Mijn oudste singles (120)

Mijn oudste singles (119)

Clyde McPhatter of Ben E. King zaten in 1974 al lang niet meer in The Drifters want die Amerikaanse groep veranderde constant van bezetting. Toen maakten Johnny Moore, Clyde Brown, Butch Leake, Grant Kitchings, en Butch Mann deel uit van die band.

En die formatie had toen een hit met het vrolijke 'Kissin' In The Back Row Of The Movies' en op de b-kant het droevige 'I'm Feeling Sad (And Oh So Lonely)'.

In de achterste rijen van de bioscoop heb ik nooit gezoend met mijn lief, vraag dat maar aan Chantal! 😜😛😍 Ik kwam om naar die spannende film te kijken!

Diane Dufresne is een Canadese zangeres, actrice en schilderes uit Montréal (Québec) die in Parijs gestudeerd heeft.

De excentrieke zangeres bracht in 1974 haar single 'J'me Sens Ben' / 'Rock Pour Un Gars D'bicyc'' uit die ik tijdens een van mijn koopjesjachten vond voor de luttele prijs van 39 BEF.

Het grappige accent van de Franstalige Canadezen konden wij ervaren in 2009 toen wij daar een grote rondrit maakten en de Niagara Falls van de Canadese kant konden bewonderen.

Jimmy Frey werd geboren als Ivan Moerman en is al actief in de showbizz sinds 1963, eerst met Franstalige liedjes en vanaf 1965 met Nederlandstalig repertoire.

In 1968 scoorde hij samen met de J.J. Band het wondermooie 'Zo mooi, zo blond en zo alleen' (volgens mij zijn allerbeste!) en in 1970 had hij zelfs een Europese hit met 'Rozen voor Sandra', een succes tot in Spanje!

In 1974 kocht ik zijn single 'Pappie Nummer Twee' / 'Ik Hou Van Jou (Na, Na, Na)'.

De Nederlanders noemen het genre "levenslied" en wij noemen het "smartlap".

Ricky Gordon werd geboren als Eric de Clerck en hij scoorde in 1974 een geweldige hit dankzij de piratenzenders.

De single 'Such A Night' / 'Somebody Else' werd geproducet door Eddy Govert. Hij schreef ook de b-kant.

De a-kant is een heel bekend nummer van Lincoln Chase, oorspronkelijk uitgebracht door The Drifters featuring Clyde McPhatter en een grote hit voor Elvis Presley in 1960.

Mijn oudste singles (118)

In 1974 wist ik nog niet zo veel over de Canadese singer-songwriter Leonard Cohen. Enkel van een viertal composities uit de jaren zestig die dan meestal door andere artiesten de hitlijsten werden ingezongen zoals 'Suzanne', 'So Long Marianne', 'Bird On The Wire' en 'The Partisan'.

Groot was dan ook mijn verwondering toen ik zijn nieuwste single 'Lover Lover Lover' / 'Who By Fire' tijdens een van mijn koopjesjachten in de rekken zag staan voor 25 BEF!

Ik heb dan ook geen seconde getwijfeld!

De Britse singer-songwriter Albert Hammond werd geboren in Londen maar groeide op in Gibraltar. Begin jaren zeventig verhuisde hij definitief naar Los Angeles.

In 1974 had hij een geweldige hit met I'm A Train' en op de achterkant staat 'Brand New Day'.

"Tuut zei de trein en het station vertrok", een uitspraak van Lambik!

Carl Douglas werd als Carlton George Douglas geboren in Kingston en groeide zowel in Jamaica als in Californië op.
Hij werkte in 1972 samen met producer Biddu voor filmmuziek en zijn wereldhit in 1974 was de "novelty song" 'Kung Fu Fighting', ook geproducet door Biddu.

Op de achterkant van de single staat 'Gamblin' Man'.

De a-kant was toen wel een grote rage maar of werkelijk iedereen daarop danste betwijfel ik ten zeerste.

Carol Douglas (echte naam Carolyn Strickland) is een Amerikaanse disco- en soulzangeres. Zij is de nicht van Sam Cooke en geen familie van Carl Douglas. Maar ze staan wel naast broederlijk/zusterlijk naast elkaar in mijn alfabetisch gerangschikte verzameling singles.

In 1974 scoorde ze met haar debuutsingle 'Doctor's Orders' / 'Baby Don't Let This Good Love Die'.

Verrassend genoeg werd de a-kant gecomponeerd door drie Britten: Geoff Stephens, Roger Cook en Roger Greenaway!

Mijn oudste singles (117)

Etta Cameron (echte naam Ettamae Louvita Coakley) was een Deense jazz- en gospelzangeres die in de Bahama's werd geboren.

Maar ze waagde zich soms ook aan popmuziek en ze werd daarbij geholpen door niemand minder dan Will Tura en Willy Albimoor!

Producer van de single 'I Gotta Feeling' / 'If You Stop Loving Me' uit 1974 was Milo De Coster.

De a-kant is een compositie van B. Ador, D. Lucas, J. Leopold, en Willy Albimoor. De b-kant werd geschreven door F. Gerald, G. King, Will Tura, een vertaling van 'Geen zomer zonder jou'.

Geen klank gevonden op het internet maar wel beide kanten van het hoesje.

Dave (geboren in Amsterdam als Wouter Otto Levenbach) verhuisde al heel snel naar Frankrijk waar hij bekend werd met Franstalige covers van o.a. The Rubettes, Del Shannon en Glenn Miller.

In de jaren zestig zong hij ook in zijn moedertaal. Soms ook in het Italiaans en het Engels.

Hij brak in België door met zijn single 'Runaway' / 'Mother Earth Is Dead' ('Mille et une vies').

'Runaway' zong hij ook in het Frans als 'Vanina' maar ik koos in 1974 voor de Engelstalige versie.

'Si' (tweede plaats Eurovisiesongfestival 1974) van Gigliola Cinquetti hoorde ik zo graag dat ik in 1974 ook de opvolger kocht.

'Alle Porte Del Sole / 'Mister Chipp' is eveneens een single die ik koester en die ik nog regelmatig beluister.

Wat is het Italiaans toch een mooie taal, vooral als ze gezongen wordt!

Cockney Rebel, de Engelse glamrock band, die in 1973 een monsterhit had met 'Sebastian' (behalve in hun thuisland), veranderde omstreeks 1975 van naam. Het werd vanaf dan Steve Harley & Cockney Rebel.

Hun knappe single uit 1974 'Judy Teen' / 'Spaced Out' stond echter nog altijd op naam van Cockney Rebel.

Mijn oudste singles (116)

Begin 1974 was ik al enkele maanden afgezwaaid en op zoek naar een job. Tijdens mijn vrije tijd was ik nog altijd op zoek naar zeldzame vinylsingles. Zo vond ik 'Love' / 'Bill Board Boogie' van een Nederlandse groep genaamd The Billboard Band, een gitaargroep die bestond uit Henk Van Broekhoven (alias John Spencer) en Jacques Verburgt.

Blijkbaar werd de groep later bekend als The Dynamic Rockers. De sound doet mij denken aan die van Burt Blanca.

Ik heb enkel de b-kant kunnen terugvinden op YouTube.

Bimbo Jet was een Franse Euro/discogroep geleid door Claude Morgan en Laurent Rossi. Zij hadden in 1974/1975 enorm veel succes via de toenmalige discotheken.

Aangezien ik toen al in mijn achterhoofd muziek aan het samenstellen voor mijn aanstaande trouw mocht dit dansbaar niemendalletje niet ontbreken in mijn verzameling.

Het plaatje 'El Bimbo Version I & II' dat ik in 1974 kocht werd bijgevolg geklasseerd onder de letter B.

Het Eurovisiesongfestival van 1974 was een van de weinige uitgaven die ik niet gezien heb. Ik had dan ook nog nooit over ABBA gehoord maar wel over Agnetha, Björn, Benny, Anna-Frid die met 'Ring Ring' (op tekst van de pas overleden Neil Sedaka) een grote hit hadden in West-Duitsland in 1973, tijdens mijn legerdienst.

Wist ik veel dat het viertal t.g.v. het festival hun namen hadden herdoopt tot een makkelijk te onthouden acroniem.

Ze wonnen dan ook vlotjes met 'Waterloo'. Op mijn single staat 'Watch Out' op de b-kant.

Gigliola Cinquetti had het Eurovisiesongfestival in 1964 gewonnen met 'No Ho L'Età' en tien jaar later werd zij opnieuw aangeduid om Italië te vertegenwoordigen op dat festival.

Zij deed dat met verve en haar wondermooie ballade 'Si' eindigde verdienstelijk tweede na ABBA. Derde was het duo Mouth & MacNeal met 'I See A Star' ('Ik zie een ster').

Ik zag het Eurovisiesongfestival toen niet maar vernam wel later de rangschikking. Ikzelf had een voorkeur voor Cinquetti en onze noorderburen Mouth & MacNeal maar ABBA zou ik als derde geklasseerd hebben.

Smaken verschillen ...

Op de b-kant van haar single staat 'Il Pappagallo Verde', een groene papegaai.

Hits februari 2026

Vandaag 1 maart 2026, dus is het alweer tijd om even terug te blikken op de nieuwe hits die in de loop van februari terechtkwamen in de Radio 2 Top 30.

Slechts 7 nieuwkomers en tweemaal een andere nummer één!

Vanaf morgen is het weer tijd om mijn singles uit 1974 te bespreken. Bedankt voor jullie belangstelling en tot later!

De eerste nieuwkomer in de Radio 2 Top 30 van zaterdag 7 februari 2026 was Shakira met 'Zoo', uit de film 'Zootopia 2'. Zij nestelde zich meteen op nummer 27. Shakira Isabel Mebarak Ripoll is een Colombiaanse zangeres die hier beurtelings in het Engels en in het Spaans zingt. Ze staat ook bekend om met haar heupen te schudden.

De tweede nieuwkomer (eigenlijk een "re-entry" op 24) in de Radio 2 Top 30 van zaterdag 7 februari 2026 was Pommelien Thijs met 'Atlas', haar nummer dat al 43 weken genoteerd stond in onze hitlijsten. En dat alles te maken met haar 5 prijzen die ze won op de MIA's!

Op zaterdag 7 februari 2026 was er opnieuw een andere (geen nieuwe) nummer één te bespeuren in de Radio 2 Top 30. Dit was de volledige Top-3:

1. Pommelien Thijs steeg opnieuw met 'Ik moet gaan' van 2 naar 1 na 18 weken! Ze stond tevens genoteerd op 24 met 'Atlas' en dit had alles te maken met haar onlangs gewonnen 5 MIA's!
2. Olivia Dean stond al 21 weken in onze hitparade met 'Man I Need'. Ze zakte één plaats maar geen nood de opvolger 'So Easy (To Fall In Love)' stond al te trappelen op 7!
3. Metejoor & Flemming stegen van 4 naar 3 met 'Niet nodig' en daarmee vertoefden ze al 8 weken in onze hitlijsten!

Philippe Robrecht schreef 'Magie' in 1992 en een jaartje later had hij daarmee een geweldige hit. Een van de mooiste Nederlandstalige nummers volgens mij. Op zaterdag 14 februari 2026 kwam Niels Destadsbader terecht op 29 in de Radio 2 Top 30 met zijn cover uit het uitstekende tv-programma 'Ik vraag het aan' op VRT1. Met dank aan het geweldig orkest o.l.v. Jeroen Swinnen! Het machtig origineel is rechts te beluisteren.

De tweede nieuwkomer in de Radio 2 Top 30 van zaterdag 14 februari 2026 was eigenlijk ook geen nieuw nummer maar een bewerking van 'Risin'' van Natalia en voor de gelegenheid herdoopt tot 'Risin' (A Capella La)'. Het was een a capella versie dankzij de groep Impact. Meteen binnen op nummer 26. Straf gedaan want zonder instrumenten! Het origineel uit 2004 kan rechts beluisterd worden!

Op zaterdag 14 februari 2026 (Valentijn) kregen de luisteraars opnieuw een andere nummer één te horen, ditmaal een nieuwe! Dit was de volledige Top-3:

1. Bruno Mars steeg na 5 weken van 4 naar 1 met 'I Just Might', zoals ik verleden maand voorspeld had!
2. Olivia Dean bleef met 'Man I Need' ongewijzigd staan na 22 weken!
3. Metejoor & Flemming kregen ook te maken met een status quo want hun single 'Niet nodig' verroerde na 9 weken geen vin!

De volgende nieuwkomer zou zomaar kunnen dienen als het thema uit een BOB-campagne in het Verenigd Koninkrijk. Op zaterdag 21 februari 2026 was het duet 'Drive Safe' van Myles Smith en Niall Horan een hoge nieuwkomer op nummer 15 in de Radio 2 Top 30.

Maar de hoogste nieuwkomer in de Radio 2 Top 30 van zaterdag 21 februari 2026 was een duet tussen MAKSIM en Babet. 'Hoe dan ook' kwam meteen terecht op nummer 12. En alsof dat niet genoeg was stond MAKSIM ook nog eens genoteerd op nummer 30 met 'Gister'. Hij zakte wel drastisch na 14 weken want zijn single kwam van 11. De opvolging was niettemin verzekerd!

De enige nieuwkomer in de Radio 2 Top 30 van zaterdag 28 februari 2026 was 'The Thing I Love' van MAX & Andy Grammer, alweer een duet! Andy Grammer is een Amerikaanse singer-songwriter en producer en MAX is Maxwell George Schneider, een Amerikaanse acteur, singer-songwriter, danser en model. En zo kwamen ze terecht op nummer 18 en eindigde de maand toch nog op een vrolijke noot, ondanks het verschrikkelijk nieuws op radio en tv!

Tot zover alle nieuwkomers uit de Radio 2 Top 30 van februari 2026. Zes echte en één "re-entry".

Vanaf morgen terug naar mijn singles uit 1974. Tot later!

Nieuws uit de maand februari 2026

2 februari: Nieuwe prioriteiten voor de politie: verkeer of betogingen? Agenten nemen foto’s van chauffeurs die telefoneren, eten of drinken achter het stuur. Maar bij onlusten kijken sommige wetsdienaars de andere kant op wanneer straatmeubilair aan diggelen wordt geslagen!

3 februari: Zangeres Chappell Roan hangt haar jurk niet aan de kapstok maar aan haar tepelpiercings tijdens de Grammy Awards!

6 februari: Team Belgium behaalt 9 medailles op het Europees Kampioenschap baanwielrennen in Turkije.

7 februari: Zit er al dan niet asbest in het speelzand “Made in China”? De klassieke zandbak is wel veilig!

12 februari: Telecomprovider Odido wordt het slachtoffer van een cyberaanval. Hackers van ShinyHunters kregen hierdoor toegang tot een bestand met de gegevens van miljoenen klanten.

13 februari: Ons kleindochtertje van 31 maanden mag eindelijk de spoedafdeling verlaten. Haar herstel zal nog een maand duren want haar beide beentjes zitten in het gips, na haar ongeval van 31 januari (dijbeenbreuk).

14 februari: Na een regeringsformatie van 613 dagen is er in het Brussels Hoofdstedelijk Gewest eindelijk de nieuwe regering-Dilliès.

16 februari: Bill White, Amerikaans ambassadeur, veroorzaakt een diplomatieke rel door politici Rousseau en Vandenbroucke van Vooruit aan te vallen in de pers. Hij speelt het spel zo vals dat hij ging graven in het verleden van beide politici! Alles heeft te maken met de illegale besnijdenissen bij joodse jongetjes waarover een onderzoek loopt in Antwerpen. White eist dat het onderzoek wordt stopgezet. Hij wordt door Minister van Buitenlandse zaken Maxime Prévot roept hem op het matje en vraagt hem zich niet te bemoeien met onze binnenlandse politiek!

19 februari: Ex-prins Andrew wordt aangehouden en ondervraagd over de zaak Epstein, op zijn verjaardag nota bene. ’s Avonds mag hij de cel verlaten.

20 februari: Trump wordt door het Amerikaans Hooggerechtshof teruggefloten over zijn onwettige tarieven!

21 februari: Olga Lombardo is de nieuwe Miss België 2026. Zij is van Italiaans-Afrikaanse afkomst en krijgt onmiddellijk te maken met negatieve reacties over haar donkere huidskleur. De internettrollen spuien hun ongenoegen anoniem via de sociale media!

23 februari: Het Nederlands kabinet-Jetten wordt op Paleis Huis ten Bosch beëdigd. Het minderheidskabinet wordt gevormd door de partijen D66, VVD en CDA.

28 februari: De Verenigde Staten en Israël voeren luchtaanvallen uit op Teheran en andere Iraanse steden. Iran beantwoordt de aanval met bombardementen van Amerikaanse bases in het Midden-Oosten!

Mijn oudste singles (115)

The Walkers was een Nederlandse band uit Maastricht, Limburg, die voortkwam uit The Mosam Skiffle Group.

Maakten ooit deel uit van de groep: Conny Peters, Floor Minnaert, Jean Innemee, John Coenen, Maddy Bleize, Rene Innemee en Walter Nita.

Ik kende The Walkers al van hun hits 'My Darling Helena!' en 'There's No More Corn On The Brasos', allebei uit 1971. Aangezien ik die twee songs op verzamelplaten had kocht ik in 1973 hun grote hit 'Oh, Lonesome Me', een cover van een bekende compositie van Don Gibson met op de achterkant 'I'm Almost Done'.

Op de a-kant denk ik spontaan aan The Blue Ridge Rangers want de zanger zijn stem lijkt hier enorm fel op die van John Fogerty!

Een van de allereerste singles waarmee Barry White bekendheid verwierf was 'I'm Gonna Love You Just A Little More Baby' / 'Just A Little More Baby' uit 1973.

Hij werd al snel "The Walrus of Love" genoemd en muziekrecensenten raadden iedereen aan zijn zwoele muziek in de slaapkamer te draaien! Een ideale manier om aan gezinsuitbreiding te doen ...

Hij was tegelijk dirigent van zijn Love Unlimited Orchestra en zijn drie achtergrondzangeressen kregen de naam Love Unlimited.

De b-kant is eigenlijk een instrumentale versie van de a-kant, op enkele kreten van Barry White na!

De laatste single uit mijn verzameling van 1973 was 'Live And Let Die' / 'I Lie Around' van Wings. Op de a-kant staat het themalied uit de gelijknamige Bondfilm die ik toen in West-Duitsland tijdens mijn legerdienst zag. Producer van die song was George Martin. De b-kant producete Macca zelf.

Een hele vreemde ervaring om Roger Moore, Jane Seymour en alle andere acteurs/actrices Duits te horen spreken want de film was natuurlijk gedubd!

Titelmusik aus dem neuen James Bond Film „LEBEN UND STERBEN LASSEN“! stond er toen ergens te lezen.

De eerste single uit 1974 die ik bespreek is een instrumentaal thema dat ook uit een film of tv-reeks had kunnen komen.

Resonance was een Frans disco-funk duo dat bestond uit de zangers/liedjesschrijvers/producers Mat Camison en Pierre Bachelet. Deze laatste zou iets later hits hebben met thema's van softpornofilms als 'Emmanuelle' (1974) en 'Histoire d'O' (1975).

In 1974 bracht het duo de single 'O.K. Chicago' / 'Yellow Train' uit die redelijk wat succes kende.

Een Europese eendagsvlieg waarvan a- en b-kant hieronder aaneen zijn geplakt.

Mijn oudste singles (114)

Nino Tempo & April Stevens kwamen al eens voorbij in deze reeks van mijn plaatjes op 45 toeren met hun versie van 'Love Story' uit 1972. Een jaar later waren ze alweer van de partij met 'Who Turns Me On' / 'I Can't Get Over You Baby'.

Producers Jeff Barry en Nino Tempo zelf schreven en arrangeerden beide nummers.

Jammer genoeg geen klank gevonden op het internet maar wel het hoesje van broer en zus LoTempio, zoals ze in het echt heetten.

Een tijdje later in 1973 waren broer en zus Nino & April terug in de platenwinkels te vinden met de single 'Put It Where You Want It' / 'I Can't Get Over You Baby'.

Vreemd genoeg met een bijna identiek hoesje, enkel een lichtjes andere kleurschakering en met dezelfde b-kant!

Die b-kant is nog steeds onvindbaar op het internet. Gelukkig is er de a-kant, een gezongen versie van een compositie van Joe Sample, lid van The (Jazz) Crusaders!

Eric Stewart, Kevin Godley, Lol Creme en Graham Gouldman maakten deel uit van Hotlegs (Gouldman heel even) toen ze 10cc in 1972 oprichtten en een contract tekenden bij Jonathan King's UK Records platenlabel nadat ze werden afgewezen door Apple Records!

We spreken hier terecht over een supergroep die al snel het etiket "art-rock" kreeg opgeplakt:
Eric Stewart (singer-songwriter en multi-instrumentalist, voorheen bij The Mindbenders), Kevin Godley (zanger/drummer en later regisseur van videoclips), Lol Creme (singer-songwriter en multi-instrumentalist), en Graham Gouldman (singer-songwriter, bassist en componist van enkele wereldhits zoals o.m. 'For Your Love', 'No Milk Today', 'Heart Full Of Soul', 'Evil Hearted You', en 'Bus Stop', voorheen ook bij The Mindbenders).

Zij braken in december 1972 door met de heerlijke pastiche uit de jaren vijftig: 'Donna'. Op de b-kant staat 'Hot Sun Rock', een stevig uit de kluiten gewassen instrumentale rocker.

Ik kocht het heerlijk plaatje meteen in 1973. De groepsnaam 10cc wordt vaak weergegeven als 10 C.C. Het verhaal gaat dat de groepsnaam werd ontleend aan de vermeende hoeveelheid sperma die de gemiddelde man kwijtraakt per zaadlozing (9 cc), iets wat de band ergens had gelezen. In werkelijkheid werd de naam gegeven door producer Jonathan King, die een droom had over een wereldbekende band met die naam. Omdat het viertal dat laatste een saaie uitleg vonden, hielpen ze zelf het verhaal over de hoeveelheid sperma de wereld in. Overigens komt bij de zaadlozing gemiddeld slechts 3 cc sperma vrij!

Hun vorige single 'Blockbuster!' was nog maar net uit de hitlijsten verdwenen of The Sweet waren daar in 1973 opnieuw met een geweldige single: 'The Ballroom Blitz'/ 'Rock & Roll Disgrace'.

Als naar goede gewoonte werd de a-kant gecomponeerd door Mike Chapman & Nicky Chinn en de b-kant, een stevig rocknummer, door Scott, Connolly, Tucker, Priest, die vier bandleden zelf.

Producer van de single was Phil Wainman.

Mijn oudste singles (113)

Na zijn grote hit 'Forever And Ever' pakte Demis Roussos uit met zijn nieuwe single 'Goodbye, My Love, Goodbye' / 'Mara', een groot succes in West-Duitsland toen ik daar in de zomer van 1973 lange weken na elkaar niet naar huis kon.

Gelukkig was Chantal geduldig op mij aan het wachten. Uiteindelijk zwaaide ik op 31 oktober 1973 af.

Producer van deze single was Leo Leandros, jawel ... de vader van Vicky.

De b-kant zong hij in het Duits.

Jim Stafford (echte naam James Wayne Stafford) is een Amerikaanse comedian, muzikant, en singer-songwriter. Hij leerde zichzelf spelen op gitaar, fiddle, piano, banjo, orgel, en harmonica.

Ik hoorde zijn single uit 1973 'Spiders & Snakes' / 'Undecided', geproducet door Lobo en Phil Gernhard, enkele malen op de radio (alleen de a-kant natuurlijk) en ik was meteen verkocht.

Ik twijfel eraan of deze song ooit in de hitlijsten heeft gestaan, maar ik heb van mijn aankoop nooit spijt gehad.
Perfecte achtergrondmuziek voor het programma 'Gene Paniek' van Philippe Geubels!

Stealers Wheel was een Schotse folk rock/rockband opgericht in 1972 in Paisley, Schotland, door vroegere schoolvrienden Joe Egan en Gerry Rafferty. Deze laatste had ik begin jaren zeventig in Brussel zien optreden samen met Billy Connolly als lid van The Humblebums.

Tijdens mijn legerdienst (1972/1973) had Stealers Wheel geweldige hits zoals 'Late Again', 'Stuck In The Middle', 'Everything'll Turn Out Fine', 'Star', 'You Put Something Better Inside Me' en toch was het de single 'Everyone's Agreed That Everything Will Turn Out Fine' / 'Next To Me' die ik kocht want de andere hits zou ik later op 33 toeren kopen.

Producers van deze single waren Jerry Leiber en Mike Stoller!

Even terug naar de glamrock want dat was in 1973 het muziekgenre dat het meeste succes had.

'Blockbuster!' / 'Need A Lot Of Lovin'' van The Sweet verkocht toen als zoete broodjes!

Telkens ik de intro met die sirene hoor moet ik aan smoelentrekker Jacques Vermeire denken! 😜

De a-kant is een compositie van Nicky Chinn/Mike Chapman en de b-kant schreven de jongens zelf (Scott, Connolly, Tucker, Priest). De song neigt meer naar de hardrock en doet hier en daar denken aan 'Paranoid' van Black Sabbath.

Mijn oudste singles (112)

The Royal Guardsmen was een popgroep uit Ocala, Florida, een sextet bestaande uit Bill Balogh (bas), John Burdett (drums), Chris Nunley (vocals), Tom Richards (gitaar), Billy Taylor (orgel), en Barry Winslow (vocals/gitaar).

Om de een of andere reden werd de single 'Snoopy Vs. The Red Baron' / 'The Return Of The Red Baron' in 1973 in West-Duitsland uitgebracht, met succes!

De a-kant kwam oorspronkelijk uit 1966 en de b-kant uit 1967.

Ook deze "bubblegum" single deed het heel goed in onze kantine in Sankt-Tönis!

Salix Alba was een Belgische band uit de omgeving van Brussel.

Bezetting:

Peter Welch - vocals, gitaar;
Pietro Lacirignola - fluit, saxofoon, vocals;
Marc Herouet - keyboards (voorheen bij de Wallace Collection);
Pino Marchese - bas, vocals (ook bij Vuile Mong & Zijn Vieze Gasten);
Robert Dartsch - drums.

Dankzij mijn jarenlange studie van het Latijn wist ik dat de groepsnaam "witte treurwilg" (een schietwilg) betekent.

De a-kant is een heerlijke knipoog naar de muziek van Louis Prima.

Santabárbara was een Spaanse popgroep opgericht in 1973, die bestond uit Enrique Milian (zanger, bassist), Mario Balaguer (gitaar, vocals) en Alberto López (drums). Zij ontmoetten elkaar als de backing groep van Georgie Dann in 1969. In 1971 richtten zij Epoca op en brachten ze één single uit: 'No Estoy Bien'. Als Santabárbara hadden zij meteen een grote nummer één hit in 1973 met 'Charly'.

Ik kocht de single 'Charly' / 'San José' toen voor 80 BEF tijdens enkele dagen verlof in België. De prijs van de vinylsingles was aan het stijgen door de wereldwijde petroleumcrisis.

Neil Sedaka is een Amerikaanse zanger, pianist, componist en producer.

Met de single 'Standing On The Inside' / 'Let Daddy Know' stond hij na lange tijd nog eens in de hitlijsten van 1973 genoteerd.

De Nederlandse groep Full House zou in 1976 nog een flinke hit scoren met de a-kant!

Mijn oudste singles (111)

Suzi Quatro, geboren als Susan Kay Quatro, is een Amerikaanse bassiste, zangeres en liedjesschrijfster, meestal strak in het lederen pak (of was het latex?) tijdens haar optredens.

In 1973 gonsde het van de glamrock- of glitterrockgeluiden van o.a. The Sweet, Mud, David Bowie, Marc Bolan & T. Rex, en Gary Glitter, toen daar ook nog Suzi Quatro bijkwam.

Haar single 'Can The Can' viel direct in het gehoor en werd geproducet en geschreven door Mike Chapman & Nicky Chinn.

Groot was mijn verbazing toen ik tijdens een kort verlof terug in België de b-kant opzette. Ik vond meteen 'Ain't Ya Somethin' Honey', geproducet door Mickie Most en geschreven door Quatro zelf, minstens even goed als de a-kant!

Redbone was een Amerikaanse rockband opgericht in 1969 in Los Angeles, Californië door de broers Pat Vegas en Lolly Vegas. De naam Redbone is een grappige Cajun term voor een persoon van gemengd ras. De leden van de groep waren een mengeling van Native Americans en muzikanten van Mexicaanse komaf.

De single 'We Were All Wounded At Wounded Knee' / 'Speakeasy' uit 1973 was de derde en laatste single van de groep die in mijn verzameling 45 toeren belandde.

De droevige geschiedenis van de Native Americans (die in mijn jeugd verkeerdelijk indianen werden genoemd) kende ik al sinds ik de film 'Soldier Blue' had gezien want op school werden dergelijke wantoestanden uit de geschiedenis doodgezwegen!

Het Bloedbad van Wounded Knee (Engels: Wounded Knee Massacre) is een bloedbad onder de oorspronkelijke, inheemse bevolking van Amerika aangericht door de Amerikaanse cavalerie op 29 december 1890, in het plaatsje Wounded Knee in South Dakota.

Kant A was in de Verenigde Staten geen succes maar wel in West-Europa omdat de meeste Amerikaanse radiostations een ban over het lied hadden uitgesproken. De waarheid kwetst ...

Als klap op de vuurpijl nam Redbone in Brussel de tram om hun nieuwste single te promoten! Op het einde van de videoclip zie je een meisje een sigaret roken. Ik heb nooit geweten dat er op de tram gerookt mocht worden!

The Rolling Stones brachten zowaar een ballade uit die meteen naar de hoogste regionen van de meeste hitlijsten opklom.
Jimmy Miller producete de single 'Angie' / 'Silver Train' die in 1973 werd uitgebracht.

Al heel snel werd gespeculeerd wie Angie was. Ging het lied over David Bowie's eerste vrouw Angela, Keith Richards' pasgeboren dochtertje Dandelion Angela, de actrice Angie Dickinson, of andere meisjes/vrouwen? Volgens Richards was de inspiratiebron zijn dochtertje, later herriep hij die bewering en zei hij dat de naam willekeurig was gekozen. Volgens Jagger legde hij extra sentiment in zijn stem omwille van zijn breuk met Marianne Faithfull. Wie zal het zeggen?

Nicky Hopkins speelde piano op de elpeeversie en Nicky Harrison arrangeerde de violen.

Demis Roussos (echte naam Αρτέμιος Ρούσσος (Artemios Ventouris-Roussos), was een Griekse zanger die in Alexandrië, Egypte werd geboren. Hij was eind jaren zestig zanger/bassist bij de progressieve rockgroep Aphrodite's Child waarin ook toetsenist Vangelis zat.

Begin jaren zeventig koos Demis Roussos voor een solocarrière en in 1971 had hij meteen prijs met 'We Shall Dance' en 'My Reason (Ma Musique)' (1972).

Toen ik de lange, hete zomer van 1973 in West-Duitsland doorbracht was Roussos niet uit de ether weg te slaan met 'Forever And Ever'. Op de b-kant staat 'Velvet Mornings'.

Ik kocht de single toen in het bijzonder voor mijn moeder zaliger en het lied doet mij altijd aan haar terugdenken maar ook aan mijn legerdienst.

Mijn oudste singles (110)

Mott The Hoople was een Britse rockband, actief van 1969 tot 1974, met occasionele reünies vanaf 2009.

'All The Way From Memphis' / 'Ballad Of Mott (March 26th '72, Zurich)' was de single die ik in 1973 kocht. Hun samenwerking met David Bowie op 'All The Young Dudes' had mij in 1972 bekoord maar dat lied had ik al op een verzamelplaat.

De band bestond uit:

Ian Hunter - vocals en gitaar;
Mick Ralphs - gitaar;
Verden Allen - keyboards;
Peter Overend Watts - bas;
Dale "Buffin" Griffin - drums.

Verbazingwekkend hoe goed de stem van Hunter lijkt op die van Bowie.

Astrid Nijgh (echte naam Astrid de Backer) is een Nederlandse zangeres die enkele jaren getrouwd was met de tekstschrijver van Boudewijn de Groot: Lennaert Nijgh. Ook na hun scheiding bleef ze zijn familienaam gebruiken.

De liedjes 'Ik doe wat Ik doe' / 'Voor je me morgen achterlaat' uit 1973 werden geschreven door Astrid èn Lennaert Nijgh.

Nederlandstalige singles hadden niet veel succes in Brussel want een tijd later (ik denk in 1974) kon ik het singletje al kopen voor de som van 39 BEF, tijdens de jaarlijkse koopjes.

Peter En Zijn Rockets hadden in 1973 daarentegen wel succes.

Tijdens mijn legerdienst in West-Duitsland was onze Belgische compagnie gelegerd in de bossen van Sankt-Tönis samen met Britse en Canadese eenheden in het raam van een NAVO-samenwerking.

Eenmaal per week kwamen we samen in onze kantine of de hunne en wisselden wij platen uit. Zij konden pochen met Roxy Music, T. Rex, Bowie en Slade en wij plaatsten daar de single 'Angeline (M'n Blonde Sexmachine)' / 'Allemaal Omhoog, Allemaal Omlaag' tegenover. Want Rob de Nijs met zijn 'Jan Klaassen de trompetter' was iets te soft voor die ruige kerels.

Ambiance troef want hoewel de Britten en Canadezen er geen snars van begrepen (behalve "sexmachine" en "Brigitte Bardot") brulden ze allemaal met volle borst mee.

♫♫♫ Oe, oe, oe ... olé! ♫♫♫

De b-kant heb ik niet gevonden op het wereldwijde internet.

Billy Preston (echte naam William Everett Preston) was een begenadigd Amerikaanse muzikant: toetsenist, zanger en liedjesschrijver die actief was in verschillende muziekstijlen zoals rhythm & blues, soul, funk, en gospel. Hij zag het levenslicht in Houston, Texas, maar groeide grotendeels op in Los Angeles, Californië.

Hij speelde samen met de grootste artiesten zoals o.a. The Beatles, The Rolling Stones, The Band, Nat King Cole, Little Richard, Eric Burdon, Ray Charles, George Harrison, Elton John, Eric Clapton, Bob Dylan, Sam Cooke, King Curtis, Steve Winwood, Sammy Davis Jr., Aretha Franklin, The Jackson 5, John Lennon (Plastic Ono Band), Quincy Jones, Mick Jagger, Richie Sambora, Sly Stone, Johnny Cash, Neil Diamond, Red Hot Chili Peppers en Ringo Starr (All-Starr Band). Hij bespeelde de Fender Rhodes elektrische piano en het Hammondorgel tijdens de "Get Back" sessies in 1969.

Billy Preston en Tony Sheridan zijn de twee enige artiesten die vermeld werden op een officiële uitgave van een plaat van The Beatles. Op het label van de 'Get Back' single staat er zelfs "The Beatles with Billy Preston"! In 1962 had hij de Fab Four leren kennen in Hamburg tijdens zijn tournee met Little Richard. Hij wordt soms de vijfde Beatle genoemd.

De single 'My Soul Is A Witness' / 'Space Race' uit 1973 was blijkbaar ook geen succes in onze contreien want na enkele maanden lag hij al in de rekken voor de luttele som van 19 BEF!

De a-kant is pure gospel en de b-kant een instrumentale compositie waarop Preston zich uitleeft op allerhande toetsen.

Mijn oudste singles (109)

Medicine Head is een Britse rockgroep die werd opgericht door John Fiddler en Peter Hope Evans in 1969.

Het succes liet op zich wachten tot 1973 met de singles 'One & One Is One' en 'Rising Sun' / 'Be My Flyer'. Het was deze laatste single die ik toen kocht. Tony Ashton was de producer van dienst.

Het muzikaal geluid kwam vanaf 1973 meer en meer uit Philadelphia overgewaaid en veroverde langzaam maar zeker de dansvloeren in de discotheken. In 1974 was het hek van de dam.

Aangezien ik in die periode een hevige danser was kocht ik een single van The Trammps: 'Love Epidemic' / 'I Know That Feeling'.

De veelkoppige zanggroep The Trammps liet zich muzikaal bijstaan op deze single door MFSB.
MFSB (afkorting van Mother, Father, Sister, Brother) was een band uit Philadelphia (R&B, funk, disco), opgericht door producers Gamble & Huff van het Philadelphia International Records platenlabel.

Hopla met de beentjes!

Maar de muziek uit de jaren zestig liet mij niet los want in 1973 kocht ik een heruitgave van The Moody Blues, uitgebracht door Decca in de reeks Golden Hit-Parade: 'Nights In White Satin' / 'Go Now' voor het bedrag van 72 BEF, een correcte prijs niettegenstaande de petroleumcrisis de kop opstak en het vinyl almaar duurder werd!

Op die legendarische a-kant hebben Chantal en ik ontelbare keren geslowd en op de b-kant was Denny Laine nog te horen, later voegde hij zich bij Wings.

De laatste single voor vandaag -uitgebracht in 1973- was 'My Name Is Nobody' / 'The Wild Bunch', uit de gelijknamige film met heerlijke muziek van grootmeester Ennio Morricone.

De western zag ik pas een jaar later en een nieuwe ster was geboren: Terence Hill! Hij acteert zonder complexen naast de grote Henry Fonda. Steve Kanaly, een Amerikaanse televisieacteur, voornamelijk bekend als Ray Krebbs uit Dallas, is hier voor het eerst te zien in een bijrol!

Mijn oudste singles (107)

In 1973 was er nog geen vuiltje aan de lucht en verkochten de singles van de flamboyante Engelse glamrockzanger als zoete broodjes.

De volgende single in de rij was 'Hello! Hello! I'm Back Again' / 'I.O.U.'.

En zoals zijn titel op de a-kant al voorspelde stond hij opnieuw in de toenmalige hitlijsten.

Verrassing alom toen Stephen Stills in 1973 samen met de groep Manassas de single 'Isn't It About Time' / 'So Many Times' uitbracht!

Chris Hillman, Dallas Taylor en Stills zelf waren producers van deze uitstekende schijf op 45 toeren.

Maakten ooit deel uit van deze supergroep: Al Perkins, Calvin "Fuzzy" Samuels, Chris Hillman, Dallas Taylor, Joe Lala, Paul Harris, Roger Bush, en Stephen Stills.

Stills componeerde de a-kant en voor de b-kant kreeg hij hulp van Chris Hillman.

Ook deze single kocht ik tijdens mijn legerdienst in West-Duitsland.

De volgende single die ik in 1973 kocht kwam ook uit West-Duitsland. Manfred Mann's Earthband had toen een radiohit met 'Joybringer' / 'Can't Eat Meat'.

De a-kant is gebaseerd op 'Jupiter' uit Gustav Holst's 'Planet Suite' en met de titel van de b-kant moet ik altijd lachen want tijdens mijn vier maanden legeropleiding in Mechelen was Paul Vanden Boeynants minister van Landsverdediging en wij hebben nooit zoveel vlees als toen gegeten. Er zaten zelfs worsten in de broodjes die wij kregen als ontbijt! Als ondernemer was hij vóór zijn politieke carrière namelijk actief in de vleesindustrie.

Maar in 1973 hunkerde ik nog altijd naar die geweldige muziek uit de jaren vijftig en zestig.

Dankzij een heruitgave kon ik de single 'Rag Mop' / 'Hey! Ba-Ba-Re-Bop' van Lionel Hampton op de kop tikken.

Lionel Hampton was een Amerikaanse jazz vibrafonist, pianist, drummer, percussionist en orkestleider.

'Rag Mop' kende ik al van de cover van The Jaye Bros en bij de b-kant uit 1946 (!) moet ik altijd aan de verkoopsters van de Priba denken! 😄

Mijn oudste singles (106)

Aan Gary Glitter ga ik niet te veel woorden vuil maken want na zijn muzikale periode is hij in ongenade gevallen.

In 1973 was er nog geen vuiltje aan de lucht en werd de single 'Do You Wanna Touch Me? (Oh Yeah!)' / 'I Would If I Could But I Can't' regelmatig op de radio gedraaid en was de glamrocker in de hoogste regionen van de hitlijsten terug te vinden.

Ook in West-Duitsland waar ik toen acht maanden verbleef voor mijn militaire dienstplicht.
 De titel van het lied voelt nu heel wrang aan. 

De single 'Summer (The First Time)' / 'Childhood - 1949' van Bobby Goldsboro uit 1973 was van een heel andere orde dan de platen van Gary Glitter.

Het idee van het lied werd uit hetzelfde vaatje getapt als 'Het werd zomer' uit 1977 (cover van 'Und es war Sommer' - Peter Maffay - 1976) van Rob de Nijs. In 1975 zou Jean-Claude Borelly's geïnspireerd worden door de melodie voor zijn instrumentale hit 'Dolannes Mélodie'.

En dat het een lange, hete zomer in 1973 was in West-Duitsland zou ik heel snel aan den lijve ondervinden want dat continentaal klimaat was ik niet gewoon.

Veel verlofdagen had ik niet tijdens mijn legerdienst en dus trok ik mij op aan de muziek. Mijn taak was intussen de dorstigen laven in de kantine samen met mijn collega Lucien en dat beviel mij best.

Ook Donna Hightower profiteerde van dat warm seizoen want haar single 'Summer Shades' / 'We're The Same' verkocht toen ook redelijk goed.

Dit was de vierde en meteen laatste single van de Amerikaanse zangeres die toen in Spanje verbleef. Haar discografie werd aangevuld met elpees.

Net zoals Donna Hightower kwam de volgende groep ook uit Spanje.

Mocedades is een Spaans-Baskische popgroep die in 1973 deelnam aan het Eurovisiesongfestival. Dit deden zij met 'Eres tú'. Het lied eindigde als tweede achter de Luxemburgse winnares Anne-Marie David, maar werd later wel de morele winnaar. Het lied werd een wereldwijde hit en bereikte zelfs de top 10 in de Amerikaanse Billboard Hot 100. In 2005 werd het verkozen tot één van de 14 beste songfestivalliedjes in de televisie-uitzending 'Congratulations'.

Eerlijkheidshalve moet ik eraan toevoegen dat ik het festival toen niet op televisie heb kunnen volgen en dat ik de single ook niet in dat jaar heb gekocht maar wel in 1996. Ik betaalde toen voor 'Eres tú' / 'Dime Señor' maar liefst 150 BEF, het dubbele van de prijs in 1973.

Want deze historisch single mocht niet ontbreken in mijn verzameling!

Mijn oudste singles (105)

Euson (echte naam Julio Bernardo Euson) is een Nederlands-Arubaanse zanger, liedjesschrijver en occasioneel acteur, die naar Nederland uitweek in 1962. Hij begon zijn muzikale carrière onder de naam J.B. Euson.

Hij kwam al tweemaal voor in deze reeks. De derde single van hem die in mijn verzameling steekt is 'Leon' / 'And I Love You So'. De a-kant is een prachtige compositie van Phillip Goodhand-Tait die handelt over een verloren gegane vriendschap en de b-kant is een gevoelig liefdeslied van de hand van Don McLean!

Roberta Flack (geboren als Roberta Cleopatra Flack) was een Amerikaanse soulzangeres en liedjesschrijfster.

Ze had al een paar duetten gezongen met o.a. Les McCann en Donny Hathaway toen ik in 1973 haar nieuwste single hoorde.

Ik was meteen weg van 'Killing Me Softly With His Song' / 'Just Like A Woman'. Geen zelfgeschreven nummers want de a-kant is een compositie van Charles Fox en Norman Gimbel die zij arrangeerde en de b-kant is natuurlijk van de hand van Bob Dylan.

De tekst van 'Killing Me Softly With His Song' werd geschreven in samenwerking met Lori Lieberman nadat zij werd geïnspireerd door een optreden van Don McLean eind 1971. Zij werd daarvoor niet gecrediteerd door Fox en Gimbel en Lieberman bracht dan maar haar versie uit in 1972, zonder succes.

Wie met de meeste pluimen ging lopen was Roberta Flack en in 1996 zouden The Fugees met Lauryn Hill als leadzangeres ook veel bijval kennen.

Op de b-kant kreeg ze bijstand van Donny Hathaway (arrangeur) en
van Eumir Deodato die de violen arrangeerde.

De single '(I Think I Must Be) Dreaming' / 'Ain't No Woman (Like The One I've Got)' van de Four Tops werd in sommige landen reeds uitgebracht in 1972.

In 1973, tijdens mijn legerdienst in West-Duitsland, hoorde ik de b-kant een paar keer op de radio zodat ik de single kocht.

De Four Tops waren altijd een van mijn favoriete soulgroepen.

Toen zij in 1967 optraden in Bosvoorde was ik jammer genoeg iets te jong (net geen zestien) en mocht ik niet binnen in het Hooghuis. Sindsdien kocht ik zoveel mogelijk elpees van de groep.

Geordie was een hard/glam-rockband uit Newcastle upon Tyne, North East England, die werd opgericht in 1971 onder de naam U.S.A. (!) De groep veranderde die naam in Geordie in 1972.

Maakten ooit deel uit van de band: Brian Gibson, Brian Johnson (zeer krachtige stem en later bij AC/DC), Dave Robson, David Whittaker, Rob Turnbull, Steve Dawson, Terry Wilson-Slesser, Tom Hill, en Vic Malcolm.

De single 'All Because Of You' / 'Ain't It Just Like A Woman?' uit 1973 kocht ik in Rheindahlen (West-Duitsland) en ik kan jullie verzekeren dat was een veel gevraagd nummer in de kantine!

Hun ruige klank deed mij aan Slade denken. Op de b-kant herken je duidelijk de stijl van AC/DC.

Mijn oudste singles (104)

The Dizzy Man's Band was een plezierige Nederlandse popgroep uit Zaandam opgericht rond zanger Jacques Kloes, die lange tijd met mij bevriend was op Facebook, tot aan zijn overlijden.

De originele bezetting van de band was: Dick Buysman, Jacques Kloes, Herman Smak, Dirk van der Horst, Klaas Versteeg, Karl Kalf, Joop Tromp, and Bob Ketzer.

In de beginperiode namen ze CCR als voorbeeld ('Tickatoo') en iets later het kopergeluid van Blood, Sweat & Tears ('A Matter Of Facts' en 'Jumbo'). Nog later ontwikkelden ze een eigen stijl maar altijd met humor. De zeer krachtige stem van Kloes was een rode draad doorheen al hun singles.

De single 'The Show' / 'Why Don't You Dance' was een grote hit in 1973. Op de a-kant wordt er zelfs gejodeld! Joechei ...

Dave Edmunds (echte naam David William Edmunds) is een
Welshe zanger, gitarist en platenproducer uit Cardiff.

Vorig jaar nog ten onrechte dood verklaard maar hij overleefde het!

In de jaren zestig maakte hij nog deel uit van Love Sculpture (waar hij bijna alle instrumenten voor zijn rekening nam!) en in de jaren zeventig en tachtig speelde hij bij Rockpile samen met Billy Bremner, Nick Lowe, en Terry Williams.

In 1973 bracht hij de single 'Born To Be With You' uit en op de b-kant kreeg hij hulp van de Welsche gitarist die ook in Love Sculpture zat, Micky Gee: 'Pick Axe Rag' (Instrumental).

Ik betaalde er toen 85 BEF voor, wat in die tijd redelijk veel geld was want door de petroleumcrisis was de prijs van het vinyl gestegen!

De a-kant is een compositie van Don Robertson, oorspronkelijk opgenomen door The Chordettes als 'Born To Be With You' / 'Love Never Changes' in 1956. Het arrangement van Edmunds doet hier enorm veel denken aan Phil Spector. De b-kant is een instrumentale compositie van Micky Gee.

Electric Light Orchestra (of ELO in het kort en tegenwoordig heet de groep Jeff Lynne's ELO) is een Britse rockgroep die ontstond uit The Move, een rockgroep ui Birmingham, Engeland.

In eerste instantie maakte Roy Wood nog deel uit van de band maar al snel nam Jeff Lynne de teugels in handen.

Ekseption had Beethoven al gecoverd in 1969 ('The Fifth') en in 1973 was Lynne zo slim de Vijfde van Beethoven bij de intro even te laten horen gevolgd door de bekende compositie van Chuck Berry die reeds door The Beatles onder handen was genomen.

Reeds na een eerste beluistering was ik helemaal weg van deze versie. De single 'Roll Over Beethoven' / 'Queen Of The Hours' vond al heel snel zijn weg naar mijn verzameling! De b-kant vind ik minder toegankelijk.

Sharif Dean (geboren als Sharafeddinne Kharroubi or Cherifeddine Kherroubi) was een Frans-Algerijnse zanger en liedjesschrijver die lange tijd in België verbleef.

Dé zomerhit van 1973 was zonder twijfel 'Do You Love Me?' met op de b-kant 'In The Summer Holidays'.

Veel vakantie had ik niet in 1973 want ik was toen gelegerd in West-Duitsland en ik had amper enkele verlofdagen tussen maart en oktober. Op de a-kant werd ik getriggerd door een frêle stem van een vrouw die niet op de single stond afgebeeld en zelfs haar naam werd nergens vermeld.

Het heeft mij jaren gekost om erachter te komen dat zij de Belgische studiozangeres Evelyne D'Haese was.

'Do You Love Me?' is de eerste Belgische plaat die de nummer 1-positie behaalt in een Nederlands jaaroverzicht. De Belgische producer was Jean Huysmans.

Mijn oudste singles (103)

Chi Coltrane is een Amerikaanse singer/songwriter en pianiste, geboren in Racine, Wisconsin (Verenigde Staten). Ze brak door in Europa in 1972 met het gospelachtige 'Go Like Elijah'. Ondanks haar krachtige stem deed die single weinig of niets in haar vaderland. Ze week dan maar uit naar ons continent en verblijft beurtelings in Zwitserland en Duitsland.

Haar vierde single was 'Who Ever Told You' / 'Myself To You' en die werd snel aan mijn verzameling toegevoegd onder de letter C.

Op de b-kant nam ze wat gas terug en zingt ze een rustige ballade.

Roger Daltrey, de leadzanger van The Who, zette in 1973 een zijstapje in de muziekwereld en zijn solo debuutsingle was meteen een schot in de roos!

'Giving It All Away' / 'The Way Of The World' werd geproducet door Adam Faith en de a-kant is een compositie van David Courtney en Leo Sayer terwijl de b-kant werd geschreven door Adam Faith en David Courtney.

Met zulke geloofsbrieven kun je moeilijk floppen. Velen onder ons dachten in eerste instantie dat zijn hit "Sail Away" heette.

Kiki Dee (echte naam Pauline Matthews) was ooit een van de weinige blanke acts op het Tamla Motown platenlabel. De Britse zangeres zong zowel solo als met de Kiki Dee Band en zou later nog een gelegenheidsduo vormen met Elton John.

In 1973 coverde ze 'Amoureuse' van Véronique Sanson en alhoewel ze in het Engels zong behield ze de Franse titel. Het origineel uit 1972 stak al in mijn collectie en als ik eerlijk mag zijn heb ik toch een lichte voorkeur voor deze cover.

Op de b-kant van de single staat 'Rest My Head', een compositie van Kiki Dee zelf.

Deze single werd uitgebracht door The Rocket Record Company, het platenlabel opgericht in 1972 door Elton John, Bernie Taupin, Gus Dudgeon, en Stephen Brown. De producer van het schijfje was natuurlijk Elton John.

Eumir Deodato De Almeida, de Braziliaanse muzikant, componist, arrangeur, producer, en artiest werd in 1973 in onze contreien bekend als Deodato met zijn single 'Also Sprach Zarathustra (2001) / 'Spirit Of Summer'.

De a-kant is een machtige compositie van Richard Strauss die in 1968 werd gebruikt in de film '2001: A Space Odyssey' van Stanley Kubrick. Hier vond Deodato zijn inspiratie en de b-kant nam hij zelf voor zijn rekening.

De elpeeversie van 'Also Sprach Zaratustra (2001)' duurt zelfs iets meer dan 9 minuten!