Mijn oudste singles (275)

Mijn oudste singles (275)

Vandaag komt er een einde aan de 64 singles die ik in 1995 kreeg van iemand die zijn vinylcollectie van de hand deed.
Er stak een single tussen van een groep waar ik nog nooit van gehoord had.
Discogs leert mij nu het volgende:
"The Fatal Flowers was een invloedrijke rockband opgericht in Amsterdam in 1984 door Henk Jonkers, Richard Janssen, Dirk Heuff en Marco Braam. De groep werd al snel een van de leidinggevende alternatieve rockbands in Nederland gedurende de jaren tachtig, dankzij hun energieke live optredens en goede kritieken van beroepsmensen."
De single 'Rock And Roll Star' (Producer Mick Ronson)/ 'No Expectations' (Mick Jagger/Keith Richards) werd uitgebracht in 1988.
De b-kant heb ik enkel teruggevonden in een live versie van het radioprogramma "2 Meter Sessie" van 22 juni 1987 en gekoppeld aan het nummer 'Fun Fun Fun'.
De sound en de haardracht uit de jaren zeventig waren opnieuw "in"!
Cerise Ferrié is een Franse zangeres van de jaren 1980, waar zelfs Discogs niets weet over te zeggen, enkel dat haar onderstaande single tussen €2 en €7 waard is.
Op het internet heb ik dit gevonden: "Ze is hoofdzakelijk bekend om haar nummers die een mengeling zijn van funk, boogie en synthpop."
En ja hoor, haar single 'Matin Matin' / 'Stand By' uit 1988 stak ook tussen die "erfenis" van 64 plaatjes op 45 toeren die ik in 1995 kreeg.
Niet bepaald mijn kopje thee, maar ja ...
Bij de laatste singles uit die zogenaamde erfenis van 64 schijfjes die ik in 1995 kreeg zijn er twee van Fleetwood Mac, niet de Britse groep uit de periode 1967-1973 maar de Amerikaanse band uit de tweede helft van de jaren 1980. De blues werden achterwege gelaten en de groep sloeg een populaire muzikale richting in, vooral door de komst van Lindsey Buckingham en Stevie Nicks.
In 1987 hadden ze enorm veel succes met 'Everywhere' / 'When I See You Again'.
De voorlaatste single uit die zogenaamde erfenis van 64 plaatjes die ik in 1995 kreeg was er ook een van Fleetwood Mac.
In 1988 bracht de groep 'Isn't It Midnight' / 'Mystified' uit, net als de vorige single getrokken uit de elpee 'Tango In The Night' (1987).
Lindsey Buckingham verliet de groep net na die langspeelplaat en het is Christine McVie (Perfect) die op beide kanten de zang voor haar rekening nam.
Het jaar 1995 was een bijzonder jaar want niet alleen kreeg ik toen 64 singles en op de koop toe kocht ik dat jaar geen enkel 45-toerenplaatje, zelfs geen kerstsingle!
De allerlaatste single uit die "erfenis" was 'One More Night' / 'I Like The Way' van Phil Collins.
Hij werd geboren als Philip David Charles Collins en is een Britse pop/rock muzikant (drummer, zanger, pianist), liedjesschrijver en acteur, die in 1970 lid werd van Genesis als drummer en na het vertrek van Peter Gabriel in 1975 er ook de zanger van werd. Vanaf 1981 combineerde hij een solocarrière met zijn taak bij Genesis.
In 1964 woonde hij als veertienjarige knaap het optreden van The Beatles mee dat te zien (en vooral te horen is: Beatlemania!) in de zwart/wit film 'A Hard Day's Night' en hij speelde zelfs in 1970 mee op de elpee 'All Things Must Pass' van George Harrison. Zijn percussiewerk werd echter tot grote teleurstelling van Collins niet op het album gebruikt.
En daarmee is er een eind gekomen aan het bespreken van die 64 singles die ik in 1995 kreeg! Op naar het jaar 1996.






















































































