalbum van de groep Lynyrd Skynyrd (uit augustus 1973) waarin o.a. de broers Ronnie en Johnny Van Zant zaten. Helaas sloeg het noodlot toe in 1977 toen het vliegtuig crashte dat de groep gecharterd had na een optreden en drie van de bandleden er het leven bij inschoten samen met hun roadmanager, de piloot en de co-piloot. Hier is de extra lange versie van 'Free Bird'.
 


Uit de elpee met de grappige titel 'The Smoker You Drink, The Player You Get' (1973). Joe Walsh is een Amerikaans gitaarwonder gespecialiseerd in slide- en talkboxgitaar. Hij speelde o.a. bij de James Gang en de Eagles maar ook solo wist hij zijn mannetje te staan. Ondertussen groeide deze 'Rocky Mountain Way' uit tot een echte classic!
 










Een waar meesterwerk van Vangelis, gecomponeerd in 1970 maar pas op elpee uitgebracht in 1973.

Nog zo'n klepper uit 1973 is deze solosingle van Cher. Ik herinner mij het filmpje toen op de Duitse televisie gezien te hebben. Het paard bleef opmerkelijk kalm met al die pluimen en vlammen...
 


De groep van Stephen Stills met fantastische muzikanten als Chris Hillman, Joe Walsh, Bobby Whitlock, Dallas Taylor e.v.a. verdiende mijns inziens toch een hitparadenotering in 1973. Ik bracht het singletje alleszins mee uit West-Duitsland.
 


Tijdens mijn vrije tijd snuisterde ik regelmatig rond in de lokale platenwinkels van Krefeld, Rheindahlen of Kempen. Daar stootte ik op een goede lentedag in 1973 op dit fantastisch singletje van de Britse Free gestoken in een maagdelijk wit papieren hoesje. Voor een habbekrats eigende ik mij deze stevige rocksong toe.
 


Na het wereldsucces van 'Back Stabbers' brachten The O'Jays in januari 1973 deze opvolger op de markt. Vaak gedraaid op de Nederlandse en Duitse radiozenders maar helaas geen hit in de Benelux. Ik hoef geen 992 argumenten om overtuigd te worden van de kwaliteit van deze soul uit Philadelphia. The Sound Of Philadelphia stond te trappelen om de wereld te veroveren en zo geschiedde vanaf 1974.
 


Maar de grootste verrassing vond ik deze single uit eind 1972 die op het album 'Bursting at the Seams' uit 1973 stond en niet eens onze hitlijsten bereikte. Enkel 'Part Of The Union' uit dezelfde elpee stond een tijdje in de BRT Top 30. In Engeland was 'Lay Down' van The Strawbs goed voor een nr. 12-notering. Met de krachtige stem van Dave Cousins en de struise gitaarriffs van Dave Lambert.













Cher kon haar gedeeltelijke afkomst van indianen niet onder stoelen of banken steken.

Demis Roussos verkocht in september 1973 singles als zoete broodjes. Gejaagd door de wind op de tonen van de synthesizer en de bouzouki. Gelukkig vlogen de laatste dagen ook voorbij en kwam de ultieme datum van 31 oktober 1973, de dag waarop ik zou afzwaaien, in zicht.
 


Zeer leuke meezinger uit september 1973 die het leven draaglijker maakte. Onze groep kameraden, die hun legerdienst begonnen waren in Mechelen op 2 november 1972, snakten naar het thuisfront. Er was nog één grootscheeps manoeuvre van de NAVO nabij Osnabrück en daarna konden we beginnen denken aan het burgerleven. Prioriteit nummer één was werk vinden en dat zou geen makkie worden in volle economische crisis. Maar daarover later meer...
 


Iedereen was het erover eens dat alles wel terug op z'n pootjes zou vallen. Zo dachten Joe Egan en Gerry Rafferty er ook over toen ze met deze iets minder bekende single terechtkwamen in de BRT Top 30 van september 1973. Het kon met de economie alleen maar beter gaan en dat gebeurde ook effectief in het voorjaar van 1974.
 


Fier als een gieter waren we toen we deze elpee met daaruit deze hitsingle aan onze Britse en Canadese medesoldaten konden voorstellen. Want we voelden ons toch nauw verwant met onze Noorderburen. Onze liefde konden we niet betuigen via de radar of de satelliet want de GSM moest nog uitgevonden worden. Wij schreven in die periode minstens twee brieven per week naar onze geliefde. Golden Earring brak met deze fantastische single definitief door in de VS in 1974 en Mick Jagger verklaarde ooit dat dit zijn lievelingssong allertijden is!
 














Met Patricia Paay op de hoesfoto van de elpee.

Een van mijn favoriete groepen uit het einde van de jaren '60 kwam eind augustus 1973 zowaar met een nieuwe hitsingle op de proppen. Zodra ik hem een paar keren op de radio had gehoord wou ik hem kopen doch hij was niet te vinden in Rheindahlen. Dan heb ik maar de elpee gekocht met als titel 'Only When I Laugh...' op een prachtige blauwe achtergrond en een leuke nerts met scherpe tandjes erop die een geurspoor volgt... 
 


Ondertussen zijn we aanbeland in september 1973. Tijd voor een one-hit wonder van een Franse groep die bestond uit Mat Camison, Pierre-Alain Dahan en Tonio Rubio. Het was een aanstekelijk instrumentaaltje met veel synthesizers en handgeklap. Het werd nog bekender toen Carl Huybrechts en kornuiten het kozen als tune voor hun programma van de zondavond op de BRT-TV: 'Sportweekend'.
 


Het trio Los Angeles bestond uit straatmuzikanten die met deze Spaanse classic een hit hadden in september 1973 met muzikale ondersteuning van de Nederlandse popgroep Sandy Coast (luister maar eens naar die fantastische gitaar!). Geweldige productie van Hans Vermeulen. Prompt kreeg ik een rechtzetting van mijn Noorderbuur: "Dank je Michel. Kleine correctie. Het waren zeker geen straatmuzikanten. Ze speelden in de duurdere clubs aan de Spaanse Costas." Waarvan akte!
 


 Eind augustus/begin september 1973 was het weer eens tijd om de luchtgitaar boven te halen. Iedereen kent onderhand wel het verhaal van dat optreden van The Mothers of Invention in Montreux aan het meer van Genève waar een fan een vuurpijl afschoot die het hele casino in lichterlaaie zette. De mannen van Deep Purple woonden dat concert bij en schreven er een liedje over dat uitgroeide tot een echte rockclassic. Met één van de bekendste intro's en riffs allertijden.
 












De full LP van die Franse instrumentale groep.








Het Spaanse trio Los Angeles kreeg muzikale ondersteuning van de Nederlandse Sandy Coast.

Meezingers uit augustus 1973

Ray Dorset en zijn kompanen scoorden in augustus 1973 nog eens een hit. De melodie klonk ons toen bekend in de oren maar we konden het origineel niet thuisbrengen. Pas veel later vernamen we dat deze song gebaseerd was op 'Et moi, et moi, et moi' van Jacques Dutronc uit 1966. De Franse zanger/acteur en zijn echtgenote, Françoise Hardy, zijn inderdaad altijd cultfiguren geweest in het Verenigd Koninkrijk.
 


Dave Edmunds doet een "Phil Spectortje" in augustus 1973. Een heuse 'Wall of Sound' gecreëerd door de Welshman met veel castagnetten! In die periode droomden wij er allen van om zo vaak mogelijk bij onze geliefde te zijn maar dat was niet altijd mogelijk gezien de omstandigheden. De song werd geschreven door ene Don Robertson in 1956 en The Chordettes hadden er toen al een grote hit mee.
 


De laatste 100 dagen waren al ingezet en dat kon je hier en daar zien aan de lintmeters in de slaapkamers die door sommigen dagelijks werden bijgeknipt. Nochtans zat het er tijdens die laatste drie maanden niet in om 's zaterdags te gaan dansen. In augustus 1973 haalde Barry Blue zijn bouzouki boven voor deze uitstekende dansplaat.
 


Het was altijd een gek gezicht die Britse en Canadese soldaten met ons te horen meezingen en te zien meehuppelen telkens ik dit plaatje vanaf augustus 1973 in de kantine draaide. Benidorm was toen al een trekpleister van jewelste, olé!
 


Na 10 maanden legerdienst begon de klad er bij de meesten in te komen. Sommigen onder ons waren nooit naar huis kunnen keren of hadden nog geen bezoek gekregen. Telefoneren naar het thuisfront was onmogelijk. Het enige contact voor de meesten was de brief en gelukkig moesten we geen postzegel plakken. Als we dan deze remake van Timi Yuro's hit uit 1961 in augustus 1973 op de radiozenders hoorden was dat toch even slikken.
 














Vreemd genoeg is het hoesje van de single 'Hurt' van Bobby Vinton niet via Google te vinden. Vandaar deze elpeehoes.

Achtergrondmuziek van de maand juli 1973

De titel is niet pejoratief bedoeld maar hieronder volgen 6 songs uit die bewuste periode die de voorbode waren van veel terreur en onrust.

Een eendagsvlieg uit juli 1973 en tevens een oorwurm, want eens je dit plaatje beluisterd hebt geraakt dat gefluit maar niet uit je hoofd. Peter Henn bracht het jaar voordien ook "Ballad Of Death Valley" op single uit, een soort gefloten westernmelodie à la Ennio Morricone die helaas geen hit werd. Beide songs bevinden zich in mijn platencollectie.

Albert Hammond is een buitenbeentje in de muziekbusiness. Hij werd geboren in Londen maar groeide op in Gibraltar en zocht zijn succes via Spanje. Mede-oprichter van The Family Dogg maar ook songschrijver voor o.a. Leapy Lee, Joe Dolan, The Hollies, Blue Mink en The Pipkins. In deze hit uit juli 1973 omschrijft hij zijn levensweg in het kort en waarom hij alles opgaf voor zijn liefde voor muziek. Blijkbaar hadden zijn ouders hem liever advocaat, ingenieur of arts zien worden maar hij koos resoluut voor de muziek. Vreemd genoeg scoorde hij enkel met deze song in het Verenigd Koninkrijk.
 


De jongste van The Beatles stond in juli 1973 weer genoteerd in de hitlijsten met zijn krachtige doch melancholische smeekbede voor wereldvrede. Allemaal tevergeefs want er zaten vreselijke gebeurtenissen aan te komen: de Black September-terreurgroep opent het vuur op de luchthaven van Athens, VS (5 augustus) - Staatsgreep in Chili (11 september) - Jomkipouroorlog, het 4de conflict tussen Israël en de Arabische wereld (6 oktober), allemaal schokkende feiten waardoor de NAVO genoodzaakt werd veiligheidsmaatregelen te treffen en de staat van paraatheid op te voeren. Er waren zelfs geruchten dat onze dienstplicht met 2 maanden zou verlengd worden...
 


Tot overmaat van ramp brak door de spanningen tussen het Westen en de Arabische petroleumwereld en uiteindelijk het uitbreken van de Jomkipoeroorlog een nieuwe oliecrisis uit waardoor benzine heel duur werd en hier en daar autoloze zondagen werden ingevoerd, zodat we niet meer voor een weekend "op Apollo konden gaan", maar slechts voor één dag heen en terug. Medicine Head, het medisch opperhoofd, sprak in juli 1973 inderdaad de wijze woorden: "One And One Is One".
 


Uit Detroit kwamen dan weer deze opgewekte soulgeluiden die ons een hart onder de riem staken. Deze geweldige dansplaat kwam dan ook binnengehuppeld in de BRT Top 30 van de maand juli 1973: ♫♫♫ Feel the need, ooh feel the need, feel the need in me! ♫♫♫...
 


In 1972 had de single "Stuck In The Middle With You" geen potten gebroken zodat Gerry Rafferty het schip vlug verliet. Pas toen de trein begon te lopen in 1973 haastte de Schot zich terug bij Joe Egan en zijn maten. Na het succes werd de si...ngle 'Late Again' opnieuw uitgebracht en kreeg hij de erkenning die hij verdiende want telkens ik deze prachtige ballade hoor, krijg ik kippenvel en het zijn vooral de tekst en de sound van de accordeon en de saxofoon die het hem doen. Een terechte nieuwkomer in de BRT Top 30 van juli 1973. ♫♫♫ Ooh la la! ♫♫♫...
 












Terreur van de "Black September"-beweging.


Staatsgreep in Chili door Generaal Pinochet waardoor President Salvador Allende zelfmoord pleegde.

Minister-president Golda Meïr was gewaarschuwd door Koning Hoessein van Jordanië voor een militaire aanval van de Arabische landen rondom Israël. Toch waren zij en Moshe Dayan nog verrast. Zou zij hier al een plan aan het uitwerken zijn?


Het desolate beeld van een autoloze zondag...






De volledige elpee is zeer de moeite waard.

Roy Wood doet een "Phil Spectortje" in juli 1973. De vroegere frontman van The Move had samen met Jeff Lynne het Electric Light Orchestra nog opgericht. Maar twee grote ego's in één band dat is om problemen vragen en dus verliet Wood ELO en stampte hij zijn eigen "Wall of Sound" uit de grond en doopte hem Wizzard.
 


Suzie Q kreeg eindelijk een gezicht in juli 1973. Het bleek een Amerikaanse zangeres te zijn, geheel in het leder gehuld, die vanuit Engeland de wereld veroverde met aanstekelijke rock dankzij het producersduo met de gouden vingers: Chinn & Chapman. Zij was tevens de eerste basgitariste die een ster werd en een groot voorbeeld was voor vele vrouwelijke muzikanten.
 


De b-kant vond ik ook niet mis:

Voor het Eurovisiesongfestival van 1973 werd deze Zweedse inzending niet goed genoeg bevonden. Björn & Benny, Anna & Frieda werden slechts 3de in de preselecties alhoewel het publiek hen op handen droeg. Een vakjury besliste daar anders over. Toch werden zij de morele overwinnaars en de compositie van Björn, Benny en Stig Anderson met Engelse lyrics van Neil Sedaka en Phil Cody (!) werd een dikke hit in Scandinavië, West-Duitsland en de Benelux. De vier jonge Zweden namen weerwraak in 1974 op het ESF met een ingekorte naam: een letterwoord dat naar Zweedse haring rook.
 


Kevin Godley, Lol Creme en Graham Gouldman zingen in deze hommage aan 'Jailhouse Rock' en 'Riot In Cell Block N° 9' de longen uit hun lijf en Eric Stewart speelt een gitaarsolo op dubbele snelheid, een techniek die Mike Oldfield later in 1973 zou gebruiken voor zijn legendarische LP 'Tubular Bells'. Niettegenstaande de single controversieel was (velen dachten dat het om de opstanden in Noord-Ierland ging waar het Brits leger rubberen kogels gebruikte) stond hij één week op nr. 1 in het VK en werd hij door de BBC niet geweerd maar wel veel minder gedraaid. Stewart beweert met klem dat het om een gevangenisopstand ging zoals in die films uit de jaren '50. Als overtuigd pacifist ben ik natuurlijk tegen geweld. Ik had geopteerd voor een ongewapende legerdienst maar dat bleek niet mogelijk. In het Klein Kasteeltje raadde men mij een Burgerdienst van 2 jaar aan. Dat zag ik financieel niet zitten en dus koos ik voor de legerdienst van 1 jaar. Het bleek achteraf nogal mee te vallen: ik heb slechts één keer geschoten, ik heb leren omgaan met allerhande karakters, ik heb mijn kameraden voorzien van drank en muziek en ik heb daar zelfs leren schaken! In juli 1973 kwam deze single van 10cc de BRT Top 30 binnengeschoten (sic) als een raket.
 

Een van de meest legendarische elpees uit de jaren '70 is ongetwijfeld 'The Dark Side Of The Moon', uitgebracht in maart 1973. Het album stond 741 weken onafgebroken in de Amerikaanse hitlijsten tussen 1973 en 1988. De single 'Money' uit die langspeelplaat kwam op de markt in mei 1973 maar stond nooit genoteerd in de BRT Top 30. De maan was blijkbaar populair dat jaar want enkele maanden na deze "donkere kant" van onze satelliet kwam het album 'Moontan' van de Golden Earring.
 


In augustus 1973 werd nostalgisch teruggekeken naar de jaren '50 en '60: fantastische rock-'n-roll en doo-wop! Eerst was er de film 'American Graffiti' geregisseerd door George Lucas en vervolgens de geweldige soundtrack met 41 originele hits. Mijn eerste keuze valt op The Monotones met 'The Book Of Love' uit 1958, het jaar van de Expo in Brussel. De TV-serie 'Happy Days' was een gevolg van deze film en zij liep van 1974 t.e.m. 1984.
 


Mijn tweede keuze uit de soundtrack 'American Graffiti' (augustus 1973) viel op Buddy Knox met zijn hit uit 1957. Hij was niet alleen een generatiegenoot van Buddy Holly, maar hij droeg ook dezelfde voornaam en zelfs de sound van deze song herinnert aan de veel te vroeg overleden rasartiest.
 


Manfred Mann goes classic in 1973. De Zuid-Afrikaan startte toen dit project op om popsongs uit te brengen gebaseerd op de 'Planetensuite' van Gustav Holst. De single verscheen pas op de conceptelpee 'Masque' uit 1987 naast andere songs vanwege problemen met de nazaten van de klassieke componist. Ik bracht het plaatje mee uit West-Duitsland in een wit papieren hoesje en vreemd genoeg verscheen de single nooit in de BRT Top 30. 'Joybringer' is gebaseerd op de planeet Jupiter. De maan kreeg dus toen concurrentie in de popmuziek.
 








De prachtige hoes van de dubbelelpee die een 'drive-in' uit de VS voorstelt.




The Monotones tijdens een opvoering van die geweldige song.






Componist Gustav Holst.


Zo kocht ik het plaatje in West-Duitsland, enkel in een wit papieren hoesje gestoken.

De elpee 'Countdown To Ecstasy' leverde enkele pareltjes op en blijkbaar waren Walter Becker en Donald Fagen liefhebbers van exotische reizen naar China of Japan. Uit de maand juli 1973.
 


In welke maand de dubbelelpee 'Marjory Razorblade' werd uitgebracht weet ik niet meer, feit is dat Coyne een buitenbeentje was in de muziekbusiness. Hij had er ook een verleden opzitten van verzorger van psychiatrische patiënten. Sting was een grote fan en vóór hij The Police oprichtte maakte gitarist Andy Summers deel uit van de Kevin Coyne Band. Uit die LP van 1973 draai ik vandaag het redelijk bekende 'Marlene'.
 


'Aladdin Sane' is een woordspeling op 'a lad insane' en de wonderlamp van Aladdin kent iedereen. De LP waaruit deze cover komt werd uitgebracht in april 1973. Eigenlijk was dit een voorproefje van de elpee 'Pin Ups', een bonte verzameling van Bowie's favoriete songs, die in oktober van datzelfde jaar zou uitkomen. Onnodig te zeggen dat dit een Jagger/Richards-compositie is.
 


En eindelijk braken onze Noorderburen door in de VS met het album 'Moontan' uit juli 1973. Hieruit draai ik deze geweldige rocksong. De allerbekendste song uit die schijf bewaar ik voor iets later. Voor wie het nog niet wist: de coverfoto met de struisvogelveren toont een bleke Patricia Paay die hier en daar ook backing vocals zingt op de elpee.
 






De tweede elpee van Eumir Deodato.

Als we niet van wacht waren of geen karwei hadden in de Engelse legerkeuken kregen we af en toe twee dagen verlof. Als het even kon "gingen we op Apollo" maar zondagavond moesten we vóór middernacht op de kamer aanwezig zijn want er werd appèl aan bed gehouden. Uit diezelfde maand juni 1973 deze vrolijke meezinger en geloof het of niet, ook Cindy und Bert hoorden de bouzouki's spelen.
 


In juni 1973 schoten deze ruige kerels de hitlijsten binnen. Ze kwamen uit dezelfde streek als Alan Price (noordoosten van Engeland) en de leadzanger Brian Johnson herken je misschien want toen Bon Scott in 1980 overleed kozen de overgebleven leden van AC/DC hem als zijn vervanger vanwege zijn krachtige stem.
 


De grootste zomerhit in West-Duitsland kwam van deze jonge Duitse zanger die met zijn melancholisch liedje ook in de Benelux scoorde. Hij werd voor het eerst genoteerd in de BRT Top 30 in de maand juni 1973.
 


Deze afstammelingen van Native Americans brachten hulde aan hun voorvaderen met deze gezongen zwarte bladzijde uit hun geschiedenis. De 7de Cavalerie was immers verantwoordelijk geweest voor de slachtpartij op Lakota Sioux Indianen in 1890. Natuurlijk werd geprobeerd de single tegen te houden in de VS en uiteindelijk door alle radiostations geboycot, maar hier in Europa werd het een dikke hit. In juni 1973 begon Redbone aan zijn steile opmars in de hitparades. Leuke videoclip opgenomen in een Brusselse tram van de M.I.V.B.
 


In 1972 won een 26-jarige zanger de prestigieuze kleinkunstwedstrijd van Hoeilaart en hij kreeg, behalve 5 kilo druiven, ook een auditie bij de radio en meteen daarna een contract bij platenmaatschappij Decca. Aangespoord door o.a. BRT-prod...ucer en kleinkunstkenner Jan Gheysen werd in 1973 zijn eerste single uitgebracht en vanaf de maand juni stond hij 17 weken lang in de BRT Top 30. Hilariteit alom toen mijn schoonvader in spe, afkomstig uit Oostakker, plots begon mee te zingen toen ik die bewuste zaterdag op bezoek was: ♫♫♫ "Petatten en tematten op 'n roe, hier zit ne wierkmeinsj... hij zit a hier!" ♫♫♫ Goeiemorgen, Ivan Heylen!
 

Een videoclip uit het legendarisch programma 'Echo' van de B.R.T.













Nooit gezien op een Brusselse tram: zingende en muziekspelende indianen!

Maar ook deze Nederlanders waren in juni 1973 niet uit de ether weg te slaan. De producties van Peter Koelewijn rezen dan ook als paddenstoelen uit de grond. De sound van deze single doet toch veel denken aan het duo Mouth & MacNeal. Speciaal voor Nicole & Luc, want dit is één van hun favorieten!
 


In tegenstelling tot wat de meesten onder ons denken was Chicory Tip geen one-hit wonder met de single 'Son Of My Father'. Deze opvolger scoorde wel degelijk in juni 1973 want toen kwam hij binnen op de 12de plaats van de BRT Top 30. Met veel synthesizers en een hoog 'huma mama'-gehalte.
 


Ook een leuke song uit de maand juni 1973 was deze slow van Ignace. Hij scoorde er toen een grote hit mee in de Benelux en de song groeide uit tot een ware classic. Onlangs werd de sympathieke zanger nog gelauwerd voor deze compositie. Niet te geloven dat dit 40 jaar geleden is. Goedemorgen, Ignace Baert!
 


Maar de song die mij het meeste kippenvel bezorgde in juni 1973 was deze schitterende compositie van ene Leo Sayer, die ik iets later zou leren kennen als artiest toen hij zijn eigen songs zelf begon te zingen. De zanger van The Who geeft hier het beste van zichzelf. ♫♫♫ Sail away! ♫♫♫...
 








De hotpants van Bonnie waren memorabel!








Ignace Baert, 40 jaar later, samen met Nicole & Hugo.

Onbewust werden de zachte kantjes er bij iedereen in het leger toch afgeschaafd. Je leerde er met alle mogelijke karakters samen te leven en samen te werken. Onze kleine Belgische compagnie telde amper 100 vrijwilligers temidden van enkele duizenden Britten en Canadezen, gelegerd in West-Duitsland. Het gaf wel een vreemd gevoel. Uit juni 1973 draai ik dan ook deze derde hitsingle van Alice Cooper uit zijn fantastisch album 'Billion Dollar Babies'.
 


Heerlijke sound uit juni 1973 van deze Belgische groep waarvan de Latijnse naam 'Witte Treurwilg' betekent. Peter Welch was de zanger die hier een knappe pastiche neerzet van Louis Prima. Als ik me niet vergis zat er ook nog een muzikant van de Wallace Collection in Salix Alba. Alle informatie daaromtrent is welkom!

 

In de aanloop naar die mooie zomer van 1973 was dit een prachtige melodie gezongen door een van mijn favoriete zangeressen. De originele song komt uit Italië en heet 'Grande Grande Grande'. De zangeres Mina had er in 1972 een grote hit mee.De song werd later talloze malen gecoverd, o.a. door Julio Iglesias en Nana Mouskouri, Luciano Pavarotti en Céline Dion, Dana Winner, Mireille Mathieu, Vicki Carr en Orietta Berti. Deze single begon zijn klim naar de Top 10 in de maand juni.
 


Ma che bella canzone: 


Tijd voor een ware classic! Zoek niet naar Gerry Rafferty in deze videoclip want die had de Schotse folkrockband toen al verlaten en Joe Egan is de leadzanger! De eerste single uit 1972 was geflopt en het is pas bij deze tweede single dat het lekker begon te lopen voor Joe Egan, Luther Grosvenor en Co. In juni 1973 steeg dit plaatje overal in West-Europa naar de top en Rafferty haastte zich om terug te keren. Tot groot ongenoegen van de anderen zodat de groep uiteindelijk een duo werd: Rafferty/Egan. De eerste single werd kort nadien heruitgebracht zodat hij toch nog een hit werd. Maar dat is voor later! ♫♫♫ Clowns to the left of me, jokers to the right: here I am... ♫♫♫!
 














De full LP.

In de maand mei 1973 mochten we nog eens de luchtgitaar bovenhalen op de tonen van 'Woman From Tokyo'. Normaliter hadden we één weekend per maand vrij (soms zaterdag èn zondag, soms enkel de zondag). Aangezien de treinverbindingen Krefeld-Brussel heel onregelmatig waren hadden enkele kameraden de terugkeer op 15 april met hun auto afgelegd. Een nieuw begrip ontstond toen in onze compagnie: "op Apollo gaan" betekende zoveel als voor 1 of 2 dagen met de auto naar België afreizen en op tijd zien terug te keren. De kosten voor benzine werden netjes verdeeld onder het aantal inzittenden. Wij mochten eigenlijk het kamp niet verlaten buiten een straal van 25 km maar het fenomeen werd oogluikend toegestaan door de legeroversten, op eigen risico evenwel want de Duitse douane was zeer streng.
 


De zoveelste hit van de Keizer van het Vlaamse lied. Een van de weinige singles die ook aansloeg in Nederland naast 'Eenzaam zonder jou', 'Draai 797204' en 'Arme Joe'. In mei 1973 droomden wij dan ook om regelmatig "op Apollo te gaan", hetgeen niet altijd lukte want de zitplaatsen waren beperkt.
 


Een maand na het Eurovisiesongfestival van 7 april 1973 werden deze Spaanse zangers (m/v) voor het eerst in de BRT Top 30 genoteerd. Zij werden slechts tweede in dat liedjesfestival maar toch slaagden zij erin binnen te geraken in de Amerikaanse hitlijsten, zij het met een Engelstalige versie getiteld 'Touch The Wind'. Amaya Uranga Amezaga was de leadzangeres van deze Baskische pop/folk-groep.
 


In de maand mei 1973 kon ik met mijn legerkameraad André uit Leuven nog eens "op Apollo gaan". Onderweg moesten we een collega uit het Limburgse Hoepertingen en Theo uit Ham (Kwaadmechelen) droppen. In Leuven nam ik dan de trein naar Brussel-Centraal en dan de tram naar huis. Zo kon ik nog eens een paar uren doorbrengen met mijn geliefde. Zondagavond bracht mijn zus me met haar autootje naar Leuven waar André mij trouw stond op te wachten om die overige 160 km naar het kamp af te leggen. 'My Love' stond ook op de LP 'Red Rose Speedway' van Paul McCartney & Wings, die ik spoedig zou aankopen in Rheindahlen. Buiten Paul & Linda en de leden van Wings speelden ook Hugh McCracken en David Spinozza (beiden op elektrische gitaar) mee op dat album.
 












Blijkbaar kende de platenfirma niet goed hoe de nieuwe naam van Macca's groep luidde...



De full LP.

Lentedeuntjes 1973

Een van de laatste wapenfeiten van de Nederlandse popgroep Shocking Blue was deze single uit eind april/begin mei 1973. Hij werd geregeld op de radiozenders gedraaid maar het werd toch geen grote hit voor Mariska Veres, Robbie van Leeuwen en Co.
 


Dan hadden Tony Orlando en zijn twee zangeresjes meer succes: deze single (met de veel te lange titel) stond in de lente van 1973 tot ver in de zomer hoog genoteerd. Het werd voor de groep Dawn een wereldhit die lange jaren nadien nog die mooie zomer uit West-Duitsland in mijn herinneringen opriep.
 


Jodeli! Jodeli! Jodeli! Leuke meezinger uit de maand mei 1973. Van een Nederlandse kopie van 'Greatest Show on Earth', 'Ides of March' of zelfs 'Blood, Sweat & Tears' veranderden deze Zaandammers resoluut van stijl en werd 'pretpop' geboren. Joechei!
 


Ook dit plezierig meezingertje stamt uit mei 1973. Het deuntje van Rosemary Clooney (de tante van George) kende ik nog uit mijn kinderjaren. Wat ik toen niet wist is dat 'Daisy Dynamite' de artiestennaam was van Hans van den Hoek, een Nederlands zanger, danser en acteur die sinds zijn 19de in de Parijse nachtclubs werkte. Hij kon zijn succes niet verlengen en dus zal deze single altijd een one-hit wonder (eendagsvlieg) blijven.
 










De full elpee van Dawn.




Hans van den Hoek (°1929) was een van de eerste travesties of drag queens uit Nederland die het in Parijs maakten.

De Moody Blues zijn altijd een van mijn favoriete bands geweest. Ooit begonnen als een rhythm & blues-band (met covers van o.a. James Brown!) kende de groep in 1965 enkele hitsingles met Denny Laine (die nu bij Wings speelde). Vanaf 1967 begon de symfonische periode met 'Nights In White Satin' en een hele rist steengoede conceptelpees. En in april 1973 bewezen ze een heuse rock-'n-rollband te zijn.
 


In april 1973 werd mijn aandacht getrokken door dit singletje met een zeer lange intro, het scherpe riedeltje van het Hammondorgel en vervolgens een nieuwe soulstem die uit Amerika kwam met een boodschap en een hevig pleidooi om in harmonie samen te leven, ongeacht of je blank of zwart bent. Typisch voor het geluid van deze single is de drummachine. Het bleef voor de man uit Indiana helaas bij dit one-hit wonder.
 


The O'Jays hadden in april 1973 dezelfde boodschap als Timmy Thomas: ze vroegen aan iedereen over de hele wereld een ketting te vormen. Na 6 weken mocht onze kamer voor het eerst terug naar huis voor het weekend. Dat was geen sinecure: vrijdagavond verliet ik het kamp voor een wandeltocht van 7km naar Krefeld om daar de trein naar Keulen te nemen. De verbinding naar Brussel miste is zodat ik pas 's anderendaags rond de middag thuiskwam. De trein naar mijn verloofde had dus veel vertraging gehad. Hoe ik die zondagavond terugkeerde naar Sankt Tönis vertel ik later wel.
 


'Donna' was nog maar net uitgezongen of Godley & Creme samen met Gouldman & Stewart waren daar weer met een heerlijke doo-wop pastiche uit de jaren '50. Langzaam maar zeker evolueerde de band van poprock naar artrock. 'Johnny Don't Do It' is een kleiner hitje uit april 1973. De grote kleppers zaten er aan te komen!
 


Tijd voor een beetje muziekgeschiedenis: in 1971 was zangeres Lori Lieberman danig onder de indruk na het horen van 'Empty Chairs' gezongen door Don McLean (dus niet tijdens een concert). Zij vroeg aan het schrijversduo Charles Fox & Norman Gimbel daarover een song te componeren en bracht die in 1972 uit onder de titel 'Killing Me Softly With His Song', zonder succes evenwel. Roberta Flack kende veel meer bijval met dit nummer vanaf april 1973. De jongere generatie kent deze song natuurlijk in de versie van de Fugees uit 1996, met de afgekorte titel 'Killing Me Softly'.
 


Het origineel:
 

En dit is de b-kant van dat schijfje, ook al uit de elpee '666':

De 'crazy horses' waren nog maar net uit de hitparades verdwenen of de opvolger verscheen in april 1973 al in de hitlijsten. Bij deze songtitel moet ik altijd denken aan dat ene zinnetje dat we leerden tijdens de lessen telegrafie en morsecode: "the quick brown fox jumps over the lazy dog"...
 


De Amerikaanse singer/songwriter Mortimer Shuman was van Pools-Joodse afkomst en sprak vloeiend Frans. Hij was het die de liedjesteksten van Jacques Brel vertaalde in het Engels voor het Off-Broadway toneelstuk "Jacques Brel is Alive and Well and Living in Paris" uit 1968. Hij vestigde zich in Londen en Parijs en de twee zangers werden vrienden. In de jaren '60 componeerde hij samen met zijn goede vriend Doc Pomus menige hit voor o.a. Elvis Presley of The Drifters. Zijn allereerste single in het Frans werd eerst weinig gedraaid op de radiozenders vanwege te lang, maar uiteindelijk kwam de single dankzij het platenkopend publiek toch in de hitlijsten terecht in april 1973.
 


Gilbert O'Sullivan had zijn imago van zwerver uit de jaren '30 definitief afgezworen en hij veroverde nu de meisjesharten uit april 1973 met een modieuze haardos en soms met een openstaand hemd waardoor zijn borsthaar kon bewonderd worden. Zijn single 'Get Down' was steviger werk dan zijn voorgaande slows maar toch goed voor een Top-5 notering in die grasmaand.
 


De single die mijn voorkeur wegdroeg in april 1973 was deze 'Whisky In The Jar' van de Ierse band Thin Lizzy met de onvolprezen Phil Lynott aan de basgitaar. Sterkedrank was er niet te krijgen in onze kantine maar deze traditional werd toch luidkeels meegezongen, vooral door de Britse en Canadese soldaten die samen met onze Belgische compagnie van amper 100 dienstplichtigen in hetzelfde NAVO-kamp waren gelegerd.
 

In maart 1973 bracht de Nederlandse zanger Jan Gerrit Bob Arend Leverman dit soloplaatje uit. In 1969 zong hij nog bij de groep Gloria. Een tijdje later herdoopte die band zich tot Unit Gloria. Eerst was deze formatie de backing band van Alexander Curly en dan van Bonnie St. Claire. In 1974 koos Robert Long resoluut ervoor om te zingen in zijn moerstaal en met het album 'Voeger of later' zou hij warempel geschiedenis schrijven.
 


De 'Les Humphries Singers' waren een West-Duitse band geleid door de Britse zanger Les Humphries die al jàren in Hamburg woonde en van daaruit de West-Europese hitlijsten bestookte met aanstekelijke meezingers. Dit was de opvolger van de single 'Mexico' uit de maand maart 1973.
 


Wat een stem! Met haar gospelachtige composities stormde deze Amerikaanse zangeres met Canadese en Duitse roots regelmatig de West-Europese hitlijsten binnen. Met dank aan haar vleugelpiano en de formidabele blazerssectie. Het hoeft dan ook geen betoog dat deze single in maart 1973 recht naar de top steeg.
 


Maar de grootste verrassing uit maart 1973 kwam van de Britse band 'Electric Light Orchestra' o.l.v. Jeff Lynne, waarvan de naam spoedig werd ingekort tot ELO. Lynne had voor de intro goed geluisterd naar Ekseption ('The 5th') maar ook naar de klassieke grootmeester zelf. ELO was geëvolueerd uit 'The Move' en Roy Wood voelde hoe langer hoe meer dat hij leider àf was. In 1972 verliet hij dan ook de formatie om kort daarop terug te keren als 'Wizzard'. Hier is lange elpeeversie. Na de originele versie van Chuck Berry (1956) en de cover van The Beatles (1963) is dit voor mij ook een gedenkwaardige versie. De song werd ontelbare keren gecoverd.
 






Zowel Robert Long als Jeff Lynne droegen in die dagen een Afrokapsel vergelijkbaar met dat van Michael Jackson. Het was toen fel in de mode.