Archief

Witteke ligt in haar kistje.

Al bijna een jaar zagen we ze steeds meer vermageren.

Toen we haar deze zomer lieten onderzoeken, was er niets speciaals te vinden en was ze ondanks dat vermageren nog speels en nieuwsgierig.

Een andere voeding leek even een oplossing : ze scheen terug wat meer eetlust te krijgen, maar dat was maar tijdelijk.

De laatste dagen was het gewoon zielig om aan te kijken : nauwelijks eten, stram lopen, met haar kopje naar de grond.

Ze leek niet meer te weten wat ze wou : binnen, buiten, dadelijk terug naar binnen, in haar bakje, er weer uit, heel even op schoot en dan weer weg…

Ze zag er zo minnetjes uit, dat je alles zou proberen om haar haar zinnetje te geven, alleen : ze wist het precies zelf niet.

Ik liep zelf rond als een kip zonder kop, wou niet dat ze uit mijn zicht was omdat ze, verzwakt als ze was, misschien niet terug binnen zou geraken en ergens liggen sterven zonder dat er iemand bij was.

Dries was er helemaal door overstuur. Toen we de toestand gisteren bespraken en er rekening mee moesten houden dat we poes zouden moeten laten inslapen, zaten we met drieën aan tafel te huilen.

Toen ik deze morgen het telefoonnummer van de dierenarts opzocht, kwam Dries even over huis met de taxi.

We konden dadelijk bij de dierenarts terecht.

Die kon net als wij vaststellen dat Witteke op was, dat ze gezwellen had en dat het meest genadige was om ze een spuitje te geven.

Vooraleer het zover was, wipte ze, stram als ze was, toch nog even van de tafel, verkende traagjes de ruimte, gaf Dries de kans en de tijd om ondanks zijn grote verdriet, te doen inzien dat dit werkelijk de beste oplossing was. We hebben ons Witteke in een zachte handdoek terug mee naar huis genomen en in haar slaapbakje gelegd, waarin we ze straks zullen begraven. Dries heeft een mooi plekje onder een rododendron dichtbij ons huis gekozen en daar zullen we haar straks begraven, als Herman thuiskomt.

Dries is nog even naar bed, hij moet pas om halfvier weer met de taxi weg. Ik hoop maar dat hij kan slapen en terug wat bij zijn positieven is als hij straks weer aan het werk moet.
Witteke was zo'n lief, zachtaardig poesje, dat nooit krabde of beet .
Ik denk aan haar eerste jaren, hoe sterk en levendig en grappig ze was...hoe ze zot van plezier haar eerste zomernachten hier, 2 meter hoog naar motten sprong en buitelend terug neerkwam. Het was PJan zijn poes, als kitten gekregen van een klant, maar omdat hij ze niet mocht houden op zijn kamers, Witteke na een jaar bij ons bracht.
Ik moet hem op de hoogte brengen.
En hoe zeg ik het tegen Jade ?

Met popelend hart stond ik bij de schoolpoort op mijn lieve grote kleindochter te wachten. Haar handje klikte vanzelf in de mijne en als een radio die aangesloten werd op het stroomnet begon ze te tateren.

Zij geniet hier evenveel van als ik, durf ik dan denken.

In de auto moet ik haar wel even intomen, ik ben geen geroutineerd chauffeur en kan mijn aandacht niet verdelen over het verkeer en haar dikke Diddel-kaft. Jaja, ze begrijpt het en houdt haar nieuwe Diddel-plaatjes nog even stilletjes voor zichzelf, tot we in de broodjeszaak aan een tafeltje zitten.

Na het eten rijden we naar Bloemenveld, waar de voorstelling van Oelewapper zal doorgaan. We hebben nog tijd zat voor het begint en blijven in de auto Jades nieuwverworven schatten bewonderen.

De Diddels , Diddelinas en andere figuurtjes, warrelen in alle mogelijke kleuren en geuren voorbij, terwijl Jade blad per blad omslaat en verrukt uitleg geeft over details van dit sprookjeswereldje. Aardbei- rozen- , chocolade- ja zelfs brandlucht komt er vanaf de kleurige prentjes gewaaid en ik beeld me in dat ik tien jaar ben en vind het even verrukkelijk als zij.

Met spijt komen we bij de laatste bladzij, maar dan is het echt de hoogste tijd om binnen te gaan en onze tickets af te halen.

Tot onze verrassing ontmoeten we er neef Lukas met zijn familie, ik ben zo in de war door de plotse confrontatie met de jongste, dat ik twee, drie foute namen brabbel voor ik het goed heb. Siebe (Wietse, Jolle…wat zei ik nog allemaal) houdt er de breedste en begrijpende glimlach bij: Ik ben niet voor niets zijn groottante en misschien denkt hij wel dat ze de codes op de buitendeuren in dit bejaardentehuis er niet voor niks opzetten : voor mensen als ik dus, die af en toe een ferme steek laten vallen…

De zaal zit meer dan vol met een aantal rusthuisbewoners, maar ook enkele tientallen kinderen en hun ouders.

Eén acteur en twee muzikanten brengen een heel mooie, grappige, ondeugende en ontroerende voorstelling.

Het is het verhaal van een 10-jarig jongetje, van zijn ouders, oma en vooral opa waarmee hij een innig contact heeft. Het gaat over liefde krijgen en verliezen, over sterk en zwak, over begrip en verdraagzaamheid, vreugde, verdriet en weemoed.

Ondersteund door muziek en zang die soms komisch, soms ontroerend aanvulden, was dit prachtig gespeeld toneel dat iedereen, van zeer jong tot zeer oud, van de eerste tot de laatste seconde moeiteloos kon boeien.

Jammer dat het maar 50 minuten duurde, vond Jade, maar het was precies toch lànger, want er is zoveel in gebeurd…

Een aanrader voor wie met zijn kleinkinderen wil gaan kijken! Dit was de première, maar Oelewapper wordt nog in verscheidene bejaardentehuizen in de provincie Antwerpen gespeeld.

Gisteren, drie weken na de infiltratie, moest ik terug op controle bij die zwijgzame heupspecialist.

Het was alsof daar een ander mens in die spreekkamer zat !

Je zou denken dat ik het over mezelf heb, want jawel : ik voel me zo goed als nieuw na die behandeling, maar met die andere mens bedoelde ik wel degelijk de dokter…

Hij begon onmiddellijk te praten, informatie te geven, toonde belangstelling, was vriendelijk…zelfs hartelijk te noemen.

Na onderzoek stelde hij vast dat alles vlot draaide en kon ik met het nodige advies gerustgesteld naar huis. Ik was zo in mijn nopjes door het gunstig resultaat en door die ommekeer in de houding van de dokter tegenover mij, dat ik de sneeuw trotseerde en ipv Herman op te bellen om me met de auto te komen halen, opgewekt tevoet naar huis ben gestapt.

Deze morgen nog maar eens naar de tandarts…afwerken waar er vorige vrijdag geen tijd meer voor was. Maar oef! Nu hoef ik pas eind januari terug en komt er hopelijk een soort van medische luwte in mijn leven.

Terwijl ik in de behandelstoel lag, hoorde ik tweemaal mijn gsm afgaan : Lief meldde dat ze voor februari een ticket voor Bali had geboekt tegen een zeer interessante prijs. Ze zegt dat we maar gauw moeten reserveren, als we er ook naartoe willen.

Als ik twee uur later informeer bij ©onnections, is alles voor die periode- aan hetzelfde gunsttarief- spijtig genoeg al volgeboekt, … We zoeken verder!  

Om 10 uur vanmorgen werden we al in Edegem verwacht.

Omstreeks de verjaardag van mijn overleden broer, laten Moeke en Voke altijd een herdenkingsmis(ook wel eens een jaargetijde genoemd) opdragen, nadien is er een natje en droogje voorzien bij hen thuis.

De rit ernaartoe was prachtig : alles lag onder een laagje sneeuw en op onze vijver lag zelfs een ijslaagje. Gelukkig waren de wegen goed berijdbaar en schenen wij de enige auto op de snelweg te zijn. We genoten van onze vroege, rustige rit en van het mooie landschap.

Hoe komt het, dat we dit als schoonheid ervaren? Omdat het vertrouwde landschap er plots anders uitziet? Omdat de weinige kleuren die er nog te zien zijn, ineens uitgesprokener, mooier, lijken door het contrast met al dat wit?

Dichterbij de stad was er nog nauwelijks iets van sneeuw te merken.

We waren met z’n veertienen en het fijnste aan heel die herdenking is absoluut de borrel achteraf. Ik weet wel zeker dat onze Jan dat ook zou gevonden hebben. Het was daar in de veranda een gekwetter en gelach om gek van te worden. Jes en Pol hadden nog een koelkast vol heerlijkheden bij: overschot van een feestje gisteren bij hen thuis.

Rond half twee bolde iedereen het af. Herman was al eerder weg naar een vergadering in het Brusselse, maar ik kon gelukkig een stuk meerijden met Rikske en Mark tot in het stadscentrum, waar mijn bus naar de kempen vertrok.

Om drie uur al thuis, want Dries pikte me op in het dorp, zoniet was ik nog 40 minuten langer onderweg. Het sneeuwt weer gestaag en seffens zet ik de zetel voor het raam om bij een mooi stukje muziek naar die witte wereld te kijken tot het binnen helemaal donker is.

Rust, na al dat druk gedoe…

Heel even lag alles buiten onder een wit dekentje.

Als het zonneke er in de voormiddag doorkomt, spring ik op de fiets om ons lottoformulier binnen te brengen en nog wat boodschappen te doen.
Nog maar pas onderweg, wordt het weer donker en enkele ogenblikken later jagen de sneeuwvlokken ijzig-prikkend tegen mijn warme gezicht. Gelukkig heb ik een warme, waterdichte anorak aan, maar mijn jeans is binnen de kortste keren doornat.

Toch heeft het wel iets, dat winterweer…

Ik krijg goesting in pannenkoeken… en haardvuur… en sinterklaasdingen en heb een zeer vredig, voldaan gevoel.

Na de mooie voorstelling “Van de brug af gezien” in Diontheater gisterenavond, het plezier van er veel vrienden terug te zien, onze slaapkamermuur die deze week netjes bezet werd door een vakman en waar ik maar geen genoeg krijg van het kijken naar dat langzaam opdrogend witte vlak…

De administratieve berg die stilaan slinkt, het bericht op woensdagochtend dat PJ eindelijk na een zeer langdurige reis goed is aangekomen in Semarang, enkele kleine simpele dingen die ik toch tot groot genoegen voor vrienden en familie heb kunnen doen, mijn lijf dat heel wat beter voelt dan pas een week geleden, maken alles bijeen dat ik me heel gelukkig voel.

Herman heeft de haard aangestoken en legt een nieuwe CD op : motetten van Bach, maar die zijn niet echt geschikt om bij te werken en hij wil wat luchtigers opzetten. Ik voel anders wel voor een privé-concert bij de haard en vraag hem mijn favoriet op te leggen : het 5^de pianoconcerto van Beethoven. Ik installeer me in de zetel en na enkele minuten komt mijn lief er ook bijzitten. We dromen weg in het vlammenspel van de haard en genieten….Bij het adagio biggelen de tranen over mijn wangen; dit werk is mij zo lief en al tientallen jaren bekend, maar het kan me elke keer opnieuw ontroeren.

We doen dit veel te weinig : gewoon gaan zitten en alleen maar intens luisteren naar de muziek. Ik neem me voor om wat regelmatiger zo’n intiem huisconcertje te organiseren.

Ik geraak haast niet meer bij de computer.

Herman is volop met de te organiseren concerten bezig en bezet bijna voortdurend de pc.

Vanavond gaat het eerste concert door met het Vlaams Radiokoor.

Nadien is er hopelijk wat tijd om samen de klussen in huis eindelijk eens grondig aan te pakken!

Zondagavond vertrok PJan naar Java, via Zaventem, Frankfurt, Singapore, Jakarta en vervolgens nog een autorit van een zestal uren tot in Semarang waar hij gaat wonen en werken.

Normaal zou hij vanmorgen moeten aangekomen zijn, maar we kregen nog geen bericht. Spannend…

Zaterdag hadden we nog een gezellige brunch samen met PJan, Lief en Dries, waarna we afscheid hebben genomen.

’t Is toch wel een heel raar gevoel, dat we hem nu een half jaar niet meer ‘in’t echt’ zullen kunnen zien. Het heeft Herman en mij een slapeloze nacht bezorgd, hoewel we van harte hopen dat onze Pallieter het daar kan maken en er gelukkig zal zijn.

Lief staat trouwens ook helemaal achter zijn beslissing en heeft hem zelfs aangezet om het te doen. Als hij zich na die 6 maanden definitief in Indonesië wil vestigen, gaat zij mee.

Op mijn vraag of ze er ook zou kunnen wonen, kwam een kordaat Ja! Dat zit dus wel snor, alleen : die maanden tot het zo ver is, zullen hen wel zwaar vallen.

Na de brunch woonden we de huwelijksinzegening bij van een koppel zestigers.

De bruidegom is de man die jaren geleden -onbewust- Herman en mij bijeen heeft gebracht.

Veertig jaar geleden had hij een stevige boon voor mij; hij was daar zo vol van, en had mij tegenover Herman zó opgehemeld, dat die mij kwam opzoeken in de jeugdclub waar ik op zaterdagen naartoe ging.

Het moet gezegd, dat ik al de derde was, van de meisjes die hij ten dans vroeg, die aan de bloemrijke beschrijving beantwoordde …

Die bruidegom van vorige zaterdag was voor mij een tijdlang een soort van hartsvriendin en hij werd dan ook mijn getuige bij ons huwelijk.

Later zijn we elkaar uit het oog verloren, maar toevallig hoorden we enkele weken geleden van zijn huwelijk en daar wilden we op onze beurt getuige van zijn.

Seffens komt zus Jeske, misschien maken we nog een wandelingetje door de motregen. Zij is daar niet bang van, houdt zelfs van de regen!

En vanavond gaat ze mee naar het concert hier in ons nieuw, mooi gemeentehuis.

De Herman-loze  week is alweer bijna om.

Hoezeer ik er telkens tegenop zie dat hij weg moet, toch vliegt de tijd en krijg ik nauwelijks mijn agenda, met alle plannen voor die periode afgewerkt.

Zijn reis naar Litouwen werd voorafgegaan door een vergader-weekend in Antwerpen, dat besloten werd met een diner waarop ik mee uitgenodigd was.

Dieet of niet : tegen een etentje in “Sir Anthony Van Dijck” zeg ik geen neen!

Mijn verwachtingen werden ingelost: het was zeer lekker en ook erg gezellig, hoewel het me achteraf duizelde; niet van de wijn, maar door het voortdurend van taal wisselen : ik zat naast en tegenover een Fransman, een Engelse en een Spanjaard.

Geen wonder dat ik er af en toe een hutsekluts van maakte.

Maar we kennen elkaar al langer dan vandaag en vooral de Engelse Gillian is een echt talenwonder, ze spreekt zo goed als accentloos acht talen en in tegenstelling tot mij, vergist ze zich nooit van taal bij het wisselen van gesprekspartner, straffe kost!

Zondag stond de Night of the Proms op het program.
Ik vond het één van de betere en amuseerde me vooral kostelijk met de optredens van het piano- en vioolduo, de virtuoze muzikanten Joo en Igudesman, die een schitterende komische act hadden.

Verrassingsact was Tom Helsen en hét hoogtepunt van de Proms : Sinead O’Connor, die me tot tranen toe ontroerde.

Ik heb voortdurend zo enthousiast gezwierd met mijn groen lichtje, dat ik er zelfs een stijve duim aan overhield J.  

Dinsdagochtend vertrok Herman.
Omdat ik hem tot Antwerpen moest brengen, reed ik verder naar mijn ouders.

Die zaten gezellig aan het ontbijt en er stond een extra couvert…niet voor mij, want ze wisten niet van mijn komst, maar voor Paulien, hun jongste kleinkind, die bij hen logeerde.

En die kleinkinderen worden nog steeds in de watten gelegd: fruitsap, lichtgekookt eitje…Toch fantastisch dat zij dit op 85-jarige leeftijd nog allemaal doen ! Pauliens ouders waren op verlengd weekend, maar zijzelf moest maandag naar school. Voke heeft haar zelfs met de wagen gebracht en gehaald.

Als ik naar Antwerpen rijd, tracht ik steeds een aantal zaken te combineren. Jammer genoeg was dit een feestdag en waren alle winkels gesloten. Een bezoekje aan Frauke en ons snottebellen-kleintjes kon er gelukkig nog wel af en daar kikkert een grootmoeder toch altijd van op.

Heel het mannelijk gedeelte van onze familie zit nu in het buitenland (of gaat er gauw naartoe): Litouwen, Frankrijk (Wout- voor cursus), zondag vertrekt Pjan naar Java en Dries volgende maand naar Oostenrijk.

Gelukkig is dat éne overblijvende mannetje nog te klein om er al op uit te trekken.

Woensdagnamiddag was het tijd voor een bezoekje aan Magda, met wie de banden terug zijn aangehaald, sedert ons gezamenlijk repeteren en spelen in het multicultureel project. Ze was pas naar Brasschaat verhuisd en had me gezegd dat ze nu in een “klein huisje” woonde…

Hun vorige huis heb ik nooit gezien, maar dat moet dan wel reusachtig geweest zijn, want voor mij was dit een zeer grote, moderne villa. Daarbij vergeleken is het onze gewoonweg een kabouterhuisje.

Het werd een heel genoeglijke namiddag en we spraken af dat we dit nog gaan doen, misschien zelfs samen nog eens op de planken staan…

Donderdag was kuis- en administratiedag.

Mijn ventje staat in voor de reserveringen van een concert in onze gemeente, en dus moest ik deze week zijn taak overnemen.

Gelukkig hebben we nu dat antwoordapparaat! Maar buiten de boekingen kwam er nóg een en ander bij kijken en ik speelde weer even secretaresse, denk dat ik alles goed heb kunnen oplossen, evenwel niet zonder enkele berichtjes over-en-weer naar Litouwen.

En vanavond komt Herman terug.

Ik pik hem op in Antwerpen, dus combineer ik weer het nuttige met het aangename : vooraf nog naar de stoffenwinkel en…een bezoekje aan Bojako!
We zien elkaar tegenwoordig nog enkel op blogmeetings. Dat komt omdat het zo druk is, maar vooral– ‘k weet al dat ze dat zelf ook zou zeggen- omdat ik “zo ver weg” woon.

Maar vandaag is het zover : we maken er nog eens een ouderwets gezellige kletsnamiddag voor ons tweetjes van. Ik zit te popelen!