Berichten van 7 september 2026 tot 13 september 2026

Mijn oudste singles (281)

In de reeks "Mijn oudste singles" maak ik een sprong van 2005 naar 2012 want in de periode tussen 2006 en 2011 kocht of kreeg ik geen enkele vinylsingle. Ik was toen druk bezig de hiaten in mijn muziekverzameling op te vullen met cd's.
In 2012 (op 28 augustus om precies te zijn) kreeg ik van mijn Facebookvriend Stroff zijn single 'Je t'aime bien' / 'Incendiaire teenager' die hij in 1983 had uitgebracht op het POGO platenlabel.

Ik klasseerde het plaatje, na beluistering natuurlijk, meteen naast 'Wild Cat Daddy', een single die ik in 1997 had gekregen.

Helaas niet gevonden op YouTube maar het hoesje plaats ik wel hieronder.

'Je t'aime bien' is een vertaling van 'Ik heb je graag' van Raymond van het Groenewoud en 'Incendiaire teenager' is een tekst van wijlen Milou Boelens waar Stroff muziek op schreef.

Goeiemorgen, Stroff (mijn facebookvriend)!

Op 24 oktober 2012 kreeg ik van ene H.H. uit Nederland een bijzondere E.P. met de post toegestuurd! Die persoon had mijn blog op het Seniorennet ontdekt via de unieke link https://blog.seniorennet.be/djmico1951.

Het was een plaatje met Keltische muziek dat onder de naam "Sonj Euz Breiz" (Liederen uit Bretagne) was uitgebracht door Bagad Morgaz (soms ook Bagad Mor Gaz). Jaartal onbekend en met veel doedelzakmuziek!

A1: Bal De Jugon
A2: Jabadao
A3: An Dro
B1: An Aotrou Koad Ar Scorn
B2: Gavotte Rouzig

De groepsnaam betekent letterlijk "groupe la pieuvre" of "octopussy band", inktvisgroep in feite. Misschien was het een achtkoppige groep?

Ik heb slechts twee tracks van de band teruggevonden op YouTube. Als derde plaats ik hieronder 'Gavotte Rouzig', een traditionele dans uit Bretagne, van een andere groep.

Het tweede plaatje dat ik op 24 oktober 2012 vanuit Nederland door H.H. kreeg toegestuurd was een soundtrack op E.P. van Daniel White (componist): "Belle et Sebastien" (1965). Het jongetje dat hier heel ontroerend zingt is Mehdi El Glaoui. De teksten zijn van Cécile Aubry.

Er staan vijf liedjes op:
'Belle'
'Je pars'
'Belle et Sébastien'
'Un jour tu sauras'
'Générique'.

Het derde en laatste plaatje dat ik op 24 oktober 2012 van H.H. uit Nederland kreeg was ook een bijzondere single met slechts één liedje:
Corry Brokken en De Hi-Five introduceren de BP Super Mix Song, een zogenaamde novelty song uit 1962.

Het is een promotionele plaat om de verkoop van de nieuwe BP Super Mix benzine te stimuleren!
Niet bepaald milieuvriendelijk als je het mij nu vraagt. Maar misschien was die Super Mix benzine minder vervuilend?

Corry Brokken (echte naam: Cornelia Maria Brokken) was een Nederlandse zangeres, radio- en TV-presentatrice en juriste. Zij vertegenwoordigde Nederland op het Eurovisiesongfestival in 1956, 1957 (Winnares met 'Net als toen') en in 1958.

De Hi-Five was een Nederlandse vocale groep die actief was van 1959 tot 1973. De achtergrondzangers waren Dick Doorn, Harry de Groot, Jan Ceulemans (niet onze voormalige Rode Duivel!), Pierre Biersma, en Wim Scholte.

Mijn oudste singles (280)

Vandaag maak ik een sprong van 1997 naar 2005 want van 1998 t.e.m. 2004 kocht of kreeg ik geen enkele vinylsingle want sinds 1993 was ik muziek aan het kopen op compact disc, in het begin vooral liedjes die in mijn verzameling nog ontbraken.

In 2005 kreeg ik dus een zeldzaam schijfje van twee artiesten uit de jaren vijftig. Op kant A stond Gene Kelly (echte naam: Eugene Curran Kelly), een Amerikaanse danser, acteur, zanger, choreograaf, regisseur en producer. Hij werd geboren op 23 augustus 1912 in Pittsburgh, Pennsylvania. Het liedje dat hij vertolkte in een film kent iedereen: 'Singin' In The Rain' en op de keerzijde staat Debbie Reynolds met 'You Are My Lucky Star'. Beide liedjes komen uit de film "Singin' in the Rain" (1952).

De single is een heruitgave uit het jaar 1972, waarschijnlijk uitgebracht n.a.v. de twintigste verjaardag van de film of zou het gebruik van 'Singin' In The Rain' in de film "A Clockwork Orange" (1971) daarmee te maken hebben gehad?

De volgende single die ik in 2005 kreeg was een E.P. (Extended Play), een plaatje op 45 toeren maar met vier liedjes i.p.v. twee.

Marie Laforêt bracht in 1969 zo'n E.P. uit. Haar echte naam was Maïténa Marie Brigitte Douménach, een Franse actrice, zangeres, schrijfster en tekstschrijfster, eigenares van een galerij en veilingmeesteres. In 1978 verhuisde ze naar Genève en bekwam ze de Zwitserse nationaliteit.

De vier liedjes zijn 'Mon amour, mon ami' / 'Sébastien' / 'Je suis folle de vous' / 'Mon village au fond de l'eau'.

Los Incas was een folkgroep opgericht in 1956 door de Argentijnen Carlos Ben-Pott, Ricardo Galeazzi, Jorge Milchberg en de Venezolanen Elio Riveros en Narciso Debourg. Andere leden waren: Mariano Uña Ramos, Jorge Cumbo, Juan Dalera, Carlos Arguedas, Julio Arguedas, Alfredo De Robertis, Emilio Arteaga, Hernán Pagola, Martín Torres, Pablo Trosman, Lucho González, Chango Farías Gómez, Rob Yaffee, Olivier Milchberg.

Zij werden bekend in West-Europa en de rest van de wereld door Paul Simon die in 1970 een instrumentale track uit 1963 van de band gebruikte voor 'El Condor Pasa (If I Could)' van Simon & Garfunkel.

N.a.v. dat wereldsucces bracht de Nederlandse platenmaatschappij Philips de single van Los Incas uit in 1970: 'El Cóndor Pasa' / 'O'Cangaceiro'. En dat plaatje kreeg ik in 2005 van iemand die geen platenspeler meer had.

Het laatste plaatje voor vandaag is ook een bijzonder schijfje voor mij want de muziek is bluegrass en komt uit een merkwaardige film die ik meermaals zag!

Eric Weissberg & Steve Mandel waren de uitvoerders van die instrumentale muziek.

Eric Weissberg was een Amerikaanse zanger en bespeler van de banjo, gitaar, dobro en fiddle (een soort viool).
Steve Mandel was een Amerikaanse bluegrass-gitarist en banjospeler. Als studiomuzikant is hij o.a. te horen op platen van Judy Collins en John Denver.

'Dueling Banjos' (from "Deliverance") / 'End Of A Dream' uit 1972 kreeg in 2005 een bijzonder plaatsje in mijn verzameling vinyl op 45 toeren.

Kijk, van dat soort muziek word ik echt vrolijk! 

Mijn oudste singles (279)

De volgende single die ik in 1997 kreeg kwam van een "supergroep" genaamd Supertramp.

Supertramp was een Brits/Amerikaanse rockband, opgericht in Londen in 1969. Opgeheven in 1988, herenigd met tussenpozen van 1996 tot 2002, en heropgericht in 2010/11 voor een Europese tournee.

De groep heb ik nooit live gezien maar wel John Helliwell (houtblazers, keyboards, backing vocals) toen hij deel uitmaakte van de Nederlandse groep E. Derix Quartet ft. J.A. Helliwell op een jazzconcert in Blankenberge op 22 november 2013. Met een "meet and greet" achteraf en hij was zo vriendelijk zijn cd 'Crème Anglaise' die ik toen kocht te signeren. Hij bespeelde toen op meesterlijke wijze de saxofoon, dat heerlijk Belgisch instrument dat wij danken aan Adolphe Sax uit Dinant.

Die single was 'It's Raining Again' / 'Bonnie' uit 1982 waarvan de a-kant heel vaak gedraaid wordt op de radio als de weerman regenachtig weer heeft voorspeld.

Visage was een groep pioniers van het "New Romantic movement". De synth-popgroep Visage zag het levenslicht in 1978 in de Londense club Blitz, een verzamelpunt van neo-glam muzikanten dat in sterk contrast stond met de overwegende punkmentaliteit die op dat ogenblik overheerste.

Maakten ooit deel uit van die veelkoppige groep: Andy Barnett, Barry Adamson, Billy Currie, Dave Tomlinson, Gary Barnacle, John McGeoch, Lauren Duvall, Logan Sky, Lorraine, Midge Ure, Robin Simon, Ross Tregenza, Rusty Egan, Steve Barnacle, en Steven Harrington.

De single 'Fade To Grey' / 'The Steps' uit 1980 kreeg ik van een kameraad die in 1997 samen met mij deel uitmaakte van onze gymclub. Hij had geen platenspeler meer en besliste toen zijn kleine verzameling 45-toeren plaatjes dan maar van de hand te doen.

"Devenir gris" zongen de Britten en dat was heel toepasselijk want sinds mijn vijftigste kreeg ik te maken met dat fenomeen. Mijn grijze haarkleur is nu na haast vijfentwintig jaar helemaal wit geworden.

De b-kant is een bizar stukje instrumentale muziek van Midge Ure dat perfect zou passen in de soundtrack van een griezelfilm. 

Het duo Yarborough & Peoples had in 1980 een grote hit met 'Don't Stop The Music' / 'You're My Song', een single die ik pas in 1997 kreeg van een kameraad die geen platenspeler meer had.

Hun debuutsingle was meteen een schot in de roos. Yarbrough & Peoples kwam uit Dallas, Texas. Toetsenist/liedjesschrijver Cavin Yarbrough en Alisa Peoples kenden elkaar al sinds hun prille jeugd toen ze als kinderen samen pianoles kregen. Als volwassenen vormden ze een muzikaal partnerschap en d.m.v. The Gap Band ontmoetten ze elkaar en tekenden ze een contract in Los Angeles met de muzikale ondernemer Lonnie Simmons van Total Experience Productions.

Op 18 januari 1987 trouwden Cavin en Alisa in Las Vegas (Nevada) en gingen terug van Los Angeles naar Dallas. In 2009 waren ze nog in de musical 'Blind Lemon Blues' in een theater in New York te zien. Het echtpaar leidde als muziekproducenten het bedrijf "Yarbrough and Peoples Productions". 

De laatste vinylsingle voor vandaag en tevens de laatste die ik in 1997 kreeg was een heel bijzondere uit 1981. 'Wild Cat Daddy' / 'Rockabilly Music' stak in een hoesje getekend door Ever Meulen, de huistekenaar van HUMO!

Stroff (echte naam: Freddy Denis) was een Belgische rock-'n'-roll artiest uit de jaren zestig in de Brusselse scene. Alhoewel er geen opnames zijn uit die periode, bracht hij slechts één elpee uit en een handvol singles begin jaren tachtig. Hij heeft enkele pseudoniemen zoals Denis Vinson, zijn eerste artiestennaam als zanger van The Fellows (1964) of Wolff, maar ik ken hem vooral als Stroff Denis, mijn facebookvriend sinds 2011. Hij is nu actief als kunstenaar.

Beide songs van de single staan ook op zijn album 'Stroff' en daarop speelden volgende muzikanten mee: Yvan De Souter (bas); Jean Pierre Onraedt (drums); Burt Blanca (gitaar, saxofoon); en zanger Stroff natuurlijk. Producer van de elpee was Burt Blanca.

Tot zover alle 14 singles die ik in 1997 kreeg, want ik kocht er toen geen enkele ... zelfs geen kerstsingle!

Beide kanten van de single staan netjes na elkaar op YouTube!

Bonjour Stroff Denis et Jean-Pierre Onraedt (allebei mijn facebookvrienden)!

Mijn oudste singles (278)

De volgende single die ik in 1997 kreeg was er een van Nik Kershaw (echte naam: Nicholas David Kershaw), een Britse zanger, componist en multi-instrumentalist.

'I Won't Let The Sun Go Down On Me', met op de b-kant 'Dark Glasses', was een grote hit in 1983.

Op het hoesje staat gewoon 'I Won't Let The Sun Go Down' gedrukt. Kwestie van een beetje inkt te besparen? 😜

Tussen dat pakketje van 14 singles dat ik in 1997 kreeg stak ook een schijfje van John & Yoko uit eind 1983.

Op de a-kant John Lennon met 'Nobody Told Me' en geflankeerd op de b-kant door Yoko Ono met 'O' Sanity'.

Beide songs komen uit 'Milk and Honey', het zesde en laatste collaboratieve album van John Lennon en Yoko Ono, uitgebracht in januari 1984. De single was de voorloper van die elpee.

De b-kant duurt slechts iets meer dan één minuut en het lied wordt abrupt afgebroken. Het staat als laatste op kant A van de langspeelplaat. 

Rheingold was een Duitse New Wave groep die bestond uit Bodo Staiger (zang, gitaar), Lothar Manteuffel (teksten) en Brigitte Kunze (toetsen). De band werd vernoemd naar de opera van Richard Wagner.

De single 'Dreiklangs-Dimensionen' / 'Rendezvous' werd in sommige landen al in 1980 uitgebracht maar met een andere b-kant.

Op 'Rendezvous' zingen de Duitsers zowaar een paar zinnen in het Frans! De song doet mij een beetje denken aan 'Euro-Vision' van Telex (Belgische inzending op het Eurovisiesongfestival van 1980).

Het mooie hoesje is van de hand van Bodo Staiger. 

De laatste single voor vandaag die ik in 1997 kreeg is een curiosum uit 1981. In sommige landen werd het schijfje al in 1980 uitgebracht: 'Double Dutch Bus' / 'Double Dutch (Instrumental)'.

Frankie Smith (echte naam: Franklyn Leon Smith) was een Amerikaanse soul- en funkzanger, liedjesschrijver, en producer die begon als songwriter voor The O'Jays en The Spinners.

Zijn 'Double Dutch Bus' was enorm populair bij de toenmalige jeugd door het gebruik van een nonsensicale tekst die bestond uit dieventaal (of straattaal) die later rappers als Snoop Dogg en E-40 sterk zou beïnvloeden. 

Mijn oudste singles (277)

Tussen die 14 singles die ik in 1997 kreeg stak een plaatje van Gemini, een alias van Kick Dandy (echte naam: Frans De Schrijver, geboren in Teralfene) die het meest bekend was onder zijn pseudoniem Tony Winter.

In 1975 toerde hij met Frédéric François als diens licht- en geluidstechnicus. In 1977 ging hij zich toeleggen op productie en ontmoette hij Emly Starr, die even beroemd werd toen zij België mocht vertegenwoordigen op het Eurovisiesongfestival in 1981. Zij zong daar 'Samson', dat Frans voor haar geschreven had onder zijn producerspseudoniem Kick Dandy. Emly Starr werd mevrouw Winter.

In 1977 werd de single 'L'Amour Interdit' / 'I Miss You So' uitgebracht die twintig jaar later in mijn verzameling belandde.
Het is een "hijgplaat", voor 70% instrumentaal met hier en daar een kreunend meisje dat het accent van Jane Birkin probeert te imiteren, zoals op 'Je t'aime ... moi non plus'. De b-kant is helemaal instrumentaal. Beide kanten zijn hieronder na elkaar te beluisteren.

Niet mijn ding maar het spreekwoord zegt: "Een gegeven paard niet in de bek kijken"!

Joe Jackson's Jumpin' Jive was een gelegenheidsformatie van de Britse vocalist, instrumentalist en componist, Joe Jackson.

Deze band nam in 1981 onder die naam een elpee op met covers van swingnummers en gingen datzelfde jaar op tournee in het Verenigd Koninkrijk en in de Verenigde Staten.

Maakten deel uit van die band: Dave Bitelli, Graham Maby, Joe Jackson, Larry Tolfree, Nick Weldon, Pete Thomas, en Raul D'Oliveira.

De single 'Jack, You're Dead' / 'Five Guys Named Moe' stak ook tussen die 14 schijfjes op 45 toeren die ik in 1997 kreeg.

De hoogtijdagen van dat muziekgenre lagen in de jaren 1930 en begin jaren 1940 (het zogenaamde Swing Era). Belangrijke artiesten waren Benny Goodman (Bekend als de "King of Swing"), Count Basie (Pionier van de Kansas City-swingstijl), Duke Ellington (Meesterbrein achter vernieuwende bigband-arrangementen), Glenn Miller en zijn befaamd orkest, Cab Calloway, Louis Jordan, en vele andere. 

La Toya Jackson is een Amerikaanse singer-songwriter, muzikante, auteur, televisiepersonaliteit en actrice. Zij is het vijfde kind uit de beroemde familie Jackson. Zij is dus de zus van Rebbie Jackson; Jackie Jackson; Tito Jackson; Jermaine Jackson; Marlon Jackson; Michael Jackson; Randy Jackson; en Janet Jackson. Soms wordt haar naam geschreven als LaToya Jackson.

Haar single 'If You Feel The Funk' / 'Lovely Is She' werd uitgebracht in 1980 onder de noemer "soul/funk/disco" en belandde in 1997 in mijn vinylcollectie. 

De volgende single die ik in 1997 kreeg was een formidabele dansplaat van Rick James (echte naam: James Ambrose Johnson, Jr.) een Amerikaanse vocalist, multi-instrumentalist, componist, en producer. Hij hielp The Mary Jane Girls bij het lanceren van hun carrière in het midden van de jaren 1980. Rick James is ook verantwoordelijk voor de zogenaamde “Punk Funk” stijl.

Het was 'Super Freak' (Part 1) / 'Super Freak' (Part 2) waarop de legendarische Temptations de achtergrondzang verzorgen! Met ook een geweldige saxofoonsolo van Daniel LeMelle, een lid van zijn backing groep, The Stone City Band.

Het nummer werd genomineerd voor de Grammy voor "Best Male Rock Vocal Performance" op de Grammy's van 1982. De song werd gesampled door MC Hammer in 1990 als 'U Can't Touch This', Jay-Z in 2006, en Nicki Minaj in 2022.

Hieronder heeft iemand het zalige idee gehad op YouTube om beide kanten naadloos aan elkaar te plakken!

Mijn oudste singles (276)

Ondertussen zijn we aanbeland in het jaar 1996. Ik kocht toen al enkele jaren cd's maar toch was ik nog op zoek naar moeilijk te vinden artiesten op vinyl.

Zo kon ik in een bijzondere Brusselse platenwinkel een single op de kop tikken van The Hep Stars (ook wel The Hepstars genoemd).

Deze Zweedse popgroep werd in 1963 opgericht onder de naam Quartet Yep. De groep was een van de meest succesrijke bands in Zweden in de jaren 1960. Ze gingen uiteen in 1973, maar maakten een herstart in de late jaren 1980. Verscheidene leden hebben op hun manier bijval gekend in andere groepen, zoals o.a. Svenne Hedlund als solo artiest maar ook met zijn vrouw als het duo Svenne & Lotta en Benny Andersson in Abba!

De single 'Let It Be Me' / 'Music Box' is een heruitgave uit 1979 want zowel de a- als de b-kant waren in 1968 al eens uitgegeven op 45 toeren maar elk met een andere b-kant.

Voor dit curiosum, uitgebracht op het Dureco Benelux platenlabel, betaalde ik toen 150 BEF!

De a-kant is een vertaling van 'Je t'appartiens' van Gilbert Bécaud.

De tweede (en meteen laatste) single die ik in 1996 kocht was de Britse inzending naar het Eurovisiesongfestival van 1973 van Cliff Richard. Die uitzending heb ik toen niet gezien want ik was gelegerd in West-Duitsland en had geen verlof. Achteraf kwam ik te weten dat mijn favoriet niet gewonnen had (slechts derde) maar wel een onbekende zangeres die het Groothertogdom Luxemburg vertegenwoordigde: Anne-Marie David met 'Tu te reconnaîtras' en 'Eres tu' van Mocedades werd tweede. De Belgische inzending, het duo Nicole & Hugo met 'Baby Baby' (in hun legendarische mauve pakjes), werd afgestraft met een laatste plaats.

Voor de single 'Power To All Our Friends' / 'Come Back Billie Jo' betaalde ik in 1996 in dezelfde platenwinkel nabij de Beurs slechts 50 BEF.

Dit was het laatste plaatje uit 1996 en dat jaar kocht ik ook geen kerstsingle! 

In 1997 had ik weer het geluk dat een van mijn kennissen 14 singles van de hand deed.

De eerste was een muzikale samenwerking uit 1985: David Bowie / Pat Metheny Group met 'This Is Not America' (Theme From The Motion Picture "The Falcon And The Snowman") met op de keerzijde Pat Metheny Group en 'This Is Not America' (Instrumental).

En blij dat ik daarmee was!

De tweede single die ik in 1997 kreeg was een mij onbekend schijfje van Chic, de Amerikaanse dance groep bij uitstek, opgericht door het fantastisch duo Bernard Edwards en Nile Rodgers!

Maakten ooit deel uit van de groep: Alfa Anderson, Audrey Martells, Bernard Edwards, Bill Holloman, Curt Ramm, David Lasley, Diva Gray, Folami, Fonzi Thornton, Gerardo Velez, Jenn Thomas, Jerry Barnes, Jessica Wagner-Cowan, Jill Jones, Kenny Lehman, Kimberly Davis, Luci Martin, Luther Vandross, Michelle Cobbs, en Nile Rodgers.

'Soup For One' / 'Burn Hard' werd oorspronkelijk uitgebracht in 1982.

De b-kant is een funky dansnummer uit 1981.

Mijn oudste singles (275)

Vandaag komt er een einde aan de 64 singles die ik in 1995 kreeg van iemand die zijn vinylcollectie van de hand deed.

Er stak een single tussen van een groep waar ik nog nooit van gehoord had.

Discogs leert mij nu het volgende:
"The Fatal Flowers was een invloedrijke rockband opgericht in Amsterdam in 1984 door Henk Jonkers, Richard Janssen, Dirk Heuff en Marco Braam. De groep werd al snel een van de leidinggevende alternatieve rockbands in Nederland gedurende de jaren tachtig, dankzij hun energieke live optredens en goede kritieken van beroepsmensen."

De single 'Rock And Roll Star' (Producer Mick Ronson)/ 'No Expectations' (Mick Jagger/Keith Richards) werd uitgebracht in 1988.

De b-kant heb ik enkel teruggevonden in een live versie van het radioprogramma "2 Meter Sessie" van 22 juni 1987 en gekoppeld aan het nummer 'Fun Fun Fun'.

De sound en de haardracht uit de jaren zeventig waren opnieuw "in"!

Cerise Ferrié is een Franse zangeres van de jaren 1980, waar zelfs Discogs niets weet over te zeggen, enkel dat haar onderstaande single tussen €2 en €7 waard is.

Op het internet heb ik dit gevonden: "Ze is hoofdzakelijk bekend om haar nummers die een mengeling zijn van funk, boogie en synthpop."

En ja hoor, haar single 'Matin Matin' / 'Stand By' uit 1988 stak ook tussen die "erfenis" van 64 plaatjes op 45 toeren die ik in 1995 kreeg.

Niet bepaald mijn kopje thee, maar ja ...

Bij de laatste singles uit die zogenaamde erfenis van 64 schijfjes die ik in 1995 kreeg zijn er twee van Fleetwood Mac, niet de Britse groep uit de periode 1967-1973 maar de Amerikaanse band uit de tweede helft van de jaren 1980. De blues werden achterwege gelaten en de groep sloeg een populaire muzikale richting in, vooral door de komst van Lindsey Buckingham en Stevie Nicks.

In 1987 hadden ze enorm veel succes met 'Everywhere' / 'When I See You Again'.

De voorlaatste single uit die zogenaamde erfenis van 64 plaatjes die ik in 1995 kreeg was er ook een van Fleetwood Mac.

In 1988 bracht de groep 'Isn't It Midnight' / 'Mystified' uit, net als de vorige single getrokken uit de elpee 'Tango In The Night' (1987).

Lindsey Buckingham verliet de groep net na die langspeelplaat en het is Christine McVie (Perfect) die op beide kanten de zang voor haar rekening nam.

Het jaar 1995 was een bijzonder jaar want niet alleen kreeg ik toen 64 singles en op de koop toe kocht ik dat jaar geen enkel 45-toerenplaatje, zelfs geen kerstsingle!

De allerlaatste single uit die "erfenis" was 'One More Night' / 'I Like The Way' van Phil Collins.

Hij werd geboren als Philip David Charles Collins en is een Britse pop/rock muzikant (drummer, zanger, pianist), liedjesschrijver en acteur, die in 1970 lid werd van Genesis als drummer en na het vertrek van Peter Gabriel in 1975 er ook de zanger van werd. Vanaf 1981 combineerde hij een solocarrière met zijn taak bij Genesis.

In 1964 woonde hij als veertienjarige knaap het optreden van The Beatles mee dat te zien (en vooral te horen is: Beatlemania!) in de zwart/wit film 'A Hard Day's Night' en hij speelde zelfs in 1970 mee op de elpee 'All Things Must Pass' van George Harrison. Zijn percussiewerk werd echter tot grote teleurstelling van Collins niet op het album gebruikt.

En daarmee is er een eind gekomen aan het bespreken van die 64 singles die ik in 1995 kreeg! Op naar het jaar 1996.