Vrijdag 4 mei 2007
Een moment van bezinning .....
Met heel veel mensen proberen we in zoveel mogelijk talen een Boodschap voor een Betere Wereld te verspreiden. Ze begint met de woorden: "Wij willen een veilige wereld..."
Deze dagen worden we in België nog maar eens geconfronteerd met een verschrikkelijk drama. Een jong leven wordt plotseling afgeknakt... Annick krijgt de kans niet om - zoals wij het uitdrukken - haar talenten te ontwikkelen en ze ten dienste te stellen van anderen... We kunnen weer eens een parallel maken met de zaak van de verdwenen en vermoorde jongeren, nu 10 jaar geleden... zaak waaruit onze Boodschap en ons initiatief gegroeid zijn.
Onze gedachten gaan uit naar haar ouders, haar hele familie, vrienden, kennissen, collega's, leden van de jeugdbeweging, ... We proberen door onze woorden wat steun te brengen... maar die is ook zo broos! Soms schrijven we op een rouwkaartje: "Moge de herinnering aan vele vreugdevolle momenten de pijn van het afscheid een beetje verzachten..." Maar ook deze gedachte zal misschien slechts binnen enkele jaren wat troost kunnen brengen.
Deze morgen was ik in het rusthuis op bezoek bij mensen die ongeveer 30 jaar geleden hun zoon bij een dramatisch ongeval verloren hadden. Zij hadden de hele nacht geweend... na zovele jaren opent zich de wonde weer ...
En toch... zeiden zij ook ... en toch moeten we blijven geloven dat een Betere Wereld mogelijk is; toch moeten we ons allen met onze hele energie ervoor blijven inzetten...
Beste familie van Annick: wij leven met u mee ...
Deze dagen worden we in België nog maar eens geconfronteerd met een verschrikkelijk drama. Een jong leven wordt plotseling afgeknakt... Annick krijgt de kans niet om - zoals wij het uitdrukken - haar talenten te ontwikkelen en ze ten dienste te stellen van anderen... We kunnen weer eens een parallel maken met de zaak van de verdwenen en vermoorde jongeren, nu 10 jaar geleden... zaak waaruit onze Boodschap en ons initiatief gegroeid zijn.
Onze gedachten gaan uit naar haar ouders, haar hele familie, vrienden, kennissen, collega's, leden van de jeugdbeweging, ... We proberen door onze woorden wat steun te brengen... maar die is ook zo broos! Soms schrijven we op een rouwkaartje: "Moge de herinnering aan vele vreugdevolle momenten de pijn van het afscheid een beetje verzachten..." Maar ook deze gedachte zal misschien slechts binnen enkele jaren wat troost kunnen brengen.
Deze morgen was ik in het rusthuis op bezoek bij mensen die ongeveer 30 jaar geleden hun zoon bij een dramatisch ongeval verloren hadden. Zij hadden de hele nacht geweend... na zovele jaren opent zich de wonde weer ...
En toch... zeiden zij ook ... en toch moeten we blijven geloven dat een Betere Wereld mogelijk is; toch moeten we ons allen met onze hele energie ervoor blijven inzetten...
Beste familie van Annick: wij leven met u mee ...
