Archief

Donderdag 19 februari

Weer werden we allebei om 3 uur ’s nachts wakker en bleven dat ook enkele uren. Het tijdsverschil speelt ons nog parten.

PJ en Lief waren al om half tien present.

De hotelreceptie wordt verwittigd dat we nog tot de 25^ste blijven, die dag vertrekt Lief terug naar België en vliegen wij hopelijk met drie naar Java.

 

Vandaag trekken we samen de bergen in en komen na een autorit van anderhalf uur in Bedubugul, Pura Ulun Danu Braton, de tempel bij het meer, in een magnifiek park.

De kids waren hier al eerder. Terwijl wij de tempel en omgeving gaan bezichtigen, gaan zij iets drinken.

 

Later rijden we verder door de bergen en houden een paar keer ons hart vast bij enkele gewaagde inhaalmanoeuvers van onze PJ, maar hij is een uitstekend chauffeur, kent hier bovendien al zeer goed de weg en hijzelf zowel als Lief voelen zich perfect op hun gemak in deze heksenketel van Balinees verkeer.

 

In Desa Git-Git stort de Tweelingwaterval zich met donderend geraas naar beneden. Op het paadje dat naar de watervallen loopt, staan kleine kindjes parelsnoeren en armbanden te verkopen. Ze zijn vasthoudend en onweerstaanbaar schattig.

De watervallen zijn evenals de natuur eromheen indrukwekkend : gigantische palmbomen, bamboebomen van wel 25 m hoog, bananenstruiken (ook al buitenmaats) en prachtige bloemen overal.



 eco-regenscherm

 

Onderweg hiernaartoe zien we overal rijstvelden in alle stadia van rijpheid.

We worden inmiddels wat gewoon aan dit helse verkeer. PJ en Lief beweren dat je hier zonder auto of brommer niets bent en dat vind ik een akelig idee.

Gisteren nog voelde ik me echt geïsoleerd, zou alleen bijna niet uit hotel gedurfd hebben, maar nu betert het al wat.

We hebben natuurlijk ook wel heel goede gidsen, die het ons veel gemakkelijker maken omdat ze het hier zo goed kennen. Met de taal trekken zij zich ook vlotjes uit de slag.

Zonder hen zouden we de twee eerste dagen ongetwijfeld nog niet zoveel ondernomen hebben.

 

In de late namiddag gaan we in een restaurantje bij de kust gebakken garnalen eten. Die waren heel lekker en goedkoop, maar we moeten in ’t vervolg toch maar wat meer groente en fruit gaan eten.

Vervolgens gaat de tocht naar de heetwaterbronnen van Lovina.

Bij de parking vinden we alweer stalletjes met hemden, sarongs, badhanddoeken… Van de laatste kopen we alvast één.

Baden in de heetwaterbronnen is heerlijk! En het kader is onwaarschijnlijk mooi : 3 grote bassins op de steile bergflank, stenen drakenkoppen, waaruit het vulkanisch verwarmd water spuit en daaromheen een overvloed aan planten, bloemen, palmbomen en allerlei andere reuzen die tot hoog in de lucht reiken… We genieten!



 

 

Ergens onderweg stopt PJ bij een stalletje waar hij kleine banaantjes koopt “voor de papa”…die zijn hartje ophaalt aan het voeren van de apen.
3 mama's met zuigelingen

 

Iets over 6 vatten we de terugtocht naar Kuta aan. Het verkeer in de bergen is gelukkig wat rustiger nu en om 7 uur is het stikdonker. Onderweg drinken we nog een thee in een moslimcafé en kopen we koekjes, zodat we om 10 uur terug in Kuta aankomen.

PJ vindt dat hij een cocktail verdiend heeft. En dat vinden wij ook.

                                  

Natuurlijk kennen ze ook hier de weg naar de leukste cocktailbar, waar ze zelfs een bekende treffen (of was dat nu de uitbaatster?)

Onder ons beiden wandelen we nog het stukje naar ons hotel, terwijl Lief en PJ wat blijven hangen in de bar.

Woensdag 18 februari

Om 10 uur op, douchen en naar de ontbijt”zaal” : een ruimte onder pannendak met zicht op het zwembad. 
 

We hebben de keuze uit toast met ei en jam, noedelsoep, gebakken noedels of gebakken rijst.

Als drank is er koffie, thee of appelsiensap.

 

Ik ga even mijn mails checken in de internetruimte en het thuisfront wordt verwittigd van onze aankomst in Bali.

PJ en Lief komen vertellen dat ze een auto hebben gehuurd om naar Bali Zoo te rijden.

We vertrekken rond één uur met een dolle rit door Kuta, waar ons hotel is, naar de bergen. Het is overal razend druk met al die brommertjes

                                               

 
en door het gebrek aan verkeersregels, of liever nog : door het feit dat iedereen de bestaande regels aan zijn laars lapt.
Doorlopende witte strepen, rode lichten, voorrangsregels : ze lijken alle onbestaande. Bovendien wordt hier links gereden, wat ook al een heel ander beeld geeft.

PJ is gelukkig een uitstekend chauffeur. Zelf zou ik hier nooit willen rijden en van Herman zou ik het ook niet willen, ’t is hier echt gekkenwerk.
met 5 op de brommer!

Hoe druk ook, tussen het samenraapsel van gebouwtjes(veelal in ruines of halfweg), kraampjes, het vuil en de verkeerschaos, is hier zo’n overdadige plantengroei, dat het toch nog iets moois heeft.

 

Bali Zoo is duur naar Indonesische normen : ik betaal 65 euro voor ons vieren. Het is wel een mooi park en je komt zeer dicht bij de dieren.
We zien een witte tijger die  gisteren 2 welpjes kreeg, spijtig dat de foto’s ervan niet zo duidelijk zijn. De tijgervader loopt in een aanpalend perk en heeft maar één voorpoot. We zagen ook een grote komodovaraan.

Bij het restaurant is het “meet-and-greet” met verschillende dieren : een beerkat (of was’t een katbeer?), een tijgerwelp van 3 maanden, een vliegende hond (grote vleermuis)… Lief is dol op dieren en wil ze allemaal wel eens vasthouden.

                                               

Later rijden we naar het Apenwoud in Ubud.

Dit oerwoud is prachtig, met gigantische bomen, rotskloven met riviertjes, lianen, en apen – apen – apen…

Wij hebben gelukkig geen voederbanaantjes gekocht, want wie dat wel deed, was niet meer gerust. We zagen hoe de bananen bij een man uit de broekzakken werden gescheurd.
                               

Het mooiste aan dit bezoek vond ik de natuur : zo overweldigend is dit tropisch oerwoud…iets als Bobbejaanland : even betoverend, maar nu oneindig veel groter en écht!

 

In Ubud wil PJ een pateeke gaan eten.
Dat doen we in Café Mokka, waar ze echt lekkere patisserie hebben.

Dan volgt een lange, lange rit terug om de vakantiewoonst van PJ en Lief eens te bekijken. Die ligt in een domein met zwembad. Een heel mooie ruime bungalow, zeer spaarzaam ingericht. Lief haalt bij een warung (eetstalletje) banaan-en groentebeignets, die willen we bij het zwembad eten met een drankje, maar nauwelijks gezeten is er plots weer zo’n stortbui.

We rennen naar de gemeenschappelijke zitruimte, waar allerlei tafels en zetels staan op weer zo’n glanzende tegelvloer.

Hier blijven we zo’n uurtje. Ondertussen is het 10 uur geworden en tijd dat we terug ons bed inkunnen.
De kinderen brengen ons met de huurauto naar het hotel. Wandelen zit er hier niet in, ze zeggen dat het te gevaarlijk is : nauwelijks trottoirs en crazy verkeer…

Op Java schijnt het zelfs nog erger te zijn.

Niemand gaat hier tevoet, beweren ze. Hoe oudere mensen dat moeten doen, snap ik niet. Op die duizenden brommertjes zitten niet zelden man, vrouw en één of meerdere kindjes.

Bali is hoofdzakelijk Hindoe. Overal , bij elke ingang of deur, of bv op een wastafel, staat een mandje, schaaltje of bananenblad, waarop een klein arrangement van voedsel en bloemen, soms ook een wierookstokje, als offer om de goden gunstig te stemmen.

Je moet oppassen dat je er niet gewoonweg op trapt.

PJ moet op Bali blijven tot zijn paspoort in orde is. Nadien vliegen we samen nog een week naar Java. We mogen bij zijn baas blijven logeren. PJ zegt wel dat Java ons zal tegenvallen, maar we willen toch zien waar hij woont en werkt en de hoogtepunten van Java bezoeken. We zullen wel een auto (met chauffeur!) huren voor de uitstappen daar.

 

Maandag 16 februari 2009
Na een rusteloos nachtje zijn we om half vijf opgestaan, hebben onze checklist afgewerkt en iets na vijf uur het huis afgesloten.

Onderweg naar Oud-Turnhout was er ondanks het vroege uur toch al redelijk wat verkeer en het beterde er niet op, toen we-na de gereedstaande Leo te hebben opgepikt- weer richting Antwerpen moesten.
Tja : maandagochtend en regenachtig …dat maakt het altijd extra druk. Gelukkig is het 5° en dus geen ijzel.

Op de A12 was er heel wat minder verkeer, maar ik was toch heel blij dat ik was blijven aandringen op dit vroeg vertrek.

Herman dacht eerst dat we veel te vroeg zouden zijn voor de TGV, maar het was nog een eind lopen en zóveel tijdsoverschot was er niet : gewoon genoeg om gerust te zijn.

Stipt op tijd vertrekken we per TGV naar Parijs, terwijl Leo onze auto meeneemt en tijdens onze vakantie de diepe kras in de rechter- zijdeuren gaat herstellen.

 

Op de Charles De Gaulle-luchthaven is het niet gemakkelijk om de incheckbalie van EVA-airways te vinden, maar we hebben tijd zat, dus : geen erg.

We sms-en nog even met Wout die op skivakantie is in Tignes -’t is er fantastisch zegt hij-

            

Ook onze vlucht naar Taipei/Taiwan vertrekt stipt.

De stewardessen zijn vriendelijke, heel mooie Taiwanese meisjes en het vliegtuig is nieuw, met individuele TV-schermen,  waarop een uitgebreide keuze van films, spelletjes, vluchtrouteinformatie met satellietbeelden enz… We vullen er onze tijd goed mee op.

Er worden 2 warme maaltijden, snackjes en volop drank geserveerd, maar slapen is moeilijk.

Dat doe ik wanneer we na ruim 12 uur vliegen in Taipei aankomen.

In de lounge bij onze gate leg ik me languit op de banken en slaap toch heel even, met mijn hoofd op mijn rugzakje.

Het is hard liggen op de aaneensluitende stoelen met opstaande randen, maar toch : ik voel me een beetje verkwikt, terwijl Herman wat zat te lezen.

 

De controle is hier heel wat soepeler dan in Parijs : daar moesten schoenen, riem, bril allemaal uit en Herman werd nog gefouilleerd ook. Zijn bril waren we zelfs even kwijt, toen die bij het doorlichten door die plastic flappen uit het bakje met zijn andere spullen werd geveegd.

 

Nu zitten we op een kleiner toestel op weg naar Denpasar op Bali.

Naast mij is een chinese dame komen zitten met een vreselijk sterk en agressief parfum, zelfs Herman merkt het, twee stoelen verder…

Hij valt even later in slaap en als hij later wakker wordt, ziet hij zo wit als een doek en voelt zich mottig.

We zitten hier zeer krap, ik probeer me uit de voeten te maken, zodat hij mijn zitplaats kan gebruiken om neer te liggen, maar dat mens naast me verroert geen vin.

Ik kruip dan maar over haar heen. Nadien zucht ze nadrukkelijk als ik terug wil gaan zitten omdat de maaltijd wordt opgediend en weer moet ik over haar heenkruipen.

Nu ben ik niet al te voorzichtig meer en verontschuldig me zelfs niet. Dit was al te grof, ze had zeer goed gemerkt dat Herman niet in orde was… Gelukkig gaat het na de maaltijd beter met hem.

 

Dinsdag 17 februari 2009

Aankomst in Denpasar

 

We landen om 15u15 plaatselijke tijd en hebben nu dus 28 uur gereisd.

Het is hier opvallend groen, met veel bloeiende bomen en de thermometer geeft 31°.

Het zweet loopt alras van mijn kop, maar doodvermoeid ben ik niet. Hermans voeten zijn wel erg gezwollen.

 

Bij aankomst moesten we nog een hele tijd aanschuiven voor ons visum en nadien nog eens voor controle van ons paspoort en visa.

Bij de bagage staan een vijftal mannen in uniform.

Ik denk aanvankelijk nog dat onze valiezen moet gecontroleerd worden, maar het zijn dragers die ons een tip willen afsnoepen, maar voor één valies met wieltjes hebben wij dat echt niet nodig. Ik geef 1 euro om ervan af te zijn, maar ze willen papiergeld… we hebben ons al laten doen en zijn nog maar pas binnen!

 

PJ en Lief staan ons in zomertenue op te wachten, bruingebrand en wel. Ze zien er stralend uit en hebben al een taxi voor ons geregeld.

Dan volgt een beetje een dolle rit door de stad naar hotel Sorgawi in Kuta.

In een smal steegje, vlakbij de drukke hoofdstraat vinden we ons rustig, exotisch hotel, waar we de vogels en kikkers kunnen horen.

Alles is in openlucht : de receptie is onder een groot pannendak, evenals de ontbijt- en fitnessruimte.

Centraal ligt een leuk zwembad, omzoomd door frangipanibomen en bougainville.

Het is hier warm, maar op de eenvoudige kamer is airco en alles wat we nodig hebben, zelfs een terras met zicht op het zwembad.

 

We geven de kinderen de meegebrachte cadeautjes, waar ze erg blij mee zijn .
Na een verkwikkende douche rijden we allevier per taxi naar een hotel, waar de kinderen reserveerden voor een Balinees buffet en een voorstelling van traditioneel ballet.

Dit Jayakarta resort is een groot complex met mooie tuinen en verscheidene zwembaden, vlakbij de zee. De gereserveerde tafels staan gedekt bij een van de zwembaden.
Aan de overkant is een vast stenen podium, versierd met stenen draken, zijden parasols, lampions enz…

Wij krijgen een tafel toegewezen en zitten daar als eersten.

Er komen wel steeds meer en meer dikke grijze wolken opzetten. We hebben nog maar pas ons aperitief gekregen of Lap! ’t Begint te regenen…

We verhuizen naar een tafel “binnen”, t.t.z. onder een heel groot pannendak op poten.

De voorstelling wordt nu daar gegeven, maar het kader is wel heel anders en de gamelan (gongenorkest) bezorgt ons op de duur koppijn. De kostuums van de dansers zijn evenwel prachtig en de dansen zijn apart (die fijne handjes die precies van elastiek zijn!…)

                            

Om half negen is ons pijp echt wel uit, we mankeren tenslotte ook een nacht slaap.

Het buffet was lekker : slaatjes, geitenvlees, kip, satee met pindasaus, gele feestrijst, vis in bananenbladeren…de desserts waren wat minder, tenzij het speciale bananengebakje in kokos…

 

Het is 21u30 als we ons brede bed induiken, na de airco 3° hoger te hebben gezet, want het was binnen veel te koud en maakte te groot verschil met de buitentemperatuur.

Ik val als bewusteloos in slaap tot 3 uur, lag dan een uurke wakker en toen Herman me om 10 uur opriep, was ik nog steeds vast in slaap.

 

Zelf heb ik er totaal geen verdienste aan, maar toch ben ik heel fier dat in de prachtige recente tv-reeksen op Eén, enkele acteurs zitten die hun eerste stappen op de planken van ons Diontheater hebben gezet.

En het zijn niet de minste !

Woorden schieten tekort om mijn bewondering voor Katelijne Damen te beschrijven, die de oude Helena vertolkt in “De smaak van De Keyser".
                  

Dat deze tv-reeks in Biarritz met 3 prijzen werd bekroond is volkomen terecht, maar dat de prijs voor beste actrice naar Marieke Dilles(jonge Helena) ging, ipv naar de meesterlijke Katelijne Damen is m.i. een grote vergissing. Ik denk dat de jury slechts stukjes uit de eerste afleveringen -waarin Katelijne nog niet zoveel voorkwam- heeft bekeken en niet de volledige reeks, want als je de hele reeks hebt gezien, is het onbegrijpelijk dat deze keuze werd gemaakt.

 

Nico Sturm, die de jonge Thieu speelt, de babbelzieke, alleswetende maar naïeve en wereldvreemde soldaat, vond ik hartveroverend. Ook hij heeft zijn wortels in Diontheater.

 

We zagen Nico Sturm eveneens in “Van vlees en bloed” als de jonge, ambitieuze politieagent.

Met spijt omdat het nu afgelopen is, kijk ik de laatste aflevering van vanavond tegemoet. Het zijn echt hoogtijdagen voor Vlaams TV-drama geweest, de laatste weken.

Bij de eerste aflevering moest ik onwillekeurig denken aan die bizarre Nederlandse film “De Noorderlingen”. Wie deze ooit gezien heeft, zal de associatie wel begrijpen, maar gaandeweg vond ik VVEB zó vlaams, veel herkenbaarder (hoewel het bizar blijft) èn schitterend.

Bij de fantastische acteerprestaties van de hele cast, denk ik zeker ook aan die van “Moemoe” Reinhilde Decleir.

Ik vond het heerlijk om haar op het scherm te zien, zij was dè enige echte Moemoe-van-vlees-en-bloed.

Reinhilde zette Niet haar eerste acteerpassen in ons theater, maar regisseert er wel af en toe. Ik heb het voorrecht gehad om enkele keren met haar te mogen spelen.

 

Een intens plezier was dat…Niet alleen is ze een vrolijke, speelse, creatieve en zotte madam, maar ook een attente en zeer lieve vrouw, met wie ik hopelijk nog eens de kans krijg om samen te werken.

 

 

Wegens gebrek aan inspiratie (of een teveel aan mogelijke onderwerpen) volgt hier een rommeltje allerhande :

 

-Vorige week, rijdend op de ring rond Antwerpen, een vrachtwagen waarop in grote letters : Messemietmobiliar…

Het duurde toch even vooraleer ik doorhad dat het om  huurmeubilair voor beurzen moest gaan.

 

-Na een volle dag en nacht onzekerheid kregen we vandaag tot onze grote opluchting bericht dat Lief goed op Bali is gearriveerd. J

 

-We proberen onze diepvriezer leeg te eten vóór we zelf vertrekken, wat soms tot verrassende menu’s leidt, maar toch ziet het ernaar uit dat ik die kast niet meer zal kunnen uitwassen. Ik wist niet dat er nog zoveel in stak.

 

-Gisteren zitten snotteren bij een ontroerende aflevering van “Kinderen van Dewindt”. Moeke gaat de volgende voor ons opnemen.

 

-Gelukkig zijn het schitterende “De Smaak van De Keyser” en “Van Vlees en Bloed” deze week allebei afgelopen, zodat we daar niets van moeten missen.

Ben ik een TV-verslaafde aan het worden ?

Welneen! er zijn toevallig een aantal bijzonder goede dramareeksen in dezelfde periode uitgezonden!

 

-Vorige week nog eens mogen babysitten bij onze kleinste grote schatten.

Eén beeld staat op mijn netvlies gebrand : Dario, die aan de glazen voordeur op de uitkijk staat en een zotte vreugdedans doet als wij binnenkomen : driemaal zingend en springend, met de armpjes in de lucht naar de living en terug naar de hall, tot hij ons eindelijk in de armen valt, terwijl Maura snel komt aangekropen, op haar pamperpoepke ploft en lachend de handjes naar ons uitstrekt, heel goed wetend dat geen grootouderhart daaraan kan weerstaan J.

 

-Elke dag wordt er een stukje reis voorbereid. Dat maakt me nu toch al wat rustiger, want hoe graag ik ook reis, deze dagen (en weken) ervoor ben ik niet in mijn normale doen. Ik zal pas gerust zijn, wanneer ik op dat vliegtuig zit.

 

 

PJ zet zijn moeder met rode kaken…

Op de glamoureuze fifties-foto van gisteren blijkt NIET zijn Lief te staan, maar een model dat door haar werd geschminkt op een cursus  die ze vorig jaar gevolgd heeft.

Nu gebeurt het wel meer dat PJ me voor de gek houdt.

Het aantal keren dat hij me telefoneerde met een andere stem en me zo minutenlang aan het lijntje hield, zijn niet te tellen. Hij imiteert (en creëert) moeiteloos stemmen en zijn eigen moeder trapt er elke keer toch weer in.

Dus weet ik nog altijd niet, of dit inderdaad een model is, zoals hij beweert, of Lief zelf.

Als PJ gelijk heeft, bied ik hierbij mijn nederig excuus aan Lief, maar geef toe, het had gekund :

het "schminkmodel"                                     de One-and-only

                   

Deze foto vond ik perfect passen bij de mimosa-sfeer en de méditerranée tijdens de fifties - de dames in de open sportwagens, weetjewel - dat ik ze hier graag bij plaats.
't Is PJ's Lief met make-up en kledij van die tijd en dat staat haar wonderwel, ja toch?
                          

Met genoegen zie ik dat het ook voor jullie moeilijk was om te raden waarover het gaat ….Bojako en Huismusje zaten al min of meer in de goede (zoete) richting.

Close… but no cigar!

Dus volgt hier de juiste oplossing :

 

Ruim vijf jaar geleden heb ik er ook een hele poos mijn hoofd over gebroken, toen Jade tijdens een logeerpartij vroeg:

“Mamie mag ik nog eens van da’wit?”

“Welk wit wilde gij, mijne schat?”

“Ja, zo van da’ wit, ik weet niet meer hoe het heet…van da’wit! Alleeeee Mamie, weet ge da’ nu niet? Van da’ wit!!!”

“Yoghurt?...Platte kaas?...rijstpap?(zéér foute gok want daar walgt ze van)…witte chocolade?...camembert?(lust ze anders wel graag)

 

Dat het om iets eetbaars moest gaan, was het enige dat duidelijk was.

We stonden in de keuken en het werd een echt raadspelletje.

De kleuter raakte gefrustreerd omdat ze dat moeilijke woord niet meer kende.

Ik vroeg haar of ze nog wist uit welke kast ik het de vorige keer gehaald had…Neen, het kwam niet uit de koelkast…

“Ik denk…uit die kast daar (ze wijst naar de snoepkast)…alleee mamie, weet ge’t nu nóg niet, zo VAN DA WIT(bijna wanhopig) …en er zit een plastiekske rond!”

En dan, eindelijk, valt mijn nikkel : “Ooooh, marsepein?”

“Dat is het : MARSEPEIN!” juicht ze.

Het sinterklaasseizoen was toen al een tijd verstreken en er was geen marsepein meer in huis, maar vanaf dat moment zorgen we dat er toch altijd wel een staafje in huis is van da wit.

 

“Van da’ roos” hebben we naar analogie met voorgaande gebruikt om een drankje aan te duiden, dat we ook alleen maar in huis halen wanneer kleindochter komt. Het is gefermenteerde melk met aardbeien of frambozensmaak.

 

 

Het was Herman die me aanspoorde om het verhaal over “van da’ wit en van da’ roos” eens op mijn blog te zetten.
Enfin…verhaal ?
Het is meer de uitleg over de herkomst van een uitspraak die hier geregeld valt, vooral dan wanneer Jade komt logeren.
Want als ze komt, dan vinden wij dat er van da’ wit en van da’ roos in huis moet zijn.

Het is begonnen als grappige herinnering aan een uitspraak van Jade, maar tegenwoordig noemen wij het altijd zo…. Waarover gaat het dan wel ?

Hahaaa!…
Ik denk dat ik het nog niet direct ga prijsgeven, wie het wil proberen mag een gokje wagen, of liever nog: twee gokjes, want het gaat om twee verschillende dingen.

De oplossing en het verhaal van het waarom volgen.