Ook waar.

De zalige warmte van de open haard bij strenge vorst,
de koele schaduw tegen de hitte van de zomerzon.
De balk die mijn huis schoort, het dak al jaren torst,
de deur van mijn woning, waarin gebeiteld, welkom.

Het bed waarop ik rust, een twijfelaar of ledikant,
de romp, de masten van mijn schip, dat dobbert in de vliet.
De steel van mijn spade, na jaren gevormd naar mijn hand,
het hout van mijn wieg, die douwdeinde op moeders lied.

Maar hout, warm, koel, stevig, eik of fineer zo fijn,
zal ook eens de mantel van mijn laatste rustplaats zijn.


Blues.

Wanneer heb ik laatst gezegd, "ik hou van jou."
was dat gisteren?
Toen je dicht in mijn armen lag te rillen van de kou.

Of met je verjaardag toen werd je 50 jaar,
was dat gisteren?
Je weet wel met die blauwe strikjes in je haar.

'tWas tegen jou, in't liefdesdorpje aan de schelde,
was dat gisteren?
Toen je onze toekomst voorspelde.

Alles wat je toen zegde is al uitgekomen,
was dat gisteren?
Of ben ik nu aan't dromen.

Je werd 50 jaar, 't was voorspeld, in Lillo, en rillend van de kou,
'tWas toch gisteren,
toen ik zegde, " Ik hou van jou."


Blues.

Vroeger bracht u uw kinderen naar bed, en kreeg ze in slaap met een verhaaltje. Tegenwoordig komen ze laat in de nacht, of in de vroege morgend thuis, en vertellen u verhaaltjes die u de rest van de nacht wakker houden.

Het zaad,
geankerd tussen dromen
van morgen,
en plannen van vandaag,
begrijpt nu dat zelfs,
zij die op de rotsen vielen,
ook een kans
hebben gehad.

Waar viel jij?

Blues.

Alles.

's Avonds,
wanneer de lange schaduwen,
grijpen naar morgen,
besef ik,
dat niet alleen je lichaam
is verdwenen.

Jij nam ook,
mijn ziel mee.

Veranderde,
alles
van wit naar zwart,
alles,
van zacht naar hard,
alles,
van genieten naar smart.

Blues.

Op de achterruit van een auto:
" Rij nooit sneller dan uw beschermengel kan vliegen."

Op de vraag waarom hij zijn zoon op jeugdige leeftijd niet méér had aangemoedigd, had de vader van de dirigent Leonard Bernstein, zijn antwoord klaar:
"Hoe kon ik nou weten dat hij een Leonard Bernstein zou worden."

De eeuwigheid is moeilijk voor te stellen,  tenzij je wel eens een opera tot de laatste noot hebt gevolgd.

Een vriend hoort het lied in mijn hart, en zingt het me voor als mijn geheugen me in de steek laat.

                                           Je bent mijn zonnestraal,
                                            op vleugels van de vreugde.
                                           Je bent helemaal,
                                            waar ik me op verheugde.

                                           Je bent op een zomeravond,
                                           de rode wijn in een karaf.
                                           Je bent een zondvloed,
                                           wil nooit meer van je af.

Het beste van de laatste jaren,
het zilver op mijn grijze haren.
Je bent wat Julia voor Romeo was,
                     Mon moment suprème,
mijn reddingsboei bij een storm in een waterglas.

Blues. ( plaisirs d'amour............)