Mijn oudste singles (259)

Mijn oudste singles (259)

Chris Hodge (echte naam: Christopher Alan Hodge), alias The Sunshine Kid, is een Engels rockzanger en liedjesschrijver.
Nadat hij werd ontdekt door Yoko Ono en Ringo Starr tekende hij een platencontract bij Apple Records en bracht hij zijn eerste single uit in juni 1972 die gaat over een ongeïdentificeerd vliegend object (UFO).
'We're On Our Way' / 'Supersoul' kocht ik in 1994 in een gespecialiseerde platenzaak voor 150 BEF!
Geen hit in het Verenigd Koninkrijk, slechts een hitje in de Verenigde Staten maar vooral veel gedraaid op de Nederlandse radiozenders.
Na 1974 hield hij het voor bekeken en wat er nu van hem geworden is heb ik niet kunnen achterhalen.
Mijn lijstje met singles/elpees die ik nog graag had gekocht werd almaar kleiner. Het is pas dankzij de komst van de compact disc dat ik die verlanglijst heb kunnen inkorten van ongeveer 250 tot 19!
Neil MacArthur (echte naam: Colin Blunstone) maakte in de jaren zestig deel uit van The Zombies. Toch bracht hij in 1969 solo een single uit met een aardige cover van 'She's Not There' (een hit voor The Zombies in 1964/65) en op de achterkant 'World Of Glass'.
Deze single was gelukkig minder duur dan die van Chris Hodge en voor 75 BEF mocht ik het schijfje mee naar huis nemen.
Met een angstaanjagende psychedelische intro die lijkt op een UFO die aan het landen is!
Als Colin Blunstone bracht hij solo enkele parels uit en later is hij te horen als gastzanger bij o.m. Dave Stewart en Barbara Gaskin, Mike Batt, The Alan Parsons Project en Keats. Hij bracht ook nog muziek uit samen met zijn makker Rod Argent (ook een voormalig lid van The Zombies).
Voor John Terra (geboren in 1951 als Johnny Terwingen in Maasmechelen, toen nog Mechelen-aan-de-Maas) heb ik altijd een boontje gehad. Niet alleen vanwege ons geboortejaar maar omdat Chantal en ik een optreden van hem en zijn orkest zagen in het Cultureel Centrum van Oudergem op 13 november 1971. Hij was er getuige van dat wij op zijn slow een koppel werden. Ondertussen zijn wij al meer dan 55 jaar samen (waarvan 51 jaar gehuwd)!
Die slow zal waarschijnlijk 'Wight Is Wight' zijn geweest, zijn cover van de hit van Michel Delpech, al ben ik niet 100% zeker. 't Is ook al zo lang geleden.
In 1994 kocht ik zijn single 'Ik weet niet waarom.....' / ''t is niet moeilijk om gelukkig te zijn' uit 1982 in diezelfde platenzaak voor 60 BEF.
De a-kant is een mooie cover van 'Il cuore è uno zingaro' van Nicola di Bari uit 1971 (Winnaar van het Festival van San Remo).
De film 'La Maison' uit 1970 heb ik helaas nooit gezien met in de hoofdrollen Michel Simon, Patti D'Arbanville, Paul Préboist, Alain Libolt, en Anémone.
De muziek daaruit kende ik wel via de Wallace Collection die in 1970 de volledige soundtrack voor hun rekening namen. De single daaruit was 'Parlez-Moi D'Amour' / 'Stop Teasing Me' die ik pas in 1994 terugvond in een gespecialiseerde platenzaak voor het bedrag van 75 BEF.
De a-kant is een prachtige cover van 'Parlez-moi d'amour' gecomponeerd door Jean Lenoir, die het lied schreef voor zijn grote liefde Mistinguett. Door een ruzie bleef het echter vijf jaar in de lade liggen tot Lucienne Boyer het in 1930 op 78 toeren uitbracht met het gekende succes. En die versie kende ik via mijn moeder zaliger!
Ik ben niet alleen van maandag tot vrijdag met muziek bezig maar ook in het weekend.
The Web was een Britse jazz/blues band. De groepsnaam werd ingekort tot "Web" voor hun laatste elpee uit 1970 om te evolueren tot de progrockgroep Samurai!
In 1969 bracht de groep twee grappige singles uit: 'Baby Won't You Leave Me Alone' en 'Monday To Friday' / 'Harold DubbleYew'. En die laatste single kon ik in 1994 bemachtigen voor de prijs van 75 BEF.
Kenmerkend voor de groep is het gebruik van de dwarsfluit, na de saxofoon ook mijn favoriet muziekinstrument.



















































































