Leef nu

ALS JE DOOD BENT IS HET AFGELOPEN

Mijn moeder is christelijk opgevoed, mijn vader niet. Thuis deden we er niets mee. Bij mijn opa en oma lazen we wel uit een kinderbijbel.  Diep in mijn achterhoofd wist ik dat er meer moest zijn in het leven. Onbewust was ik er altijd mee bezig. ✝️

Het schoot me te binnen dat ik een Bijbel had gekregen toen ik van de basisschool afging. Al die jaren lag hij ongeopend in de kast. Ik begon te lezen, vanaf het begin. Ik vroeg me af: ‘Is dit echt gebeurd, of is het symbolisch?’ ✝️

Ik was een half jaar zoekende. Constant kreeg ik gedachten om te stoppen met mijn zoektocht. Maar de preken sloegen in, alsof ze over mij gingen. Tijdens de diensten voelde ik telkens een motivatie om voor me te laten bidden. Toen ik het aandurfde, werd ik aangeraakt door de Heilige Geest, al wist ik nog niet wie Hij was. Er werd opnieuw een oproep gedaan voor Alpha en ik meldde me aan. ✝️

Ik voelde me leeg vanbinnen en had veel vragen. Wat is mijn leven eigenlijk waard? Waarom leef ik überhaupt? En waarom denken andere mensen hier niet over na? Dat begreep ik niet. Dan zeiden ze: ‘Als je dood bent, is het afgelopen,’ maar daar was ik niet tevreden mee. Dit gevecht heb ik lang gehad. Pas aan het einde van het Alpha-seizoen ebde het weg en wist ik zeker dat God bestond. ✝️

Alpha heeft mijn leven veranderd. Ik heb veel antwoorden gekregen. Toch komen er altijd weer nieuwe vragen bij, zodra er vragen beantwoord zijn. ✝️

Mijn levensdoel is om nog dichter bij Hem te komen. Voordat ik Jezus kende, twijfelde ik of mijn leven zin had. Ik ben blij en dankbaar dat ik dat lege gevoel vanbinnen kwijt ben. Jezus heeft mij een intens gevoel gegeven dat ik ertoe doe. Hij heeft me bevrijd van mijn schuldgevoelens en van mijn angst om dood te gaan. Jezus heeft zo’n groot verschil gemaakt in mijn leven!” Alpha Nederland

Er zijn bij begrafenissen allerlei rituelen, die per land en streek verschillen. Veel gebruiken zijn ontleend aan het vroegere heidendom in ons land, zonder dat men dit nog weet. In Oost-Europese landen heeft men de gewoonte om op bepaalde dagen kaarsjes op het graf te branden. In ons land ziet men vaak dat men op de verjaardag van de overledene of op de datum van de begrafenis bloemen naar het graf brengt. Anderen versieren de graven met beeldhouwwerken, bloemen en planten. Bij kindergraven zien we zelfs speelgoed staan. Het zijn allerlei manieren om verdriet te verwerken.🌺  

Het maakt nog wel verschil of men een enkele lelie of een palmtak op de kist legt of deze geheel onder bloemstukken bedekt. Het is beter om bij levenden af en toe een bloemetje te brengen.🌺  

Tegenwoordig vind je zo'n mededeling nogal eens aan het slot ven een overlijdensbericht. De overledene hield van bloemen. Een directe uitnodiging om niet met lege handen naar de begrafenis of crematie te komen (...)  Het  'zeg het met bloemen' , dat op bepaalde momenten van het leven een goede manier kan zijn om uiting te geven aan gevoelens, is bij een sterven toch wel een erg hulpeloos en verhullend (!) gebaar  De overledene ziet het niet meer en de familie laat ze achter op de begraafplaats (...) Een goede en trouwe nazorg aan de familie in de weken, maanden en zelfs jaren na het overlijden lijkt mij belangrijker en effectiever.  Hoewel te vrezen valt dat ook deze ontwikkeling zich niet laat stuiten, toch moet op z'n minst gewezen worden op het gevaar dat de (tijdelijke) bloemenhulde uiteindelijk de echte aandacht voor de rouwdragende families zou kunnen verdringen of zelfs afkopen (...) Refoweb🌺