Archief

De tijd ging veel te vlug vond ze zelf en dat dachten wij er ook van.

Babbelen, winkelen, bomen klimmen, musiceren, met nonkel Pieters elektrische step in de stille straat rijden, samen tafelspelletjes doen…

Ze verleidde me zelfs nog maar eens tot verstoppertje spelen in de tuin, waar we elkaar telkens hevig schrikkend en schreeuwend vonden.

’t Is nog altijd haar liefste spel, geloof ik.

Zelf liep ik de benen vanonder mijn *** om als eerste bij de aftelplaats te komen.  

We bezochten ook de 800-jarige gebeeldhouwde linde. Jade was verrukt over alle figuren die ze erin kon ontdekken en ze “koos” haar favoriete beeld uit de reeks beeldhouwwerken naar “De Loteling”.

’s Avonds had Herman een vergadering in Deurne, daar reden we samen naartoe, aten er pizza en toen was het voor Jade tijd om weer naar huis te gaan.

Ik bracht haar en profiteerde van de gelegenheid om bij Bojako te gaan bijpraten tot ik mijn ventje weer kon gaan oppikken.

De tijd die ik bij ons Bo doorbracht werd zij steeds wakkerder, zo leek het wel. Ik had haar tevoren wel gebeld of het goed was, maar toen ik daar aankwam was de arme schat eigenlijk doodmoe en half kreupel door de zoveelste Maori haka-kakadans van de voorbije dag. En toch was er nog (figuurlijk)de zoete inval voor mij!
Om kwart over tien belde Herman dat ik hem kon komen halen.

Toen ik aan het kruispunt Houtlaan/Bisschoppenhoflaan  stond te wachten om af te draaien, hoorde ik een geweldige klap en zag aan de overkant van het kruispunt een auto kantelen en in een razende vaart op zijn zijkant de rijbaan links van mij voortschuiven. De vonken sloegen eraf. Een bumper vloog weg, Alles kraakte, kreunde en krijste afschuwelijk, ik heb ook geroepen, van afschuw en schrik, tot de auto zo’n 150 meter achter mij rokend tot stilstand kwam in de middenberm. Bij groen licht draaide ik af en parkeerde. Een andere vrouw stapte ook uit, we belden 112 en vernamen dat de hulpdiensten onderweg waren. Er sloegen al vlammen uit de motor, maar ik zag dat er een man met brandblusser naar de brandende auto liep. De vrouw naast mij wou gaan kijken, maar ik zei dat ik eerst mijn man ging oppikken en over 5 minuten terug zou zijn om eventueel te getuigen.

Ervan overtuigd dat niemand dit overleefd kon hebben, kwam ik hevig bevend bij het secretariaat, waar Herman het stuur van me overnam. We keerden terug en zagen de brandweer voor ons uitrijden.
Toen we terug bij de plek van het ongeval kwamen, wilde ik me als getuige bij de politie melden. De eerste official die ik zag was een ambulancier, die rustig opzij stond. Hij zei dat er slechts één inzittende was en dat die ongedeerd uit het wrak was gekropen, met slechts een schram op zijn hand! Ik had de man wel kunnen kussen, was zo blij dat hij dat meteen vertelde…
Ben toch nog even aan een politieagent gaan zeggen dat ik het zag gebeuren, maar ze hadden reeds twee getuigen.

Terwijl ik daar stond, lopen een tenger manneke met baseballpetje en de man die ik herken als de kerel met de brandblusser me voorbij en ik hoor de kleine vragen “…en van waar ben ik dan beginnen schuiven?”

Die scheen zich van niks bewust te zijn…

Tot we terug thuis waren heb ik zitten bibberen en het beeld van de onderkant van de voorbijzoevende wagen flitste vannacht toch wel een paar keer aan me voorbij.

De auto is volledig uitgebrand, maar wat ben ik blij dat die jongen ongedeerd is en dat er op zijn levensgevaarlijke route geen andere auto’s waren!

Niks zo goed tegen een winterdipje dan een paar stevige wandelingen in de natuur!

Dat heb ik de afgelopen dagen dan ook meermaals gedaan.

Zo stapte ik gisteren nog tien kilometer, overwegend door het bos, naar de andere deelgemeente, vroeger een autonoom dorp, om een envelop bij ons ziekenkasfiliaal te bussen.

Behalve wat schapen, paarden, enkele vogels en een eenzame fietser, kwam ik geen levende ziel tegen. Ik stelde met plezier vast dat het, op slechts 25 kilometer van de grootstad, nog mogelijk is om bijna twee uur ongestoord te kunnen wandelen en je gedachten hun loop te laten gaan.

Alleen al de kadans van mijn passen maakte mij vrolijk, toen ik die begon op te merken en zo vervloog het laatste restje van de blues, waarmee ik sedert begin vorige week worstelde.

Vanmorgen, we zaten nog rustig te ontbijten, belde mijn lieve Mexicaans-Vlaamse wandelvriendin, of we onze dinsdagmorgenwandeling gingen doen. Dat was al van voor de jaarwisseling geleden en omdat ik door die tocht van gisteren goed gelanceerd was, moest ik er niet lang over nadenken. Warme kledij aan en de fiets op tot aan de Trappistenabdij (dat is halfweg haar en mijn huis), waar Nora ook net kwam aangefietst. We maakten onze klassieke 8 km wandeling en hadden weer heel wat af te babbelen. Nora is zo hartelijk en positief ingesteld, dat enkele uurtjes in haar gezelschap wonderen doen voor je humeur, dus staat mijn persoonlijke barometer inmiddels heel wat beter.

In de namiddag kwam ook Natoken daar nog een beetje aan opkrikken. De lieve reacties en bezorgdheid van lieve blogvrienden, kinderen en ventje, maken dat ik me echt gezegend voel en ook verlegen om de commotie die ik veroorzaakt heb.

Want och, wat is mijn verdrietje vergeleken bij het drama in Dendermonde? Bespottelijk onbetekenend toch?

Wat ik maar wou zeggen aan ieder die ik een beetje ongerust heb gemaakt : Sorry. Maar bovenal : bedankt!

in zwijgen gesmoord

Alweer veel te lang niet geblogd…

Daarom dit overzicht van de afgelopen weken als beeldverhaal.

De foto's worden vergroot bij aanklikken.
 

Kerstavond vierden we bij Moeke en Voke met 32 van hun nazaten.

Rikske en Mark, wiens woonst/yacht nu in Nieuwpoort ligt logeerden bij Moeke en Voke en hielpen bij het “opstellen en afbreken” van de feestelijkheden.

Jes en Pol zorgden voor een heerlijke hertenragoût met garnituur.

Ik bakte een grote kerstboom-biscuit.


Er werden kerstliedjes gezongen, die werden begeleid door Dries, Inge en Herman.

Kato leert sedert september harp en speelde prachtig….Stille Nacht!

’s Anderendaags vierden we Kerstmis en petit comité : met Moeke, Voke, Dries en wijzelf. Onze andere kinderen zaten óf in Indonesie, óf in de Ardennen bij de schoonouders. Maar het was rustig, gezellig en het eten –traditioneel kerstmenu- viel in ieders smaak.

Een verlaat kerstfeestje op de 28^ste , tevens verjaardagsfeest voor ons kerstekindje Maura, werd bij Wout en Frauke thuis gevierd, waarna wij naar zee vertrokken om de jaarwissel met vrienden door te brengen.

Meestal zitten wij in deze periode in de Ardennen, maar het ardens huis was aan anderen beloofd, dus werd het Oostduinkerke, wat zeker even plezant was.

Tot onze grote verrassing en plezier, ontmoetten we in het eerste uur van 2009 niet alleen zus Jes op de dijk : dat hadden we al gehoopt omdat zij daar een appartement heeft, maar ook mijn twee andere zussen! Greetje had er iets gehuurd voor de vakantiedagen en Rikske, die in Nieuwpoort op de boot “woont”, was ook naar Oostduinkerke afgezakt. Ze stonden er met champagne en glazen klaar en de sfeer zat er al goed in, getuige bijgaand plaatje!

Na opkuis van het appartement keerden we op 1 januari naar de prachtig besneeuwde kempen terug, waar we om de andere dag een boswandeling maken.
       

Voor het eerst sedert we hier wonen, zagen we zelfs een skier in het bos

Sporen van een ree

Tussen de bedrijven door breide ik 2 mutsen :één voor Herman en één voor Dries, een wikkeltruitje voor een kennis

en een vrolijk pulletje voor Maura

(nu nog afwachten of het past en of haar ouders het in plaats van vrolijk, eigenlijk maar een onooglijk ding vinden).

Een aanslepende zware verkoudheid bedierf een beetje de vredige vakantiesfeer van deze tijd en bovendien is er nu ook iets serieus mis met mijn kaakgewricht.

Morgenavond dan maar weer eens naar de specialist…

Een Shirley Valentijn-voorstelling bij wijze van housewarming voor een vriend zat er ook nog tussen. De ochtend van de voorstelling moest ik nog gauwgauw naar de dokter, wegens stemverlies.
Ik kreeg een hele waslijst medicijnen voorgeschreven en heb de voorstelling gelukkiglijk tot het laatste woord verstaanbaar kunnen spelen. ’s Anderendaags betaalde ik wel de tol.
Qua gezondheid werd het jaar niet al te best ingezet, maar ik vertrouw erop dat het slechts om kleinigheden gaat die kunnen opgelost worden.

De nacht voor mijn opvoering van Shirley Valentijn sliep ik haast niet, wat nogal verontrustend was, omdat ik wat koorts, zere keel en zenuwpijnen in mijn aangezicht had.

Dafalgan bracht gelukkig verlichting en tegen de tijd dat ik naar Deurne moest vertrekken, voelde ik me plots heel wat fitter, evenwel met een miljoen fladderende vlinders in mijn buik.

De voorstelling verliep naar behoren en de reacties van de +- 50 vrouwen (en een paar mannen) waren uitbundig en zeer positief, waardoor ik me helemaal opgekrikt voelde.

Is het dan niet verbazend dat in de dooropvolgende nacht en dag, die verdomde verkoudheid met verdubbelde hevigheid terug opsteekt?

Vandaag, na nóg een nachtje van geblaf en lopende neus, is het gelukkig een pak beter.

Maar toch is het vreemd – en het is niet voor het eerst dat ik dit ondervind – dat wanneer er een optreden aankomt en je voelt je helemaal niet lekker, zelfs koorts hebt, je door de adrenaline blijkbaar een soort van ‘time-out’ krijgt, waardoor je op een of andere manier toch kan presteren.

Als korte tijd later die denkbeeldige pauzeknop terug wordt afgezet, blijkt meestal dat het leed nog niet helemaal is geleden.

Toch lijkt het dat je op die manier vlugger geneest, dan wanneer die verplichtingen er niet waren geweest.

Enfin, die kou heeft mijn spel nauwelijks gehinderd en dat is een hele geruststelling, want dit zou mijn laatste Shirley Valentijnvoorstelling geweest zijn en ik wou er in schoonheid mee stoppen.

Dit ZOU dus de laatste voorstelling geweest zijn…

Want die avond kwamen weer verzoeken om het nogmaals te spelen.

Dat is heel vleiend natuurlijk, maar Shirley Valentijn blìjft op die manier maar aan me plakken, zo lijkt het.

Ik weet nog niet wat ik ermee ga doen.

Mijn laatste tekst staat al zolang zonder opvolger, dat je bijna zou denken dat ik in een diepe depressie ben gezonken en niet meer aan schrijven toekom.

De blogstilte was veeleer te wijten aan zoveel andere dwingende en dringende bezigheden, zodat schrijven wel het laatste was waaraan ik kon denken.

Verheugend nieuws : onze badkamer is eindelijk “lekvrij”, opnieuw betegeld, gevoegd en alle hoeken en spleten werden netjes met silicone opgespoten. Het heeft me liters zweet, koppijn, veel gesakker en een aantal kapotte tegels gekost.

Herman heeft mijn rothumeur als een heilige martelaar verdragen. Het snijden van de tegels en mixen van de lijmen heb ik aan hem overgelaten, het voorbereiden van de muren en plaatsen van de tegels was mijn jobke…

Pfffft….nooit of nooit meer! heb ik gezworen. Terwijl ik voorheen toch al meerdere keren zonder veel moeite gevloerd en getegeld had.

Deze keer vond ik het ontzettend moeilijk werken : van de 48 terug te plaatsen tegels waren er slechts 6 waaraan geen snijwerk te doen was en de ondergrond moest helemaal terug netjes gemaakt worden, maar het is gelukt en het ziet er goed uit. Enkel het toilet(dat al maanden in de garage ligt!) moet nog terug opgehangen worden.

Ondertussen was het ook terug studeren voor mijn –hopelijk- allerlaatste Shirley Valentijnvoorstelling.

Die gaat morgenavond door, straks overloop ik het hele stuk nog eens helemaal ; morgen overdag eveneens en dan zou ik er helemaal klaar moeten voor zijn.
Gelukkig is de zware verkoudheid waarmee ik afgelopen dagen te kampen had aan het wegtrekken, want een monoloog van anderhalf uur zou er anders niet hebben ingezeten.

De zenuwen beginnen zich alweer te roeren…

Als hij niet met de administratieve voorbereidingen voor zijn concerten bezig is, zit Herman weer kerstliederen in te oefenen op accordeon. Hij kent er vele en ik vind het gezellig om hem te horen spelen.

Behalve dan, wanneer hij cd’s of platen opzet en tracht mee te spelen, want zijn instrument staat in een andere toonaard: het klinkt dus af-grij-se-lijk vals, wanneer hij op die manier oefent. Zelfs al zit hij in een andere kamer te spelen, dan nog is het onuitstaanbaar om het vanop afstand aan te horen!

Leuke activiteiten van afgelopen weken :een virtuoos klassiek concert met werken van Prokofiev, Rachmaninov en Borodin door het Spiegel strijkkwartet, een knappe toneelvoorstelling in Diontheater, we gingen naar de musical Daens (schitterend op alle gebied!)en naar een Indonesisch etentje bij de mama van Lief “om het al wat gewoon te worden”J.
Die mama is zelf Nederlands-Indonesisch en we kregen een heerlijk maal voorgeschoteld, of beter gezegd : een buffet van een tiental schotels met rijst, groenten, vlees, vis, bami (veeeel lekkerder dan wat wij hier bij de chinees krijgen!).

Er werd heel wat afgebabbeld en naast de ingewikkelde familiegeschiedenis kwamen we toch ook nuttige informatie te weten over Indonesië en onze toekomstige reis.

Met ons emigrantje hebben we nu geregeld contact via messenger en het gaat hem blijkbaar supergoed.

De andere kinderen zijn gezond en gelukkig en buiten de occasionele snottebellen doen ook de kleinkinderen het goed.

De kerstkaarten beginnen binnen te stromen en als mijn opvoering achter de rug is, moet ik de onze dringend gaan versturen.

Aiaiai…dit is een blogstukske van mijn voeten : een saaie opsomming, maar kom, ik heb me al herpakt.